บทที่ 5: การประชุมและผู้มาเยือน
เสียงนาฬิกาแขวนในห้องชมรมการละครดังเป็จังหวะเบา ๆ ขณะที่กรนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้โต๊ะประชุม เขามองรอบห้องอย่างประหม่า เพราะในห้องมีเพียงเขา พี่อิงฟ้า และ พี่อร เท่านั้น
“นี่คือประชุมชมรมจริง ๆ เหรอครับ?” กรถามเบา ๆ
อิงฟ้า ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะในชุดนักศึกษาหญิงรัดรูปตัวเดิม พยักหน้า “ใช่สิจ๊ะ… แต่วันนี้คนอื่น ๆ ไม่ว่างเข้ามา เพราะมีธุระกันหมด”
“คนอื่น ๆ?” กรเอียงคอ “หมายความว่าชมรมเรายังมีสมาชิกคนอื่นอีกเหรอครับ?”
อิงฟ้าหัวเราะเบา ๆ “แน่นอนสิ! นายนึกว่าในชมรมนี้มีแค่ฉันกับอรเหรอ? ยังมีอีกหลายคนนะ แต่วันนี้ฉันเรียกแค่เราสามคนมาเพราะเื่นี้ค่อนข้างสำคัญ”
“สำคัญ?”
“ใช่แล้ว!” อิงฟ้ายืดตัวขึ้นเล็กน้อย “อีกหนึ่งเดือน มหาวิทยาลัยจะมีงานใหญ่ และเราต้องขึ้นโชว์การแสดงในฐานะชมรมการละคร!”
กรพยักหน้าเบา ๆ “อ๋อ… แล้วเราจะแสดงอะไรเหรอครับ?”
“นั่นแหละที่เราต้องประชุมกันในวันนี้” อิงฟ้าตอบ ก่อนจะหันไปมองอรที่กำลังนั่งเอนตัวสบาย ๆ บนโซฟา
“ว่าไงอร? มีไอเดียอะไรเจ๋ง ๆ ไหม?”
อรหันมายิ้มกวน ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทะเล้น “ฉันว่า… เราควรทำอะไรที่ดึงดูดสายตาผู้ชมแบบสุด ๆ”
“แบบไหนล่ะ?” อิงฟ้าถาม
อรยิ้มกว้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ก็เต้นโคโยตี้ไงล่ะ!”
ไม่ทันที่กรจะตั้งตัว อรก็เริ่มขยับตัวและโพสต์ท่าเต้นตรงกลางห้อง
“แบบนี้ไง!”
เธอหมุนตัวหนึ่งรอบ ก่อนจะเริ่มโยกสะโพกอย่างพริ้วไหว กระโปรงทรงเอสีดำของเธอสั้นอยู่แล้ว ยิ่งทำให้ทุกการขยับตัวดึงดูดสายตา
“นี่!” เธอพูดพร้อมกับค่อย ๆ ดึงชายกระโปรงขึ้นทีละนิดจนแทบจะเห็นกางเกงในสีขาวด้านใน
กรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตัวแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาแดงจนถึงหู สายตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของพี่อรโดยไม่กระพริบ
“เป็ไงบ้างน้องกร?” อรหันมามองกรพร้อมกับยักคิ้ว
กรอ้าปากพะงาบ ๆ แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาได้
“ฮ่า ๆ ๆ!” อรหัวเราะอย่างสนุกสนาน ก่อนจะหยุดเต้นแล้วเดินเข้ามาใกล้กร
“ตาค้างเลยเหรอ? หรือว่าน้องชอบแบบนี้?” เธอพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“มะ…ไม่ใช่ครับ!” กรร้องออกมาด้วยเสียงที่ดูตื่นตระหนก
อรหัวเราะคิกคักพร้อมกับยกมือปิดปาก “น่ารักจังเลย~ ฉันล่ะชอบจริงๆ แกล้งนายนี่สนุกดีนะ”
“พอได้แล้วอร!” อิงฟ้าพูดพลางส่ายหน้า “โชว์แบบนี้เราใช้ไม่ได้ในมหาวิทยาลัยแน่นอน”
“แหม~ ก็แค่เสนอเฉย ๆ เอง” อรพูดพร้อมกับยักไหล่ ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
อิงฟ้าหันมามองกรที่ยังดูมึนงง ก่อนจะตบโต๊ะเบา ๆ “เฮ้! กร! สติกลับมาแล้วหรือยัง?”
กรสะดุ้งเล็กน้อย “คะ…ครับ?”
“ฉันถามว่านายมีไอเดียอะไรบ้าง?”
“เอ่อ…” กรยังคงพูดไม่ออก อรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ อย่างชอบใจ
ผ่านไปอีกหลายชั่วโมง
การประชุมยังคงดำเนินต่อไป แต่ไม่มีใครคิดไอเดียที่เหมาะสมได้ออกมา เสียงพูดคุยเริ่มเงียบลงเล็กน้อย จนกระทั่ง…
“ก๊อก ๆ ๆ!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน
อิงฟ้าชี้ไปที่ประตู “กร… นายไปเปิดให้หน่อยสิ”
กรพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เขาค่อย ๆ หมุนลูกบิดแล้วเปิดออก
สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ
หญิงสาวในชุดไปรเวทยืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอดูเหมือนนางแบบหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น เสื้อครอปแขนยาวสีขาวเน้นให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอว กระโปรงยีนส์สั้นเผยให้เห็นเรียวขาเรียบเนียน
ผมยาวตรงสลวยสีดำสนิทปล่อยสยายลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าของเธอคมสวย ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต่งด้วยลิปสติกสีแดงสดทำให้เธอดูโดดเด่นทุกมุมมอง
กรจ้องเธอจนลืมหายใจ
“มองอะไรอยู่ล่ะน้อง?” เสียงของหญิงสาวดึงเขากลับมาสู่ความเป็จริง
“อะ… เอ่อ…” กรพูดตะกุกตะกัก “พี่… มาหาใครเหรอครับ?”
หญิงสาวไม่ตอบคำถาม แต่กลับมองข้ามกรเข้าไปในห้อง
“อิงฟ้าอยู่ใช่ไหม?”
หญิงสาวเดินผ่านเขาไปอย่างมั่นใจ กรอ้าปากค้างก่อนจะหันมองตามไปด้านหลัง สายตายังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเธอ
ขณะที่เธอเดินเข้าไปในห้อง กระโปรงยีนส์สั้นรัดรูปทำให้สะโพกของเธอดูเด้งเป็ทรง ทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน กร อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองตาม
881
