เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        ความกังวลของอวิ๋นอี้นั้นหรงซิวเข้าใจดี

        หากเสี่ยวมู่อวี่เป็นเด็กธรรมดาหรือแม้แต่ลูกของตระกูลขุนนาง ถึงถูกค้นพบว่าอยู่ในจวนของเขาในภายหลังคงจะไม่สร้างความโกลาหลมากนัก

        ทว่าสิ่งที่ยุ่งยากคือ เขาเป็นองค์หญิงที่สูญหายของราชวงศ์เป่ยหมิง

        ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสองประเทศที่ดูเหมือนจะไม่แตกหักกันได้นั้นแท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่เปราะบางที่สุด

        หากไม่ระมัดระวังให้ดีจะทะเลาะวิวาทกันใหญ่โตจากเรื่องเล็กๆ ได้

        แม้ว่าหรงซิวจะมิได้อยู่ในเขตชายแดนในช่วงนี้แต่เขารู้ดีว่าแม้สถานการณ์โดยรวมจะมั่นคงสงบสุขแต่ชายแดนทั้งสองฝั่งยังคงวุ่นวายอยู่เสมอ

        ในตอนนี้การส่งมอบคนกลับไปอย่างโดยดีเป็นวิธีแก้ไขปัญหาที่ดีที่สุด

        ทั้งช่วยให้พวกเขาขจัดปัญหา ทั้งยังเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับเป่ยหมิงด้วย

        แต่ทว่า...

        หัวใจของมนุษย์นั้นทำด้วยเนื้อหนังใช้ชีวิตกับเสี่ยวมู่อวี่มาระยะหนึ่งแล้วถึงแม้จะดูเหมือนว่าเขามิได้สนใจเขามากนักทว่าเขากลับคุ้นเคยกับการมีอยู่ของเขาเสียแล้ว

        เสี่ยวมู่อวี่เป็นผู้ที่ช่วยให้เขาได้คืนดีกับอวิ๋นอี้ไม่เพียงแค่คราเดียว

        หรงซิวเป็นคนที่หนักแน่นและรู้จักยับยั้งชั่งใจแน่นอนว่าเขาจะไม่ไขว้เขวการตัดสินใจของเขาไปเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เป็นแน่

        ดังนั้นสาเหตุที่เขาลังเลคืออวิ๋นอี้

        หญิงสาวที่มีจิตใจอ่อนโยนให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ ทั้งเข้าใจเรื่องต่างๆ มากมายทว่านางกลับมิยอมปล่อยไปง่ายๆ

        หลังจากฟังอดีตอันน่าสลดใจที่เสี่ยวมู่อวี่เล่านางอดใจแข็งทำตามกฎระเบียบแล้วส่งเขากลับไปหาฝูงหมาป่าเหล่านั้นมิได้

        อวิ๋นอี้คว้าแขนของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆทำให้เขาได้สติกลับมา

        “พอแล้ว” เขาลูบหัวนาง“พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันต่อเรื่องนี้ ตอนนี้นอนก่อนเถิด ดึกแล้วหากเจ้าไม่นอนวันพรุ่งจะปวดหัวเอา”

        ปวดหัวก็เรื่องหนึ่ง นอนไม่หลับนั้นอีกเรื่องหนึ่ง

        ตอนนี้ใจนางมีเรื่องเยอะมากจิตใจเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายนางมิได้มีหัวใจที่ใหญ่โตเช่นนั้นที่จะหันหลังนอนลงได้

        “ข้านอนไม่หลับ” นางถอนหายใจรู้ว่าพรุ่งนี้เขาจะต้องไปทำงาน จึงตีมือที่ตำแหน่งข้างๆ “ฝ่าบาทพักผ่อนเถิดเพคะ”

        “เจ้าไม่นอนข้าก็ไม่นอน”หรงซิวพูดจริงจัง เขาย้ายไปที่ข้างเตียงแล้วนั่งลง “ข้าจะอยู่เป็นเพื่อน”

        “นอนไปสิเพคะ!”อวิ๋นอี้ลากเขาไปที่เตียง ผู้ใดจะคิดว่าเขาออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ขึ้นมาทับนางได้แล้ว

        ลมหายใจประสานกัน ดวงตาทั้งสี่หันเข้าหากัน

        จู่ๆ บรรยากาศก็ปี็คลุมเครือ

        ดวงตาของเขางดงาม ตอนที่เขาจ้องมองตรงไปที่ผู้คนพลันราวกับมีพลังวิเศษดึงดูดผู้คนเข้ามา

        อวิ๋นอี้หายใจมิทั่วท้องแก้มของนางแดงก่ำอย่างควบคุมมิได้

        เสียงทุ้มลึกของบุรุษหนุ่มดังมาข้างหูพร้อมด้วยรอยยิ้มและอารมณ์หยอกล้อเล็กน้อย “นอนไม่หลับเพราะอยากให้ข้านอนด้วยหรือ?”

