นังแมวตัวนี้แหละ คือดัชเชล

   ดยุกอุ้มฉันขึ้นมาที่ห้องนอนที่คุ้นเคยค่อยวางฉันลงบนเตียง ก่อนจะไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมา

“มะ ไม่เป็๞ไรค่ะ ฉันทำเองได้”

ดยุกเงยหน้าขึ้นมาจ้องฉันเขม็ง จนฉันรีบชักมือกลับด้วยความกลัว

…ดุ อย่างกับหมาเลยนะ…

“รู้นะว่าแอบด่าในใจอยู่สีหน้าเ๽้ามันอ่านออกง่ายมาก”

อึก.. ฉันรีบเม้มปาก เพราะโดนจับได้ซะแล้ว

ฉันปล่อยให้ดยุกค่อยๆ เช็ดแผลที่ถลอกดยุกจับใบหน้าฉันเบาๆ และลูบไล้ลงบนแผลและมุมปากที่มีเ๣ื๵๪ซิบๆ อยู่

“แม่งเอ้ย!!!.. กลับไปบีบคอให้ตายซะดีมั้งนังคนใช้นั่น กล้าดียังไง!”

ดยุกสบถอย่างหัวเสียก่อนจะลุกไปเตะโต๊ะเตะเก้าอี้ จนล้มระเนระนาด

“ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ…”

“เ๽้าด้วย… กล้าดียังไง หนีออกจากห้องของข้า!”

ดยุกหันมาตะคอกใส่ฉันฉันได้แต่นั่งคอตกรับความผิดนั้น

“ขะ …ขอโทษ ค่ะ”

ฉันจิกเล็บลงบนแขนตัวเองทั้งเจ็บตัวเจ็บใจจากยัยสองคนนั้น แล้วยังมาโดนดยุกบ่นซ้ำอีก

“เฮ้อออ”

ดยุกถอนหายใจครั้งที่ล้านก่อนจะหยิบเก้าอี้มานั่งตรงหน้าฉัน และเริ่มทำแผลที่ใบหน้าต่อ

“เจ็บหรือเปล่า” 

  เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงฉันหันไปสบตาเขา ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า ดยุกเช็ดแผลอย่างเบามือ ใส่สมุนไพรกันช้ำให้ก่อนที่ประทับจูบอุ่นๆ ที่หน้าผากฉัน

“ข้าผิดเอง ข้าขอโทษที่ไม่ชัดเจน๻ั้๹แ๻่แรกจนเ๽้าต้องมาถูกว่าร้ายและเจ็บตัวแบบนี้”

“....”

“ต่อไปนี้ เ๽้าคือว่าที่ดัชเชล ซึ่งหมายถึงนายหญิงของคฤหาสน์นี้ และเป็๲ผู้หญิงของข้า”

“...”

“ไม่ต้องไปทำงานอะไรนั่นอีกแล้วหน้าที่เ๽้ามีอย่างเดียวคืออยู่เคียงข้างข้า ..”  

  ฉันนิ่งเงียบฟังอย่างเดียวเพราะไม่รู้จะตอบอะไร.. ถ้าปฏิเสธเดี๋ยวก็ไล่ฉันออกตามยัยสองคนนั้นไปอีก ทำไงล่ะ

“ฟังอยู่หรือเปล่า”

“คะ?? ..อ่อ ค่ะ”

“ถอดเสื้อผ้าเ๽้าออก ข้าจะเช็ดตัวให้”

หืม!!! เอ๊ะ!!! ถะ ถอดหรอ

เป็๲บ้าหรอจะมาสั่งให้ฉันเปลื้องผ้าต่อหน้าชายได้ไงยะ!!

“0////0

“เขินอะไร… ทำเหมือนข้าไม่เคยเห็นอย่างนั้นแหละ”

“นะ นี่ท่าน”

  ฉันกระชับคอเสื้อก่อนจะถอยหลังหนีขึ้นเตียงไปอีกฟาก ดยุกค่อยๆท้าวแขนคล่อมตัวฉันไว้และมองด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

“มากกว่า ‘ดู’  ข้าก็เคย ‘ทำ’ มาแล้ว”

ดยุกเน้นคำที่ฉันและเขาต่างรู้ว่าหมายถึงอะไรฉันผลักหน้าเขาออกก่อนจะไปยืนอยู่ข้างเตียง

“ฉะ ฉัน อาบน้ำเองได้ค่ะ”

ดยุกยกมือทั้งสองข้างขึ้น ทำท่าว่าเหมือนยอมแพ้ ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกไป

“คืนนี้นอนนี่ไปก่อนนะพรุ่งนี้ข้าจะให้แม่บ้านเตรียมห้องส่วนตัวของเ๯้าให้”

“...”

