ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        ฮูหยินในอนาคตหนีไปกับผู้อื่นอะไรกัน? แววตาของหยวนซิวสับสนไปชั่วขณะก่อนจะมองหลินเสวี่ยจู๋ “ฮูหยินจะไปที่ใด?”

        หลินเสวี่ยจู๋ชะงัก จู่ๆก็รู้สึกราวกับตนเองพูดสิ่งที่โง่เขลาออกไป

        สวรรค์สมองอันปราดเปรื่องของนาง เหตุใดจึงต้องมาติดขัดเอาในยามนี้ด้วยเล่า?

        หลินเสวี่ยจู๋หงุดหงิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้นางพูดอย่างเป็นกังวล “สามีไม่ได้รังเกียจข้าหรือเจ้าคะ? เหตุใดถึงเรียกฮูหยินได้คล่องปากยิ่งนัก?”

        หยวนซิวถามกลับอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แล้วการที่ฮูหยินเรียกข้าว่าสามีไม่ได้เรียกอย่างคล่องปากหรือ?”

        หลินเสวี่ยจู๋พูดไม่ออก ความจริงแล้วตอนแรกนางพยายามไม่คงนิสัยเดิมของตัวประกอบเอาไว้จึงเรียกหยวนซิวว่าสามีได้อย่างแนบเนียน ไร้ซึ่งความเคอะเขิน

        แต่นั่นมันก็แค่การแสดง!

        หยวนซิวเห็นท่าทางจนมุมของหลินเสวี่ยจู๋มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างน่ามอง “ฮูหยิน นี่เป็นเรื่องระหว่างเจ้ากับข้า ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับน้ำ”

        หลินเสวี่ยจู๋ชะงักงันอีกครา

        เมื่อนางได้สติกลับมาจึงเข้าใจความหมายของหยวนซิวเขาต้องการพูดถึงเรื่องที่หลายวันมานี้นางเปลี่ยนน้ำที่ให้เขาดื่มจากน้ำพุจิตวิญญาณเป็นน้ำจากลำธารคนผู้นี้จะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วกระมัง แค่เปลี่ยนน้ำก็รู้หรือ?

        แม้แต่ต้าจ่างจิน[1]ก็ยังต้องยอมแพ้ให้เขา

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่อยากจะเชื่อนางสงสัยว่าหรือน้ำพุจิตวิญญาณจะมีรสชาติพิเศษ

        เมื่อคิดถึงตรงนี้นางจึงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงไปยังลำธารที่อยู่ใกล้กับค่ายพักแรมมากที่สุด

        นางลองดื่มน้ำจากลำธารหนึ่งอึกตามด้วยน้ำพุจิตวิญญาณอีกหนึ่งอึก ลองชิมดูแล้วก็ไม่พบความแตกต่างใดๆ นางยังคงไม่เชื่อลองดื่มน้ำจากลำธารอีกหนึ่งอึก

        ลองอยู่หลายครั้งจนแทบจะอิ่มน้ำจากนั้นนางก็กลับไปยังค่ายพักแรม

        เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของหยวนซิวนางก็นั่งลงข้างๆ เขา คิดที่จะหารือเกี่ยวกับความรู้ทางฟิสิกส์

        “น้ำไร้สีไร้กลิ่นท่านรู้ได้อย่างไรว่ามันแตกต่างกัน?”

        คำตอบของหยวนซิวนั้นเรียบง่าย “ข้าไวต่อรสชาติ”

        เฮอะ เคยได้ยินแต่คนที่ไวต่อสุราและชาไม่เคยได้ยินคนที่ไวต่อน้ำมาก่อน

        เรื่องที่สุนัขยังไม่แน่ว่าจะทำได้เช่นนี้เขากลับทำได้อย่างไร?

        หลินเสวี่ยจู๋ครุ่นคิดอย่างเงียบงันใบหน้านั้นราวกับกำลังขบคิดเรื่องยากๆ

        หยวนซิวจึงอดไม่ได้ที่จะอธิบาย “ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ย่อมไวต่อการเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆ เมื่อเทียบกับคนทั่วไป น้ำที่เจ้าเคยให้ข้าดื่มก่อนหน้านี้นับว่าดีต่อร่างกายด้วยเหตุนี้ตอนที่เจ้าเปลี่ยนน้ำข้าจึงรู้สึกได้”

