หลังจากผ่านไปสี่สัปดาห์เต็มสำหรับการบ่มสบู่ที่เธอลงมือทำเองอย่างตั้งใจ ในที่สุด สบู่ก้อนแรกก็พร้อมสำหรับการใช้จริง สบู่มีกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์อันแสนอบอุ่นที่ผสานกับความหอมละมุนของกลีบกุหลาบ ทั้งกลิ่นหอมและสีสันของสบู่ดูอ่อนหวาน ชวนให้นึกถึงความสงบสุขและความอ่อนโยน
เอลิสนำสบู่ก้อนหนึ่งออกจากชั้นบ่มและถือมันอย่างระมัดระวัง ผิวััของสบู่เย็นนุ่มละมุน เมื่อมองดูใกล้ ๆ สีของสบู่เป็สีขาวนวลแทรกไปด้วยจุดสีม่วงอ่อนของลาเวนเดอร์ที่เธอใช้ในการบ่ม พร้อมด้วยกลิ่นหอมละมุนที่ลอยมาเบา ๆ ทำให้เธอยิ้มบาง ๆ ด้วยความพึงพอใจ
"อเมลี มาลองสบู่ของแม่ดูหน่อยดีไหมคะ?" เอลิสเรียกลูกสาวอย่างอ่อนโยน
อเมลียิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น "สบู่หอมจังค่ะ แม่ทำเองใช่ไหมคะ?"
เอลิสพยักหน้าน้อย ๆ "ใช่แล้วค่ะ แม่ทำให้ลูกลองเป็คนแรกเลยนะคะ" เธอยื่นสบู่ให้ลูกสาว
อเมลีรับสบู่ไว้ในมือเล็ก ๆ ของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนจะใช้มันถูมือของเธอเบา ๆ จนเกิดฟองนุ่มละมุน กลิ่นลาเวนเดอร์และกุหลาบลอยฟุ้งขึ้นในอากาศ อเมลีหลับตาลงและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แสดงออกถึงความสุขในแบบเด็ก ๆ
"แม่คะ มันหอมจังเลยค่ะ หนูรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในทุ่งดอกไม้" อเมลีพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส
หลังจากที่อเมลีได้ลองล้างมือด้วยสบู่ที่เอลิสทำอย่างตั้งใจ มือเล็ก ๆ ของเธอก็ยังคงหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นลาเวนเดอร์ผสานกุหลาบ อเมลีหลงใหลในความนุ่มลื่นของสบู่และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดอยู่บนผิวของเธอ จนไม่ยอมจับหรือแตะต้องอะไรเลย
เอลิสมองท่าทางของลูกสาวอย่างขบขัน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอสอดส่องด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นอเมลีค่อย ๆ ยื่นมือออกไปข้างหน้า พยายามไม่ให้สิ่งใดมาัักับมือหอม ๆ ของเธอ อเมลีชูมือทั้งสองขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับว่านั่นเป็สมบัติอันล้ำค่า
"แม่คะ หนูไม่อยากให้กลิ่นหายไปเลยค่ะ" อเมลีกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจในความหอมที่ติดอยู่บนมือของตัวเอง
เอลิสหัวเราะเบา ๆ "ลูกไม่ต้องกลัวนะคะ แม่ทำสบู่ไว้มากมาย ถ้ากลิ่นหายไปแล้ว ลูกก็แค่ล้างมืออีกครั้งได้นะจ๊ะ" เธอยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ
แต่อเมลีก็ยังคงดื้อดึง เธอหันมาสบตาเอลิสด้วยใบหน้าที่จริงจัง มือทั้งสองยังคงยกค้างอยู่ไม่ยอมวางลงหรือจับต้องอะไรเลย ดวงตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความระวัง เหมือนกลัวว่ากลิ่นหอมละมุนนี้จะเลือนหายไปหากเธอไม่ทะนุถนอมอย่างดี เอลิสส่ายหน้าด้วยความขบขัน
เมื่อสบู่ก้อนแรกผ่านการบ่มเสร็จสมบูรณ์ เอลิสก็มีความคิดที่อยากจะนำมันไปให้กาเบรียลได้ลองใช้บ้าง เธอถือสบู่ในมือเดินไปยังห้องทำงานของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลาเวนเดอร์และกุหลาบคลอเคล้าขณะที่เธอเข้าใกล้บานประตูไม้เนื้อแข็งที่ปิดสนิท
เมื่อเปิดประตูออก เธอพบกับกาเบรียลนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาของเขามุ่งมั่นและหม่นหมองเล็กน้อย เขามองเอกสารที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด ดวงตาคู่นั้นที่ปกติจะเต็มไปด้วยความสงบเยือกเย็น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล รอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาของเขาบอกให้รู้ว่าเขาคงเผชิญกับความตึงเครียดมาเป็เวลานาน
