บทที่ 1
“วันนี้ตารางงานมีอะไรบ้างครับ” เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามผู้ช่วยที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัด คอลเล็กชั่นเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายสำหรับงานวันนี้ให้กับเขา
“่เช้าคุณมีประชุมผู้ถือหุ้นที่ออฟฟิศตระกูลใหญ่ ตอนบ่าย 2 มีอีเว้นท์ที่แบรนด์เสื้อผ้าที่เซ็นทรัลลาดพร้าว และ่หัวค่ำมีนัดทานข้าวกับนายท่านและคุณคีย์รัวที่บ้านใหญ่ค่ะ” หลังจากผ่านเหตุการณ์บุกเข้าจับกุมขบวนการค้ายาเสพติดที่ผู้เป็อาของชายหนุ่มได้เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง บวกกับที่เขาอยากตอบแทนพี่ชายที่ยอมทิ้งความฝันมารับ่ต่อธุรกิจของผู้เป็พ่อเพราะอยากให้เขาได้ทำในสิ่งที่อยากทำนั่นคือการเป็นักแสดงที่มีชื่อเสียง คีย์รินจึงตัดสินใจบอกกับผู้เป็พ่อว่าตนจะขอรับ่ต่อแทนคีย์รัวพี่ชายของเขา เพื่อที่ให้คนพี่ได้ไปทำตามความฝันคือการเป็ทันตแพทย์แบบแม่ของพวกเขา
ครืดด..ครืดด
ผู้ช่วยสาวหยิบมือถือขึ้นมากดรับสายเพื่อพูดคุยกับปลายทางที่โทรเข้ามาแต่แล้วจู่ ๆ เ้าหล่อนก็มีสีหน้าซีดลงขอบตาเรียวสวยเริ่มมีสีแดงและมีน้ำใส ๆ คลอหน่วยพลางเดินมาหาหน้าชายหนุ่มผู้เป็เ้านาย
“แม่ฉันตกบันไดค่ะ ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู”
“อ่าว!! งั้นรีบไปดูแลท่านก่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้” ร่างสูงตอบกลับหญิงสาวพลางลูบเบา ๆ ที่ต้นแขนเป็การปลอบโยนก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนหัวเตียงแล้วควักเงินให้เธอเป็จำนวนหนึ่งหมื่นเศษ
“เอาเงินนี่ไปดูแลแม่นะ ขาดเหลืออะไรโทรบอกฉันได้ตลอด”
“ข...ขอบคุณนะคะคุณคีย์ริน ฮึก...ฮึก” ผู้ช่วยสาวกล่าวขอบคุณทั้งน้ำตาก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบเดินไปส่งเธอยังหน้าประตูแล้วบอกให้เ้าหล่อนรีบ ๆ ไป ซึ่งหลังจากส่งหญิงสาวผู้ช่วยคนสนิทเสร็จเขาก็เดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อจัดการแต่งตัว และเตรียมที่จะออกจากคอนโดแล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัท
**********
#บริษัท
รถสปอร์ทคันหรูแล่นมาจอดบริเวณหน้าบริษัท พลางเ้าตัวก้าวเท้าลงจากรถแล้วส่งต่อกุญแจให้บอดี้การ์ดที่ยืนรออยู่หน้าทางเข้าเพื่อนำรถคันดังกล่าวไปเก็บยังลานจอดรถผู้บริหาร
“ว้าว!! วันนี้น้องชายเฮียแต่งตัวมาอย่างหล่อ” ชายร่างสูงผอมสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากางเกงสแล็คสีดำเอ่ยทักทายคนน้องอย่างสนิทสนม
“ดีครับเฮียคีย์ เดี๋ยวต้องไปอีเว้นท์ต่อน่ะครับวันนี้ผู้ช่วยลาด้วยเลยกะว่าแต่งมาชุดเดียวไปให้ได้ทุกงานน่าจะดี” คนน้องตอบพี่ชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเดินกอดคอคนพี่แล้วพากันเข้าห้องประชุมไป
**********
ผ่านไป 1 ชั่วโมง..
