บทที่ 3
เดิมทีเขาเป็มือใหม่ในสังคมที่ไม่มีความพิเศษหรือยิ่งใหญ่อะไร
เขาเล่นเกมซิงเกิ้ลเพลเยอร์แนว RPG*[1] เนื่องจากเกมออนไลน์จำเป็ต้องลดช่องว่างระหว่างทุนและความสามารถแม้แต่ในโลกนั้นก็ตาม
ในขณะเดียวกัน เขาก็มักจะไปเยือนเว็บไซต์เกมคอมมูนิตี้ด้วย คลิปวิดีโอและบทความสอนโจมตีของเซียนเกมก็ดูสนุกเหมือนกัน
เนื่องจากมีการอัพโหลดลิงค์ดาวน์โหลดเกมที่ละเมิดลิขสิทธิ์บ่อยครั้ง ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่การมีรายได้น้อยก็เป็ข้ออ้างที่ดีสำหรับการหาเหตุผลเข้าข้างตนเอง ดังนั้นการที่ผมคลิกเข้าไปในกระทู้ 'DLC*[2] ของเกมหายากที่หาไม่ได้อีกแล้วแบบ Full Package มาก่อนได้ก่อน' ในเวลานั้นจึงไม่ใช่เื่แปลกอะไร
<อะควิลโลเนีย
การทรยศและการล่มสลาย เกมเซมิโอเพนเวิลด์*[3]แนวดาร์กแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลังและการสมรู้ร่วมคิด>
บทความแนะนำค่อนข้างดึงดูดความสนใจ ภาพตัวอย่างจากเกมก็ดูใช้ได้ แต่ตอนนี้มันเป็เกมที่ไม่ได้วางขายเนื่องจากสถานการณ์ของบริษัทผู้ผลิต
และโพสต์ถูกลบออกไปทันทีที่เขาคลิกลิงก์ดาวน์โหลด
เขาภูมิใจที่ได้เป็ผู้ดาวน์โหลดในลำดับแรก และเริ่มเล่นเกมทันที เขาตัดสินใจแล้วว่าจะใช้เวลา่สุดสัปดาห์ดูฉากจบของเกม
ในอะควิโลเนียมี 5 คลาสที่ผู้เล่นสามารถเลือกได้
อัศวิน นักรบไวกิ้ง นักเวท ทหารพราน นักบวช
จากคำแนะนำที่ปรากฏขึ้นมาขณะติดตั้ง ในสถานการณ์เฉพาะ เช่น การต่อสู้กับบอส สามารถได้รับความช่วยเหลือจากตัวละครของผู้เล่นอื่น ๆ ที่ลงทะเบียนในเซิร์ฟเวอร์ได้
แต่เซิร์ฟเวอร์ไม่ได้เชื่อมต่อ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะสำเนาที่ผิดกฎหมายหรือเซิร์ฟเวอร์หายไปั้แ่แรก
อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างมันชัดเจนมากว่าต้องสู้คนเดียว ดังนั้นเขาจึงเลือกนักเวทที่เป็สายโจมตีระยะไกลและเป็อาชีพที่ง่ายที่สุดสำหรับมือใหม่ เขาเลือกทักษะพิเศษเป็ััที่หกและการตั้งสมาธิ
เขาเลือกความยากในการเล่นที่ระดับปกติด้วยความภาคภูมิใจ
เลือกรูปลักษณ์ภายนอกแบบพื้นฐาน ส่วนชื่อก็ตั้งสุ่ม ๆ ไป อีอัน โฮปตัวละครที่จะกลายเป็ร่างของเขาในอนาคตถูกสร้างขึ้นแบบนั้น
'…ควรจะเริ่มจากการบุกก่อนแท้ ๆ’ อีอันถอนหายใจหนึ่งเฮือก มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว เพราะในเวลานั้นเขาคิดไม่ได้ขนาดนั้นและจดจ่ออยู่กับเกม
โดยรวมแล้วอะควิโลเนียเป็เกมที่ค่อนข้างยอดเยี่ยม กราฟิกดูเก่าไปหน่อยแต่มีบรรยากาศที่เป็เอกลักษณ์และไม่ทำให้หัวร้อน การต่อสู้ที่ต้องอาศัยผังสกิลต่าง ๆ ก็สนุกดี เนื่องจากเป็เกมเซมิโอเพ่นเวิลด์ จึงต้องเคลียร์เควสต์เฉพาะก่อนถึงจะสามารถข้ามไปยังพื้นที่ต่อไปได้
โดยพื้นฐานแล้ว เกมให้เสรีภาพสูง สามารถข้ามภารกิจย่อยหรือคัตซีนได้ ดังนั้นจึงไม่น่าเบื่อมากนัก เหนือสิ่งอื่นใด มีตัวเลือกมากมายที่แสดงความเป็ดาร์กแฟนตาซี ทำให้เขาเพลิดเพลิน
แน่นอนว่าเกมไม่ง่ายอย่างที่คิด
ไอเทมมีข้อจำกัดด้านความสามารถในการใช้งานแทนข้อจำกัดด้านอาชีพ อาจเป็เพราะเหตุนี้ ตัวเลือกจึงหลากหลาย
ผังสกิลกว้างมากแต่แต้มสกิลไม่เพียงพอ
ยิ่งการต่อสู้กับม็อบต่าง ๆ รวมถึงการต่อสู้กับบอสยิ่งยาก เขาเล่นเกมโดยเลือกสกิลที่เหมาะสมกับความสามารถและสถานการณ์ในตอนนั้น
เกมสิ้นสุดที่บทที่ 4 ั้แ่บทที่ 3 เป็ต้นมา ระดับความยากก็เริ่มเพิ่มขึ้น แค่สัตว์ประหลาดธรรมดา ๆ ก็รับมือได้ยากขึ้น เขาไม่สามารถเพิ่มเลเวลในเวลาสั้น ๆ ได้อีกต่อไป สุดท้ายเขาก็ต้องค้นหาบทความสอนโจมตี
โชคดีที่เขาพบบทความของเซียนเกมบางคนที่ผ่านเลเวลสูง ๆ เมื่อนานมาแล้ว
เนื่องจากเป็บทความที่ยาวระดับวิทยานิพนธ์ เขาจึงอ่านเฉพาะส่วนที่จำเป็เท่านั้น อ่านไปเรื่อย ๆ ก็ได้รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ยากลำบากแค่ไหน อย่างแรกคือทักษะพิเศษของเขา ััที่หกและการตั้งสมาธิเป็ทักษะพิเศษสำหรับการต่อสู้ร่วมกันที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยในการต่อสู้ระยะไกล ทักษะพิเศษอย่างผสานธาตุ สายเืเวทมนตร์ วิเคราะห์เชิงลึก การคิดแนวขนาน โชคลาภ หรือตอบสนองว่องไวช่วยได้มากกว่า
นอกจากนี้ ตัวละครของเขายังด้อยกว่านักเวทระดับเดียวกัน โดยเฉพาะค่าสติปัญญาและจิต นั่นเป็เพราะเขาเพิ่มค่าความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว และพลังกาย
เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสวมใส่อุปกรณ์เพื่อต่อกรกับศัตรูเพียงลำพัง
มันเป็ส่วนที่ต้องเอาชนะด้วยการควบคุมและการใช้เวทไฟที่เก่งกาจ
สกิลก็เช่นเดียวกัน
มีทางเดียวคือต้องค่อย ๆ ปูทางไปจนกว่าจะถึงจุดนั้น
