ไม่นานนัก หลังจากที่ผมวิ่งไล่ ( ถีบ ) ไอ้ก็อตจนเหนื่อยหอบ แถมไม่โดนมันสักกะดอกนึงให้ตายเถอะ.. ฮึ่ยยย์~ = =“ พี่คิมเบอรี่ก็ส่งเสียงเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานกิจกรรม ณ บริเวณด้านหน้าของเต็นท์ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่นี่แล้วล่ะครับการรวมพลใช้เวลาเพียงแค่ชั่วอึดใจ.. พี่ๆพนักงานทุกคนก็ทยอยเดินออกมายืนออกันจนเต็มพื้นที่สนามอย่างพร้อมเพรียงแล้วผม ไอ้ก็อต รวมทั้งจิ๊บ และบุ๋มบิ๋ม ตัดสินใจยืนรวมกลุ่มกันอยู่บริเวณท้ายแถวในแบบฉบับนักศึกษาฝึกงานที่ออกจะเงอะๆงะๆไปสักหน่อย ก่อนจะถูกพี่จุ๊บแจงขอแรงให้ไปช่วยขนถุงข้าวของเครื่องครัวที่จัดเป็นชุดเอาไว้แล้ว พร้อมกับอุปกรณ์สันทนาการต่างๆ และพากันยกลงมาจากบนรถบัส จากนั้นจึงเดินจ้ำเท้าตามหลังพวกพี่ๆชายฉกรรจ์ในทีมพี่จุ๊บแจงมาในลักษณะแถวตอนเรียงหนึ่งพอวางถุงใบใหญ่ลงพื้นสนามหญ้าปุ๊บ ผมนี่รีบหอบหายใจเข้าจนเต็มปอดแบบคนเก็บอาการเหนื่อยหอบแต่ไม่ยักกะมิดเอาซะเลยล่ะครับ ฟืดดดดดด~ #จมูกบานจนนิ้วโป้งยัดเข้าไปได้สบายแล้วมั้ง ม่าย.. ม่าย..เหนื่อยเลยสักนิด เหงื่อซึมออกมาจนจะหยดติ๋งๆละแม่เอ้ย~ก็ถ้าจะหนักจริงหนักจังขนาดนี้ สาบานว่าในถุงนี่คงต้องเป็นครกหินอ่างศิลาขนาดมหึมาแน่นอนล่ะ เชื่อผมเถอะ..แฮ๊กๆๆ~ = =“แต่ก็เอาวะ คิดในแง่ดีถือว่าได้ออกกำลังกาย ได้ฟิตกล้ามกันบ้างละกัน~ T^T“มาพร้อมกันทุกคนแล้วนะค้า..” พี่คิมเบอรี่เริ่มพูดด้วยท่าทางเป็นจริงเป็นจัง แถมตะเบ็งเสียงอันทรงพลังผ่านโทรโข่งขนาดเล็กในมืออีกด้วย เอ่อออ.. แต่ดูเหมือนจะทรงพลังมากเข้าไปอีกขั้นเพราะตอนนี้พี่แกเล่นก้าวขาสั้นๆปีนขึ้นถังน้ำแข็งไปเป็นที่เรียบร้อยซะแล้วล่ะคร้าบบ~โว้ววว~!!! #ทำเอาอึ้ง~ *0*//“ตอนนี้เราจะเข้าสู่กิจกรรมที่ 2 กันแล้วนะคะ เอาล่ะ..เราต้องรีบกันหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวเราจะไม่มีข้าวเที่ยงกินกันจ้าาาา..” พี่คิมเบอรี่ยิ้มร่า พลางผายมือมายังข้าวของตรงหน้าแถวที่พวกผมพึ่งขนกันมาหมาดๆ“เฮ้ยยยย..?” พี่พนักงานแถวหน้าเริ่มอุทาน บ้างก็แสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็นกันยกใหญ่“อย่าบอกนะ..”