ผู้คนรอบข้างตกตะลึงลานกับหน้าตาของเด็กน้อยเป็อย่างมากพากันถดกายหนีด้วยความรังเกียจ เด็กชายชุดขาวที่มีใบหน้าเรียบเฉยมาตลอดทั้งงานคุณชายน้อยไป๋เหยียดกายลุกขึ้น
เขามองเด็กหญิงตัวน้อยที่หน้าตาผิวพรรณเหยี่ยวย่นรอยช้ำม่วงแดงเต็มวงหน้าเล็ก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตื่นใเช่นกันหากแต่เขาไม่กล่าวอะไร แววตาคล้ายสงสัยว่านางเป็อะไรเท่านั้น
"ปีศาจอัปลักษณ์ ปีศาจ ปีศาจ" ผู้คนเริ่มกล่าวกันอย่างมากมายจนเกิดความโกลาหลไปทั่วบริเวณ
เยว่ช่างม่านเริ่มหวาดกลัวเมื่อเห็นสายตารังเกียจและน้ำเสียงไม่เป็มิตรของผู้คนทั่วลานเด็กน้อยถดกายชิดมารดา นางซุกหัวกับอ้อมอกน้อยของท่านแม่ร่างเล็กสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
"ท่านแม่ ท่านแม่ ลูกกลัว ฮืออออ ละลูก ลูกกลัว"เยว่ช่างม่านร่ำไห้ดวงตาแดงก่ำ ซุกหน้ากับอกมารดา
เสียงร้องของบุตรสาวปลุกแม่นมเผิงซีให้ตื่นขึ้นนางเริ่มปรือตาเปิดพลางเอ่ยเรียก
"ละลูก ลูกแม่ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวลูกรัก" แม่นมเผิงซีที่ฟื้นแล้วนางเอ่ยอย่างยากลำบาก แรงกระแทกเมื่อครู่ ยังคงทำให้นางปวดร้าวระบมทั่วทั้งร่าง
"ขออภัยทุกท่านด้วย บุตรสาวของแม่นมบ้านข้าไม่แข็งแรงนัก ทำให้ทุกท่านใต้องขออภัยด้วยจริงๆ" กู้ฮูหยินวาดมือ เอ่ยขออภัยทุกคนในลานอย่างรู้สึกผิด
"ฮูหยินกล่าวหนักไปแล้ว เป็ข้าที่เสียมารยาท ขอฮูหยินโปรดอภัย"
ผู้าุโคนเดิมกล่าวอย่างรู้สึกผิดด้วยเขาเพียงทำตามระเบียบเท่านั้น ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเื่ใหญ่ถึงเพียงนี้แล้วยิ่งไม่คิดเลยว่าเยว่ช่างม่านจะมีร่างกายอัปลักษณ์เช่นนี้
"ถึงอย่างไรก็เป็ข้าที่อบรมบ่าวไม่ดี ขออภัยทุกท่านด้วยคราวหน้าจะมิให้เกิดเหตุเช่นนี้อีก ขอตัวก่อนเ้าค่ะ" กู้ฮูหยินกล่าวลาก่อนจะนำทุกคนกลับจวนสกุลกู้
ผู้คนในลานทดสอบเห็นนายหญิงของสกุลกู้ออกหน้าแทนบ่าวรับใช้ ก็ให้ปลาบปลื้มในความมีเมตตาของนางนักพากันชื่นชมกันยกใหญ่ จนขบวนสกุลกู้ลับสายตาไป
เมื่อกลับถึงจวนอัครมหาเสนาบดีกู้แม่นมเผิงซีพาเยว่ช่างม่านคุกเข่าอยู่หน้าเรือนของกู้ฮูหยินทันทีวันนี้พวกนางทำเื่อับอายนักแล้ว
"เผิงซี เ้าลุกขึ้นเถอะ เื่เพียงเท่านี้อย่าได้ทำให้เป็เื่เลยไปรักษาตัวก่อน" กู้ฮูหยินมองแม่นมคนสนิทด้วยแววตาสงสาร