อย่างน้อยต้องสะสมสกิลที่จะส่งเสริมทักษะพิเศษและสกิลทั่วไป
แต้มสกิลมีผลมากขนาดนั้น
บ่อยครั้งเขาขาดทั้งพลังเวทและเงิน
เพราะบอสมีพละกำลังมากเกินต้านทานจึงเหลือทางเลือกนั้นเพียงแค่ทางเดียว
มีวิธีมาตรฐานในการแก้ปัญหา นั่นคือการฟาร์ม*[4]ไอเทมและการลดพลังป้องกันของศัตรู
ปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือเควสต์และตัวเลือก
เขาเลือกพลาด ไม่ก็ข้ามเควสต์ย่อยที่จำเป็ไปมากมาย ซึ่งเควสต์ดังกล่าวให้แต้มสเตตัสกับแต้มสกิลเพิ่มเติม
นอกจากนี้ เพราะตั้งใจเลือกตัวละครที่ห่วยแตกที่สุด ตัวละครสำคัญที่ต้องช่วยเขาจึงตายหรือแพ้ไปเป็จำนวนมาก
สรุปสั้น ๆ คือตัวละครของเขา อีอัน โฮป เป็ไอ้กาก
อีกอย่างที่กากก็คือ ไม่มีอะไรที่สามารถย้อนกลับไปแก้ได้สักอย่าง
อย่างไรก็ตาม โชคดีที่ยังมีเวลาเหลืออยู่จนกว่าจะถึงวันหยุดสุดสัปดาห์
เขาคิดได้อย่างรวดเร็ว
สร้างตัวละครใหม่ดีกว่า
คราวนี้ต้องอ้างอิงจากคู่มือ ตั้งใจเลือกดี ๆ
เลือกอาชีพที่เล่นง่ายกว่าเดิม
แต่กลับมีช่องตัวละครเพียงช่องเดียวและจำเป็ต้องชำระเงินเพื่อซื้อช่องตัวละครเพิ่ม จึงเป็ไปไม่ได้ที่จะสร้างตัวละครใหม่เพิ่ม ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะลบตัวละคร
ทันใดนั้น มีหน้าต่างขึ้นเตือนว่าพบข้อผิดพลาด
<การลบถูกปฏิเสธ>
ไม่ใช่ลบไม่ได้ แต่ปฏิเสธการลบงั้นเหรอ?
ระหว่างที่เขาสับสน
ก็มีหน้าต่างป๊อปอัพอื่น ๆ ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
<พวก◆◇◐◑ จ้องมองคุณ>
<พวก◆◇◐◑ ้าจุดจบของโลกใบนี้>
<พวก◆◇◐◑....>
ั้แ่นั้นเป็ต้นมา สิ่งเดียวที่เขาจำได้คือจอภาพกะพริบอย่างรวดเร็ว
มันเป็ความทรงจำสุดท้ายในโลกที่เขาอาศัยอยู่
พอตั้งสติได้แล้ว ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่กลางหนองน้ำที่ไม่คุ้นเคย
กับหน้าต่างเควสฝึกเล่นที่ได้เห็นตอนเริ่มเกมครั้งแรก
"…!"
อีอันลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีคนอยู่
ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณ
เขาหยิบดาบที่พิงอยู่ข้างอ่างอาบน้ำขึ้นมาเล็งไปที่ผู้บุกรุก
"กรี๊ด..."
เสียงกรีดร้องที่ถูกกลั้นไว้ ดังต่อเนื่อง
พนักงานหญิงที่มีถังน้ำอยู่ในมือนั่นเอง
น้ำร้อนที่เดือดปุด ๆ กระเด็นโดนขาของเธอ
"น…น้ำน่ะค่ะ ข้าจะมาเปลี่ยน...."
