หลี่จิ้งถิงเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อจวนหยวนจิ้งโหวที่ถูกทาบทับด้วยแสงอาทิตย์ จนทำให้เกิดความสว่างไสวมากขึ้นกว่าเดิม ด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยอยู่เป็นาน
จนกระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหญิงเริ่มจืดเจื่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อต้องยืนทนเผชิญกับท่าทางหยามเหยียดอย่างเปิดเผยของบรรดาบ่าวเฝ้าประตูอีกทั้งสายตานึกสงสัยอย่างโจ่งแจ้งของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแม้ชาวบ้านรอบด้านจะไม่ได้เอ่ยสอบถามอะไร แต่สายตาที่มองสำรวจนางั้แ่หัวจรดเท้าและการจับกลุ่มกันซุบซิบนินทา ก็เป็สิ่งที่หลี่จิ้งถิงไม่เคยพบเจอมาก่อน
แต่สิ่งที่ทำให้นางยืนหยัดอยู่ต่อไปไม่ว่าจะพบกับสายตาดูถูกสักเท่าใด ก็เป็เพราะเป้าหมายในวันนี้ของ
หลี่จิ้งถิงก็คือ ได้พบหน้าท่านตาท่านยาย ผู้ที่นางไม่เคยพบหน้าค่าตาเลยสักครั้งเพื่อทำตามคำขอร้องครั้งสุดท้ายของหลี่เยี่ยนฟางผู้เป็มารดานั่นเอง
จริง ๆแล้วถ้าให้พูดอย่างตรงไปตรงมา หลี่จิ้งถิงในยามนี้ก็รู้สึกเหมือนตนเองกำลังย่างก้าวอย่างโดดเดี่ยวเข้าสู่ความมืดมนอันเดียวดาย เพราะดูจากสถานการณ์หลังจากเทียบขอเข้าพบในชื่อของนางถูกส่งเข้าไปในจวนหยวนจิ้งโหวแล้วโดนเมินเฉย ก็เป็ไปตามที่นางคาดการณ์เอาไว้ทุกประการ
ในใจของหยวนจิ้งโหวและฮูหยินน่าจะรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์นางอยู่ไม่น้อยหลี่จิ้งถิงเองก็มิได้โง่เขลาจนกระทั่งมองไม่ออกว่า พวกเขาไม่ยินดีที่จะพบหน้านางรวมทั้งไม่ยอมรับสถานะของนางเลยด้วยซ้ำ
อีกทั้งหลี่จิ้งถิงก็ยังนึกสงสัยในคำสั่งของท่านป้าลู่ที่ยืนกรานให้นางมายื่นเทียบขอเข้าพบด้วยตนเอง และให้ยืนหยัดอดทนรอคอยอยู่ที่หน้าจวนโดยไม่ต้องสนใจว่าจะถูกคนในจวนปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าหรือบอกเป็นัยให้หวนกลับมาใหม่ในวันหลังอีกครั้ง
ภาพเหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของลู่ฮูหยินที่เลิกผ้าม่านรถม้าแล้วมองออกไปด้วยเช่นกัน นางเฝ้าจับสังเกตหลี่จิ้งถิงที่ถูกทิ้งให้ยืนรออย่างไม่มีผู้ใดสนใจไยดีพลางครุ่นคิดในใจ
แน่นอนว่าลู่ฮูหยินไม่มีทางให้หลี่จิ้งถิงกระทำแบบนี้โดยไร้สาเหตุนางเพียงแค่กำลังทดสอบพวกหยวนจิ้งโหวสองสามีภรรยา และผู้คนในจวนเท่านั้นมิได้ตั้งใจจะให้หลี่จิ้งถิงยืนอยู่จนถูกไล่ให้จากไปแต่อย่างใด
“เสี่ยวถิง”ลู่ฮูหยินเดินเข้าไปหา
“ท่านป้า!” หลี่จิ้งถิงรู้สึกขัดแย้งสับสนที่เห็นอีกฝ่ายหลังจากที่ยืนรออยู่ที่หน้าจวนมาแล้วกว่าชั่วยาม
ลู่ฮูหยินส่งสายตาให้สาวใช้เดินเข้าไปยื่นเทียบในนามของตนเองให้กับคนเฝ้าประตู
ครั้งนี้ใช้เวลาไม่เกินครึ่งเค่อเื่ราวก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นประตูใหญ่ของจวนหยวนจิ้งโหวถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย คนเฝ้าประตูไม่แม้กระทั่งจะกล้าชำเลืองตามองแค่ยืนยอบกายต้อนรับแขกผ่านเข้าประตูอย่างพร้อมเพรียงกัน