เอลิสหยุดชั่วครู่ มองท่าทางของเขาด้วยความห่วงใย แม้จะไม่ได้ถามออกไป แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่าการค้าของเขาต้องประสบปัญหาอย่างแน่นอน ร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่แสดงออกทางสายตาของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจนิด ๆ แต่อย่างไรก็ตาม เธอไม่อยากจะก้าวก่ายในเื่ของเขา ในใจเธอจึงตั้งใจจะรอให้เขาเป็คนเล่าเองหากเขา้า
เธอก้าวเข้าไปใกล้เบา ๆ และวางสบู่ลงบนขอบโต๊ะอย่างระมัดระวัง เสียงเบาของการวางสบู่เรียกสายตาของกาเบรียลให้เงยขึ้นมามอง เอลิสยิ้มให้เขาเบา ๆ มือข้างหนึ่งถือสบู่ที่ห่อไว้ในผ้าเนื้อนุ่มผืนเล็ก
"นี่สบู่ที่ฉันทำเองค่ะ คุณลองใช้ดูนะ" เธอเอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กาเบรียลมองสบู่ในมือเธอครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ
เอลิสมองดูเขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่กาเบรียลจะพักจากกองเอกสารที่วางอยู่เต็มโต๊ะ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาดูแปลกใจเล็กน้อยกับคำขอของเอลิสแต่ก็ยอมทำตามโดยไม่พูดอะไร เขาหยิบสบู่ในมือและเดินออกจากห้องทำงานไปยังห้องน้ำเล็ก ๆ ใกล้ ๆ ที่จัดไว้อย่างเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน
เมื่อเขาเปิดก๊อกน้ำเย็น ๆ ให้ไหลลงมาบนฝ่ามือ สายตาของเขาเหลือบมองสบู่ก้อนเล็กในมือ สบู่มีพื้นผิวเรียบเนียน สีขาวนวลสะอาดตา แต้มด้วยจุดเล็ก ๆ ของลาเวนเดอร์แห้งที่ผสานกับกลิ่นหอมอ่อนโยนของกุหลาบ กลิ่นหอมนั้นเบา ๆ แต่ชัดเจน เหมือนกับลมหายใจแรกของยามเช้าในทุ่งดอกไม้
กาเบรียลถูสบู่ลงบนฝ่ามืออย่างเบามือ เนื้อสบู่เริ่มละลายเป็ฟองสีขาวนุ่มนวล ลื่นละมุน มือของเขาถูกโอบล้อมด้วยฟองนุ่ม ๆ ราวกับว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดค่อย ๆ ละลายไปในขณะที่เขาใช้สบู่ล้างมือ กลิ่นหอมที่อบอวลไปด้วยความสงบของลาเวนเดอร์ผสานกับความหวานละมุนของกุหลาบ ลอยฟุ้งอยู่รอบ ๆ ราวกับว่ามันกำลังปลอบประโลมให้เขาผ่อนคลายจากความเครียดและความเหนื่อยล้าทั้งหมด
เขาหลับตาลงชั่วขณะ สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อซึมซับกลิ่นหอมละมุนนี้เข้ามา มันทำให้เขารู้สึกสงบใจและอ่อนโยนขึ้น ความเครียดที่สะสมจากงานและปัญหาการค้าราวกับเลือนหายไปเล็กน้อย เขาล้างมือจนสะอาดและยกมือขึ้นมาัักับกลิ่นหอมที่ยังติดอยู่บนผิว
เมื่อกาเบรียลเดินกลับมาหาเอลิส สายตาของเขาดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มที่เคยเคร่งเครียดตอนนี้ดูอบอุ่นขึ้น เขามองสบู่ก้อนนั้นในมือด้วยความรู้สึกประทับใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้เอลิสอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
"สบู่ขอคุณหอมมาก ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย" เขาพูดอย่างจริงใจ สายตาของเขาบ่งบอกถึงความขอบคุณที่ซ่อนอยู่ เอลิสยิ้มตอบเบา ๆ กาเบรียลเอ่ยขึ้นอีกด้วยน้ำเสียงประทับใจ "คุณเก่งมาก เอลิส! คุณรู้วิธีทำสบู่นี่ได้ยังไง? กลิ่นหอมขนาดนี้ มันต้องขายดีมากแน่ ๆ!"
เขาพูดพลางทำท่าทางเหมือนค้นพบสมบัติล้ำค่า ดวงตาของเขาประกายด้วยความตื่นเต้นที่ผสมกับความประหลาดใจ จนทำให้เอลิสรู้สึกเขินเล็กน้อยที่เขายกย่องเธอเกินคาด เธอเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร
เมื่อเห็นเธอไม่ได้ตอบกลับ กาเบรียลกลับเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเริ่มกลับมาเป็สีหน้าเคร่งขรึม เขาดูลังเลเล็กน้อยราวกับมีอะไรบางอย่างที่เขาอยากจะพูด แต่ยังไม่แน่ใจว่าควรจะเอ่ยออกมาดีหรือไม่
ในที่สุด เขาตัดสินใจหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันมามองเอลิสด้วยสายตาที่จริงจังมากขึ้น "เอลิสคุณ...ช่วยอยู่ต่ออีกสักหน่อยได้ไหมครับ ผมมีเื่ที่อยากจะบอกคุณ"
คำพูดของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงบลง เอลิสรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่หนักแน่นของเขา ดวงตาของเธอจับจ้องที่เขาอย่างเงียบ ๆ
164
