บุบผาในม่านหมอก

ตลอดทางที่เดินทางไปที่แคว้นหยาง ฮ่องเต้หยางหลงไท่หาเวลามาปรึกษานางเรื่องเกี่ยวกับการช่วยเหลือราษฎรจนถึงกระทั่งเรื่องของฝ่ายปกครอง นางก็ใช่ว่าจะรู้เรื่องทั้งหมดอาศัยว่าเคยอ่านเคยเห็นในโลกก่อนมาบ้างจึงนำมาปรับใช้ให้เข้ากับคนในยุคนี้ แต่ทุกครั้งที่พูดคุยกับหยางหลงไท่ถึงแม้จะมีชิงจูกับชิงหลานอยู่ด้วยพร้อมองครักษ์รายล้อมแต่พี่หานฟงของนาง ใช่! ตอนนี้เขาเป็นพี่หานฟงของนางแล้ว

‘คานจ๋า..ข้าขอลาก่อน!!’

แฮ่ม! พี่หานฟงของนางก็มานั่งหน้านิ่งแต่แผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหน

เว่ยหานฟงอยากพานางออกไปเดินเล่นกันสองคนบ้างเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเขายังไม่มีโอกาสอยู่กับนางสองคนเลย

ดวงตาเย็นชาปลายตามองบุรษตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ'คนผู้นี่น่าตายนัก! ทุกครั้งที่ถึงจุดพักจะต้องหาโอกาสมาถามนั้นถามนี่กับนางไม่หยุด เขาโมโหจนอกแทบจะไหม้อยู่แล้ว เว่ยหานฟงพยายามหายใจลึกๆ เพื่อเก็บอาการ หวังลี่เหยาผู้ไม่รู้ว่าท่านประมุขพรรคบัดนี้กำลังตกอยู่ในบ่อน้ำส้ม (หึงหวง) อย่างหนัก

'แต่พวกนางสองคนรู้ได้แต่ภาวนาให้คุณหนูของนางรู้ตัวเร็วๆ สักทีพวกนางกับองครักษ์จะตายเพราะแรงพลังปราณในตัวของท่านประมุขที่กดดันมาจะแย่แล้ว'

"ตอนนี้พี่กำลังมีปัญหาภายในอยู่บ้างภายนอกมีปัญหาอดอยากภายในมีปัญหาความขัดแย้ง ของขั้วอำนาจบางครั้งพี่ก็อยากจะจัดการขั้นเด็ดขาดหากแต่ทำเช่นนั้นไม่ได้"

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงอยากพูดคุยอยากระบายเรื่องในใจให้นางได้ฟัง อาจเป็นเพราะว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวนางดูสงบเรียบง่ายไม่ต้องพยายามพูดหรือว่าตัวสูงส่ง ต้องคอยระวังทั้งคำพูดและการกระทำต่างๆ นางสดใส เข้าใจเรื่องราวต่างๆ ได้ดีเกินวัย นั่นเป็นเหตุผลที่เขาให้นางเรียกเขาว่าพี่ ในเมื่อเป็นอย่างอื่นไม่ได้เขาก็อยากจะเป็นพี่ชายของนาง หากมีน้องสาวอย่างนางก็คงจะดี

"ปัญหาก็มีทุกทีนั่นแหละเจ้าคะ แต่หากเรามองแต่ปัญหา อยู่แต่กับปัญหานั้นไม่ถอยออกมามองเยี่ยงคนภายนอกเราก็จะไม่เห็นปัญหาชัดเจน เมื่อเห็นไม่ชัดมันก็แก้ไขไม่ได้ หรือแก้ไขไม่ถูกจุดหรอกเจ้าคะ"

นางถอนใจอย่างปลงตกไม่ว่ายุคไหนสมัยไหน ปัญหาเรื่องคนแก้ยากที่สุด

"สมัยก่อนนักปราชญ์โบราณว่าไว้ว่า วิธีปกครองคนมีหลักอยู่ 4 ประการที่ทำให้สามารถปกครองคนได้ผลที่ดีเจ้าค่ะ

ข้อแรก แจกแจงชี้ชัดกำหนดการรุกถอย ไพร่พล จะเข้าใจยุทธวินัย

ข้อสองชี้นำ สั่งสอนโดยคลองธรรม และมนุษย์ธรรม ไพร่พลจะเข้าใจในจารีตประเพณี แบบแผนปฏิบัติ

ข้อสาม เคร่งครัดเข้มงวด เรื่องความผิดชอบชั่วดี ไพร่พลจะรู้จักเตือนกันเอง

ข้อสี่ ตัดสินลงโทษอาญา และปูนบำเน็จโดยธรรม ไพร่พลจะเชื่อมั่นศรัทธา

จากหลักทั้งสี่ประการนี้เราสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับการทำงานของเราได้เจ้าคะ"