“ว่า..”“ว่าาาา..”“ว่าวันเน้.. เราจะต้องทำอาหารเที่ยงกินกันเองจ้าาาา~ !!” พี่คิมเบอรี่เฉลย“เฮ้ยยยยยยยยย~” #เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาในทันที เอาจริงเหรอวะเนี๊ยะ ~*0*//“พวกเธอจะต้องทำอาหารกินกันเองทั้งหมด 3 เมนู ขอบอกไว้เลยนะว่ามิชชั่นนี้เรามีรางวัลด้วย กลุ่มไหนทำได้ดีที่สุดจะได้รางวัลจากคุณวิสุทธิ์ไปครอบครองทันที แต่จะเป็นอะไรน้านนนน.. พวกเธอต้องฟาดฟันให้ชนะกันก่อนถึงจะได้รู้กัน~!!”“ถามจี๊งงงงงงงงง~?”“ก็จริงน่ะเซ่~ เอ้า.. ทุกคน.. ควักป้ายหมายเลขเต็นท์ของตัวเองออกมาได้เลยจ่ะ.. เราจะเริ่มจากการจับกลุ่มตามสีของป้ายหมายเลขเต็นท์กันก่อน พอได้กลุ่มแล้วให้ส่งตัวแทนของแต่ละสีออกมาเพื่อจับฉลากรับอุปกรณ์ทำครัว และวัตถุดิบในการทำอาหารที่ไม่เหมือนกันตรงนี้นะ” พี่คิมเบอรี่อธิบาย"เอ้า..สีไหนรวมกลุ่มได้ไว ส่งตัวแทนมาจับฉลากก่อนได้เลยจ้า.. จับก่อน มีสิทธิ์ก่อนน้าาาา..”และแล้วววววว..ความโกลาหลย่อมๆก็เกิดขึ้นมาในพริบตาครับ *0*//ตอนนี้พี่ๆพนักงานแต่ละคน ต่างเดินดุ่มๆหากลุ่มสีของตัวเองกันให้ควัก บ้างก็เริ่มมีตัวแทนของแต่ละสีทยอยออกมาจับฉลากรับเอาข้าวของต่างๆจากพวกผมที่ยืนเรียงหน้ากระดานถือถุงกันอยู่ไปแล้วอีกด้วย.. *0*//“เข้าใจกติกากันแล้วนะ.. จะให้เวลาทำกิจกรรมทั้งหมดนี้แค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น~ อ๊ะ.. อย่าหวังว่าพวกเธอจะเปิดดูเมนู หรือวิธีทำอะไรในเน็ตได้ล่ะ แล้วก็ห้าม..!! ใช้อุปกรณ์สื่อสารในทุกกรณี รวบรวมเอามาใส่กล่องนี้ให้หมดเลยทุกคน..!!” พี่คิมเบอรี่ชูกล่องพลาสติกกวัดแกว่งไปมากลางอากาศให้ได้เห็นกันอย่างทั่วถึง พอดีกับเสียงโอดโอยที่ดังระงมไปจนทั่ว “เอาล่ะ.. ในเมื่อได้ของกันครบแล้ว เราจะเริ่มกิจกรรมกัน ณ บัด นี้ !!”..ปี๊ดดดดดด !!เสียงเป่านกหวีดดังสนั่น~และมันก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างไร้ที่ติ~..“ไอ้ดรีม ป้ายเลขเต็นท์เราสีอะไรวะ ?” ไอ้ก็อตหันมาถามหลังจากพี่จุ๊บแจงบอกว่ากิจกรรมนี้เด็กฝึกงานทุกคนต้องเข้ามามีส่วนร่วมด้วยเหมือนกัน *0*//“เอ่อ.. สีฟ้าว่ะ” ผมควักออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะยื่นให้ไอ้ก็อตมันดู“แม่งงง.. เซ็งชิบ” ไอ้ก็อตทำท่าทางผิดหวัง“เซ็ง.. เซ็งอะไรของมึงวะ..?”