จางลู่ซือพาภรรยาสาวและลูกน้อยไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ด้านหลังโรงงาน ซึ่งมีชุดโต๊ะและเก้าอี้หินตั้งอยู่ ดูร่มรื่นไม่น้อย
“ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมาล่ะ ผมจะได้ไปรอรับที่ทางเข้า ท้องแก่แล้วอันตรายรู้ไหม” ชายหนุ่มวางลูกสาวตรงที่ม้านั่งหิน แล้วมาพยุงภรรยานั่ง ก่อนจะลงไปนั่งข้างๆ
จนเมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยังไม่เห็นภรรยาสาวตอบอะไร เลยหันไปจับแก้มนุ่มมีน้ำมีนวลของภรรยาให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา แต่เธอก็หลุบตาลงไม่ยอมสบตาเขา
“เป็อะไร หืม…หึงเหรอครับ” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่มีคำตอบแต่ได้รับกำปั้นทุบไปที่อกหนาแทน
เขาเอาหน้าผากชนกับหน้าผากของภรรยา ก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยนว่า
“คุณก็รู้ว่าหัวใจผมเล็กนัก แค่คุณกับลูกก็ไม่มีที่ว่างให้คนอื่นแล้วล่ะครับ”
“ฉันขอโทษที่งี่เง่านะคะ ปกติฉันก็ไม่อ่อนไหวขนาดนี้” หญิงสาวหลับตาพูดสารภาพเสียงอ่อยๆ
“คุณท้องอยู่นี่ครับ อารมณ์อาจมีแปรปรวนบ้าง ผมไม่ถือนะ จริงๆ ก็ออกจะชอบนิดหน่อย ได้เห็นคุณหึงบ้าง น่ารักดี”
“คนบ้า” เขาหัวเราะดังขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าหวานของภรรยาขึ้นสีแดง จึงโอบกอดเธออย่างอ่อนหวาน
อะโห…สาดอาหารหมาไม่เกรงใจลูกสาวที่นั่งหัวโด่ตรงนี้เลย
ฮะแฮ่ม พ่อแม่เธอก็ออกจะหวานกันขนาดนี้แท้ๆ คิดไม่ออกเลยว่าจะไปหย่ากันได้ยังไง
จ๊อกกกกก…
เสียงร้องที่ดังขึ้น ทำให้คู่รักรู้สึกตัวว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่าง หันไปมองต้นเสียง ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อย เอามือลูบพุงตัวเอง ส่งยิ้มเผล่มาให้ทั้งคู่
ไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะน้า…มันเป็กลไกธรรมชาติของร่างกายอ่ะ แหะ แหะ
ใบหน้างามของแม่แดงก่ำ รีบผละจากอ้อมกอดของสามี แล้วหันไปหาลูกสาวทันที
“หิวแล้วเหรอจ๊ะอี้หนิง มาเถอะ กินข้าวกัน” เธอรีบพูดก่อนจะจัดแจงกล่องอาหารที่หิ้วมา วางเรียงบนโต๊ะ พร้อมถ้วยและตะเกียบคนละชุด
“อาหารน่าทานมากเลยวันนี้ ขอบคุณที่เอามาให้นะครับ ผมหิวแล้วจริงๆ ยังไม่ได้กินอะไรั้แ่เช้า” เขาเข้ามาโรงงานั้แ่ตีห้า เพราะได้รับข่าวว่าเครื่องจักรตัวหนึ่งมีปัญหา เลยต้องรีบมาซ่อมก่อนพนักงานจะเข้างาน แม้ท้องจะหิว แต่ก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อน และถึงแม้ซ่อมเสร็จก็ยังต้องตรวจเช็คการทำงานของเครื่องต่อ กว่าจะเรียบร้อยก็พักเที่ยงพอดี
“อี้หนิงเป็ห่วงพ่อ เลยขอตามมาด้วยค่ะ” หญิงสาวพูดกับสามี พลางป้อนข้าวให้ลูกสาวด้วย
