อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 53 คนมีประสบการณ์

ในที่สุด เสียงตะโกนของเธอก็ดังพอให้คนข้างในหยุดทะเลาะกัน ไม่นานนักอวี๋ซู่หลันก็เปิดประตูออกมา ดวงตาของเธอแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีรอยช้ำบนแขนทั้งสองข้าง

เล่อเวยขมวดคิ้ว

ความรุนแรงในครอบครัวเป็นสิ่งที่เธอรับไม่ได้มากที่สุด!

ถึงแม้สิ่งที่เธอได้ยินจะเป็นเรื่องของสามีภรรยาที่ทะเลาะกัน แต่เล่อเวยทนไม่ได้ เวลาที่เห็นผู้ชายลงไม้ลงมือกับผู้หญิง!

“ฉันรบกวนพวกเธอหรือเปล่า” อวี๋ซู่หลันพยายามควบคุมอารมณ์ที่เมื่อครู่กำลังด่าสามีของเธอเอาไว้ แล้วฝืนยิ้มออกมา “ขอโทษที เดี๋ยวก็จบแล้ว ฉันจะสั่งสอนเขาเอง”

คิ้วของเล่อเวยขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม เธอได้กลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งมาจากภายในห้อง “ปกติสามีพี่ดื่มหนักแบบนี้เหรอคะ”

“อย่าให้พูดเลย” อวี๋ซู่หลันรู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้ “งานการไม่ทำ เอาแต่ดื่มเหล้า แล้วยังจะกล้ามาด่าฉันว่ามีลูกไม่ได้ เห็นอยู่ทนโท่ว่าใครกันแน่ที่ไม่มีน้ำยา”

“แกว่าใครฮะ นังตัวดี!”

วัตถุสีเขียวลอยมาอย่างรวดเร็ว เล่อเวยคว้ามันไว้ได้ก่อนที่จะโดนตัวของอวี๋ซู่หลัน

มันคือขวดเหล้า

น่าแปลก เกิดเรื่องขนาดนี้ แต่ผู้ชายในห้องก็ยังไม่ออกมา จากที่เล่อเวยเห็น ดูเหมือนว่าเขาจะแค่นั่งอยู่ข้างใน

พอสังเกตเห็นสายตาของเธอ อวี๋ซู่หลันก็ถอนหายใจยาว ไม่พยายามแม้แต่จะเบาเสียงพูดของตัวเอง “เขาดื่มจนเมาแล้วยังดื้อจะออกไปข้างนอก สุดท้ายเลยขาหักกลับมา นอนเป็นขยะอยู่ในบ้านให้ฉันเลี้ยง ยังจะกล้ามาด่าฉัน คอยดูเถอะ สักวันฉันจะวางยาให้ตายๆ ไปเลย!”

“พี่อวี๋ อย่าเอาชีวิตของเราไปแลกกับคนแบบนั้นเลย” เล่อเวยโน้มน้าวเธออย่าง ‘คนมีประสบการณ์’ แน่นอนว่าเธอไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป แต่เธอยังอยากให้คนอื่นรู้ว่าชีวิตนั้นมีค่า และไม่คุ้มเลยที่จะต้องเข้าคุกเข้าตะรางเพราะความโกรธเพียงชั่ววูบ “ปล่อยให้คาราคาซังแบบนี้คงจะไม่ดี”

เธอดึงอวี๋ซู่หลันออกมาแล้วปิดประตูตามหลัง “เคยคิดถึงเรื่องหย่าไหมคะ”

“หย่า?” อวี๋ซู่หลันมองเธอราวกับมองตัวประหลาด “ทิ้งเขาแล้วจะให้ฉันทำยังไง”

...พี่สาว เพิ่งบอกอยู่เมื่อกี้ว่าอยากวางยาเขาให้ตาย แล้วจะวางยาเขาได้ยังไง ถ้าแค่เรื่องหย่ายังไม่เคยจะคิด

เล่อเวยรู้สึกแน่นในอก “ส่งเขากลับบ้านเกิดก็ได้นี่คะ เขายังมีพ่อแม่ญาติพี่น้องอยู่หรือเปล่า”

“ตายหมดแล้ว ญาติเพียงคนเดียวของเขาก็คือฉัน ถ้าฉันตาย เขาคงได้กลายเป็นขยะจริงๆ”

เธอพอจะเข้าใจ

หลังคิดอยู่สักพัก เล่อเวยก็ถามออกมา “แล้วพี่ล่ะพี่อวี๋ มีพี่น้องบ้างหรือเปล่า”

“ตายหมดแล้วเหมือนกัน” คราวนี้อวี๋ซู่หลันถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าๆ “พ่อแม่ฉันเสียไปนานแล้ว พี่สาวก็เป็นมะเร็งเมื่อหลายปีก่อน อยู่ได้แค่สองสามเดือนก็ตาย ส่วนน้องชายของฉันเคยทำงานข้างนอกกับสามีคนนี้นี่แหละ แต่เกิดอุบัติเหตุจนเขาเสียชีวิตซะก่อน ที่เธอถามฉันว่าทำไมไม่หย่า แล้วถ้าหย่า จะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน”

