กู้ฉางเกอสงบสติอารมณ์จากความตกตะลึงที่ประสบมาและตอบกลับฉู่ควงเหรินอย่างเ็า“ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ข้าจะต้องเอาชนะเ้าให้ได้!”
จนถึงบัดนี้เขาอยู่ห่างจากการบรรลุดวงใจไร้พ่ายอีกเพียงไม่กี่ก้าวหากเขาพ่ายแพ้ให้แก่ฉู่ควงเหรินในตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดของเขาก็จะสูญเปล่า!
เขาจะไม่อนุญาตให้เื่เช่นนั้นเกิดขึ้นเป็อันขาด
“องค์รัชทายาทบุคคลผู้นี้แข็งแกร่งเกินไป ข้าเกรงว่า...”
ชายชราในชุดคลุมสีขาวกล่าวกับเขาอย่างลังเล
เขายังกล่าวไม่ทันจบประโยคแต่ความหมายนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง
ฉู่ควงเหรินวรธาตุมรรคาสูงสุดและวิชาราชันย์เซียนทั้งยังสามารถพัฒนารากฐานแห่งมรรคาขั้นสูงสุดทั้งสามให้ถึงจุดสูงสุดได้พลังของเขานั้นเหนือล้ำกว่าขอบเขตของตนเองอย่างมหาศาล
เพียงกระบี่เดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เขาาเ็สาหัสได้แล้ว
หากการต่อสู้นี้ดำเนินต่อไปกู้ฉางเกอย่อมต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย!
“ผู้าุโโอวหยางปล่อยให้คนหนุ่มสาวจัดการเื่ของพวกเขาเองเถิดไยท่านจึงต้องเข้ามาพัวพันด้วยเล่า?” ผู้ทรงธรรมเสวียนฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ ขณะมองไปยังชายชราในชุดคลุมสีขาว
ชายชราในชุดคลุมสีขาวผู้นั้นมีนามว่าโอวหยางเขาเป็ยอดฝีมือในสังกัดของราชวงศ์ัครามและยังเป็ผู้คุ้มกันส่วนตัวของกู้ฉางเกอ การบำเพ็ญตบะของเขาอยู่ในระดับผู้ทรงธรรม
“ข้าคือผู้พิทักษ์ขององค์รัชทายาทดังนั้นจึงเป็เื่ธรรมดาที่ข้าจะคำนึงถึงความปลอดภัยของพระองค์”
ผู้าุโโอวหยางตอบกลับอย่างสงบ
“แต่การต่อสู้นี้เป็เื่ของคนหนุ่มสาวไม่ว่าท่านจะเป็ผู้คุ้มกันหรือไม่ก็ตามท่านไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจขององค์ชายแห่งราชวงศ์ัคราม”
หลังจากกล่าวจบผู้ทรงธรรมเสวียนฉีก็หันไปหากู้ฉางเกอและกล่าวว่า “เช่นนั้นจะเป็อย่างไรเล่าองค์ชาย? ท่านยังจะสู้ต่อไปหรือไม่? หากไม่เช่นนั้นท่านก็ยอมจำนนและยอมแพ้เสียเถิด”
กู้ฉางเกอเหลือบมองผู้ทรงธรรมเสวียนฉีดูเหมือนว่าอาจารย์ชั้นต่ำผู้นี้้าจะทำให้เขาพลาดการสร้างดวงใจไร้พ่าย
“สู้!ข้าจะเอาชนะเขาให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด!”กู้ฉางเกอโต้กลับอย่างอาจหาญและปฏิเสธความพยายามของผู้าุโโอวหยาง
“ดีมาก”
รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ทรงธรรมเสวียนฉีจากนั้นเขาก็กล่าวกับฉู่ควงเหรินโดยใช้การสื่อจิต “ควงเหรินหากดวงใจไร้พ่ายของกู้ฉางเกอบรรลุผลสำเร็จมันจะกลายเป็อุปสรรคชิ้นใหญ่บนเส้นทางสู่การเป็จักรพรรดิของเ้าในไม่ช้า!
