ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        ซูเฟยยิ้มเย็นชาขณะมองถ้วยน้ำแกงในมือเต๋อเฟยนางยกยิ้มมุมปากพร้อมกับเอ่ยเยาะเย้ย “น้องสาวก็นำน้ำแกงมาถวายฝ่าบาทเหมือนกันหรือแต่เมื่อครู่ฝ่าบาทเพิ่งตรัสกับพี่ว่า พระองค์เสวยแล้ว ให้พี่เก็บไว้ทานเอง”

        เต๋อเฟยกำลังจะวางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะตรงหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพอได้ยินประโยคนี้ถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะวางดีหรือไม่วางดีจึงได้แต่หันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือให้แก่ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินมีหรือจะไม่รู้เรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันของเหล่าบรรดานางสนมในวังหลังของตัวเองหากแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ เพราะขี้เกียจจะไปสนใจ เขาจึงทำได้แค่ส่งยิ้มให้แก่พระสนมทั้งสอง“สนมรักน้ำแกงนี้มีสรรพคุณช่วยทำให้ร่างกายอบอุ่น เช่นนั้นอีกเดี๋ยวสนมรักทั้งสองก็ทานพร้อมกันเถิด”

        เต๋อเฟยพยักหน้าก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้แก่ซูเฟย “พี่สาวอีกเดี๋ยวข้าคงต้องรบกวนพี่สาวแล้ว เพราะน้ำแกงที่ข้านำมา ข้านำมาเยอะมากเกินไป”

        ซูเฟยมองเต๋อเฟยอย่างแค้นใจก่อนจะเบนสายตาไปยังฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน เดินตรงเข้าไปหายกมือนวดไหล่ให้อย่างเอาใจ “ฝ่าบาทเพคะ นานแล้วที่หม่อมฉันไม่ได้นวดให้ฝ่าบาทวันนี้ให้หม่อมฉันได้ปรนนิบัติฝ่าบาทนะเพคะ”

        เต๋อเฟยได้ยินเช่นนั้นก็หลุดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปหาฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินบ้างคุกเข่านั่งลง ใช้มือนวดขาให้อย่างเอาใจ ไม่ยอมให้น้อยหน้าซูเฟยแม้แต่น้อย “พี่สาว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเพคะเมื่อวานข้าเพิ่งจะนวดให้ฝ่าบาทไป”

        สีหน้าของซูเฟยเปลี่ยนเป็นดูไม่ดีนักทันใดนั้นเองฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินดึงพระสนมทั้งสองขึ้นมา แล้วกอดเอาไว้ในอ้อมกอด “สนมรักทั้งสองการที่เรามีพวกเจ้าอยู่ ถือเป็นโชคดีของเรายิ่งนัก ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วเดี๋ยวเราให้เตาอุ่นพวกเจ้าคนละอันดีหรือไม่”

        “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” พระสนมทั้งสองยอบกายคำนับขอบคุณออกมาพร้อมกัน ส่งผลให้ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินมีความสุขจนต้องยกมือลูบเคราของตัวเอง

        เต๋อเฟยก้มมองขนมเปี๊ยะร้อยบุปผาซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินก่อนจะแกล้งทำเป็นอุทานอย่างตกใจ “ฝ่าบาทเพคะ นี่คือขนมเปี๊ยะร้อยบุปผาใช่หรือไม่เพคะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพยักหน้า เต๋อเฟยเห็นเช่นนั้นก็ดีใจยิ่งนักน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เมื่อครู่ พวกนางกำนัลก็เอามาให้หม่อมฉันชิม หม่อมฉันชิมแล้วตะลึงยิ่งนักฝีมือการทำอาหารของแม่นางหนิงนับวันจะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ นะเพคะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังโดยไม่ทันได้มองซูเฟยซึ่งยืนอยู่ด้านข้างที่มีสีหน้าดูไม่ดีนักเวลานี้เองซูเฟยเอ่ยออกมาว่า “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันเลื่อมใสในฝีมือการทำอาหารของแม่นางหนิงมานานแล้วอยากจะให้นางช่วยสอนหม่อมฉันปรุงอาหารสักสองสามอย่าง ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะประทานอนุญาตให้นางพักอยู่ในวังคืนนี้สักคืนได้หรือไม่เพคะ”