เล่อเวยพูดไม่ออกเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

เธอเข้าใจดี

เธอก็เคยมีสภาพจิตใจแบบนี้เช่นกัน

นี่เป็นปัญหาทางจิตวิทยาที่พบได้บ่อยมาก ผู้หญิงมักจะหลงรักขยะสังคม พวกเธอรู้ดีว่า อีกฝ่ายไม่ดีพอและเป็นแค่ผู้ชายไม่เอาถ่าน แต่พวกเธอก็มักจะคิดว่าผู้ชายคนนั้นมีแค่เธอคนเดียว และมีเพียงแค่เธอที่ช่วยเขาได้ ด้วยความคิดแบบนี้ พวกเธอจึงยิ่งจมลึกลงไปในหลุมดำ และไม่สามารถดึงตัวเองออกมาจากความสัมพันธ์แบบนี้ได้

โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาไม่ได้รักกันจริงๆ แค่อยากเป็นที่ต้องการจากใครสักคนเท่านั้น

กรณีของเล่อเวยกับเฝิ่งเฉินก็เกือบจะเหมือนกัน

แม้เล่อเวยจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ภายในใจของเธอกลับว่างเปล่า

ไม่ว่าจะทำเงินได้มากแค่ไหน แข็งแกร่งมากเท่าไรในยามกลางวัน แต่ในยามกลางคืนเธอกลับรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยว

ในโลกใบนั้น เล่อเวยไม่มีญาติมิตร ไม่มีใครให้รัก ผู้คนเป็นพันเป็นหมื่นในกวางโจวอันกว้างใหญ่ ทุกคนล้วนมีใครสักคนเป็นบ้านให้กลับไปหา ยกเว้นเธอ

อารมณ์นี้รุนแรงและยากเกินกว่าจะแก้ไขได้ด้วยตัวเอง

ชาติที่แล้ว มีหลายคนปรารถนาในตัวเธอ รวมทั้งผู้ชายที่เก่งและโดดเด่นมากมาย แต่ท้ายที่สุดแล้ว เล่อเวยกลับเลือกเฝิ่งเฉินที่ธรรมดาไปเสียทุกด้าน เมื่อมองย้อนกลับไป เธอเพียงถูกหลอกด้วยความรู้สึกที่ว่า ‘เขาต้องการฉัน’ จากเฝิ่งเฉินก็เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกนั้นเป็นสิ่งที่ผิด และเป็นเรื่องโป้ปดมดเท็จแทบทั้งหมด!

บทที่ 54 เห็นอกเห็นใจกัน

เฝิ่งเฉินต้องการเล่อเวย แต่สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ไม่ใช่ตัวเธอ เขาไม่ได้สนใจหัวใจของเล่อเวยเลยแม้แต่น้อย เขาต้องการเพียงทรัพย์สมบัติของเธอ! และให้เธอมีลูกชายเพื่อสืบสกุลเฝิ่งต่อไปเท่านั้น!

แต่ยังไม่สายเกินไปที่เล่อเวยจะมองเห็นธาตุแท้ของอีกฝ่าย เธอไม่จำเป็นจะต้องเกิดใหม่เพื่อสั่งสอนตัวเองไม่ให้เป็นคนโง่ เธอรู้ตัวตั้งแต่ชาตินั้น และเริ่มโอนทรัพย์สินพร้อมเตรียมการหย่าร้าง

เล่อเวยได้สติ เพราะเธอมีประสบการณ์มากพอ!

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เธอยืนหยัดอย่างมั่นคงในกวางโจวได้ด้วยตัวเอง และดำเนินกิจการในห้างสรรพสินค้ามานานหลายปี ความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของเล่อเวยนี้ไม่มีใครเทียบเคียงได้

แต่ในกรณีของอวี๋ซู่หลันนั้นต่างกัน เธอไม่น่าจะออกจากสถานการณ์นี้ได้โดยง่าย

สิ่งที่ยากที่สุดก็คือ เล่อเวยต้องการช่วยเธอ แต่ก็ไม่สามารถทำได้

เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย อวี๋ซู่หลันก็หัวเราะเหมือนคนกำลังสมเพชตัวเอง “เอาน่า เธอเพิ่งจะอายุสิบหก ใช้ชีวิตของตัวเองไปเถอะ อย่าจู้จี้กับฉันเลย ไม่ต้องมากังวลเรื่องพี่สาวคนนี้หรอก เขาตีฉันตายไม่ได้ ฉันเองก็วางยาฆ่าเขาไม่ได้เหมือนกัน ไม่ต้องห่วง เธอห่วงครอบครัวของตัวเองเถอะ เมื่อกี้ฉันได้ยินจากแม่ของเธอว่าทั้งสองคนอยากหางานทำไม่ใช่เหรอ”