ก่อนจะผินหน้ามองเยว่ช่างม่านเด็กน้อยหน้าตาช่างประหลาด เกิดมาก็มีชะตาอาภัพนักแล้วกู้ฮูหยินจึงอดเอ็นดูสงสารมิได้
"บ่าวละอายใจนัก ต่อไปบ่าวจะไม่ให้เกิดเื่เช่นนี้อีกแล้วเ้าค่ะ"แม่นมเผิงซีร่ำไห้ไร้เสียง ดวงตาแดงก่ำ วาวสะท้อนไปด้วยหยาดน้ำใส
"เอาเถอะ คนพวกนั้นต่างหากที่ตาต่ำ ม่านเอ๋อร์ มานี่เร็ว"กู้ฮูหยินเอ่ยเรียกเด็กน้อยที่ร้องไห้ตามมารดา ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ฮูหยิน" เยว่ช่างม่านคลานเข่าไปหานายหญิง
"ลุกขึ้นเร็วเข้า ม่านเอ๋อร์ วันนี้เ้ากลัวมากหรือไม่"กู้ฮูหยินประคองเด็กน้อยลุกขึ้น
"บ่าวกลัวเ้าค่ะ" เยว่ช่างม่านเอ่ยตะกุกตะกัก น้ำเสียงสั่นเครือ
"คราวหน้าพวกเ้าก็อย่าไปข้างนอกอีกเลยนะ อยู่ในจวนนี้พวกเ้าจะปลอดภัย" กู้ฮูหยินเอ่ยปลอบ แววตาเต็มไปด้วยความสงสารเอ็นดู
"ขอบคุณฮูหยินเ้าค่ะ ขอบคุณฮูหยิน" แม่นมเผิงซีกล่าวขอบคุณทั้งน้ำตา
"เผิงซี หยุดร้องไห้เถอะ หากคราวนั้นไม่เพราะสามีเ้าต้องรับเคราะห์แทนข้าเ้าก็คงไม่ลำบากถึงเพียงนี้ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ข้าจะช่วยพวกเ้าเท่าที่จะช่วยได้ พวกเ้าไปพักก่อนเถอะ" กู้ฮูหยินกล่าว
หวนนึกย้อนไปเมื่อครั้งที่ยังอยู่สกุลจางสกุลเดิมของนาง นางถูกกลั่นแกล้งสารพัดไม่เว้นวัน ก็ได้แม่นมเผิงซีและสามีซึ่งเป็บ่าวรับใช้ในจวนช่วยไว้หลายครา
"ฮูหยิน" แม่นมเผิงซีเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจก่อนอาลี่จะมาประคองกลับห้องพัก
คล้อยหลังแม่นมเผิงซีและเยว่ช่างม่านกลับไปแล้วฮูหยินรองหยูฟางซินก็สืบเท้ามายังเรือนของกู้ฮูหยินทันทีสตรีร่างแบบบางแต่งกายงดงามเรือนกายเย้ายวน นางเดินนวยนาดเข้ามาอย่างถือดีริมฝีปากสีชาดขยับขึ้นลง ยกยิ้มเย้ยหยัน
"พี่หญิง ท่านทำเช่นนี้ไม่เห็นแก่สกุลกู้เลยนะเ้าคะ"
"ออกไป" กู้ฮูหยินเอ่ยเสียงเย็น
"นางสองแม่ลูกนั่น สักวันจะทำให้ผู้คนหวาดกลัวเรา พี่หญิง ท่านดูแลจวนนี้เหตุใดจึงคิดมิได้กัน" ฮูหยินรองหยูฟางซินยังคงจีบปากจีบคอพูดสองมือยกเท้าสะเอวอย่างเหิมเกริม
"เสี่ยวซี ส่งแขก! ข้าอยากพักแล้ว อ้อ ไปดูหลินเอ๋อร์ด้วยหากนางตื่นแล้วให้พามาพบข้า" กู้ฮูหยินกล่าวกับสาวใช้คนสนิทก่อนจะเข้าห้องนอนไป
