ARC I: Sand and Grass
บทที่ 1: ทะเลทราย
บ่ายแก่ๆ ที่แสนร้อนระอุ แสงแดดจากพระอาทิตย์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกชีวิตที่ยังมีลมหายใจ
ท่ามกลางทะเลทราย Ash Desert บนเส้นทางคาราวานสายหลักที่มุ่งสู่ปลายทางยังแม่น้ำ Al-Zahir ที่ไหลผ่านเมืองที่ใหญ่ที่สุดเมืองหนึ่งนามว่า Zharet
สายลมทะเลทรายที่พัดแรง จนทำเอาเม็ดทรายลอยคลุ้งไปทั่วตามทิศทางของสายลม
หยาดเหงื่อที่ไหลออกมาจนชุ่มไปทั่วร่าง พลางให้เสื้อสีเนื้อเก่าๆของข้ามันชวนเหม็นอับไปด้วย และรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่เกราะหนังบริเวณไหล่ของข้า
ข้ารู้สึกได้ว่ามีทรายเม็ดเล็กๆพัดปลิวมากระทบที่ฝักดาบอยู่ตลอด
เสียงลมหายใจที่ดูเหนื่อยหอบ ของอูฐที่กำลังแบกสัมภาระ
มานานกว่าครึ่งค่อนวัน
มันเป็บรรยากาศที่ดูเวิ้งว้าง
และชวนให้รู้สึกไร้ชีวิตอย่างที่สุด...
แต่สำหรับข้า มันก็แค่อีกหนึ่งงาน คุ้มกัน และสังหารใครก็ตาม
ที่บุกปล้นกองคาราวานนี้
พวกมันต้องเป็ศพ ไม่มีคำถาม และไม่มีความหมายอื่นใด
สำหรับข้าที่ฆ่าชีวิตมานับไม่ถ้วน...
ข้าชื่อ Edrin และข้าไม่รู้ว่ามันเนิ่นนานเพียงใดแล้ว ที่ข้า...ไม่รู้สึก
ถึงความหมายของ “การมีชีวิต”
“เร่งฝีเท้าหน่อย ก่อนที่ฟ้าจะมืด ข้าไม่อยากหนาวตายกลางทะเลทรายนะโว้ย ไอ้พวกโสโครก”
เสียงะโจากใครสักคน ที่หัวขบวนของกองคาราวาน ท่ามกลางความเงียบของทะเลทราย
ทำให้ Edrin ได้ยินมันชัดเจน ราวกับว่าเขาอยู่ใกล้ต้นตอของเสียง ทั้งที่จริงแล้วตำแหน่งที่เขายืนอยู่นั้น คือเกือบท้ายขบวน
ในกองคาราวานนี้บรรทุกอาหาร เครื่องเทศ และสิ่งของมีค่าที่ทำกำไรได้มากโขสำหรับเมืองปลายทางข้างหน้า
ระหว่างที่กำลังเดินตามกองคารานนี้อย่างไร้ซึ่งชีวิตชีวา สายตาของ Edrin เหลือบไปเห็นเข้า กับเด็กสาวคนหนึ่ง
เธอถูกล่ามด้วยโซ่ที่ไม่หนาหนัก
มือทั้งสองข้างถูกใส่ตรวนอย่างแน่น
เดินตามหลังผู้คุมคนหนึ่ง ที่นั่งบนหลังอูฐอย่างสบายใจ เด็กสาวคนนี้น่าจะอายุราวๆ 6-7 ปี
ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่า ที่ดูกระเซอะกระเซิงเหมือนกับว่าไม่ได้หวีให้เข้าทรงมานาน หน้าตาดูมอมแมม
แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้....คือแววตาของเด็กสาวที่ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปอย่างบอกไม่ถูก
มันชวนให้เขานึกถึงใครบางคนที่มีแววตาแบบเดียวกันนี้....
คนที่ Edrin อาจจะลืมเลือนไปแล้วแม้กระทั่งชื่อ...
