สายน้ำที่เย็นะเืตกกระทบกับร่างกายกำยำนั่นไม่อาจดับไฟแค้นที่ประทุในใจของเขาให้สงบลงได้ แม้เพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าคมคายนั้นเหี้ยมเกรียม ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเกรียวกราว เมื่อนึกถึงเื่เมื่อ 2 ปี ก่อน
เขายกมือขึ้นมาลูบหน้าของตัวเองพร้อมกับเสยผมขึ้นก่อนจะเอื้อนมือไปปิกก็อกน้ำ ภาพเ่าั้ยังคงติดตาของเขา ไม่ว่าเขาจะพยายามลบมันยังไงก็ตาม
เขาหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดร่างกายที่เปียกปอนของตัวเองอย่างลวกๆ พร้อมกับแสยะยิ้มเหี้ยมเมื่อเห็นร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียง
นิภาเหนื่อยจนเผลอหลับไปหลังจากที่มีอะไรกับเขา มันไม่ง่ายเลยที่เด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะไปรองรับอารมณ์ทั้งหมดของเขา
ครืดดดด...
เสียงของโทรศัพท์ที่สั่นเครือกลบความเงียบสงับที่ปกคลุ่มทั้งห้อง แต่ก็ไม่อาจปลุกคนตัวเล็กที่หลับสนิทบนเตียงให้ตื่นจากการหลับไหลนั้นได้ นิภายังคงหลับสนิทแม้โทรศัพท์ของเธอจะดังรบกวนเพียงใด เธอเหนื่อและล้าเกินกว่าที่สิ่งนั้นจะปลุกให้เธอตื่นได้
ติณห์เดินมาหยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าที่ยังคงส่งเสียงดังรบกวนนั้นขึ้นมาจากกองเศษผ้าที่เคยเป็เสื้อผ้าของเด็กสาว
เขาแสยะยิ้มเหี้ยมทันทีเมื่อเห็นว่าชื่อที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าจอมือถือนั้นเป็ใคร ก่อนที่โทรศัพท์เครื่องนั้นจะถูกหย่อนลงในเหยื่อน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ มันยังคงส่งเสียงดังอีกเล็กน้อยก่อนจะดับลงไป
“ไม่จำเป็ต้องรีบร้อนหรอกครับคุณน้า…เพราะผมเตรียมของขวัญสุดพิเศษสำหรับคุณโดยเฉพาะเอาไว้แล้ว ของที่จะทำให้คุณจำไปจนวันตาย ” เขาพึมพำเบาๆ รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายนั้นเหี้ยมและน่ากลัวเกินกว่าจะจิตนาการได้
เขาจะตามจองล้างจองผลาญทุกคนจนกว่าไฟแค้นในใจของเขาจะดับลง
Rrrrr…
เสียงโทรศัพท์ของกุลสตรีดังขึ้นเรียกความสนใจจากเด็กสาวที่กำลังแต่งตัวจะไปโรงเรียนได้เป็อย่างดี เธอยื่นมือไปหยิบก่อนจะเห็นว่าเป็ใคร “คุณน้า?!… ”
“สวัสดีค่ะคุณน้า มีอะไรหรือเปล่าคะ ” เธอตอบเสียงใส
(กุล ยัยนิภาอยู่กับเราหรือเปล่า น้าติดต่อไม่ได้เลย ) เสียงที่ร้อนรนของน้าบัวทำให้กุลสตรีหน้าเสีย ไม่รู้ว่ามันจะดีหรือเปล่าแต่เธอก็โกหกออกไป
“ค่ะ เมื่อคืนนิภาเอาการบ้านมาถามหนูนะค่ะ แล้วท่าทางเค้าก็เพียมากเลยหนูเลยให้นิภานอนที่บ้าน ตอนนี้ยังหลับสนิทไม่รู้เื่เลยเดียวหนูจะปลุกเค้าแล้วพาไปโรงเรียนเองนะค่ะ คุณน้าไม่ต้องเป็ห่วง ”