        “ท่านไม่เพียงแต่รู้ว่าข้าเปลี่ยนน้ำยังเดาได้อีกว่าเหตุใดข้าจึงเปลี่ยน หยวนซิว ท่านเป็นคนหรือปีศาจกันแน่?” หลินเสวี่ยจู๋มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        หยวนซิวมีสีหน้าเรียบเฉย “เป็นฮูหยินต่างหากที่แสดงความคิดของตนเองออกมาบนใบหน้าทั้งหมด”

        “จริงหรือเจ้าคะ?” หลินเสวี่ยจู๋ใจหายวาบ นางแสดงออกถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? เช่นนั้นก็ไม่ดีแล้ว

        หยวนซิวแหงนหน้ามองดวงจันทร์แววตาฉายแววโดดเดี่ยวและเยือกเย็น ผ่านไปนานจึงเอ่ยถาม “ในอดีตฮูหยินมีชีวิตเช่นไร?”

        หลินเสวี่ยจู๋ตระหนักขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูกนางสัมผัสได้ว่าหยวนซิวถามถึงเรื่องราวก่อนที่นางจะทะลุมิติเข้ามา

        น้ำเสียงของนางทุ้มต่ำ “ไม่ต่างอันใดกับชีวิตของท่านในตอนนี้”

        “ข้าหรือ?” หยวนซิวไม่เข้าใจ

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่ได้พูดต่อ

        นางใช้ชีวิตอย่างหลบๆซ่อนๆ อยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็ถูกคนพวกนั้นหาเจออยู่ดี พวกเขาใช้สารพัดวิธีหวังจะแยกมิติกับจิตสำนึกของนางออกจากกัน

        นางถูกทรมานจนสะบักสะบอมอยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้ สุดท้ายในระหว่างที่ถูกช็อตด้วยไฟฟ้านางก็หัวใจวายเฉียบพลันจนเสียชีวิต

        วิญญาณของนางทะลุมิติเข้ามาในนิยายเข้ามาอยู่ในร่างของตัวประกอบหญิงที่ชื่อหลินเสวี่ยจู๋ส่วนมิติก็ติดตามจิตสำนึกของนางมา เรียกได้ว่าทะลุมิติตามมาด้วยกัน ทว่าเรื่องราวเหล่านี้นางจะอธิบายให้หยวนซิวฟังอย่างไร? ต่อให้เขาไม่คิดว่านางเป็นบ้าแต่ก็ไม่อาจเข้าใจโลกที่นางเคยอยู่หรอกกระมัง

        หยวนซิวมองหลินเสวี่ยจู๋ที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างเป็นกังวล “เจ้ายังอยากกลับไปหรือไม่?”

        หลินเสวี่ยจู๋ส่ายหน้าโดยไม่ลังเล

        นางได้ตายไปแล้วในขุมนรกนั้นเหตุใดจึงจะอยากกลับไปอีกเล่า! แม้ว่าที่นี่จะเป็นเพียงโลกในนิยาย แต่นางก็อยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่

        เมื่อเห็นนางส่ายหน้าหัวใจที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของหยวนซิวก็สงบลงทันที

        หลินเสวี่ยจู๋เงียบไปครู่หนึ่งจู่ๆ ก็เอ่ยปาก “ท่านไม่มีเรื่องอื่นอยากถามข้าแล้วหรือ?”

        เช่น น้ำที่นางให้เขาดื่มนั้นได้มาจากที่ใด?ยาต่างๆ ที่นางมอบให้เขาได้มาอย่างไร? เหตุใดร่างนี้ถึงได้มีจิตวิญญาณของนางเข้ามาแทนที่?

        เรื่องราวเหล่านี้เขาไม่อยากรู้อย่างนั้นหรือ?

        “ไม่มีแล้ว” หยวนซิวเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าเพียงอยากยืนยันว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่ตลอดไป”

        ประโยคเรียบง่ายเพียงประโยคเดียวทำให้หัวใจของหลินเสวี่ยจู๋เต้นตึกตักนางสงสัยว่านี่ถือเป็นการสารภาพความในใจหรือไม่? นางลำบากใจแทนพระเอกเสียจริงอย่างไรนางเอกก็หนีไปกับคนอื่นแล้ว เช่นนั้นพระเอกคนนี้ก็ยกให้ตัวประกอบหญิงอย่างนางอย่างนั้นหรือ?

        หัวใจของหลินเสวี่ยจู๋เต้นระรัวขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

        แต่ในชั่วพริบตาสมองของนางกลับผุดความคิดแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่ง

        สาเหตุที่หยวนซิวไม่อยากให้นางจากไปอาจเป็นเพราะเล็งเห็นถึงประโยชน์ของน้ำพุจิตวิญญาณก็เป็นได้

        หรือบางที...