เวลาล่วงผ่านไปกว่าสิบปี
เยว่ช่างม่านเติบใหญ่แม้นางจะไร้วาสนาฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ แต่เด็กน้อยก็ช่วยงานในจวนได้เป็อย่างดีจนบ่าวในเรือนต่างก็เป็มิตร เริ่มรักใคร่เอ็นดูนางมิน้อย
"ม่านเอ๋อร์ ฝีมือเกล้าผมของเ้าดีกว่าแม่เ้าแล้วนะ"กู้ฮูหยินมองสบเยว่ช่างม่านผ่านคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
"ขอบคุณฮูหยินเ้าค่ะ" เยว่ช่างม่านตอบกลับอย่างรู้ความก่อนจะช่วยจัดแจงชุดให้กับกู้ฮูหยิน
เยว่ช่างม่านเป็เด็กเรียบร้อยทั้งยังทำงานประณีต จนแม้แต่เหล่าอนุหลายนางต่างก็เริ่มเอ็นดูเยว่ช่างม่านด้วยเช่นกันผู้คนในเรือนต่างเริ่มชินกับรูปลักษณ์ของนางแล้ว มิได้ตื่นกลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกทั้งยังชื่นชอบที่นางอ่อนน้อมถ่อมตนมีมารยาท
"ม่านเอ๋อร์ ฟังอาจารย์ลู่เล่าว่า เ้าอ่านเขียนได้คล่องนักใช่หรือไม่" กู้ฮูหยินเริ่มบทสนทนา
"พอได้เล็กน้อยเ้าค่ะ" เยว่ช่างม่านตอบอย่างถ่อมตนสกุลกู้มีการส่งเสริมให้บ่าวในจวนเรียนหนังสือ นางจึงมีความรู้ติดตัวมาบ้าง
"เช่นนั้น เ้าก็ช่วยเสี่ยวซีดูแลบัญชีก็แล้วกันนะ เสี่ยวซีมีงานเยอะนักอีกหน่อย เ้าจะได้ช่วยแบ่งเบานางนะม่านเอ๋อร์"กู้ฮูหยินเสนองานสบายรายได้ดีให้ ใครต่างก็ทราบดีว่าหากดูแลบัญชีจะได้เบี้ยหวัดรายเดือนสูงขึ้น
"ฮูหยิน" เยว่ช่างม่านน้ำตาคลอหน่วย เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ อย่างน้อยการดูแลบัญชีก็ได้เบี้ยเพิ่มขึ้นบ้าง ่นี้แม่นมเผิงซีป่วยหนักต้องใช้ยารักษาราคาสูง
"ข้ารู้ เผิงซีไม่ค่อยสบายนัก เ้าเอง่นี้ก็ลำบากมิน้อยข้าช่วยเ้าได้เพียงเท่านี้แหละ เด็กดี" กู้ฮูหยินเอ่ยอย่างอ่อนโยนความกตัญญูของเยว่ช่างม่าน คนในจวนนี้ต่างทราบดีและชื่นชมนัก
"ขอบคุณฮูหยินเ้าค่ะ" เยว่ช่างม่านคุกเข่า โขกพื้นด้วยความซาบซึ้งใจ
"ท่านแม่" เสียงแว่วหวานของบุตรสาวเรียกความสนใจของกู้ฮูหยินได้เป็อย่างดี
"หลินเอ๋อร์ กลับมาแล้วหรือ เป็อย่างไรบ้าง เหนื่อยหรือไม่ลูก"กู้ฮูหยินแย้มยิ้มให้กับบุตรสาว
กู้เหลียนหลินยิ่งเติบโตนับวันจะยิ่งเลอโฉมทั้งยังฉลาดปราดเปรื่อง จนเป็ที่เลื่องลือไปทั้งแคว้นเจียง