(เฮ้อ…ยัยลูกคนนี้นี่จริงๆ เลยยย… ) เสียงของน้าบัวคลายความกังวลลง เมื่อรู้ว่าลูกสาวตัวเองปลอดภัยดี
(งั้นน้าฝากกุลดูมันหน่อยนะ ่นี้น้าก็ยุ่งๆ ไม่ค่อยได้ดูแลมันเลย )
‘หึหึ...ไม่ค่อยได้ดูและหรอ…ไม่เคยดูแลเลยต่างหาก ’ กุลสตรีเถียงในใจเบาๆ ั้แ่ที่พี่สาวของนิภาหลับไป เธอก็เห็นนิภาทำทุกอย่างจนไม่มีเวลาไปซ้อมวิ่งอีก ทั้งที่ฟอร์มการวิ่งและสีหน้าของนิภาดูความสุขทุกครั้งที่ได้วิ่งแท้ๆ
“คุณน้าไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ หนูจะดูมันอย่างดีเลยค่ะ ” กุลสตรีรับปากก่อนที่น้าบัวจะวางสายไป เธอก็อยากดูแลแต่เ้าตัวคงไม่ยอมง่ายๆ
“เธอติดหนี้ชั้นแล้วนะ ยัยคนบ้างาน ” กุลสตรีโทรหาเพื่อนรักแต่โทรศัพท์ของนิภากลับถูกปิดเครื่องซะอย่างนั้น “ยัยบ้างานนั่น ไปทำอะไรอยู่ที่ไหนเนี่ย เดียวเจอกันแน่น ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยิ้มเ้าเล่ห์
‘ไม่เป็ไรเดียวก็เจอกันที่โรงเรียนเองนั่นแหล่ะ ชอบมีความลับนัดเดียวจะใช้เื่นี้ซัดให้หมดเปลือกเลย เตรียมตัวไว้ได้เลยนิภา…’
"อารมณ์ดีจังเลยนะครับท่านประธาน " จอมทัพเลขาและเพื่อนสนิทของติณห์มองเขาที่พึ่งเข้ามาในบริษัทนิ่งๆ ก่อนจะพูดต่อ "แต่กูว่ามีเื่ที่ต้องให้มึงอารมณ์เสียแล้ววะ " เขาพูดพร้อมกับเบ้หน้าไปทางห้องทำงานของติณห์
“อะไร…” ติณห์ถามออกไปนิ่งๆ ก่อนที้จอมทัพจะอธิบายเพิ่ม "คุณหญิงเพียรดา อธิษฐ์โภคินกับลูกสาวมารอตั้งนานแล้ว "
ติณห์ขมวดคิ้วขึ้นมุมนิดเชิงถามทันที แต่กลับได้รอยยิ้มใสตอบกลับมาแทน ‘คงไม่จำเป็ต้องถาม ว่ามาทำอะไรสินะ? ’
"คราวนี้้าเท่าไรแหล่ะ "
"30 ล้าน…ในเอกสารว่ามาแบบนั้น " จอมทัพพูดพร้อมกับยื่นเอกสารในมือให้คนถามดู
หึหึ...
ติณห์หึหึในลำคอทันที พร้อมกับเดินตรงไปหาจอมทัพแล้วรับเอกสารกู้ยื่นนั้นมาดูใบหน้าคมคายแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ให้มันกู้ต่อไป…เท่าที่มัน้า ”
“จะดีหรอวะ…” จอมทัพถามพร้อมกับท่าทางอึ้งๆ เพราะบริษัท อธิษฐ์โภคินขาดสภาพคล่องมาหลายเดือนจนจะล้มละลายอยู่แล้ว
ติณห์เป็ลูกชายคนรองของตระกูลอธิษฐ์โภคิน ที่เคยเป็บริษัทั์ใหญ่ แต่เพราะตัวเองเป็ลูกที่เกิดจากเมียน้อย(โสเภณี) ทำให้ไม่เป็ที่ยอมรับและถูกดูแคลนจากตระกูล
เขาและแม่ถูกแตะออกจากตระกูลทันทีหลังจากที่พ่อของเขาเสีย ติณห์รังเกียจที่ตัวเองเป็อธิษฐ์โภคินอย่างกับอะไรดี…
หึหึ…
“ไม่ดีอยู่แล้ว…ยังไงซะบริษัท อธิษฐ์โภคินก็ไม่น่าอยู่เกิน 2 เดือน ให้มันยืนไปเท่าที่มัน้า เดียวมันก็ดิ้นไม่หลุดเอง ”
ติณห์พูดพร้อมกับยื่นเอกสารกลับให้จอมทัพ ดวงตาสีดำสนิทนั้นดุดันจนน่ากลัว “แล้วก็สรุปรวบยอดส่งมาด้วย…”
“วันนี้กูไม่เข้าบริษัทนะ ”
.
.
.