“ลูกสาวของพ่อน่ารักที่สุด เอ๊ะ แล้วนี่กล่องอะไร” หลังจากจัดการอาหารจนเกลี้ยง เขาก็สังเกตเห็นกล่องสองกล่องวางซ้อนกันอยู่ ก็เลยหยิบมากล่องหนึ่งเพื่อเปิดดู
“อี้หนิงทำมาฝากพ่อค่ะ” เสียงเล็กใสตอบพ่อด้วยตัวเอง
จางลู่ซือเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ก็เห็นภรรยาอมยิ้มน้อยๆ ส่วนลูกสาวจ้องเขม็งด้วยดวงตากลมโตใสแจ๋วมาทางเขา ราวกับลุ้นให้เขารีบเปิดออกดู
มือหนาจึงเปิดฝากล่องออก ก่อนจะเห็นลูกกลมๆ สีขาววางเรียงอยู่ 6 ชิ้น
“เอ๊ะ…อะไรเนี่ย”
“ขนมโก๋ค่ะ พ่อลองชิม”
เขาทำหน้าประหลาดใจ แล้วหันไปมองภรรยา ก็เห็นเธอพยักหน้าเบาๆ ฮัวเหลียนฮวาเองตอนรู้จากแม่บ้านเย่ ก็แปลกใจมาก เธอไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะเก่งขนาดนี้ เธอจำได้ว่าเคยทำให้ลูกสาวกินตอนพาไปเยี่ยมพ่อแม่ที่บ้านฮัว แต่ไม่คิดว่าเห็นเพียงแค่ครั้งเดียว ลูกสาวจะจำจนมาทำเองได้ หรือลูกสาวเราจะเป็อัจฉริยะกันนะ ความรู้สึกปลาบปลื้มสามารถมองเห็นได้จากดวงตาสวยคู่นั้น
จางลู่ซือหยิบขนมก้อนสีขาวมาหนึ่งชิ้น แล้วกัดไปคำหนึ่ง ความหอมหวานจากกะทิและน้ำตาลที่ผสมอย่างลงตัว รวมเข้ากับรสชาติของถั่วกวน ทำให้ได้รสชาติครบทั้งหวาน เค็ม มัน
“อร่อยมากเลย” เขาอุทานอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าลูกสาวตัวน้อยจะทำขนมได้อร่อยขนาดนี้ อีกทั้งรสชาติยังแตกต่างนิดหน่อยจากที่ภรรยาเคยทำให้กิน มีความเค็มมันที่แทรกเข้ามา แต่ก็ทำให้รู้สึกกลมกล่อม ยิ่งทานคู่กับน้ำชายิ่งอร่อย เขาทานอย่างรวดเร็วแป๊บเดียว ก็หมดทั้งหกชิ้น กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องที่สอง ก็ได้ยินเสียงร้องห้ามของลูกสาว
“ไม่ได้ค่ะ นั่นของคุณปู่” เด็กหญิงตัวน้อยรีบยืนขึ้นบนเก้าอี้คว้าขนมอีกกล่องมากอดไว้
“อ้าว ไม่ได้เอามาให้พ่อทั้งหมดเหรอ” เขามองด้วยความเสียดายนิดๆ ฝีมือของลูกสาวเขาก็อยากจะเหมาหมดเอง จนภรรยาคนสวยตีที่แขนเขาเบาๆ
“คุณนี่ ลูกสาวเขาเอามาฝากคุณพ่อด้วย อย่าหวงไม่เข้าเื่สิคะ”
จางอี้หนิงยิ้มแฉ่งให้แม่ ก่อนจะปีนลงจากเก้าอี้ จนผู้เป็แม่รีบเข้าไปช่วย
“หนูจะไปหาคุณปู่ แม่อยู่กับพ่อที่นี่นะคะ” เด็กหญิงบอกเสียงสดใสให้พ่อแม่ ก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในอาคารโดยเร็ว จนทั้งพ่อและแม่ตั้งตัวไม่ทัน
ต้องเปิดโอกาสให้หวานกันสองต่อสอง ความสัมพันธ์จะได้แแ่ขึ้น พวกริ้นไรจะได้ไม่มีโอกาสเข้ามาแทรกกลาง อิอิ
จางอี้หนิงคิดอย่างซุกซนก่อนจะวิ่งไปตามทางเดิน เธอแอบถามลุงอู่แล้วว่าห้องของคุณปู่อยู่อาคารด้านหน้า บนชั้นสาม น่าจะหาไม่ยาก
จางลู่ซือ และฮัวเหลียนฮวากะพริบตาปริบๆ มองลูกสาวที่หายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองหน้ากัน
“ฉันว่าฉันตามไปดูดีกว่าค่ะ เดี๋ยวลูกหลงทางรึเปล่าก็ไม่รู้” ฮัวเหลียนฮวาพูดด้วยความกังวล
