มาเทเรีย ผู้กล้าถูกส่งมาดับ

ก่อนผมจะออกจากเมืองก็ได้ไปเลือกซื้อดาบถูกๆมาเล่มหนึ่ง มันเป็๲ดาบสีดำที่ดูเก่าคร่ำคร่า และระหว่างทางเดินผมก็ต้องถอดถอนใจเมื่อได้ยินเสียงดาบมันพูด

" เจ้าตาถึงมากที่เลือกข้า ไคโรเมีย ผุ้นี้ " ไคโรเมียกล่าว ดูเหมือนว่าผมจะซื้อดาบต้องสาปมาเสียแล้ว มันช่างเป็นดาบที่ปากเสียยิ่งนัก ถึงว่าทำไมถึงถูก ราคาแค่ 1พันเหรียญทองเอง
ผมเดินไปในป่าลึก ในขณะที่ ไคโรเมีย คุยจ้อไม่หยุด และพบหญ้าฮิเตะ ฮิเตะ อยู่เต็ม และแล้วการเก็บหญ้าฮิเตะ ฮิเตะ อย่างสนุกสนานก็เริ่มขึ้น โดยผมไม่รู้ถึงอันตรายที่กำลังย่างกรายเข้ามา
โฮกกกกกกกกกกกก
เสียงของสิงโตนรกเผือก ดังมาจากข้างหลังผมอย่างรวดเร็วจนผมตั้งตัวไม่ทัน และถูกมันตบตายทันที ดูเหมือนมันจะแอบอยู่นานมากแล้วเพื่อรอคอยเหยื่อ แต่ในขณะที่มันจัดการผมได้ และกำลังจะจากไป ผมก็ฟื้นขึ้นมาด้วยสกิลรีเบร์ด
" อยากหาเรื่องกับข้าเหรอ " ผมกล่าวแล้วใช้ท่า ไวเวิร์น แสลชในทันที เจ้าสิงโตนรกเผือกดูเหมือนจะแปลกใจ เพราะการโจมตีของมันเมื่อกี้น่าจะฆ่าผมไปแล้ว
ตูมมมม! เปรี๊ยงงงง! เสียงการต่อสู้ดังขึ้นไปทั่วป่า ผมคิดว่าโบโรเอียที่ยังสอบเป็นนักผจญภัยไม่เสร็จก็ดีแล้ว ไม่งั้นเธอคงต้องมาตายที่นี่เป็นเพื่อนผมแน่ๆ
ผมตายอีกหลายครั้งแต่ก็ฟื้นขึ้นมาใหม่ได้อยู่ดี และใช้กลยุทธ [ซอมบี้แอคแทค] เล่นงานราชสีห์สิงโตนรกเผือก จนมันต้องวิ่งหนีไป เพราะสุ้ผมไม่ได้
กลยุทธซอมบี้แอคแทคคืออะไรนะรึ มันก็คือ การโจมตีโดยไม่คิดชีวิต แล้วรอฟื้นคืนชีพขึ้นมาและโจมตีใหม่ยังไงล่ะ
" ฮะ ฮะ ฮ่า เจ้าเบือก ตายตั้ง 12 ครั้งแน่ะ " ไคโรเมียปากเสียพูดออกมาไม่หยุดและไม่เลิก
" ทำไมเอ็งถึงได้คุยจ้ออยู่ได้ " ผมตวาดด่าดาบดำ ไคโรเมีย
" ก็แน่ละสิ ข้าต้องการให้เจ้าของดาบของข้าเป็นผุ้หยิงโลลิ แล้วจะได้เลี้ยงต้อยจนโต ไม่ใช่ผู้ฉิงอย่างเจ้า โถ คนอุตส่าห์คุยด้วย เพราะเห็นว่าหน้าสวย แต่กลับเป็นผู้ชาย แง่ม " ไคโรเมีย ด่าตอบโต้  ผมจึงไม่สนใจมัน และขนหญ้าฮิเตะ ฮิเตะกลับเมือง
ทว่า...