        เต๋อเฟยชะงักเมื่อได้ฟัง ก่อนจะเอ่ยกับซูเฟย “พี่สาวไม่กี่วันก่อนหน้านี้นางหนูหนิงเพิ่งจะไม่สบายเพราะต้องลมหนาวทำเช่นนี้ไม่น่าเหมาะนะเพคะ หากนางเอาอาการป่วยมาติดพี่สาวจะทำอย่างไร”

        เต๋อเฟยมีแผนในใจ หนิงมู่ฉือคือคนของนางจะปล่อยให้ไปตกอยู่ในมือของซูเฟยไม่ได้เด็ดขาด นางไม่คิดเลยว่าซูเฟยจะทำเรื่องไม่ดีโดยที่ไม่รู้สึกผิดเช่นนี้

        ซูเฟยลุกขึ้นเสื้อผ้าที่สวยสดงดงามทำให้นางยิ่งดูสูงส่งนางเอ่ยด้วยเสียงนุ่มหวานกับฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันไม่กลัวติดโรคหม่อมฉันแค่อยากให้แม่นางหนิงสอนหม่อมฉันปรุงอาหารสักสามสี่อย่าง หม่อมฉันเพียงเท่านี้เพคะ”

        เต๋อเฟยถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ย “พี่สาวท่านทำให้ข้าลำบากใจเหลือเกิน หม่อมฉันเป็นคนดูแลนางหนูหนิงทั้งท่านอ๋องยังบอกอีกว่า อยากจะให้นางหนูหนิงกลับไปนอนที่ตำหนักทุกวันหม่อมฉันจึงไม่อาจให้นางพักอยู่ในวังได้”

        ซูเฟยส่งยิ้มให้แก่เต๋อเฟย “น้องสาวเจ้าก็ยึดมั่นในกฎเกณฑ์เกินไปข้าแค่เห็นว่าฝ่าบาทอยากเสวยอาหารเช้าฝีมือแม่นางหนิงทุกวันจึงถือโอกาสนี้ให้นางเข้ามาพักอยู่ในวังสักคืน ข้าว่าเจ้าไปช่วยพูดกล่อมท่านอ๋องจะดีกว่า”

        เต๋อเฟยมีสีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะหันไปหาฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินอย่างอยากให้ช่วยตัดสินใจฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินหัวเราะออกมา เอ่ยกับสนมทั้งสอง “สนมรักทั้งสองต่างพูดจามีเหตุผลด้วยกันคู่ในใจเราก็อยากให้นางหนูหนิงพักอยู่ในวังสักคืนเช่นกัน เช่นนั้นก็เรียกตัวนางหนูหนิงมาถามความคิดเห็นดีหรือไม่”

        หนิงมู่ฉือในเวลานี้กำลังตั้งใจทำของหวานทันใดนั้นเองมีขันทีน้อยผู้หนึ่งเดินมาตรงหน้านาง “แม่นางหนิง ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าขอรับ”

        นางรู้สึกสงสัยยิ่ง เหตุใดฮ่องเต้ถึงอยากจะพบนางนางเกิดความรู้สึกระแวงขึ้นมา กลัวว่าขันทีน้อยผู้นี้จะหลอกนางนางเอามือสอดเข้าไปในอกเสื้อกำพงพริกไทยและผงพริกเอาไว้แน่นตลอดทางที่เดินไปยังตำหนักเจินหลง

        ครั้นมาถึงตำหนักเจินหลงนางเห็นเทพเจ้าแห่งความชั่วร้ายพระสนมซูเฟยตัวนางสั่นเทาขณะเดินเข้าไปคุกเข่าถวายความเคารพฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน “บ่าวถวายบังคมฝ่าบาท พระสนมซูเฟยพระสนมเต๋อเฟยเพคะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินลูบเคราของตัวเองไปด้วยขณะจ้องมองหนิงมู่ฉือมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ “ลุกขึ้นเถิด”

        หนิงมู่ฉือลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปก้มหน้านิ่งอยู่ด้านข้าง นางรับรู้ได้ถึงสายตาดุร้ายของพระสนมซูเฟยที่มองมาและสายตาอ่อนโยนของพระสนมเต๋อเฟย ในใจนางรู้สึกเครียดยิ่งนักมือจับชายแขนเสื้อเอาไว้แน่น