“ก็พี่อาร์ตดิ แม่งได้สีชมพูว่ะ”เอิ่มมมม..กูอยากจะมองบนจนตาถลนไปถึงท้ายทอยให้รู้แล้วรู้รอดไปซะเลย~ = =“มึงเนี๊ยะน้าาาาาา~แต่ก็เอออออ..จริงของมันครับ....แม่ง.. เซ็งชิบ !!..“คุณควอตซ์.. คุณควอตซ์อยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ ?” เสียงพนักงานสาวพูดขึ้นมา พร้อมกับเกาะแขนของไอ้พี่ควอตซ์ที่ยืนทำตัวสูงโด่อยู่ตรงหน้าไปด้วย = =“..เหอะ.. ถึงไม่พยายามมองหาแม่งก็เห็นอยู่ตำตาให้แหละเนอะ.. ตายเถอะ..ไอ้คนตัวสูงยืนเด่นตระหง่านท่ามกลางวงล้อมของพี่ๆพนักงานอยู่หลายคน เล่นเอาผมไม่อยากเดินเข้าไปยังกลุ่มสีฟ้าที่รวมทีมกันเสร็จแล้วเลยครับ~ ชิส์~ = =““หยุด..หยุดเลย คุณควอตว์ของชั้นหรอก~” เจ้ปุ๊กกระโดดเข้ามาเกาะแขนอีกข้างที่เหลือแล้ว“คุณควอตซ์มาอยู่กับพี่ทางนี้ดีกว่าค่ะ..น่าจะปลอดภัย ฮ่าๆๆๆ” มีพี่พนักงานอีกคนพุ่งตัวมาแทรกกลางแทบจะในทันทีเช่นกันดูทรงแล้ว..ไอ้พี่ควอตซ์แม่งก็ยังท๊อปฟอร์มเรื่องความฮอตของมันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆแหะว่าแต่....ทำไมอยู่ๆบรรยากาศถึงดูจะเงียบลงไปอย่างเห็นได้ชัดล่ะวะเนี๊ยะ.. = =?..ผมมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ พลางเดินตามหลังไอ้ก็อตเข้าไปอย่างช้าๆเอ่อ.. คือ.. ยังไงดีล่ะทีนี้..?ก็ไอ้พี่ควอตซ์น่ะสิครับ เล่นไม่พูดไม่จา แถมยังเอาแต่ถอนหายใจออกมาเหือกใหญ่ คิ้วขมวดเป็นปมมองพวกพี่ๆเค้าประมาณคนเซ็งบวกอารมณ์เสียสุดๆซะอย่างงั้น.. อะไรกันวะ..? หรือว่ามันจะไม่ชอบที่พี่เค้ามาถึงเนื้อถึงตัวมันเฮ้ย..!! อย่าบอกนะ..ว่านี่มันกำลังจะเหวี่ยงพวกพี่เค้าอ่ะ..?“นี่ผมบอกพวกพี่กี่ทีแล้วครับ..!!” ไอ้พี่ควอตซ์หงุดหงิด ส่งสายตาไม่พอใจอย่างยิ่งไปที่พวกพี่ๆเค้าเชี่ยยยย.. *0*//พี่ๆพนักงานต่างมองหน้ากันไปมาเลิกลั่ก บ้างก็คลายมือออกจากแขนของไอ้พี่ควอตซ์ในช่วงเวลาเดียวกัน ดูแล้ว.. สีหน้าของพี่ๆแต่ละคนในตอนนี้ออกจะดูสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัดอีกด้วย..!เอาจริงดิ..?นี่มึงจะเหวี่ยงพวกพี่ๆเค้า เพราะมาชอบมึงเนี๊ยะนะ.. พวกพี่เค้าก็แค่....