"ไม่เ้าค่ะท่านแม่ อาม่าน วันนี้ข้าลองฝึกหลอมโอสถกับท่านอาจารย์ผู่ข้าอยากพาเ้าไปพบท่านอาจารย์นัก เผื่อเขาจะช่วยแม่เ้าได้"คุณหนูใหญ่กู้เหลียนหลินกล่าวกับเยว่ช่างม่าน
ในจวนนี้นางมีน้องสาวน้องชายต่างมารดาหลายคน แต่เพราะความอิจฉาริษยาแย่งชิงความเป็เอกอยู่เสมอ ทำให้พี่น้องต่างมารดา ไม่ค่อยลงรอยกันกับนางเท่าใดคุณหนูกู้เหลียนหลินจึงสนิทสนมกับลูกของแม่นมเผิงซีอย่างเยว่ช่างม่านเสียมากกว่า
"คุณหนู ไม่เป็ไรเ้าค่ะ" เยว่ช่างม่านเอ่ยอย่างเกรงใจ
ยามนี้นางเติบใหญ่จนพอรู้แล้วว่าความงามและความอัปลักษณ์เป็เช่นใด นางไม่อยากออกไปพบปะผู้คนภายนอกมากนักด้วยเกรงผู้อื่นจะครหาเอาได้
"ได้อย่างไรกัน ร่างกายเ้าแห้งเหี่ยวลงไปทุกวัน แม่เ้าก็ยังมาเป็เช่นนี้ข้ากังวลใจนัก" คุณหนูกู้เหลียนหลินยังคงบอกเล่าความรู้สึก ด้วยแววตาหม่นแสงคล้ายนางจะเป็ห่วงเยว่ช่างม่านจากใจจริง
"คุณหนู ขอบคุณมากเ้าค่ะ" เยว่ช่างม่านยอมรับจากเบื้องลึกของหัวใจคุณหนูของนางนั้นงดงามทั้งกายและใจ ช่างเป็สตรีที่สมบูรณ์แบบ น่ายกย่องเป็ที่สุด
"หึ คุณหนูใหญ่ช่างเมตตานักนะเ้าคะ ช่างแตกต่างกับน้องสาวแท้ๆ นักเหตุใดจึงหมางเมินนักเล่าเ้าคะ" ฮูหยินรองหยูฟางซิน
นางเดินจูงมือบุตรสาววัยสิบสองขวบติดตามมาด้วยก่อนจะผลักบุตรสาวไปตรงหน้าคุณหนูใหญ่กู้
"ท่านแม่รองกล่าวหนักไปแล้ว กับน้องข้า ข้าย่อมรักนางเช่นกันเ้าค่ะวันนี้หลินเอ๋อร์มีเื่มากมายต้องทำ ขอตัวก่อนเ้าค่ะ"คุณหนูกู้เหลียนหลินไม่อยากเสวนากับแม่รอง นางจึงรีบเลี่ยงออกมา
เยว่ช่างม่านเห็นดังนั้นก็ตั้งใจจะปลีกตัวไปเช่นกันทว่าเสียงแหลมดังขึ้น
"ช้าก่อน!" ฮูหยินรองเอ่ยรั้งเยว่ช่างม่านเสียงดัง
"น้องหญิง เ้ามีอะไรกับนางอย่างนั้นหรือ" กู้ฮูหยินเอ่ยขัดด้วยเห็นว่าฮูหยินรองเสียมารยาทมาพอสมควรแล้ว
"พี่หญิง น้องมีกิจกับนางนิดหน่อยเ้าค่ะ ขอตัวนางสักครู่นะเ้าคะ"ฮูหยินรองเอ่ยจบ นางดึงมือเยว่ช่างม่านออกไปพร้อมกับนางติดตามด้วยบุตรสาวและสาวใช้คนสนิทของนาง
"ฮูหยินรอง มีอะไรให้บ่าวรับใช้หรือเ้าคะ"เยว่ช่างม่านเอ่ยอย่างหวาดกลัว เมื่อแขนของนางที่ฮูหยินรองจับนั้นเริ่มบีบรัดจนนางรู้สึกเจ็บถึงกระดูก
"ต่อไปเ้าต้องเกล้าผมให้ข้าทุกวัน เอาให้สวยกว่าพี่หญิง เข้าใจหรือไม่"ฮูหยินรองหยูฟางซินสั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมปราดมองเยว่ช่างม่านอย่างดุดัน
154