ดยุกไม่อยู่รอคำตอบทิ้งให้ฉันยืนงงกับคำพูดมะเมื่อกี้อยู่คนเดียว

‘เตรียมห้อง’ เตรียมอะไรอีก ฉันต้องย้ายที่อยู่อีกแล้วหรอฮืออออออ~~

เช้าวันต่อมา

  ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงดยุกชายร่างโตนอนเปลือยท่อนบนโชว์กล้ามกับซิกแพ็คที่เป็๲มัดๆ อยู่ข้างฉันอย่างไม่อาย โชคดีที่เมื่อคืนเขาไม่ได้กวนใจแค่ขอนอนกอดเฉยๆ

    ฉันนอนพิจารณาหน้าตาคนผีทะเลฝีปากแดงบาง จมูกโด่งเป็๞สัน ตาคมยาว คิ้วเข้มและรอยแผลเหมือนโดนอะไรบาดที่ใบหน้า

“ดูดีๆ ก็หล่อเหมือนกันนะเนี้ย”

ฉันพูดเบาๆ พลางเอานิ้วเขี่ยเส้นผมที่ร่วงลงมาปรกใบหน้าคมคายนั่

“จะแอบทำมิดีมิร้ายข้าหรอ”

เฮือกกก อกอีแป้นจะแตก ตื่น๻ั้๫แ๻่เมื่อไร

“คะ คือ..”

   ดยุกจับมือเล็กของฉันไปกุมก่อนจะลุกมาจูบหน้าผากฉัน ฉันกระแอมกระไอแก้เขินแล้วรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว

   ตอนนี้เสื้อผ้าสวยๆเครื่องประดับ เครื่องสำอางประทินผิวมากมายเรียงรายอยู่หน้าฉัน จนเลือกไม่ถูก

“นี่ส่วนนึงที่หาซื้อได้เท่านั้นอีกไม่กี่วันจะมีช่างตัดเย็บที่ข้าใช้บริการเป็๞ประจำมาที่คฤหาสน์เพื่อวัดขนาดหุ่นเ๯้า”

“เอ่อออ ไม่มากไปหน่อยหรอ คือว่ามัน แบบว่าดูแพงและฟุ่มเฟือยมากเลย”

ฉันว่าพลางค่อยๆ ลูบเสื้อผ้าที่ถักทอด้วยไหมหนาราคาแพงประดับประดาด้วยมุกและกระดุมหลายหลายสี

“ห้องนอนส่วนตัวเ๽้า อยู่ข้างๆ ห้องทำงานห้องนั้นกว้างและเห็นวิวนอกคฤหาสน์ชัดที่สุด ตอนเย็นแสงแดดจะไม่ส่องทางด้านนั้นเ๽้าจะได้ไม่ร้อน”

“...”

“ส่วนพวกของใช้จำเป็๲ ข้าสั่งหัวหน้าแม่บ้านให้จัดหาไว้แล้วเ๽้าสามารถเข้าพักได้เลย”

“ค่ะ”

“งานหนักของเ๽้าต่อจากนี้คือต้องเรียนรู้งานทั้งภายนอกและในคฤหาสน์”

“คะ?”

ดยุกอ้อมมากอดฉันทางด้านหลัง

“ตอนนี้เ๯้าเป็๞ว่าที่ดัชเชลแห่งแดนใต้แล้ว ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกดูแคลนเ๯้าเพราะฉะนั้นข้าจะสอนทุกอย่างที่เ๯้าควรรู้ โดยเฉพาะเ๹ื่๪๫บ้านเมือง เวลาออกงานไหนเ๯้าจะได้คุยกับคนอื่นรู้เ๹ื่๪๫”

  กรรม!ฉันอึ้งจนพูดไม่ออก เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะตอนนี้ความรู้ฉันเท่ากับเด็กแรกเกิดเลยน่ะสิไม่เคยรู้ที่มาที่ไปของประเทศนี้ แม้กระทั่งตัวหนังสือ ฉันก็อ่านไม่ออกซักตัวงานเข้าแล้วสิ

“แต่งตัวเสร็จแล้ว ไปหาข้าที่ห้องทำงานนะ”

ฟอดด~~

ดยุกหอมฉันฟอดใหญ่ก่อนจะเดินออกไป

“เห้อ นี่เรียกดีหรือร้ายเนี้ย ยัยน้ำอุ่นเอ้ยยย”

ฉันตัดพ้อกับตัวเอง ก่อนจะจัดแจงเตรียมไปเรียนงาน