เพราะดาบจ่ออยู่ที่คอ เธอจึงพูดเสียงสั่นเครือ
"…"
อีอันจ้องมองตาสีน้ำตาลที่หวาดกลัวอย่างเงียบเชียบ
หรือเป็เพราะนึกถึงความทรงจำเก่า ๆ
คำถามที่ยังไม่ได้ข้อสรุปเมื่อนานมาแล้วได้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
นี่ใช่คนจริง ๆ เหรอเนี่ย
มันเป็เพียงภาพกราฟิกที่ซับซ้อนมากไม่ใช่เหรอ
โลกนี้เป็แค่เกมอยู่แล้วนี่
"…เหรอ ข้าเข้าใจผิด"
อีอันลดดาบลง
"ข้าขอโทษนะคะ..."
สุดท้ายหญิงรับใช้ก็ทิ้งถังน้ำและทรุดลงไปทั้งอย่างนั้น
ไหล่ของเธอสั่นเทิ้ม
หน้าผากมีเหงื่อผุดซึมทั่ว
เมื่อได้เห็นภาพนั้น อีอันก็ได้ข้อสรุป
หากไม่ใช่คนจริง ๆ คงไม่มีทางที่จะมีความคิดเช่นนี้ได้
ถ้าเกมเหมือนจริงั้แ่แรก คงไม่รู้สึกถึงความแตกต่างมากมายเช่นนี้
"ให้ข้าเทน้ำออกจากอ่างอาบน้ำไหมคะ"
หญิงผู้นั้นลุกขึ้นอีกครั้ง เธอโน้มตัวลงไปที่อ่างอาบน้ำเพื่อเปิดจุกอ่างอาบน้ำที่ปลายเท้า
เขาเผลอมองขาที่เปลี่ยนเป็สีแดงของเธอเพราะน้ำร้อนที่กระเด็นใส่
อีอันเปิดปากพูดอย่างลำบากใจ
"เมื่อกี้ข้าต้องขอโทษด้วย ข้าทำตามสัญชาตญาณเพราะถูกโจมตีบ่อย ๆ"
หญิงสาวยิ้มแย้มอย่างเข้าอกเข้าใจพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลง
"ท่านคงเจอเื่ร้าย ๆ มามากนะคะ"
อีอันยักไหล่
ภาพหนองน้ำที่เขาอยู่ในตอนที่ลืมตาขึ้นครั้งแรกผุดขึ้นมาทันใด
ภาพหนองน้ำใหญ่ที่มีคนป่วย ผู้ยากไร้ นักโทษหลบหนี โจร รวมถึงสัตว์ประหลาดผุดออกมา
เขาเคยผ่านด่านพื้นที่ฝึกเล่นด้วยตัวเองภายใน 10 นาที แต่ครั้งนี้กลับต้องใช้เวลามากกว่าครึ่งปี
เป็ระยะเวลาที่เพียงพอให้เขายอมรับและปรับตัวต่อสถานการณ์ที่ต้องเผชิญ
เกมกลายเป็จริงขึ้นมา
การผ่านด่านนั้นเป็จุดเริ่มต้น ตอนนี้สถานการณ์กลับยุ่งเหยิงเพราะเขากลายเป็ตัวละครในเกม
[1] Role Playing Game (RPG) คือ เกมที่ให้ผู้เล่นได้สวมบทบาทเป็ตัวละครภายในเกม เรียกอีกอย่างหนึ่งว่าเกมสวมบทบาท
[2] Downloadable Content (DLC) คือ เนื้อหาเพิ่มเติมของเกม เช่น เนื้อเื่ใหม่ ไอเทมใหม่ เพื่อให้เล่นเกมได้สนุกยิ่งขึ้น
[3] เกมเซมิโอเพนเวิลด์ (Semi Open World Game) คือ เกมที่มีหน้าจอโหลดดิงสกรีนขึ้นมาเมื่อย้ายไปยังแผนที่หรือเมืองอื่น
[4] การฟาร์ม (Farming) คือ การทำบางอย่างซ้ำไปซ้ำมาเพื่อให้ได้ของที่้า เช่น การฟาร์มค่าประสบการณ์ การฟาร์มไอเทม