        ซูเฟยตรงเข้ามาหานาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “แม่นางหนิงนี่มีหน้าตาสะสวยดีจริงผิวก็นุ่ม ทั้งข้ายังได้ยินชื่อเสียงเรื่องฝีมือการทำอาหารของเจ้ามาเนิ่นนานแล้วจึงอยากจะให้เจ้าพักอยู่ในวังคืนนี้สักคืน”

        นางได้ฟังถึงกับสะดุ้ง หันไปมองพระสนมเต๋อเฟยทันทีซึ่งเต๋อเฟยก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบมาให้ พร้อมทั้งแกล้งทำเป็นไอออกมานางจึงคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะเอ่ยตอบ “ขอพระสนมอภัยให้บ่าวด้วย ช่วงนี้บ่าวไม่สบายเพราะต้องลมหนาวยังไม่หายดี บ่าวกลัวจะเอาโรคไปติดพระสนมเพคะ”

        ซูเฟยมองหนิงมู่ฉือด้วยแววตาคมกริบพร้อมกับเอ่ยว่า “ข้าหาได้กลัวติดโรคจากเจ้าไม่ที่ตำหนักของข้าหยูกยาใดๆ ล้วนครบถ้วนทั้งข้ายังสามารถรักษาอาการไม่สบายของเจ้าได้ด้วย” ซูเฟยกัดฟันเอ่ยออกมา

        หนิงมู่ฉือมีสีหน้าลำบากใจก่อนจะหันไปมองพระสนมเต๋อเฟยอีกครา นางเห็นเพียงพระสนมเต๋อเฟยถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญหานางจึงหันไปโขกศีรษะกับพื้นพร้อมกับกล่าวตอบ “พระสนมแต่ท่านอ๋องมีคำสั่งให้หม่อมฉันกลับไปที่ตำหนักทุกวันเพคะ”

        “ไม่มีปัญหา เดี๋ยวข้าขออนุญาตให้เจ้าเอง”ใบหน้าของซูเฟยมีแต่ความโหดเหี้ยม ทำให้ใจของหนิงมู่ฉือเต้นรัวแรงไม่หยุด

        ที่คาดไม่ถึงคือฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินจะส่งเสียงหัวเราะอย่างน่าตกใจออกมา “นางหนูหนิงพักอยู่ที่นี่สักคืนเถิด ถือว่าเห็นแก่ที่ซูเฟยมีใจอยากให้เจ้าพักอยู่ที่นี่ทั้งนางยังบอกกับเราอีกว่าอยากให้เจ้าช่วยให้คำแนะนำเกี่ยวกับการปรุงอาหารให้แก่นาง”

        หนิงมู่ฉือในตอนนี้มีเหงื่อผุดเต็มหน้าผากทำได้แค่เอ่ยตอบออกไปไปว่า “เพคะ บ่าวน้อมรับพระบัญชาเพคะ”

        ซูเฟยยิ้มเมื่อได้ฟังคำตอบรับทางด้านเต๋อเฟยกลับทำหน้าเป็นห่วงหนิงมู่ฉือ

        ซูเฟยลุกขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ย “ทูลฝ่าบาทเช่นนั้นหม่อมฉันพาตัวแม่นางหนิงไปนะเพคะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพยักหน้าก่อนจะให้ขันทีน้อยยกถ้วยน้ำแกงเทาเที่ยให้ซูเฟย “สนมรัก เจ้านำน้ำแกงถ้วยนี้ไปอุ่นร้อนเถิดช่วงนี้อากาศหนาว ดื่มแล้วร่างกายเจ้าจะได้อุ่น”

        ซูเฟยมีสีหน้ากระอักกระอ่วนยิ่งนักขณะรับถ้วยน้ำแกงมานางส่งสายตาให้ชุนเถา ชุนเถาตั้งใจเดินเอาไหล่กระแทกหนิงมู่ฉืออย่างแรงก่อนจะเดินนำหน้าออกไป ในมือหนิงมู่ฉือตอนนี้มีแต่เหงื่อนางหันไปเหลือบมองพระสนมเต๋อเฟยผาดหนึ่ง ก่อนจะเดินตามหลังชุนเถาออกไป