เด็กสาวคนนี้ เธอสวมเสื้อแขนสั้นที่ตัวใหญ่จนคลุมถึงหน้าแข้ง มันเก่า และดูสกปรก มีรอยขาดเป็รูอยู่บริเวณไหล่
มันช่างเป็ภาพที่ดูหดหู่หัวใจ และโหดร้ายมากนักสำหรับ่อายุที่เรียกว่า “เด็ก”
“ท่านนักดาบ…คะ”
เด็กสาวกล่าวขึ้นมา สายตาของเธอมองมายัง Edrin
เขาหันมองเด็กสาวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ และนิ่ง
"ท่านนักดาบ...ท่านดูเศร้านะคะ"
คำถามนั้นกระทบถึงบางสิ่งในใจเขา บางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรู้สึกถึง...
และเสียงเล็กๆของเธอมันยิ่งทำให้ภาพของใครบางคนในอดีตชัดขึ้นมาเล็กน้อยภายในใจของ Edrin
“ข้าคิดว่า… ข้าไม่ได้เศร้านะเด็กน้อย”
เขาตอบ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง แต่สีหน้าของเขาแสดงออกให้เห็นถึงความเศร้าจนเด็กสาวรู้สึกได้
แม้ในใจของเขาจะมีคำถามมากมาย และความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้ก็ตาม
“แต่ข้างในนั้น… ท่านดูเศร้าค่ะ”
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูใสซื่อ
จนทำให้ Edrin นิ่งชั่วขณะหนึ่ง... ก่อนถามเด็กสาวกลับไปว่า
“แล้วเ้า…"
Edrin กล่าวถามพลางชะงักเล็กน้อยก่อนพูดจนจบประโยค
"เห็นอะไรข้างในนั้นอีก...เด็กน้อย”
เขาพยายามไม่มองหน้าเด็กสาว พลางหลบสายตา เพื่อหลบซ่อนบางอย่างที่สีหน้าและแววตาของเขามันแสดงออกมา
“หนูไม่แน่ใจ…แต่…หนูคิดว่า..."
เด็กสาวนิ่งไปไม่นานนัก ก่อนจะมองไปที่เขาและพูดขึ้นอีก ว่า
"ท่านนักดาบ ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวค่ะ”
หลังได้ยินคำตอบนี้ Edrin เงียบไปครู่หนึ่ง.... ราวกับว่าคำตอบที่ได้ยินมันกระทบบางอย่างในหัวใจ
บางอย่างที่เขาไม่กล้าจะรู้สึกมานานหลายสิบปี....
และไม่นานนัก Edrin ตอบกลับเด็กสาวโดยที่เขาไม่ทันได้รู้สึกตัว
“ขอบใจนะเด็กน้อย"
เขาตอบออกไป ด้วยน้ำเสียงคล้ายว่าโล่งใจ...ราวกับว่าได้ยกบางอย่างที่หนักอึ้งออกจากอก
ผู้คุมบนหลังอูฐ ได้กระชากโซ่ที่ล่ามเด็กสาวอย่างแรง จนเธอล้มลงบนพื้นทรายอันร้อนระอุ
“นังเด็กเวรเอ๊ย แกคุยอะไรกับมันหะ มัวโอ้เอ้อยู่นั่นแหละ เดินเร็วๆ สิโว้ย”
ผู้คุมกล่าวอย่างดุดัน ราวกับว่าเด็กสาวทำความผิดต้องโทษปะา
เด็กสาวมองมาที่ Edrin ในขณะที่ล้มลงอยู่ที่พื้น
ไม่มีน้ำตา ไม่ฟูมฟายเสียงดัง ไม่ร้องขอความช่วยเหลือ
เพียงแค่มองมาที่เขา....
และทันใดนั้นเอง ร่างกายของ Edrin ก็ขยับไปตามสัญชาตญาณ
เขากระชากผู้คุมใจเหี้ยมลงจากหลังอูฐ อย่างรวดเร็วจนชายผู้นั้นตั้งตัวไม่ทัน
พร้อมทั้งชักดาบ ที่คาดอยู่ข้างเอวด้านซ้ายออกมา จ่อตรงคอหอยของชายคนนั้น
ทั้งหมดเกิดขึ้นเอง โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำไปทำไม
เด็กสาวที่อยู่ตรงนั้น...มองเห็น Edrin ที่กัดฟันแน่น ขมวดคิ้วด้วยความโกรธ
"ท่าน...นักดาบ..."