        ที่ใดกันเล่า!

        อวิ๋นอี้มองเขาอย่างหน้าแดงรีบผลักออกอย่างทุลักทุเล“อย่าพูดเหลวไหลเพคะ ข้านอนไม่หลับเพราะเรื่องเสี่ยวมู่อวี่!”

        “โอ้...”หรงซิวจงใจลากเสียงหัวเราะยาว “ข้ารู้ว่าเจ้ามิอยากจะให้เขาไปเพียงแต่ตอนนี้ข้ายังคิดวิธีที่จะไม่ก่อผลเสียมิได้โชคดีที่องค์ชายเป่ยหมิงจะอยู่ที่นี่หนึ่งถึงสองเดือน เราเตรียมการระยะยาวได้แม้ว่าข้าจะเชื่อเสี่ยวมู่อวี่เช่นเดียวกับเจ้าทว่าควรจะเข้าใจสถานการณ์วังจากเผยยวนอี้และน้องชายเขาเช่นนี้จะได้ตัดสินใจและเลือกได้ง่ายขึ้น”

        จู่ๆ เขาก็จริงจังขึ้นมาพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยสีหน้าเคร่งขรึมการจริงจังมากเช่นนี้ทำให้นางมิทันตั้งตัว

        บุรุษที่แน่วแน่นั้นช่างเสน่ห์เสียจริง

        “เจ้าบอกสิว่าเช่นนี้ดีหรือไม่?”จู่ๆ เขาก็ถาม ทำให้อวิ๋นอี้ได้สติขึ้นมา นางพยักหน้า “ดีเพคะ”

        จู่ๆ ก็คิดกระไรบางอย่างได้ นางรีบถาม“แล้วฝั่งเผยยวนอี้เล่าเพคะ?”

        “ปิดซ่อนได้ก็ปิดไปก่อน”

        นี่คือเรื่องจริง

        ทั้งสองตกลงกันได้เมื่อรู้ว่าเสี่ยวมู่อวี่จะไม่ไปที่ใดในช่วงนี้แน่ อวิ๋นอี้ก็โล่งใจ

        เตียงใหญ่ที่นุ่มสบาย ทำให้ผู้คนรู้สึกง่วงได้เสมอนางเหมือนนอนอยู่ในก้อนเมฆที่บางเบา ร่างกายของนางว่างเปล่าพลันผล็อยหลับไปในพริบตา

        หรงซิวมองใบหน้าที่กำลังหลับใหลของนางส่ายหัวอย่างช่วยมิได้

        ในวันปกติ นางดูเป็นผู้น่าเกรงขามใบหน้าที่ราวกับผู้ใดทำนางนางจะทำกลับทันทีนั้น เวลาที่เจอเรื่องจริงๆกลับยังต้องหาแขนที่พึ่งพิงได้

        เขาเต็มใจที่จะเป็นแขนนั้นให้นาง

        ลมหายใจเบาๆ การขยับขึ้นลงของหน้าอกเล็กน้อยนางเป็นคนตัวหอมโดยธรรมชาติในเวลาอันสั้นหรงซิวพลันรู้สึกว่าตนเองหลงกลิ่นหอมนั้นไปด้วย

        ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นเตียงทันใดนั้นก็มีเสียงนกหวีดดังขึ้นที่นอกประตู

        หรงซิวขมวดคิ้ว เขารู้เสียงรหัสนี้ทหารลับมีเรื่องจะแจ้ง

        ยิ่งกลางดึกเช่นนี้เขาคิดว่าต้องมีเรื่องสำคัญเป็นแน่

        จึงได้เพียงลุกขึ้นแต่งตัวและออกไป

        คนที่รออยู่ที่ลานบ้านเป็นผู้ที่เขาไว้ใจมากที่สุดชื่อยาชิง

        ยาชิงยกมือขึ้นทำความเคารพ หรงซิวโบกมือให้ เหลือบมองเขาพลันพาเขาไปที่ห้องหนังสือ

        “มีเรื่องกระไร?”