“อาๆๆ.. ยอมก็ได้.. น้องควอตซ์ก็น้องควอตซ์”หะ..นะ น้อง.. ควอตว์ = =?..“ก็พวกพี่ไม่อยากมีปัญหากับเจ้ดาด้าเค้านี่นา..” พี่พนักงานที่พึ่งคลายมือจากแขนไอ้พี่ควอตซ์พูดเสียงอ่อน พลางมองซ้ายมองขวาไปด้วย และเริ่มกลับมาจับแขนไอ้พี่ควอตซ์ใหม่อีกครั้ง“คราวก่อนพอเจ้แกได้ยินพวกพี่เรียกน้องควอตซ์นะ ร่ายยาวใส่ซะจนหูชาไปเกือบอาทิตย์แหนะ” เจ้ปุ๊กเสริม พยักพเยิดไปยังพี่อีกคนที่อยู่ใกล้กัน“แต่ถึงยังไง.. ได้น้องควอตซ์มาอยู่กลุ่มด้วยกัน ไม่ชนะก็เหมือนชนะแล้วอ่ะ ว่ามะ~”“นั่นสิพี่วรรณ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ..”“แล้วผมจะช่วยอะไรได้ล่ะพี่ ทำกับข้าวไม่เป็นเลยสักกะอย่างนึง” ไอ้พี่ควอตซ์เริ่มยิ้มอ่อน“อยู่ใกล้ๆให้อุ่นใจก็พอ..” เจ้ปุ๊กซบแขนข้างที่เหลือ“เดี๋ยวพี่ก็ไล่ผม เชื่อเถอะ ฮ่าๆๆๆ..” ไอ้พี่ควอซ์หัวเราะ..หะ.. หัวเราะ ??เชี่ยยยย.. ~ O[]O!!เดี๋ยวนะ..ใช่จริงๆเหรอวะ หรือตาฝาด.. #ขอขยี้ตาแป๊บบบ..!!ไอ้พี่ควอตซ์มัน..หัวเราะ!! โว้ยยยย.. เป็นไปได้จริงๆเหรอวะเนี๊ยะะะะ.. O[]O//เชดดดด.. อย่าว่างั้นงี้เลยครับ ก็ตั้งแต่ผมได้กลับมาเจอไอ้พี่ควอตซ์อีกครั้ง ผมก็ไม่เคยเห็นมันจะยิ้มสักกะแอะเดียวจริงๆ~ ยังคิดอยู่ว่าใครหนอมาพรากความบันเทิงใจไปจากมัน เอ๊ะ.. หรือจะเป็นผมวะ ไม่ม้าง.. หรือว่าใช่.. วุ้ยย..ยังไงก็เถอะ ตอนนี้มันหัวเราะไปแล้วนี่แหละครับ โคตรเหลือเชื่อ..!!!..แต่ก็นะ..ผมแม่ง.. ไม่ได้เห็นไอ้พี่ควอตซ์หัวเราะแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ..อืมมมมมม....เหอะๆ..โว้ยยยย.. #แล้วกูจะยิ้มตามมันทำไมห๊าาาา.. ไอ้ดรี๊มมมม.. >//<..“อ้าวไอ้ก็อต ดรีม อยู่กลุ่มสีฟ้าด้วยเหรอ? เข้ามาๆ” พี่ต่อกวักเมื่อเรียกเมื่อเห็นพวกผมเดินเข้าไปใกล้ๆ..แค่เสี้ยววินาทีสั้นๆ..ในจังหวะก้าวเดินที่สองสายตาของผมประสานกับคนตัวสูงโดยบังเอิญเชี่ยยยย..!!ทำไมหัวใจของผมมันถึงไหววูบขนาดนี้ล่ะวะ >//<ยามที่ดวงตาคมตรงหน้ามีรอยยิ้มเปื้อนอยู่ และมันก็มองมาที่ผม..แล้ว.. แล้วววววว..แล้วกูจะหลบตามันทำไมเนี๊ยะห๊าาาาาา.. >//<ไอ้เชี่ยเอ้ยยยย..!@#$%^&*DQ%^&*..ควับ..!!!..