เธอพูดขึ้นมาเบาๆโดยไม่รู้ตัว
Edrin ที่ได้ยิน เขาจึงหันมองเธอ ด้วยท่าทีที่ดูอ่อนลง เหมือนเกรงว่าจะทำให้เด็กสาวตรงหน้า หวาดกลัวสิ่งที่เขาทำ
ในความเงียบ ที่ชวนอึดอัดนี้ มือของ Edrin ยังคงจับคอของผู้คุมคนนั้นไว้ มืออีกข้างยังถือดาบเอาไว้มั่น...
แต่เพียงไม่กี่อึดใจต่อมา...
ลูกธนูปริศนา พุ่งดิ่งปักลงเฉียดหัวของผู้คุมคนนั้นเพียงไม่กี่นิ้ว เสียงะโจากท้ายขบวนดังขึ้นว่า
“พวกโจรทะเลทราย บุก!!”
เกิดเป็ความโกลาหลที่ไม่อาจคาดเดาได้.... เสียงกีบม้ากระทบทรายหลายสิบ มุ่งหน้ามายังกองคาราวาน
กองโจรทะเลทราย ควบม้าพร้อมระดมยิงธนูเข้าจู่โจมกองคาราวานนี้อย่างบ้าคลั่ง
สร้างความวุ่นวาย จากท้ายขบวน ขึ้นไปจนถึงหน้าขบวน
ลูกธนูบางดอกปักเข้าที่อูฐ จนได้ยินเสียงร้องด้วยความเ็ปของมัน
พวกมันนั้นมีไม่ต่ำกว่า 20 คน...พร้อมดาบ
และธนูที่พร้อมสังหารทุกชีวิต
กองคาราวานที่ดูไร้ชีวิต แปรเปลี่ยนเป็ความโกลาหลขนาดย่อม
ม้าที่ควบเข้ามาด้วยความเร็วทำเอาพื้นที่โดยรอบ คละคลุ้งด้วยฝุ่น และทรายเต็มไปหมด
เหมือนกับว่าเปิดม่านเพื่อเริ่มการแสดง ของโรงละครแห่งการนองเื...
เกิดการเข้าปะทะระหว่างนักรบรับจ้างกับพวกโจรทะเลทราย เสียงของโลหะปะทะกัน
และใบดาบที่เฉือนเอาชิ้นเนื้อและตัดกระดูกจนขาดออก ชโลมเืเป็สีแดงชาดไปทั่วผืนทราย
Edrin หันไปมองเด็กสาวทันที หางตาเขาเหลือบเห็นหนึ่งในพวกโจร ะโลงจากหลังม้า
ชักดาบออกมา พร้อมวิ่งปรี่เข้ามายังจุดที่เด็กสาวล้มอยู่
เขาปล่อยมือที่จับคอของผู้คุมอยู่ และควักเอามีดสั้นที่เหน็บเอาไว้ตรงสายสะพายหนังที่คาดผ่านหน้าอก
แล้วปาออกไปยังโจรคนดังกล่าว มีดพุ่งตรงปักเข้าที่หัวของโจรผู้นั้น ราวกับจับวาง...
ร่างอันไร้ิญญา ล้มลงทั้งขณะที่วิ่งอยู่ ก่อนที่จะนอนแน่นิ่ง ณ เบื้องหน้าของเด็กสาว
เธอใเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า...
Edrin เดินเข้ามาหาเด็กสาว และหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว พร้อมเอ่ยถามเธอว่า
“เ้า...เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
เด็กสาวไม่ทันได้เอ่ยตอบ พวกโจรอีกคนหนึ่ง
วิ่งตรงเข้ามาจากด้านหลังของ Edrin
เด็กสาวเห็นดังนั้น จึงะโอย่างสุดเสียง
“ข้างหลังท่าน!!”