        “ท่านหญิงหว่านฉือกลับมาเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “เมื่อใดกัน?” สีหน้าหรงซิวค่อนข้างแย่ เขาถามต่อด้วยเสียงแผ่วเบา

        “ข้าอยู่ที่ศาลาพักม้าที่ห่างออกไปสิบลี้ก็ได้รู้ข่าวของนางพ่ะย่ะค่ะท่านหญิงหว่านฉือจากไปถึงสามปี ในตอนที่นางออกไปนั้นได้ปลอมตัวออกไปหลังจากการตามหาข่าวคราวถึงสามปี ตอนนี้แจ่มแจ้งแล้วพ่ะย่ะค่ะหลังจากที่รู้ว่าเป็นนาง ข้าก็ตรวจสอบให้ดีอยู่หลายวัน จากสีหน้าท่าทีของนางแล้วจะต้องมีข่าวดีเป็นแน่ ข้าน้อยขอยินดีกับฝ่าบาทล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะท่านหญิงหายจากอาการป่วยหนักแล้ว ฝ่าบาทมิต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว”

        ยาชิงช่วยเขาทำเรื่องข้างนอกอยู่เสมอน้อยมากที่เขาจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง

        ดังนั้นจึงยิ่งไม่รู้เรื่องของเขากับอวิ๋นอี้

        หรงซิวมิได้อธิบายกระไรมากมิได้พูดแก้ไขความเข้าใจผิดของเขา ทว่าสีหน้าของเขากลับมิได้มีความสุข"นางจะมาถึงเมื่อใด? ”

        “จากเส้นทางการเดินทางแล้วน่าจะอีกครึ่งเดือนเห็นจะได้พ่ะย่ะค่ะ”

        “อื้ม” เขาบอกว่ารู้แล้วโบกมือให้เขากลับไป ยาชิงหันหลังจะจากไป ทว่าเขากลับถูกหยุดไว้อีกครา

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        “ในตอนที่นางจะกลับมา บอกพวกคนใช้ที่รู้เรื่องของข้ากับนางให้ปิดปากเงียบให้หมดอย่าได้ให้พระชายารับรู้” หรงซิววางใจไม่ลง จึงสั่งกำชับอีกครั้ง

        ยาชิงประหลาดใจ “พระชายา? พระชายามิได้หาย...” จู่ๆเขานึกขึ้นได้เมื่อพูดเช่นนี้ “ข่าวลือภายนอกเป็นเรื่องจริงหรือพ่ะย่ะค่ะพระชายาฟื้นคืนกลับมาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        หรงซิวเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ทำตามที่ข้าบอกอย่าทำให้พระชายามิพอใจ มิฉะนั้นจะมิมีผู้ใดได้เป็นสุขแน่”

        “พ่ะย่ะค่ะ!” ยาชิงลังเล “แต่ว่าฝ่าบาท...”

        หรงซิวทนมิได้ที่ลูกผู้ชายพูดอ้ำๆ อึ้งๆไม่จริงจัง เขาตบโต๊ะ ในคืนที่เงียบสงบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมย“พูดมา!”

        "ถึงแม้ว่าข้าน้อยจะไม่พูดทว่าเมื่อท่านหญิงหว่านฉือกลับมา อย่างไรนางต้องกลับมาพัวพันกับท่านข้าเกรงว่าถึงตอนนั้น พระชายาจะรู้ได้พ่ะย่ะค่ะท่านต้องคิดหาวิธีอธิบายให้พระชายารับรู้”

        ยาชิงพูดถึงตรงนั้น ก็ก้มตัวและคารวะพลันหันหลังกลับเงียบๆ

        หรงซิวที่อยู่ในห้องคนเดียวกลับครุ่นคิด

        คงเป็นไปมิได้ที่เขาจะรู้สึกไม่รำคาญใจ

        เหตุใดความสัมพันธ์กับอวิ๋นอี้เพิ่งจะคืบหน้าหว่านฉือที่หายหน้าไปกว่าสามปีก็กลับมาแล้ว

        เขารู้สิ่งที่เลือกอยู่ในใจทว่ามีหลายสิ่งที่ตอนคิดมันสมบูรณ์แบบแต่กลับยากกว่าที่คิดไว้หลายหมื่นเท่าเมื่อจะต้องทำจริง

        สิ่งที่หรงซิวกลัวมากที่สุดคือการทำร้ายหัวใจของสตรีผู้นั้น

        นางมิใช่สตรีที่หลงใหลเขาอย่างหมดหัวใจอีกต่อไปแล้วนางมีความคิด ความฝัน ความคาดหวังในอนาคตของตนเอง มีจิตใจที่ชัดเจนและมีเหตุผล

        หากเขาทำร้ายนาง นางจะสิ้นหวังเพียงใดเขาพอจะรู้สึกได้...