หยางหลงไท่เมื่อได้ฟังก็เห็นภาพตาม สายตาของคนที่ฟังก็รู้สึกทั้งชื่นชมทั้งปราบปลื้มโดยเฉพาะคนใส่หน้ากากสีทองลำตัวหนายืดขึ้นเล็กน้อย ด้วยความภาคภูมิใจแววตา ที่มองไปยังร่างนางอ่อนเชื่อมหวานล้ำกว่าเดิมมากขึ้นไปอีก

'เหยาเอ๋อร์ของเขารอบรู้จริงๆ '

“ธรรมชาติของมนุษย์นั้นมาจากสวรรค์ที่ปราศจากตัวตนและศีลธรรมคุณธรรมใดๆ อารมณ์และความต้องการของมนุษย์มักนำไปสู่ความขัดแย้ง ด้วยเหตุนี้ธรรมชาติของมนุษย์จึงเลวร้าย ธรรมชาติมนุษย์นั้นเห็นแก่ตัว จำเป็นต้องมีกฎหรือข้อบังคับไม่ให้เกิดการกระทำความชั่วอย่างเด็ดขาดผู้นำรัฐต้องมีอำนาจเด็ดขาดในการปกครอง การกำหนดคุณและโทษต้องชัดเจน มีกฎหมายที่เคร่งครัด และทุกคนมีความเท่าเทียมกันในทางกฎหมาย ผู้คน พลเมือง ชาวไร่ ชาวนา ต้องเสียภาษีหรือหารายได้เข้ารัฐ ผู้นำของรัฐต้องแต่งตั้งบุคคลให้ดำรงตำแหน่งต่างๆ ตามความสามารถมีความรับผิดชอบและอำนาจหน้าที่ที่ชัดเจนเพื่อแบ่งเบาภาระของผู้นำถ้าหากมีว่ากฏหมายการปกครองก็จะง่ายขึ้น สำคัญคือผู้รักษากฎเองต้องเป็นแบบอย่างที่ดีด้วยเจ้าค่ะ"

"ตกลง! เมื่อถึงแคว้นหยางเมื่อไหร่พี่จะเรียกประชุมเพื่อร่างกฎหมายนี้ขึ้นมา พี่คงต้องรบกวนเจ้าอยู่ช่วยพี่ก่อนได้หรือไม่?"

"ไม่ได้!"

เสียงทรงพลังดังขึ้นชวนให้ตกใจหยางหลงไท่รีบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เขาลืมไปได้อย่างไรว่าคนที่นั่งอยู่กับนางคือจักรพรรดิ์ปีศาจในตำนานที่พึ่งจะสังหารฮ่องเต้กับรัชทายาทแคว้นหนานเมื่อไม่กี่วันก่อน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่หานฟงในระหว่างที่ข้าช่วยชาวบ้านเรื่องปากท้อง หากข้ามีอะไรพอจะช่วยได้ข้าก็อยากจะช่วยถึงข้าไม่เก่งมากมาย แต่ข้าก็ศึกษามาอยู่บ้างหากทำได้มันก็จะดีกับคนส่วนใหญ่นะเจ้าคะ อีกอย่างมี'ท่านพี่หานหงของข้า'อยู่ด้วยคงไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ"

นางทิ้งคำพูดสุดท้ายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนจนน่าตกใจว่านี่ใช่เสียงนางจริงๆ รึ

"แต่เจ้าต้องเข้าพิธีปักปิ่นนี้เหยาเออร์"

ชายหนุ่มใจอ่อนตั้งแต่นางมองหน้าส่งสายตาหวานซึ้งมาให้เขาแล้ว หากแต่เขาอยากทำพิธีปักปิ่นให้นางไวๆ หลังจากนั้นนางจะได้แต่งงานกับเขาสักทีคิดแล้วก็ปลายตามองส่งสายตาเย็นชาให้บุรุษที่พยายามจะทำให้เขาผิดแผนด้วยสายตาที่ประกายกร้าวมากขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว

หยางหลงไท่เหงื่อออกเต็มมือถ้าหากสายตาฆ่าคนได้เขาคงจะตายไปแล้ว

"เอาอย่างนี้ดีหรือไม่จัดพิธีปักปิ่นที่แคว้นหยางพี่จะทำพิธีให้เจ้า พี่จะรับเจ้าเป็นน้องสาวบุญธรรมของพี่เมื่อเจ้าแต่งงานกับท่านประมุขจะได้มีบ้านครอบครัวเจ้าสาวส่งตัว เจ้าว่าดีหรือไม่? "

เว่ยหานฟงมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแต่เล็กน้อยเท่านั้นนะ ก่อนจะส่งสายตาอ่อนโยนไปที่หวังลี่เหยา ในใจหวังให้นางตกลงไม่ว่าจะแบบไหนก็ได้ขอผลลัพธ์ที่ได้นั้นก็คือ'เค้าได้แต่งงานกับนาง'

"เออ..หากพี่หลงไท่ไม่รังเกียจลี่เหยาก็ตกลงเจ้าค่ะ"

'นางมีพี่ชายแล้ว รูปหล่อซะด้วย'