Edrin เหลือบไปมองในเสี้ยววินาทีนั้น...หากเขาหลบ ดาบนั่นอาจเข้าสังหารเด็กสาวเบื้องหน้าเขาเป็แน่
เขาตัดสินใจพลิกตัวแล้วฟันดาบ
สวนเข้าไปที่ลำตัวของโจรในเสี้ยววินาที...
มันเป็การตัดสินใจที่เสี่ยงมากกว่าการหลบมาก หากเขากะจังหวะพลาดเพียงเล็กน้อย นั่นอาจจ่ายด้วยชีวิต
โจรทะเลทรายคนนั้นสิ้นใจล้มลงตรงหน้าเขา
Edrin หันกลับมาหาเด็กสาว ที่ยืนสั่นเทาอยู่อย่างเสียขวัญ
ไม่นานจากนั้น...
โจรทะเลทรายอีกคนวิ่งมาจากด้านหลังของเธอ
พร้อมดาบในมือ ที่ง้างรอเพื่อเตรียมปิดฉาก... เขาะโบอกเด็กสาวตรงหน้า ด้วยสัญชาติญาณ
“หมอบลง !!”
ในวินาทีนั้น เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่แม้แต่หันหลังมอง
พร้อมทำตามที่ Edrin สั่งอย่างไม่ลังเล
.
.
ฟึบ!
.
.
โจรทะเลทราย คนนั้นฟันพลาด... เกิดเป็เสียงของใบดาบ
ที่ตัดผ่านอากาศดังชัดขึ้น
และนั่นคือช่องว่างเพียงไม่กี่วินาทีที่เปิดให้ Edrin เข้าจู่โจม...
เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อปลิดชีพศัตรูที่อยู่ตรงนั้น พร้อมตั้งท่าแทงดาบวิ่งเข้าหามัน
ด้วยสัญชาตญาณ และประสบการณ์ของ Edrin เล็งไปยังตำแหน่ง
ตรงช่องท้องของโจรผู้นั้น
ใบดาบเสียบทะลุชั้นเนื้อจนปลายแหลมพุ่งออกจากด้านหลัง
ของโจรทะเลทราย
ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นทราย...Edrin คุกเข่าอยู่บนร่างที่ไร้ิญญาของมัน มือกำดาบไว้แน่นอย่างเคย...
เมื่อแน่ใจว่าภัยร้ายตรงหน้าสิ้นสุดลง
เขาค่อยๆดึงดาบออกมาจากร่างนั้น
ลุกขึ้นยืน จากนั้นสะบัดเืออกจากดาบ
และเก็บมันเข้าฝักอย่างชำนาญ
เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาเอ่ยถามกับเด็กสาว
ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย
.
.
“เด็กน้อยเอ๋ย....ตอนนี้ข้ายังดู…ไม่น่ากลัวอยู่หรือเปล่า”
.
.
ไม่มีคำตอบจากเด็กสาวเบื้องหน้าเขา...
แม้เสียงของการต่อสู้รอบๆข้างจะยังดำเนินต่อไป
แม้เสียงของโลหะที่กระทบกันยังคงชัดเจน
เสียงของสายลมที่พัดเม็ดทราย เสียงของลมหายใจที่โรยริน จนแยกไม่ออกว่าคือของมิตรหรือศัตรู
เสียงกรีดร้องจากความเ็ปที่ยังคงไม่หยุดลง....
ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป...
แต่สำหรับ Edrin นั้น มันมีเพียงความเงียบ...
ทั้งจากสิ่งรอบข้าง และจากข้างในหัวใจ....
เหมือนกับว่า ทั้งผืนทะเลทราย มีเพียงตัวเขาที่ยืนอยู่ และเด็กสาวอีกหนึ่งคน ณ เบื้องหน้า...
ข้อความจากนักเขียน
ขอบคุณทุกท่านครับที่ได้เข้ามาอ่าน สำหรับเื่นี้ ตั้งใจว่าจะเป็เื่ยาวๆ ถ้าชอบสไตล์การเล่าเื่ช้าๆ ตัวละครค่อยๆเติบโต ฝากผลงานชิ้นนี้ด้วยนะครับ
121