เมื่อกลับมาถึงเมือง ทุกคนก็ดูวุ่นวาย กลับการเตรียมตัวออกสงคราม ต่างคนต่างก็จับอาวุธ เตรียมพร้อม ผมเลยถาม ผู้คุมสอบ โรมที่ผ่านทางมาพอดี
" เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ คุณโรม " ผมถามด้วยความสุภาพ
" มีกองทัพซอมบี้จำนวนถึง 1 หมื่นตน กำลังมุ่งหน้ามาหยั่งเมืองนี้นะซิ ถามได้ " โรมทำหน้าหงุดหงิด ก่อนหันไปเช็ดขวานของตน
" ผมจะอยู่สู้ด้วยครับ " ผมกล่าว แล้วยกไคโรเมียขึ้นมาทำท่าฟันผัก ทำให้ โรมหันมามองด้วยหางตา แล้วกล่าวว่า
" หนุ่มหน้าสวยอย่างเอ็งจะไปทำอะไรได้ กลับบ้านไปล้างหน้า ทาปากจะดีกว่า "
พอโรม พูดแบบนี้ผมของขึ้นเลย ผมจึงไม่พูดอะไรกับเขาอีก และใช้ให้สไลม์ ไปส่งข่าวให้ ไดอาน่าที่มหาพงไพรแห่งบลูสกาย ก่อนจะรีบไปคืนเควสที่กิลล์
พอมาถึงกิลล์ทุกคนกำลังวุ่นวายใหญ่ แต่คุณ ราน่า ก็ยังอุตส่าห์มารับการคืนเควสของผม ผมละปลื้มจริงๆ และคิดว่า ผมจะพยายามทำให้ถึงที่สุดเพื่อช่วยเมืองนี้
ในขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวป้องกันเมืองร็อคน่า จากฝูงซอมบี้ที่อยู่ๆก็ปรากฎตัวในป่า ผู้กล้าโทชิ ก็กำลังหลบอยู่ในปราสาท โดยอ้างป่วย ทำให้ เลาห์คอน และบรรดาชนชั้นสูงพากันหนักใจ และป่าวประกาศหาหมอที่มียาดีมารักษา ผุ้กล้าโทชิ ซึ่งผมก็รุ้ว่า โรคที่ผุ้กล้าโทชิ เป็นคือโรคอะไร โรคปอดแหกยังไงล่ะ
และแล้ว การเตรียมการรับมือฝูงซอมบี้ก็เสร็จสิ้น แต่เรามีนักผจญภัยเพียง 3พัน กับทหารอีกสองพัน ไม่พอกับกองทัพซอมบี้นับหมื่น ซึ่งตอนนี้ เชื้อโรคกำลังแพร่กระจาย ผมจึงเดินเข้าไปหากิลล์มาสเตอร์ และเสนอตัวช่วยพวกเขา โดยอ้างตัวเป็นผู้กล้า ที่แอนนาอัญเชิญมา
" ท่านคือผุ้กล้าที่ทางวิหารอัญเชิญมารึ " กิลล์มาสเตอร์ ราจา กล่าว
"ใช่แล้วครับ เห็นอย่างนี้ผมก็มีไอเทม ที่ได้จากการฆ่าไซคลอปมา มันคือเปลวไฟมังกรที่จะใช้ได้แค่ครั้งเดียว ดังนั้น สิ่งที่คุณต้องทำคือล่อพวกซอมบี้มาอัดกันที่หน้าประตูเมือง " ผมพูดหลอก ราจาเรื่อง กระดุกเวทย์ของไซคลอป แต่ดูเหมือนเขาจะเชื่อใจผม ไม่ใช่สิ เชื่อในสิ่งที่เรียกว่า ผู้กล้า
และแล้วตอนที่เรากำลังหารือกันอยู่ ก็มีทหารมาแจ้งว่าอีก 5 นาที กองทัพซอมบี้จะมาถึงเมือง ทุกคนจึงไปเตรียมตัว ตอนนั้นเองที่ ผุ้คุมสอบ รีเบคกร้า เดินมาส่งยิ้มหวานให้ผมแล้วกล่าวว่า