อึมมมม…
นิภานัวเนียขณะที่พริบตัวตื่น เธอนัวเนียลุกมานั่งบนเตียงเงียบๆ พร้อมกับปรือตาด้วยความรู้สึกอิ่มรวย นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้
เธอยกมือบีดี้เีเบาๆ ก่อนจะชะงักงันเมื่อความรู้สึกเสียวซ่านปนชาแล่นเข้ามาในประสาทััจนใบหน้าหวานนั้นชาวับ
นิภาตื่นเต็มตาทันทีด้วยท่าทางลนลานเมื่อได้สติ
“กี่โมงแล้ว ” เธอพึมพำพร้อมกับรีบลงจากเตียงพร้อมกับจะเดินออกไปก่อนจะซุบลงกับพื้นเพราะความรู้สึกชา ขาของเธอชาจนแทบไร้ความรู้สึก
ความทรงจำจากตอนเช้าตรู่จะแล่นเข้ามาในสมอง ััที่หนักหน่วงและอ่อนโยนนั้นทำให้เธอหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
“ตะบ้านั่น…” นิภาบ่นพึมพำออกมาทันที ก่อนที่สายตาของเธอเหลืองไปเห็นโทรศัพท์ของตัวเองที่นอนขึ้นอึดอยู่ในเยือกน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ
เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปหาโทรศัพท์ของตัวเองทันที เธอเอื้อนมือไปเปิดฝากเยือกน้ำออก แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นจากน้ำ เธอรู้สึกจุกจนพูดอะไรไม่ออก
‘เขาทำแบบนี้ได้ยังไง นี่มันของของเธอนะ ’
เสียงเพลงคลาสสิกดังลอดเข้ามาในห้องก่อนที่เธอจะชะงัก นิภาเดินออกไปตามเสียงนั้นทันที
ประตูถูกเปิดออกก่อนจะพบกับห้องนั่งเล่นที่ถูกตกแต่งง่ายๆ อย่างเป็ระเบียบ
เสียงทุ่มๆ ที่กำลังอั้นเพลงอย่างอารมณ์ดีดังขึ้นมาจากอีกห้อง เธอรีบเดินเข้าไปหาทันทีด้วยความโมโห ในมือกำโทรศัพท์ของตัวเองเอาไว้แน่น
ก่อนจะปรากฎร่างของชายหนุ่มในชุดลำลองสีเข้ม เขาเงยหน้าขึ้นมาสบกับเธอพร้อมๆ กับหยุดเสียงเพลงที่ตัวเองกำลังอั้นนั้นเอาไว้
“คุณ…” นิภายื่นสิ่งที่อยู่ในมือไปให้เขาด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก
ติณห์มองนิภานิ่งๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางอย่างเ้าเล่ห์ แต่ก็ทรงเสน่ห์อย่างเหลือร้ายออกมาจนเธอชะงัก เขาก้มตัวเข้าไปหาเธอพร้อมกับกระซิบเบา
“อ่อยเก่งจังนะ?… ”
“อ่อย?…อะไร?…” นิภาพึมพำเบาๆ กับตัวเองพร้อมกับมองไปตามสายตาของเขา ไอร้อนค่อยๆ ตีตื่นขึ้นจากปลายเท้าจนมากระจุกอยู่บนใบหน้าของเธอ หัวใจของเธอเต้นดังโครมครามกลบจนไม่ได้ยินเสียงอย่างอื่น เธอรู้สึกมึนจนทำอะไรไม่ถูก
เพียง!!…
มือที่สั่นเครือของเธอฟาดไปยังใบหน้าคมคายที่ยื่นมาใกล้นั้นทันทีอย่างลนลาน
แรงตบนั้นทำให้เขาชะงัก ติณห์ยกมือขึ้นมาจับหน้าของตัวเองพร้อมกับหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกชา
นิภาชะงักงันด้วยความใ ร่างของเธอสั่นเครือและลนลานจนทำอะไรไม่ถูกใบหน้านั้นแดงก่ำด้วยความเขินอาย พร้อมกับหยดน้ำใสที่ซึมออกมาจากขอบตา
“น่ารัก…”
นิภารีบวิ่งหนีกลับเข้าไปในผ่านห้องนั่งเล่นก่อนจะวิ่งเข้าไปหลบในห้องนอนอีกครั้งแล้วปิดประตูลง พร้อมกับร่างของเธอที่ซุบตัวลงกับพื้นด้วยความใ เธอกำมือเอาไว้แน่นพร้อมกับหัวใจที่เต้นรั่ว เมื่อกี้เธอใมากเลยเผลอตบหน้าเขาไป เขาต้องฆ่าเธอแน่น
1K