ลู่ฮูหยินกับหลี่จิ้งถิงสบตากันแวบหนึ่งอันที่จริงหากมีแค่หลี่จิ้งถิงตัวคนเดียว นางอาจจะรู้สึกตึงเครียดและกระวนกระวายใจจนถึงที่สุดก็ได้ แต่เมื่อมีท่านป้าที่น่าเกรงขามยิ่งของนางอยู่ด้วยพอคิดถึงตรงนี้หลี่จิ้งถิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มากมายนัก
ใน่ระหว่างเดินเข้าไปด้านในจวนนั้นถึงแม้สายลมจะพัดพาความเย็นสดชื่น และกลิ่นหอมของมวลบุปผาที่กำลังเบ่งบานมาเป็ระยะๆ แต่หลี่จิ้งถิงกลับไม่มีใจจะชื่นชมบรรยากาศอันน่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย นางก้มหน้าก้มตาก้าวย่างตามหลังท่านป้าลู่เหมือนเด็กๆ ความรู้สึกอยากได้รับการปกป้องพลันบังเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
ด้านในโถงใหญ่รับแขกยามนี้หยวนจิ้งโหวกำลังยืนรออยู่ตรงโถงกลางห้องก่อนแล้วหลี่จิ้งถิงไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร จึงยอบกายคำนับก่อนจะยืนหลบอยู่ด้านหลังของท่านป้าลู่เงียบๆ
“หยวนจิ้งโหว”ท่านป้าลู่เอ่ยทักทายพร้อมกับยิ้มให้ เพื่อแสดงความจริงใจและเป็กันเอง
“ลู่ฮูหยิน ไม่ได้พบเจอกันเสียนานเลยนะ”หยวนจิ้งโหวรีบสาวเท้าเดินเข้ามาต้อนรับ พลางโอภาปราศรัยกับ
นางทันที จึงไม่ทันได้สังเกตท่าทีผิดปกติของเด็กหญิงด้านหลัง
หลี่จิ้งถิงลอบชำเลืองมองหยวนจิ้งโหวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเป็ระยะๆ ในใจนางนึกอยากจะสร้างความประทับใจที่ดีต่อหน้าเขา เพื่อจะทำตามคำสั่งเสียของท่านแม่ให้สำเร็จโดยเร็วที่สุดต่อให้หลังจากที่เขารับฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว ก็ยังไม่ยินดีจะต้อนรับนางก็ไม่เป็ไรหลี่จิ้งถิงจะไม่ทำตัวให้พวกเขาลำบากใจอย่างเด็ดขาด
บรรยากาศการพูดคุยระหว่างหยวนจิ้งโหวกับลู่ฮูหยินนับได้ว่าไม่เลวแต่ในใจของหยวนจิ้งโหวก็ยังขบคิดไม่แตกว่าที่ลู่ฮูหยินยื่นเทียบขอเข้าพบเขาเช่นนี้มีความหมายลึก ๆ ซ่อนเอาไว้หรือไม่อย่างไร
ในเวลานี้เองหยวนจิ้งโหวก็หัวใจกระตุกทันทีที่เหลือบไปเห็นเด็กหญิงที่ยืนอยู่เื้ัลู่ฮูหยิน ไม่รู้เพราะเหตุใดในใจกลับรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนักอาจเป็เพราะเค้าโครงของใบหน้าที่คล้ายคลึงกับบุตรสาวที่หนีหายจากไป หรือสายสัมพันธ์พิเศษที่มองไม่เห็นก็เป็ได้ทำให้เขาเกิดความรู้สึกสนใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
หลี่จิ้งถิงมัวพะวงกังวลกับเื่ในหัวจึงไม่ได้รู้สึกถึงสายตาจับจ้องเป็พิเศษของอีกฝ่าย จนกระทั่งนางช้อนตาขึ้นและสบตาอีกฝ่ายเข้าพอดีเพียงชั่วพริบตาทั้งสองต่างก็ตะลึงงันไปชั่วอึดใจ
ลู่ฮูหยินกวาดตามองไปทางหลี่จิ้งถิงยิ้มส่งกำลังใจพลางผงกศีรษะให้เล็กน้อยสิ่งนี้ทำให้เด็กหญิงมีความมั่นใจขึ้นมาเป็อย่างยิ่ง
หยวนจิ้งโหวมองดูเด็กหญิงที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบสายตาของเขาตรึงอยู่กับใบหน้าที่คล้ายคลึงกับผู้เป็บุตรสาวที่เขากับภรรยาเฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดูอย่างรักใคร่เป็ที่สุด
หลี่จิ้งถิงเหลือบมองลู่ฮูหยินที่กำลังปลอบโยนนางด้วยสายตาพลางนึกในใจว่าไม่รู้ตนเองทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วหรือไม่
“ผู้น้อยหลี่จิ้งถิงมาที่นี่เพื่อเข้าพบหยวนจิ้งโหวและฮูหยิน ตามคำสั่งของมารดาเ้าค่ะ” พอพูดประโยคนี้ออกไปแล้วนางก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่อีกฝ่ายอย่างเปิดเผย
หยวนจิ้งโหวไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าจู่ ๆ ตนเองก็เดินตรงไปข้างตัวของหลี่จิ้งถิง พลางย่อตัวลงนั่งยอง ๆพิจารณาใบหน้าเล็ก ๆ อย่างละเอียด ในใจเริ่มมีความหวังขึ้นมารำไร แต่ก็ยังเร็วเกินไปที่จะด่วนสรุป
“มารดาของเ้ามีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร เ้ารีบบอกข้ามา”
หลี่จิ้งถิงที่นั่งคุกเข่าอยู่บีบมือที่กุมกันเอาไว้จนแน่นด้วยความประหม่านางมองเห็นแววตาร้อนใจอยากจะได้คำตอบของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนจึงกลั้นใจตอบโพล่งออกไปว่า “มารดาของข้ามีนามว่า หลี่เยี่ยนฟางเ้าค่ะ”
“มารดาของเ้ามีชื่อว่าอะไรนะ”เสียงที่ได้ยินนั้นเต็มไปด้วยความสับสนแปรปรวน
หยวนจิ้งโหวไล่สายตาไปตามเสียงที่ดังขึ้นก่อนจะลุกพรวดขึ้นเดินไปประคองผู้เป็ภรรยา ให้นั่งลงบนเก้าอี้ทันทีสาวใช้ประจำตัวรีบยื่นผ้าคลุมส่งให้ผู้เป็นายอย่างว่องไว หยวนจิ้งโหวเองก็ไม่รอช้าหยิบผ้าคลุมห่มทับให้ภรรยาที่มีสีหน้าอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด
ที่แท้เป็เพราะหยวนจิ้งโหวฮูหยินได้ยินว่าลู่ฮูหยินมาเยือนที่จวนจึงตั้งใจฝืนสังขารลุกขึ้นมาพูดคุยทักทาย แต่เพราะเห็นในห้องมีสตรีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนจึงตั้งใจคิดจะรออยู่ด้านนอกประตู ไม่ถือวิสาสะรีบเข้าไป
หลี่จิ้งถิงเองก็ชะงักไปด้วยไม่คาดคิดเช่นกันคำที่ท่านป้าลู่เคยบอกกับนางดังขึ้นในมโนนึก
‘หลายปีมานี้หยวนจิ้งโหวฮูหยินสุขภาพไม่ค่อยดีนักสาเหตุน่าจะมาจากเื่ของมารดาเ้า’
ตอนที่หลี่จิ้งถิงเหลือบไปมองอีกครั้งก็พบว่าสายตาของหยวนจิ้งโหวกับฮูหยินเหมือนกำลังเฝ้ารอคำอธิบายจากนางอยู่
เด็กหญิงกัดฟันพลางคิดกับตนเองในใจ‘ถึงอย่างไรก็มาจนถึงขั้นนี้แล้ว อย่ามัวแต่ชักช้าหลบเลี่ยงให้สิ้นเปลืองเวลาอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดมิใช่หรือ ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว’
หยวนจิ้งโหวฮูหยินกำชายเสื้อสามีเอาไว้จนแน่นอย่างไม่รู้ตัวเวลานี้สิ่งที่พวกเขา้าคือความกระจ่างแจ้ง
หลี่จิ้งถิงค้อมศีรษะลงนิดๆ อย่างนอบน้อม พลางเอ่ยด้วยท่าทางเคร่งขรึม “ตัวข้ามีนามว่า หลี่จิ้งถิงส่วนมารดาของข้ามีนามว่า หลี่เยี่ยนฟางเ้าค่ะ”
พอเอ่ยจบหลี่จิ้งถิงก็รีบสังเกตปฏิกิริยาของท่านตาท่านยายที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนทันที เพื่อดูว่าพวกเขามีท่าทีรู้สึกไม่ดีกับตนเองหรือไม่
ร่างของพวกเขาทั้งสองแข็งเกร็งไปในพริบตาเหมือนไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง ในใจผุดความหวังขึ้นรำไร