“เอ่อ.. ไอ้ดรีม.. มึง.. เป็นอะไรของมึงเนี่ยะ..?” ไอ้ก็อตถามด้วยท่าทางงงๆ เมื่ออยู่ๆผมดันกลับหลังหันไปเสียอย่างนั้นเชี่ยเอ้ยยย.. ก็แล้วจะให้ตอบยังง้ายยยย..ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้.. >//<ทั้งที่เรื่องง่ายๆแค่การหุบยิ้ม แม่ง..ทำไมมันยากลำบากขนาดนี้วะ..ก็รู้แหละ..ว่าไอ้พี่ควอตซ์มันไม่ได้ยิ้มให้ผมสักหน่อย.. ใช่.. มันไม่ได้ยิ้นให้ผม แต่มัน.. โว้ยยยยยยยยย~ >//<“ดะ.. แดด เออ.. แดดมันแยงตา” กลั้นยิ้มสุดพลัง ใจนี่สั่นไปหมดแล้ว“แต่มึง.. หันหน้าให้แดดอยู่นะ..” ไอ้ก็อตบอก “แถมมึงกำลังยิ้มให้แดดด้วยเนี๊ยะ.. เชี่ย.. แล้วนี่มึงจะหัวเราะให้แดดทำม้ายยย..??”“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ.. กู.. ก็.. ไม่รู้~” #ว่ากูเป็นเหี้ยอะร๊ายยยยยย ~ >//<.....ภาพมุมกว้าง ณ ลานกิจกรรม..หลังจากเข้าไปรวมกับกลุ่มสีฟ้าเป็นที่เรียบร้อย ผมก็หุบยิ้ม + หยุดหัวเราะแบบไม่มีสาเหตุได้สำเร็จครับ แม้จะยากลำบากอยู่บ้างก็เถอะ งงตัวเองเหมือนกัน แม่ง..ทำเอาปวดโหนกแก้มไปหมด #นวดๆ = =“ตอนนี้แต่ละกลุ่มสีแยกย้ายกระจัดกระจายกันไปประกอบอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ควันโขมงลอยละล่องออกมาจากแต่ละกลุ่มสีที่พากันพัดวีไฟในเตาถ่ายให้ลุกโชน ดูๆไป.. กิจกรรมนี้ก็เหมือนได้ย้อนวัยคล้ายจะมาเข้าค่ายลูกเสือก็ไม่ปาน ได้ทำอาหารกินกันเองด้วยแหะ~ *0*//“หลังจากอาหารมื้อนี้จะมีคนแอดมิทกันมั้ยน้อ.. แถวนี้มีแค่อนามัยนะคะบอกไว้เลย~ ฮ่าๆ~” พี่คิมเบอรี่ยังคงดำเนินรายการอยู่เป็นระยะๆ สร้างเสียงหัวเราะเล็กๆให้กับบรรดาพี่ๆพนักงานโดยรอบได้เป็นอย่างดี “ขอเตือนเลยนะว่าห้ามเปิดเน็ตดูวิธีทำ.. ไม่งั้นชั้นจะปรับแพ้ให้หมด !!! แล้วมือถือน่ะ เอามาใส่กล่องด้วย !!”“คร้าบบบบบ..ค่าาาาาา..ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงบรรดาพนักงานทุกคนต่างตอบรับพร้อมกัน ตอนนี้พี่คิมเบอรี่ก็หันมาเดินตรวจตราไปจนทั่วทั้งลานกิจกรรมแล้ว #แถมยึดมือถือซะเรียบเลยครับ..