" ถ้างานนี้สำเร็จ ชั้นจะไปเดทกับเธอ 1 วันเต็มๆเลยนะ " รีเบคกร้ากล่าวทีเล่นทีจริงแต่ผมไม่สนใจ ตอนนั้นเองที่โบโรเอียมาคว้ามือผม และลากไปที่กำแพงเมือง
" ดูนั่น " โบโรเอีย ชี้ไปทางทิศที่ฝูงซอมบี้กระหายเลือด วิ่งมา ในกลุ่มซอมบี้ ดูเหมือนมีคนที่คอยบัญชาการอยู่ ผมจึงให้สไลม์ ล่องหนแอบเข้าไปจับตัวมัน
และแล้วในที่สุดสงครามระหว่าง มนุษย์ กับซอมบี้ ก็เริ่มต้นขึ้น
" ฆ่ามัน " ราจา กิลล์มาสเตอร์กล่าว ก่อนส่งทหารและนักผจญภัยไปต้านที่ประตูเมือง ตอนนั้นเองที่ ไดอาน่าส่งข่าวมาว่า เธอ จะนำกองทัพก็อบลินมาตีตลบหลังกองทัพซอมบี้ด้วย ผมจึงอุ่นใจขึ้นหน่อย
ผมเดินขึ้นไปบนกำแพงเมือง และชี้นิ้วขึ้นสู่ฟ้า ก่อนร่ายเวทย์ใหญ่
" ด้วยเพลิงแห่งนที และเมฆา จงโปรดมอบพลังให้แก่ข้า เพลิงไฟอันยิ่งใหญ่ ดิโอกร้า กราวิด้อน "
จุ่ๆ ก็เกิดเมฆดำแปรปรวน วิ่งเป็นริ้วๆอยู่บนฟ้า สองข้างทางเต็มไปด้วยอัคคี แล้วผ่าลงมาราวกับ วันตัดสินชะตาโลก
ตูมมมม!!! เสียงดังกึกก้องกัมปนาท กองทัพซอมบี้ที่อยู่หน้าเมือง ถึงกับถูกกำจัดหมดไปถึง 80 เปอเซ็น
ผมก้มลง อย่างเหน้ดเหนื่อย และปาดเหงื่อ โดยมีโบโรเอีย คอยร่ายเวทย์ฟื้นฟูให้ผม ซึ่งเธอก็เหนื่อยไม่แพ้กัน ตอนนั้นเองที่กองทัพซอมบี้ ทำท่าจะถอย แต่ก็ถูกจุ่โจมโดยกองทัพมนุษย์จากข้างหน้า และกองทัพก็อบลิน จากด้านหลัง ในไม่ช้ากองทัพซอมบี้ ก็พากันหนีตาย ทั้งๆที่มันไม่ควรมีความรุ้สึกกลัว
ผลสรุปของสงครามครั้งนี้คือ ผุ้บัญชาการกองทัพซอมบี้ ถูกจับเป็น แต่ก็กัดลิ้นตัวเองตาย และกองทัพซอมบี้ทั้ง 1 หมื่นตนถูกกำจัดหมด ผมจึงกลายเป็นฮีโร่ที่มีชื่อเสียง ในคนระดับรากหญ้า แต่สำหรับคนชั้นสูง ผมกลับถูกรังเกียจ และระแวง ในฐานะ มนุษย์สงคราม
เลาห์คอน โนว่า พระราชา สูงสุดของอาณาจักรโปปุรอน สั่งให้จับผมไปขัง แต่ถุกบรรดานักผจญภัยต่อต้านจนต้องปล่อยตัวผม ตอนนั้นเองผมถึงรุ้ว่า ไม่อาจอยู่เมืองร็อคน่าต่อไปได้แล้ว เพราะ พระราชา และคนชั้นสูง กลัวว่าผมจะยึดอำนาจ ผมจึงถูกไล่ไปอยู่เมืองชายแดน พร้อมกับ แอนนา เพราะเธอมีความผิดในฐานะ คนอัญเชิญผม
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป