ณ วังั ขณะที่กำลังจะเสร็จสิ้นการประชุม เ้าเมืองในการปกครองท่านหนึ่งเดินมาคุยกับเฉินเซี่ยตามประสาคนรู้จัก ถึงแม้ว่าเฉินเซี่ยจะไม่ได้สนิทกับเ้าเมืองพวกนี้เฉกเช่นพ่อของเขา เเต่เฉินเซี่ยก็ทำหน้าที่การเป็เ้าบ้านและให้การต้อนรับเป็อย่างดี
“อาไม่ได้มาวังัเสียนาน ที่นี่ยังร่มรื่นและสงบเหมือนเดิมนะเฉินเซี่ย เ้าทำหน้าที่แทนพ่อของเ้าได้ดีจริงๆ”
“ท่านอาชมข้าเกินไปแล้ว หลานยังอ่อนประสบการณ์ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมายจากทางอาทั้งหลาย”
“อาหวังว่าหลังจากนี้เ้าจะหายซึมเศร้าจากม่านเฉวได้เสียทีนะ ชาวเมืองทุกคนยังรอเ้ากลับมาเป็หวังเฉินเซี่ยคนเดิมนะ”
“ท่านอา..คือว่าข้า…”
“อารู้ว่าเ้าเพิ่งจะสูญเสียคนรักไป การลืมเื่ที่ฝังใจมันเป็เื่ที่ยาก แต่ถ้าหากเ้าไม่เปิดใจให้ใครเลยรวมถึงปิดตัวเงียบอยู่เเบบนี้ บัลลังก์ัมีเเต่สั่นคลอน เ้าก็รู้นิว่า ต้าถังมันจ้องจะเล่นเ้าอยู่”
“เื่นั้นข้าไม่มีวันลืม ขอบคุณท่านอาที่ชี้เเนะข้า”
“อาเชื่อว่าเื่บ้านเมืองเ้าจะปกป้องได้ดีเฉกเช่นพ่อของเ้า เเต่เื่น่าเป็ห่วงอีกเื่ก็คือ…ทายาท!”
“.........”
“สตรีผู้นั้น เป็คู่หมายของเ้าหรือ?”
“มิใช่ขอรับ นางมาจากเผ่าจิ้งจอก พ่อของนางฝากนางให้มาลี้ภัยที่นี่ขอรับ”
“ลี้ภัย?…ที่นั่นเกิดอะไรขึ้น?”
“ข้าก็ไม่อาจทราบได้ขอรับ เพราะเ้าเมืองเจียเจี๋ยส่งเพียงเเต่จดหมายมาพร้อมกับตัวนางขอรับ”
“การเป็เ้าแห่งเมืองที่ดี ควรจะดูแลประชาชนให้ถ้วนทั่ว..เื่ไหนที่ไม่รู้ ก็ควรรู้ให้เเจ่มเเจ้ง…เมื่อท่านเ้าเมืองจากเผ่าจิ้งจอกส่งลูกสาวมาลี้ภัยขนาดนี้ อาว่า…เ้าควรจะควรไปตรวจสอบดูหรือไม่ว่าที่เผ่าจิ้งจอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เฉินเซี่ยนึกขึ้นได้ทันทีว่าเขาก็ยังไม่ได้ถามเื่นี้กับชิวสุ่ยเลย เขาไม่คิดที่จะคุยเื่นี้กับนางด้วยซ้ำว่าเพราะทุกครั้งที่้ขาพูดกับนางมักจะจบท้ายด้วยการมีปัญหาตลอด เมื่อเห็นว่าตนมีข้อบกพร่องจากการไม่ตรวจสอบความจริงให้แน่ชัด เฉินเซี่ยรีบกล่าวขอบคุณผู้ชี้เเนะ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้านเมือง ส่วนเฉินเซี่ยก็รีบตรงไปยังจวนของชิวสุ่ยทันที ซึ่งเวลานี้นางกำลังหงุดหงิดเพราะหาที่ระบายไม่ได้นั่นเอง
“คุณหนูหลี่ ใจเย็นๆก่อนเ้าค่ะ อย่าทำแบบนี้เ้าค่ะ อ๊าย!!!” หลี่ชิวสุ่ยระบายอารมณ์โกรธของนางโดยการขว้างปาข้าวของที่อยู่ใกล้มือใส่หลิงหลิง เเน่นอนว่าตอนนี้าแที่อยู่ตามตัวของนางนั้นกำลังมีเืซิบๆออกมาแล้ว เเต่ถึงกระนั้นนางก็มิอาจทิ้งเ้านายของนางไปได้ ครั้นเมื่อิคังนำอาหารเที่ยงมาให้ เขาก็เห็นแล้วว่าหลิงๆกำลังถูกเ้านายของนางทำร้ายอย่างสาหัส ิคังทำอะไรไม่ได้นอกจากยกอาหารกลับออกไป ซึ่งในตอนนั้นเองเฉินเซี่ยก็เดินทางมาถึงหน้าจวนของนางพอดี
“อ่าว..คะ .คุณ...คุณชาย!!” ท่าทางิคังใเมื่อเห็นว่าเฉินเซี่ยกำลังมุ่งหน้าตรงไปที่จวนรับรอง เฉินเซี่ยเห็นอาหารมากมายที่มือของิคังและอาหารพวกนั้นล้วนแล้วแต่ยังไม่ได้ทานเลย
“ิคัง…เ้ารับหน้าที่นี้ั้แ่เมื่อไหร่?”
“เอ่อคือ…ข้าเห็นว่าหลิงๆไม่ไปเอาอาหารที่ห้องครัวหลวง ข้าก็เลย….”
“เป็เช่นนั้นเองหรือ ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ยกสำรับตามข้ามาแล้วกัน ข้ากำลังจะเข้าไปข้างในพอดี”
“ช้าก่อนคุณชาย…เอ่อ..คือว่า…”
“เ้ามีอะไรหรือเปล่าิคัง?”
“พอแล้วเ้าค่ะคุณหนู!!! ข้าเจ็บไปทั้งตัวเเล้วเ้าค่ะ โอ้ย!” เสียงร้องไห้อ้อนวอนของหลิงๆดังเล็ดลอดมาจากข้างในของจวนรับรอง เฉินเซี่ยหันมามองหน้าของิคังก่อนจะรีบเดินเข้าไปข้างในเพราะน้ำเสียงของกลิงๆเริ่มไม่สู้ดีแล้ว
“เ้าอย่าหลบนะ!!” หมอนใบสุดท้ายกำลังจะปาใส่หน้าหลิงๆ เเต่ทว่าเฉินเซี่ยยื่นมือของเขามารับไว้ได้ทันก่อนจะปามันคืนให้นาง
“โอ้ย!! ทำไมท่านพี่ถึงทำกับข้าเช่นนี้!!” ณ ตอนนี้สภาพบรรยากาศในห้องนอนของชิวสุ่ยนั้น ข้าวของกระจายเต็มพื้น น้ำล้างเท้าหกเรี่ยราดพื้นเต็มไปหมดและยิ่งไปกว่านั้นคือ หลิงๆมีสภาพเปียกปอน เนื้อตัวมีเเต่เเผลและเื นางทำได้เเต่นั่งร้องไห้อยู่ที่มุมห้องและไม่สามารถเดินไปไหนได้เพราะชิวสุ่ย มัดนางติดไว้กับขาเก้าอี้ เฉินเซี่ยทนเห็นสภาพของหลิงๆไม่ไหวเพราะมันโหดร้ายเหลือเกิน
“ิคัง!!”
“ขอรับคุณชาย”
“พาตัวหลิงหลิงออกไปทำแผลและให้เวลานางพักฟื้นจนกว่านางจะหาย”
“ขอรับ”
“และ…เ้าจงเอาอาหารที่เ้ายกเข้ามาเมื่อครู่ ออกไปเททิ้งให้หมด”
“ท่านพี่..หากท่านนำอาหารพวกนั้นไปเททิ้งแล้วข้าจะกินอะไรล่ะเ้าคะ?”