เล่อเวยยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น หากอวี๋ซู่หลันเป็นคนไร้เหตุผล เธอคงจะเลิกสนใจเรื่องนี้อย่างแน่นอน แต่อวี๋ซู่หลันไม่ใช่คนแบบนั้น แถมยังใจกว้างและกระตือรือร้น บอกไม่ให้เล่อเวยกังวลเรื่องของตัวเอง แต่กลับสนใจความเป็นไปของจี่เฟิ่งและต่งเซียง

แล้วเล่อเวยจะปล่อยเรื่องนี้ไปได้อย่างไร

“แม่ของฉันอยากลองหางานเย็บผ้า ไม่อย่างนั้นจะว่างตลอดบ่ายและไม่มีอะไรให้ทำ”

อวี๋ซู่หลันจัดผมของตัวเองให้เข้าที่แล้วยิ้มเหมือนปกติอีกครั้ง “ฉันพอจะมีงานอยู่ ว่าไงล่ะ ให้แม่ของเธอเข้าเมืองไปกับฉันพรุ่งนี้ก็ได้”

“พี่อวี๋...”

“เธอยังต้องนึ่งซาลาเปาตอนเช้า งั้นเป็นตอนบ่ายก็แล้วกัน ตกลงนะ!”

เล่อเวยหันไปเรียกแม่ ก่อนที่จี่เฟิ่งจะเดินออกมาจากห้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก อวี๋ซู่หลันดึงเธอไปคุยด้วย

เล่อเวยถอนหายใจ อยากจะหันกลับเข้าห้องตัวเอง แต่หันไปเห็นต่งเซียงมองไปรอบๆ อย่างกังวลใจ

ต่งเซียงอ้าปากถามเธอแบบไร้เสียงว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไร” เล่อเวยบอกเสียงเบา รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

แม้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับทุกคน แต่พวกเขาก็ยังมีความเห็นอกเห็นใจกัน

ไม่ว่ายังไง เธอคงมองข้ามเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้!

ส่วนวิธีการที่จะเข้าไปแทรกแซงนั้น คงต้องลองสังเกตเพื่อหาโอกาสดู

สถานการณ์ระหว่างอวี๋ซู่หลันกับสามี และต่งเซียงกับเติ้งซานเป่านั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ซึ่งไม่ใช่ปัญหาที่จะแก้ไขได้ด้วยการเผชิญหน้าหรือใช้กำลัง

ห้องเช่าข้างๆ เงียบไปแล้ว เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ เล่อเวยเลยทำได้เพียงแค่เชื่อในความอดทนของอวี๋ซู่หลันเป็นการชั่วคราวเท่านั้น อย่างน้อยๆ เธอก็ไม่ได้ถูกคนในครอบครัวทำร้ายเพียงฝ่ายเดียว

เมื่อกลับมาที่ห้องของเธอ เล่อเวยก็เลิกคิดเรื่องพวกนั้นและทำให้อารมณ์ของตัวเองสงบลง ก่อนจะเปิดหนังสือเรียนของมัธยมต้นปีที่หนึ่งอ่าน หลังอ่านไปได้สักพัก ก็อดไม่ได้ที่จะขยี้ตา

ตอนเช่าบ้าน เธอไม่ได้พิจารณาให้รอบคอบ คิดแค่ว่าห้องบุโรทั่งก็อยู่ได้ แต่ลืมคิดถึงเรื่องการอ่านหนังสือไปเสียสนิท แสงแบบนี้ทำให้ต้องเพ่งสายตามากเลยทีเดียว!

หลังจากขายซาลาเปาพรุ่งนี้ เธอต้องซื้อโคมไฟตั้งโต๊ะในเมืองเป็นอย่างแรก!

ตอนที่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่นั้น เล่อตงก็ผลักประตูเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นกับพี่อวี๋ ฉันเห็นแขนเธอมีรอยช้ำ”

“ไปออกกำลังกายอีกแล้วเหรอ” เล่อเวยบอกให้เขาปิดประตูก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

เล่อตงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางของในมือลงบนโต๊ะ เล่อเวยเห็นว่ามันคือโคมไฟ

“นายซื้อมาเหรอ”

“อืม” เล่อตงเสียบสายไฟให้เธอ “ลองสิ”

ปรากฏว่าเขาสังเกตเห็นปัญหาเรื่องแสงเหมือนกัน มุมปากของเล่อเวยยกยิ้ม เธอลองเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ ความสว่างของมันกำลังดีทีเดียว “ขอบใจนะ”

“พี่น้องกัน ไม่เห็นต้องขอบอกขอบใจเลย” เล่อตงนั่งลงบนเตียง การเดินไปเดินมาร่วมชั่วโมงยังคงเป็นภาระสำหรับเขาอยู่บ้าง “เธอคิดจะทำยังไงกับเรื่องของอวี๋ซู่หลัน”

อันที่จริงเขาไม่จำเป็นจะต้องถามเลยด้วยซ้ำ เพราะรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างเล่อเวยต้องเข้าไปจัดการเรื่องนี้แน่!

“ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ ว่าจะลองวางแผนดูก่อน”

เล่อตงคิดอยู่พักหนึ่ง “ฉันมีวิธี”