“แล้วมารดาของเ้าเล่ายามนี้นางอยู่ที่ใด” หยวนจิ้งโหวฮูหยินที่มีดวงตาแดงก่ำ พึมพำถามออกมาอย่างร้อนใจเมื่อนางค้นพบความผิดปกติบางอย่าง หรือว่าบุตรสาวที่หายสาบสูญไปของนางจะประสบเข้ากับเหตุไม่คาดฝัน
หลี่จิ้งถิงมีความรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกนางเม้มปากเบา ๆ เอ่ยปากบอกเล่าเื่ราวในอดีตของตนเองกับมารดาให้พวกเขาฟังั้แ่ต้นจนจบด้วยน้ำเสียงเนิบช้าติดสั่นเครือในดวงตาเองก็มีน้ำตาเอ่อคลออยู่ตลอด
“ฟางเอ๋อร์ลูกแม่เหตุใดจึงดื้อรั้นเช่นนี้ ทำไมเ้าจึงไม่หันหลังกลับมาไม่รู้หรือว่าพ่อกับแม่ยังรอคอยเ้าอยู่เสมอ”
หยวนจิ้งโหวฮูหยินหยิบผ้าขึ้นมาซับน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างร้าวร้านใจในขณะที่ผู้เป็สามียืนฟังอยู่นิ่ง ๆ ด้วยสีหน้าขมขื่นในความโชคร้ายของบุตรสาว ที่พวกเขาเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่
หลายปีมานี้พวกเขาทั้งคู่ยังคงมีความหวังอยู่เสมอว่าสักวันหนึ่งหลี่เยี่ยนฟางจะกลับมาและในสักวันครอบครัวจะได้กลับมาอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งแต่สุดท้ายความหวังก็ไม่มีวันเป็จริงหลี่เยี่ยนฟางได้พลัดพรากจากพวกเขาไปตลอดกาลแล้ว
ใช้เวลาพักใหญ่กว่าที่พวกเขาทั้งสองจะสงบจิตสงบใจลงได้
หยวนจิ้งโหวฮูหยินที่ขอบตายังคงแดงก่ำโน้มตัวลงมองสำรวจหลี่จิ้งถิงซึ่งเป็เืเนื้อเชื้อไขคนเดียวของบุตรสาวที่ยังคงคุกเข่าก้มหน้าน้อย ๆ อยู่อย่างไม่ยอมละสายตา
“ปีนี้เ้าอายุเท่าไรแล้ว”หยวนจิ้งโหวฮูหยินเอ่ยยิ้มจาง ๆ อย่างเอ็นดู
“สิบสามปีเ้าค่ะ”
“หลายปีที่มารดาเ้าจากไปเ้าใช้ชีวิตอยู่เช่นไร เหตุใดจึงไม่รีบมาพบพวกข้าก่อนหน้านี้”
ความจริงหลี่จิ้งถิงเองก็รู้สึกสับสนแม้จะรู้ดีชายหญิงตรงหน้าเป็ท่านตาท่านยายของตนแต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดคุยกับพวกเขาอย่างไรดี นางจึงหันไปมองหน้าท่านป้าลู่ราวกับกำลัง้าความช่วยเหลือ
ลู่ฮูหยินที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ อยู่นาน รู้สึกโล่งอกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้เห็นท่าทีของหยวนจิ้งโหวฮูหยินที่มีต่อหลี่จิ้งถิง
หยวนจิ้งโหวฮูหยินเองก็สังเกตเห็นสายตาของหลี่จิ้งถิงที่มองไปยังลู่ฮูหยินอยู่บ่อยครั้ง ดูท่าอีกฝ่ายคงจะดีกับหลานสาวของตนไม่น้อย เด็กหญิงจึงเห็นนางเป็ที่พึ่งที่น่าไว้ใจ
แต่ถึงอย่างไรยามนี้นางก็มิอาจปล่อยเืเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของบุตรสาวให้ออกไประเหเร่ร่อนอยู่ข้างนอกกับผู้อื่นได้ ในเมื่อหลี่จิ้งถิงเป็สายเืที่หลี่เยี่ยนฟางคลอดออกมาก็สมควรที่จะกลับคืนสู่จวนหยวนจิ้งโหว นั่นเป็เื่ที่เหมาะสมที่สุด
หลังคิดถึงความเป็ไปได้นี้นางก็เงยหน้าขึ้นพลางพยักหน้าให้สามี
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ยัยน้องจะได้กลับบ้านแล้วนะคะ หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป มาร่วมลุ้นและเป็กำลังใจให้เสี่ยวถิงกันด้วยน้า
2K
