วันต่อมา ณิชาตั้งใจใช้ชีวิตให้เหมือนเดิม
เธอเข้าเรียนตรงเวลา นั่งกับเพื่อนกลุ่มเดิม และไม่เปิดแชทกับเจนนี่ระหว่างคาบ แม้ข้อความจากเมื่อคืนจะยังค้างอยู่ในหัว
คืนนี้ถ้าคิดถึงฉัน ไม่ต้องทนนะ
เธอส่ายหัวเบาๆ แล้วจดโน้ตต่อ
จนถึง่เปลี่ยนคาบ
“ณิชา”
เสียงนั้นดังจากทางเดินข้างห้อง ณิชาหันไป พบภวัตยืนอยู่กับแฟ้มเอกสารของคณะ ยิ้มอย่างคนที่ไม่ได้ถูกบล็อกเมื่อคืน
“รุ่นพี่มีอะไรเหรอครับ” ณิชาถามตรงๆ
“ก็มี” เขาโบกแฟ้มเบาๆ “เอกสารกิจกรรม เห็นเธอเดินผ่านเลยทัก นายทักในมือถือไม่ติดนะ”
ณิชาตอบสั้น “ผมบล็อกไว้แล้ว”
ภวัตทำท่าเซ็งนิดหนึ่ง แต่รอยยิ้มไม่หาย
“โหดเกิ๊น แค่ทักทาย” เขาเอนตัวเข้ามาอีกนิด เสียงเบาลง “หรือว่าเจนนี่ห้ามไม่ให้คุยกับคนอื่น”
ณิชาหยุดเดิน สายตาคมขึ้นทันที
“อย่าพูดเกินเลย”
“ก็เห็นใกล้กันนัก” ภวัตยักไหล่ “ส่งถึงหอ มากองด้วยกันที่ห้าง จับเอวกันกลางคนเดินอีก ใครเห็นก็คิดได้ทั้งนั้น”
ณิชาเกร็งมือที่ถือกระเป๋า “คิดไปเอง”
“จริงเหรอ” เขายิ้มบางลง “ถ้าคิดไปเอง เธอคงไม่รีบบล็อกขนาดนั้น”
ณิชาเดินผ่านเขาไปโดยไม่ตอบอีก ฝีเท้าหนักกว่าปกติ
ทั้งวันภวัตยังโผล่เป็ระยะ
ตอนพักเที่ยง เขาเดินผ่านโต๊ะอาหารแล้วทักชื่อเธอเสียงดังพอให้เพื่อนได้ยิน
ตอนขึ้นตึกเรียน เขาเรียกจากด้านหลังให้หยุดเซ็นเอกสารที่ไม่จำเป็
ตอนเย็น เขายืนคุยกับคนอื่นตรงโถง แต่สายตาอยู่ที่ณิชาตลอด
เพื่อนคนหนึ่งแอบกระซิบ “รุ่นพี่คนนั้นสนใจเธอชัดๆ เลยนะ”
ณิชาตอบแค่ “ไม่สน”
แต่เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้ทักแบบคนจีบธรรมดา
เขาทักแบบคนที่รู้อะไรบางอย่าง
เย็นนั้นเจนนี่มารอที่หน้าตึกเรียนโดยไม่บอกก่อน
ณิชาเพิ่งเดินออกจากประตู ก็เจอเธอยืนพิงเสา ชุดเรียบแต่สายตาเย็นกว่าเมื่อวาน
“มากองเหรอ” ณิชาถาม
“มารับ” เจนนี่ตอบ แล้วยื่นมือมาจับข้อมือณิชาทันทีที่ภวัตเดินออกจากตึกตามหลังมาไม่ไกล
ณิชาเกร็ง “คนดูอยู่”
“ให้ดู” เจนนี่พูดเสียงเรียบ แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้จนไหล่ชนกัน “เมื่อวานบอกว่าบล็อกแล้ว ไม่สนแล้ว แล้วทำไมเขายังตามมาถึงหน้าตึก”
ณิชาหลุบตา “เขามาเอง”
“อืม” เจนนี่เหลือบไปทางภวัตเพียงวินาทีเดียว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏแต่ไม่ถึงตา “งั้นฉันก็มารับเอง”
ภวัตหยุดอยู่ห่างออกไป ยังยิ้มอยู่ แต่ยิ้มนั้นแข็งขึ้น
เจนนี่ไม่มองเขานาน แค่ยกมือวางที่เอวณิชาแบบไม่เกรงใจ แล้วพูดดังพอได้ยินในระยะนั้น
“ไปกันเถอะ ของฉันไม่ต้องให้ใครมาทัก”
ณิชาหน้าแดง แต่ไม่ได้สะบัดมือออก
เธอเดินตามเจนนี่ไปที่รถ โดยรู้ตัวดีว่าภวัตยังยืนมองอยู่หลังพวกเธอ
ในรถ เจนนี่ยังไม่สตาร์ททันที
“เขาพูดอะไร”
ณิชาตอบช้า “พูดว่าเห็นเราด้วยกันบ่อย”
เจนนี่หัวเราะเบาๆ เสียงนั้นไม่ร่าเริง
“เห็นบ่อยแล้วไง เขาคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ถามด้วยเหรอ”
ณิชาไม่ตอบ เจนนี่เอียงมาใกล้ นิ้วปาดผ่านหลังมือเธอเบาๆ
“ถ้าเขาทักอีก อย่าไปจัดการคนเดียว” เธอพูดเสียงนุ่มลงนิดหนึ่ง แต่คำยังหนัก “ทักฉัน”
ณิชาเงยหน้าขึ้น “ฉันจัดการได้”
เจนนี่ยิ้มเย็น “ได้สิ แต่ฉันไม่ชอบคนอื่นมายุ่งกับของฉัน”
รถแล่นออกจากคณะในตอนเย็น
ด้านหลัง ภวัตยังยืนอยู่ที่เดิม
มือถืออยู่ในมือ
นิ้วเลื่อนดูรูปเก่าที่ยังไม่ได้ส่งให้ใครดู
343K