“หากเ้ามีแรงโวยวายทำร้ายหลิงๆได้ขนาดนี้ เ้าก็ควรที่จะมีแรงลุกไปหาทำอะไรกินเองได้ ข้าคงจะใจดีกับเ้ามากไปเเต่ต่อจากนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าทำอะไรตามใจอีกแล้ว”
“ท่านพี่!!”
“ิคังพาหลิงๆออกไป!”
“ขอรับคุณชาย” ิคังค่อยๆเดินเข้ามาแก้มัดให้หลิงๆก่อนจะอุ้มตัวนางออกไปทำแผลด้วยสภาพร่างกายตอนนี้หลิงๆไม่อาจจะเดินไหวและคาดว่าน่าจะต้องพักฟื้นอีกนาน ณ ตอนนี้มีเพียงเฉินเซี่ยและชิวสุ่ยเท่านั้นที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่
“ข้าไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า ลูกสาวท่านอาเจียวเจี๋ยจะมีพฤติกรรมป่าเถื่อนขนาดนี้ นี่สินะเหตุผลที่เ้าต้องมาอยู่ที่นี่!!”
“ห้ะ!!?”
“ตลอดระยะเวลาที่เ้ามาอยู่ที่นี่ ข้าไม่เคยถามเลยว่าเ้ามาอยู่ที่นี่เพื่ออะไรเพราะข้าเกรงใจและเคารพท่านอาเจียวเจี๋ย เเต่วันนี้เ้าทำร้ายของของข้าปางตาย ข้าจึงไม่จำเป็ที่จะต้องรักษาน้ำใจใครอีก ข้าจะต้องได้คำตอบว่าเ้ามาที่นี่ทำไม!!”
“ท่าน…..”
“และถ้าข้าไม่ได้คำตอบจากเ้า ข้าก็จะไปหาคำตอบที่เผ่าจิ้งจอกเอง”
“ท่านหักหน้าข้าต่อหน้าเ้าแห่งเมืองทั้งหลายยังไม่พอ ท่านยังตามมาต่อว่าข้าถึงที่จวนอีก ใช่สิ!...ข้าไม่ใช่เหลียงม่านเฉว คนรักของท่านนี้!!”
“เ้าไม่มีสิทธิ์พาดพิงถึงนาง!!”
“ไม่มีสิทธิ์..ได้!!เดี๋ยวท่านก็รู้ว่าข้ามีสิทธิ์หรือไม่มี”
“เ้าอย่าเปลี่ยนประเด็น ตอบคำถามข้ามา!!” เฉินเซี่ยพุ่งตัวเข้าไปบีบข้อมือชิวสุ่ยเพื่อให้นางยอมตอบคำถามว่าเจตนาที่นางมาที่นี่คืออะไรกันแน่
“โอ้ย..ข้าเจ็บนะ!!”
“หากเ้าไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้ก็ตอบมา!!”
“ได้!..ข้ายอมเเล้ว..ปล่อยมือข้าซักที!!” เฉินเซี่ยสะบัดข้อมือพร้อมถอยออกห่างจากชิวสุ่ย ด้วยความเ็ปนางจับแผลที่ข้อมือตนเองไว้ ก่อนจะหันมามองเฉินเซี่ยด้วยสายตาที่ผิดหวังและเสียใจ เเต่ทว่าเฉินเซี่ยกลับมองนางด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ข้าถูกส่งมาที่นี่เพื่อให้เป็ภรรยาท่าน!!”
“อะไรนะ?”
“ท่านฟังไม่ผิดหรอก ท่านพ่อของข้า้าเชื่อมสัมพันธ์ระหว่าง 2 ชนเผ่าด้วยการให้ข้าแต่งงานกับท่าน” เฉินเซี่ยแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าสิ่งที่ชิวสุ่ยพูดออกมาจะเป็ความจริง เท่าที่เฉินเซี่ยรู้จักเจียวเจี๋ยมา..เขาเป็คนยึดมั่นในศักดิ์ศรีและทะนงตนมากจึงทำให้ไม่อาจจะเชื่อได้ว่าเจียวเจี๋ยจะใช้เื่นี้ในการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองชนเผ่าได้…
399