“ไข่ไก่ หมูสามชั้น มะขามเปียก เกลือ มะนาว มะเขือเทศ พริกแห้ง หอมแดง หอยแมลงภู่ วุ้นเส้น แครอท ไข่เค็ม กะปิ.. กะปิเนี๊ยะนะ แล้วจะทำอะไรได้วะเนี๊ยะ?” เจ้ปุ๊กที่อยู่กลุ่มเดียวกันนี้พูดขึ้นมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ขณะไล่ดูวัตถุดิบที่ได้รับมาจากการจับฉลาด ก่อนตะโกนถามพี่คิมเบอรี่อย่างเป็นจริงเป็นจัง “นี่หนูไม่ต้องใช้ทั้งหมดนี่ทำก็ได้ใช่ม้ายยย..?”ชักจะดุเดือดขึ้นมาแล้วแหะ~ ฮ่าๆๆๆ ^^//“อืมมม.. ผัดๆมะ หมูกรอบผัดพริกเกลือไรงี้ ถึงไม่มีน้ำมันแต่ก็น่าจะทอดได้เพราะเดี๋ยวน้ำมันจะออกมาเอง” พี่ต่อเสนอไอเดียขึ้นมาบ้างแล้ว “แต่..หอยแมลงภู่นี่สิ จะเอามาทำอะไรดี ?”“หอยแมลงภู่อบวุ้นเส้นมั้ย..? พี่ว่าไม่น่ายาก ดูจากพวกเครื่องปรุงก็น่าจะพอทำได้อยู่” พี่จอยที่อยู่ฝ่ายจัดการเสนอไอเดียเพิ่มเติม“โอเค อันนี้ได้ ชั้นชอบ ฮ่าๆๆๆๆ” พี่วรรณจากฝ่ายต่างประเทศแสดงท่าทีเห็นด้วยอีกแรง“แล้วอีกเมนูเอาอะไรดีหว่า ?” พี่ติ๊กหันมาถามความเห็น “อืม.. น้องควอตซ์ไม่ทานเผ็ดใช่มั้ยคะ ?”“ครับ.. ฮ่าๆๆๆ.. พี่ติ๊กนี่เก่งจัง จำได้ด้วย”“จำได้สิจ๊ะ.. สุดหล่อของพี่ทั้งคน”“โออออ.. เคคคค.. ค่ะ ขอสละน้องควอซ์ให้พี่ติ๊กไปเลยละกันถ้าจะรู้ใจกันขนาดนี้ เชอะ.. น้องก็อตของพี่~” พี่ปุ๊กสวนขึ้นมาทันควัน แถมยังทำหน้าปากคว่ำไปทางพี่ติ๊ก และไอ้พี่ควอตซ์เป็นเชิงน้อยใจอีกต่างหาก ก่อนจะหันไปควงแขนไอ้ก็อตแทนแล้วในตอนนี้“ตกกะป๋องซะแล้วเรา” ไอ้พี่ควอตซ์พูดเสียงอ่อน #ไอ้ก็อตยังทำหน้างงอยู่ มือดำปื๊ดไปด้วยถ่านไม้“โอ๊ยยย.. อย่าให้ชั้นต้องเลือก อย่าทำให้ชั้นต้องเลือกกกกกก..”“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ~”แล้วเสียงหัวเราะที่ดังลั่น สร้างสายสัมพันธ์ให้กับคนในกลุ่มได้อย่างเหลือเชื่อไปเลยครับ.. เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้จริงๆ #แต่ก็ยังไม่อยากมองหน้าแม่งอยู่ดี~ มึงมีมุมนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันห๊าาาา~ >//<..“ว่าแต่.. อีกเมนู.. พี่ว่าเราลองให้น้องๆฝึกงานทำดูบ้างดีมั้ย ?” อยู่ๆพี่ติ๊กก็พูดขึ้นมา“อะ.. อะไรนะครับ ?” เชี่ยยยย..จะกระชากอารมณ์กันไวเกินไปแล้ววว.. O[]O”“เอ่ออออ.. จะดีเหรอครับพี่..” ไอ้ก็อตร้องท้วงขึ้นมาเช่นกัน“แหม๋..