        “ท่านคงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นสายลับที่ฮ่องเต้สุนัขส่งมาสอดแนมท่านหรอกกระมัง?” หลินเสวี่ยจู๋มองหยวนซิวด้วยความสงสัย

        หยวนซิวยังคงจมอยู่กับบรรยากาศเมื่อครู่ทว่าพลันได้สติทันทีเมื่อได้ยินคำถามของนาง

        เขายังไม่ทันได้ตอบก็ได้ยินหลินเสวี่ยจู๋พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “โอสถที่ข้ามอบให้ท่านข้าหยิบออกมาจากวังหลวงไม่ใช่สิ่งที่ฮ่องเต้สุนัขใช้ซื้อตัวข้า ดังนั้นบุญคุณความแค้นระหว่างพวกท่านสองพี่น้องอย่าได้ลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้องนะเจ้าคะ!”

        หยวนซิวหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

        สมองของสตรีผู้นี้ทำงานอย่างไรกัน? เหตุใดนางจึงได้บทสรุปเช่นนี้จากการสนทนาเมื่อครู่? ที่เขาเป็นกังวลอยู่ครึ่งค่อนวันก็เพราะกลัวว่าสตรีสมองกลับเช่นนี้จะหนีไปอย่างนั้นหรือ? ช่างเถิด จะเก็บนางไว้ทำไม? ใคร่จะไปที่ใดก็ไปเถิดขอเพียงไม่ทำให้เขาโกรธก็พอ

        หยวนซิวละสายตาไปอย่างหมดอาลัยตายอยากก่อนจะหยิบแท่งไม้ไผ่จากพื้นขึ้นมาแล้วใช้กริชเหลา

        หลินเสวี่ยจู๋เปิดเผยความคิดฟุ้งซ่านของตนเองไปแล้วจู่ๆ ก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่าหยวนซิวเงียบไป จึงมองเขาอย่างระมัดระวัง

        อืมแววตากลับมาลุ่มลึกอีกแล้ว นี่หมายความว่าได้เวลาที่นางควรจะถอยหนีอย่างละมุนละม่อม

        “สามี ท่านทำงานแล้วต้องพักผ่อนด้วยนะเจ้าคะอย่าทำงานหนักจนเกินไป ข้าขอตัวไปนอนก่อน พบกันพรุ่งนี้”

        หลินเสวี่ยจู๋พูดจบก็หยิบนกหวีดไม้ไผ่ขึ้นมาแล้วคลานกลับไปยังเสื่อฟางของตนเองอย่างรวดเร็ว

        นางเหนื่อยใจเหลือเกินพระเอกผู้นี้พอนางพูดจาไม่เข้าหูก็ทำหน้าทะมึน หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้นางขอนอนดีกว่า

        ในเวลานี้ที่อีกฟากของกองไฟหลินเฉิงจางคลายมือที่กำลังกำดินอยู่ออก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจเบาๆ

        กลุ้มใจแทบตายแล้วบุตรสาวผู้นี้ของเขา ยามปกติก็ดูเฉลียวฉลาดและมีไหวพริบ เหตุใดพอเป็นเรื่องของบุรุษกับสตรีถึงได้โง่เขลาเสียจนเขาอยากเป็นลมไปเดี๋ยวนี้กันเล่า?

        ฮ่องเต้ราชวงศ์ใดจะใช้โอสถเป็นค่าจ้างสายลับ!

        พูดจาไร้สาระเช่นนี้ออกมาแล้วผู้อื่นยังจะเชื่อในคำพูดของนางอีกหรือ?

        ไม่ว่ามองอย่างไรลูกเขยก็ไม่น่าจะโง่เขลาถึงขั้นคิดว่านางเป็นสายลับหรอกกระมัง!ลำบากลูกเขยแล้วจริงๆ ไม่อยากเชื่อว่าใช้ชีวิตอยู่กับฮูหยินที่ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้แล้วยังอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ได้

        เขาที่เป็นบิดายิ่งทวีความละอายใจ

        หลินเฉิงจางคิดได้ดังนั้นก็มองแผ่นหลังของหลินเสวี่ยจู๋ที่กำลังนอนหลับด้วยสายตาไม่ได้ดั่งใจที่เหล็กไม่เป็นเหล็กกล้า

        หัวใจของบิดาอย่างเขาชอกช้ำไปหมดแล้ว

        .............................

        [1] ต้าจ่างจินหมายถึง แดจังกึม