“อย่าคิดมากเลย ที่นี่ปลอดภัยนะ อีกอย่างอาคารด้านหน้าก็เป็สำนักงาน ไม่น่ามีอันตรายอะไร ซูปี้ก็ทำงานอยู่ตรงนั้น คุณท้องแก่แบบนี้ตามลูกไม่ทันหรอก อีกอย่างอี้หนิงก็ฉลาดมาก คุณอย่ากังวลเลย นั่งพักตรงนี้เถอะ วันนี้อากาศดีด้วย เดี๋ยวอีกสักพักค่อยไปรับลูกนะ”
ฮัวเหลียนฮวาคิดตามแล้วก็ต้องยอมทำตาม ่นี้เธอแค่เดินนิดหน่อยก็เริ่มปวดขาล่ะ อาจเพราะท้องที่ใหญ่ขึ้นมาก เวลาทำอะไรก็อุ้ยอ้ายไปหมด
สองสามีภรรยาจึงใช้เวลาพักผ่อนร่วมกันอย่างหวานชื่น โดยไม่มีใครมารบกวน
จางอี้หนิงมาถึงอาคารด้านหน้าแล้ว เนื่องด้วยตอนนี้เป็่พักเที่ยง พนักงานส่วนใหญ่อยู่ที่โรงอาหาร หรือบางคนก็กลับไปกินข้าวที่บ้าน จึงไม่มีพนักงานคนไหนเห็นว่ามีเด็กหญิงตัวน้อยพยายามขึ้นบันไดไปชั้นบนสุด ซึ่งเป็พื้นที่ส่วนบริหาร เรียกได้ว่า ทางสะดวกสำหรับจางอี้หนิงเลยล่ะ
“โอย เหนื่อยชะมัด แฮ่ก แฮ่ก ขาก็ทั้งสั้นทั้งป้อม กว่าจะปีนบันไดขึ้นมาชั้นสามนี่แทบรากเื” จางอี้หนิงหอบไปบ่นไป หงุดหงิดกับร่างกายตัวเองตอนนี้เสียจริง
“เอ๊ะ เด็กที่ไหนเนี่ย ทำไมมาวิ่งเล่นแถวนี้” หญิงสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องหนึ่ง ตอนแรกใ แล้วก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ที่เห็นว่าเป็เพียงเด็กหญิงคนหนึ่งเท่านั้น กำลังยืนพิงกำแพงหอบหายใจอยู่
จางอี้หนิงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาสวยทีเดียว ติดที่แต่งหน้าค่อนข้างจัด ชุดที่ใส่แม้จะไม่ได้โป๊ แต่ก็รัดจนเห็นสัดส่วนได้ชัด อวด่หน้าอกที่แม้จะไม่ใหญ่เป็ลูกแตงโมเท่ากับหญิงสาวคนก่อนหน้าที่เจอ แต่ก็สมส่วน ดึงดูดสายตาไม่น้อย
“นี่หนู ตรงนี้มาเล่นไม่ได้นะ พ่อแม่ไปอยู่ไหนเนี่ย ไม่ดูแลลูกปล่อยให้มาวิ่งเล่นตามใจแบบนี้” น้ำเสียงที่ติดจะรำคาญนิดๆ พูดบ่นออกมา พร้อมกับพยายามไล่เด็กหญิงให้ออกไปจากบริเวณนี้
“หนูมาหาคุณปู่” จางอี้หนิงขมวดคิ้วน้อยๆ เธอพยายามใจเย็น เพราะเธอเองก็เข้ามาโดยไม่ได้บอกกล่าวหรือขออนุญาตก่อนตามที่อีกฝ่ายพูด
“นี่หนู คุณปู่หนูไม่น่าจะอยู่แถวนี้ เป็พวกภารโรง หรือคนแบกหามหรือเปล่า เขาอยู่ด้านล่างกัน เดี๋ยวฉันจะเรียกแม่บ้านมาพาไปล่ะกัน” สายตาดูถูกที่ไม่แม้แต่จะซ่อนเร้น มองไปที่เด็กหญิง วาจาที่กล่าวออกมาก็ไม่คิดจะถนอมน้ำใจเลยสักนิด
ยิ่งได้ฟัง จางอี้หนิงก็ยิ่งรู้สึกขบขันในใจ เธออยากรู้ว่าถ้าหญิงสาวคนนี้รู้ว่าใครเป็ปู่ของเธอ จะทำหน้าอย่างไร
“เอ๊ะ…นั่นคุณหนูอี้หนิงรึเปล่า”
……………………………..
ไรท์: พ่อแม่เขาจะหวาน จงกินอาหารหมาไปซะ 555
่นี้อากาศเริ่มเย็น ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ไรท์เป็หวัดแล้ว (ดีนะไม่ใช่โควิด) พิมพ์นิยายไป สั่งน้ำมูกไป อนาถแท้ (-'_'-)
……………………........
5K