ก็ดีสิจ๊ะ พี่เองก็อยากลองกินอาหารฝีมือน้องก็อตอยู่เหมือนกันนะ” พี่ปุ๊กพูดเสริม ยังคงซบแขนไอ้ก็อตต่อไปทั้งอย่างนั้น“แต่.. คือ.. ผมทำกับข้าวไม่เป็นเลยนะพี่ ขอเป็นหน่วยจุดเตาถ่านแบบนี้น่าจะเหมาะกับผมมากกว่า ฮ่าๆๆๆ” ไอ้ก็อตบอกพร้อมกับหัวเราะแห้งๆไปด้วย“โถ่.. เสียใจ”“แล้วน้องดรีมล่ะจ๊ะ ว่าไง..อยากลองทำดูมั้ย ?” ไงล่ะ พี่กุ้งที่อยู่ฝ่ายต่างประเทศหันมาถามผมบ้างแล้ว“เอ่อ...” #มองหน้าไอ้ก็อตเลิกลั่ก จะเอาไงดีวะเนี๊ยะ.. >//<“เอาเล้ย.. ลองดู..” พี่วรรณที่ยืนอยู่ข้างๆยิ้มให้อย่างเป็นมิตรคือ..ไอ้เราก็ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนว่าจะต้องมาทำอาหารด้วยนี่นา แต่เอาจริงถึงจะได้เตรียมตัวมา ช่วงนี้ผมก็ช่ำชองแค่เมนูมาม่าเท่านั้นแหละครับ.. อยู่หอ มีพื้นที่ทำอาหารจริงจังซะที่ไหนโถ่..ชีวิต ได้หายนะแน่งานนี้~ T^T//เอาไงดีวะ.. เอาไงดี๊~ >//<ปฎิเสทไปก่อนละกัน..“คือ.. ผม.. มะ..”“ไม่ไหวหรอกม้างงง.. ทำออกมาจะกินได้รึเปล่าก็ไม่รู้~?” ไอ้พี่ควอตซ์พูดตัดบท“น้องควอตซ์..พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ” พี่ติ๊กพูดปราม“…”นอกจากมันจะไม่สะทกสะท้านใดๆแล้ว มันยังถอนหายใจแถมมองผมด้วยท่าทางเบื่อโลกมากกว่าเดิมเข้าไปอีกด้วยนี่งะ กลับมาเป็นมึงคนเดิมแล้วสินะ เมิ้งงงงง..!!แม่งก็กวนตีนฉิบหาย นี่มึงคิดว่ากูควรอยู่ในภาวะอารมณ์ไหนกับท่าทางของมึงดีห๊าาาาา.. เป็นเชี่ยอะไรของมึงอี๊กกกกกกกกก..?!?..“หรือว่า.. มึงจะลองทำดูก็ได้นะ ดีเหมือนกัน จะได้รู้สักที..ว่ามันจะได้เรื่องแบบที่มึงเคยบอกมั้ย ?”..แฟลชแบคไปวันแรกที่ได้กลับมาคุยกับไอ้พี่ควอตซ์.. วิ้งงงค์~{ “พี่ก็ลองให้ผมทำ แล้วค่อยตัดสินว่ามันจะได้เรื่องมั้ย!!” }..เชี่ยยยย..ตานี่ลุกเป็นสายฟ้า ปะทะกันแปร๊บๆ..!!#ไอ้ก็อตมองผมที สลับไปมองไอ้พี่ควอตซ์ทีแล้วแบบนี้มันเกี่ยวกับฝึกงานตรงไหนวะ..แต่ไอ้สูงนี่แม่งงง.. ยังทำหน้ากวนตีนผมไม่หยุดหย่อน !!!..ด้ายยยยยย..!!!จะเอางี้ก็ด้ายยยยยยยย..!!!..“ผมอยากทำครับ ให้ผมทำนะครับ ผมทำได้..!!”แม่งเอ้ยยยยยย..ดูหน้ามัน ดูหน้าม้านนนน.. โว้ยยยย.. ใจไม่สง ไม่สั่นแม่งแล้วโว้ยยย..ตอนนี้แม่งทำเอาผมหัวร้อนสุดๆ ไฟลุกโชนจนจะท่วม~ !!!!!มึงจุดเตาถ่านนำไปเลยไอ้ก็อต กูขอพรึบๆ..!!!แว๊กกกกก.. @#$%^&*)(*DQ@)!@#$%*()+
1K