“เห็นเฮียแกบอกว่าวันนี้ผู้ช่วยลางั้นเหรอเ้าแสบ?” คนเป็พ่อถามลูกชายคนเล็กระหว่างที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องทำงาน
“ครับป๊า แม่เธอตกบันไดเข้าโรงพยาบาลผมเลยให้ลาได้จนกว่าแม่เธอจะหายดี” คนเป็พ่อยกแก้วขึ้นจิบพลางคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน
“งั้นให้โจไปดูแลชั่วคราวแล้วกัน” คนเป็พ่อพูดพลางมองไปทางบอดี้การ์ดหนุ่มซึ่งเขาเพิ่งได้รับตำแหน่งหัวหน้าเหล่าบอดี้การ์ดเมื่อไม่นานมานี้
“ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบรับสั้น ๆ ก่อนที่ครู่หนึ่งเขาทั้งคู่ก็ออกจากออฟฟิศแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดอีเว้นท์ซึ่งเป็งานที่คีย์รินจะต้องไปทำงานต่อ
**********
#ลานจอดรถผู้บริหาร
ระหว่างทางเดินไปยังจุดจอดรถ คีย์รินลอบมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูง และภูมิฐานซึ่งตอนนี้ได้รับคำสั่งให้มาเป็คนดูแลตนด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยและทันทีเดินมาถึงรถ ร่างสูงบางก็รีบเดินไปดักด้านหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มพลางผลักเขาเบา ๆ ให้เซไปพิงเข้ากับรถคันหรู
“วันนี้ฝากตัวด้วยนะ” คนตัวเล็กกว่าเอ่ยฝากเนื้อฝากตัวก่อนจะดึงเนคไทของบอดี้การ์ดหนุ่มเข้ามาใกล้แล้วมอบจุ๊บเบา ๆ ยังริมฝีปากหนา
“......” บอดี้การ์ดหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับกระชากเอวบางเข้ามาใกล้แล้วจูบกลับอย่างดูดดื่ม ซุปตาร์หนุ่มเอื้อมไปโอบรอบต้นคอแกร่งนวดคลึงท้ายทอยอย่างเบามือ
“อืมม...” เขาทั้งสองแอบมีความสัมพันธ์กันลับ ๆ โดยจุดเริ่มต้นเกิดขึ้นจากวันหนึ่งที่ทั้งคู่บังเอิญต้องไปทำงานด้วยกันในวันที่ผู้ช่วยสาวคนสนิทลาป่วยเพื่อเข้ารับการผ่าตัดซีสในมดลูก แต่ด้วยความที่คีย์รินมีคิวต้องไปถ่ายซีรีส์ที่หัวหิน และจำเป็จะต้องมีคนไปดูแลอย่างใกล้ชิด ทำให้ปะป๊าของซุปตาร์หนุ่มส่งบอดี้การ์ดสุดเนี้ยบมาค่อยดูแลเป็ระยะเวลา 1 สัปดาห์
ย้อนกลับไป..
‘ปล่อยกู!!’ ร่างบางถูกดึงแขนโดยชายหนุ่มที่ตนหลงรักหากแต่ต้องกล้ำกลืนไม่พูดคำว่ารักออกไปด้วยความเข้าใจผิด
‘ปล่อยให้โง่สิ’ ร่างสูงกระชากคนตรงหน้าเข้ามาจุมพิตด้วยแววตาเ็ปเพราะคนตรงหน้ายังไม่รู้ความจริงว่าทั้งหมดเป็เพียงการถูกจัดฉากเพื่อทำให้ทั้งสองผิดใจกัน
“คัต!!...เอาละทุกคนกลับที่พักได้ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะ” เสียงผู้กำกับสั่งคัตเมื่อการแสดงของชายหนุ่มทั้งสองเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี
“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ” คีย์รินเดินออกจากเซตพลางเอ่ยขอบคุณผู้ร่วมงานทุกคน ก่อนจะเดินตรงไปทางผู้ดูแลจำเป็ที่ยืนถือแก้วน้ำเก็บความเย็นแก้วประจำของเขา
“นี่ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มยื่นแก้วน้ำให้พร้อมกับผ้าเย็นเพื่อเช็ดไล่ความร้อนของอากาศที่สูงจนทุกคนในกองถ่ายพากันบ่นไม่หยุด
“ขอบคุณครับเฮีย” จากนั้นบอดี้การ์ดหนุ่มก็เดินไปคุยเื่คิวถ่ายกับทีมงานเพื่อนำไปจัดตารางงานให้ในวันถัดไป
**********
#ห้องพักคีย์ริน
“งานพรุ่งนี้มีถ่ายตอนบ่ายโมงนะครับ..นี่เป็บทที่จะใช้ถ่ายคิวต่อไป” บอดี้การ์ดหนุ่มรายงานพลางยื่นบทซีรีส์ที่ได้คั่นหน้าที่จะต้องอ่านให้
“หื้ม...พรุ่งนี้ถ่ายฉาก NC เหรอเนี่ยงั้นก็ต้องหาคนซ้อมบทด้วยสินะ...เฮียเป็คู่ซ้อมให้ผมหน่อยดิ” คนน้องเอ่ยขอความช่วยเหลือไปยังชายหนุ่มอีกคนที่กำลังเตรียมชาคาโมมายล์ให้กับนายน้อยของเขาทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันมาตอบซุปตาร์ตัวแสบ
“ต..แต่เฮียแสดงไม่เป็นะ” การสนทนาของทั้งคู่เปลี่ยนไปจากปกติเวลาอยู่ต่อหน้าคนทั่วไป ทั้งคู่จะพูดคุยกันในฐานะเ้านาย และลูกน้องหากแต่เวลาที่อยู่ด้วยกันสองคนทั้งคู่จะกลายเป็พี่น้องคนสนิทด้วยเพราะถูกเลี้ยงมาด้วยกันั้แ่ยังเล็ก
“ไม่เป็ไร..แค่ซ้อมท่าทางนิดหน่อยเอง” ซุปตาร์หนุ่มพูดปลอบใจคนพี่แต่ก็มิวายแอบยิ้มอย่างคนเ้าเล่ห์ด้วยเพราะคิดแผนการที่จะแกล้งชายหนุ่มออกตามประสาพี่น้องแกล้งกัน บอดี้การ์ดหนุ่มพยักหน้าตอบตกลงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ซุปตาร์หนุ่มยื่นบทละครให้กับร่างสูงอ่านเนื่องจากตนนั้นได้อ่านบทมาจนจำได้ทั้งหมดแล้ว ส่วนบอดี้การ์ดหนุ่มรับบทมาพลางกวาดสายตาเพื่ออ่านมันแต่จู่ ๆ ก็ถูกมือเรียวบางกระชากคอเสื้อให้ล้มลงไปนอนบนเตียงนุ่มสีขาวสะอาด คนพี่ถลึงตาโตด้วยความใที่ถูกคนน้องดึงจนล้มก่อนที่เ้าตัวแสบจะใช้วงแขนโอบรอบคอพลางดึงคนพี่ลงมาจูบแบบไม่ทันตั้งตัว
“อือออ” ริมฝีปากทั้งสองัักันแแ่โดยคนน้องเริ่มขยับบดจูบจากริมฝีปากล่างแล้วค่อย ๆ เลื่อนไปยังริมฝีปาก้าบอดี้การ์ดหนุ่มที่ใอยู่สักพักก็แปลเปลี่ยนเป็จูบกลับพลางเท้าแขนปรับตัวเองให้อยู่ในท่าที่ถนัดมากขึ้น ก่อนทั้งสองจะสอดใส่ลิ้นอุ่นแลกเปลี่ยนเอนไซม์ของกันและกันจนทำให้เกิดเสียงชื้นแฉะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสี่เหลี่ยมกว้าง ร่างบางชันเข่าขึ้นเสียดสีกับสิ่งที่อยู่ระหว่างขาของคนพี่
“อืมม..ด..เดี๋ยว ริน..อืมม จุ๊บ..จ๊วบ...อืมม” คนพี่พยายามจะเอ่ยแทรกระหว่างการจูบของพวกเขา แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมลามือให้แม้แต่น้อย กลับใช้เข่าเสียดสีเข้ามาที่ระหว่างขาหนักขึ้นกว่าเดิมจนตรงนั้นของชายหนุ่มตื่นตัวจึงยอมถอนจูบสุดเร่าร้อนออกมา
“แฮ่ก...แฮ่ก เฮียมีอารมณ์แล้วนะ” ซุปตาร์หนุ่มเอ่ยเย้าหยอกอีกฝ่ายโดยที่ยังไม่ปล่อยวงแขนออกจากต้นคอหนา
“ล...เลิก ก...แกล้งกันได้แล้วน่า” คนพี่เอ่ยเสียงดุปรามคนน้องที่ยังคงยิ้มหน้าระรื่น พลางพยายามขยับตัวเพื่อ้าหลุดออกจากวงแขนบางคู่นั้นให้ได้ แต่กลับถูกกอดรัดแน่นกว่าเดิมด้วยเพราะคนน้องใช้ขาสองข้างยกขึ้นมาเกี่ยวไขว้ไว้แล้วรัดร่างอีกฝ่ายไม่ให้ดิ้น
“ให้ผมช่วยนะเฮีย”
“หึย!! อือออ...ปล่อยเฮียเดี๋ยวนี้...ริน” คนน้องหาได้ฟังอีกฝ่ายไม่ดึงคนพี่เข้ามาจูบพร้อมกับสอดลิ้นเข้ามาพันเกี่ยวนัวเนียอีกรอบก่อนจะแอบลดมือลงจากต้นคอพลางเลื่อนไปหาสิ่งที่อยู่ต่ำกว่าขอบกางเกง
“อ๊ะ...ริน!!”
“ชู่ววววว...ใจเย็นสิเฮีย...รินขอทำให้นะ” ร่างบางพูดออดอ้อนขอด้วยสายตายั่วยวนระหว่างนั้นก็ลูบไล้เป้ากางเกงจนคนพี่ต้องยอมให้รินดันตัวบอดี้การ์ดให้พลิกตัวนอนหงายราบลงไปกับเตียงแล้วเริ่มฝังรอยจูบั้แ่ซอกคอไล่ลงมาจนถึงแผงอกแต่ก็ถูกขวางไว้ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว คีย์รินจิ๊ปากเล็ก ๆ ก่อนจะเตรียมปลดกระดุมของคนพี่ แต่ก็มิวายถูกเ้าตัวจับมือห้ามไว้
“เฮียอย่าดื้อสิ”
โปรดติดตามตอนต่อไป..
18K