“เมื่อดูจากาแของเขาแล้วไม่ว่าเขาจะมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ก็ตามการเอาชนะเขาก็เป็เื่ง่ายดายอย่างยิ่งจงทุ่มสุดกำลังเพื่อเอาชนะเขาอย่างแท้จริง! ทำลายดวงใจไร้พ่ายของเขาเสียแล้วหลังจากนี้ เขาจะไม่เป็ปัญหาอีกต่อไป!”
ฉู่ควงเหรินเริ่มตระหนักว่าเมื่อตอนที่ผู้ทรงธรรมเสวียนฉียั่วยุกู้ฉางเกอในตอนแรกเขาก็ทำเพื่อตนเองเพื่อกำจัดอุปสรรคอีกชิ้นหนึ่งบนเส้นทางสู่ขอบเขตจักรพรรดิของเขา
เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็สัญญาณว่าเขาเข้าใจแล้ว
ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่ในกำมือของเขาแล้ว
ทว่ากู้ฉางเกอกลับโต้แย้ง“เ้าคิดว่าเพียงเพราะเ้าสามารถโจมตีข้าอย่างหนักได้ครั้งหนึ่งแล้วจะสามารถเอาชนะข้าได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นหรือ?เช่นนั้นเ้าก็คิดผิดมหันต์!
“ข้าคือองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ัครามข้ามีวิชาและทักษะมากมายที่เ้าคาดไม่ถึง แต่บัดนี้ข้าจะให้เ้าได้เห็นอย่างแท้จริงว่าข้านั้นน่าเกรงขามเพียงใด!”
“เ้าจะหยุดพล่ามเื่ไร้สาระเสียทีได้หรือไม่เ้าจะใช้แก่นโลหิตัแท้จริงเมื่อใดกัน?” ฉู่ควงเหรินกล่าวอย่างหมดความอดทน
ทันทีที่เขาได้ยินประโยคนั้นใบหน้าของกู้ฉางเกอก็แข็งค้างด้วยความใและถามอย่างน่ากลัวว่า “เ้า...เ้ารู้ได้อย่างไรกันว่าข้ามีแก่นโลหิตัแท้จริง?”
มันเป็ของขวัญที่ได้รับพระราชทานจากพระบิดาซึ่งเป็จักรพรรดิและเป็ไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา แม้แต่ผู้พิทักษ์ของเขาก็ไม่รู้เื่นี้
ทว่าฉู่ควงเหรินกลับเปิดโปงเขาอย่างสิ้นเชิง!
ย้อนกลับไปในการต่อสู้ครั้งก่อนเมื่อเขาสามารถโต้กลับและทำลายหมัดสังหารัของตนได้อย่างง่ายดายมันทำให้กู้ฉางเกอรู้สึกว่าคู่ต่อสู้ของเขามองเห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดของตนทะลุปรุโปร่ง
ความรู้สึกนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงและมันทำให้เขารู้สึกเย็นะเืไปถึงกระดูกสันหลัง
“เป็ไปได้หรือไม่ว่าเขามีความสามารถในการหยั่งรู้หรือมีญาณทิพย์บางอย่าง?”
ทักษะญาณทิพย์เป็พร์ที่หายากอย่างยิ่งผู้ที่ทักษะนี้สามารถทำนายเหตุการณ์ในอนาคตได้ เช่นการเปิดเส้นทางสู่ขอบเขตจักรพรรดิบุคคลเช่นนี้ถือได้ว่าเป็ผู้มีญาณทิพย์ที่เชี่ยวชาญอย่างยิ่ง
วรธาตุมรรคาสูงสุดรากฐานแห่งมรรคาขั้นสูงสุด ญาณทิพย์...
บุรุษผู้นี้ยังมีวิชาหรือความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่อีกมากเพียงใด!
กู้ฉางเกอกลืนน้ำลายร่องรอยของความหวาดกลัวเริ่มแผ่ซ่านในใจเขา
อย่างไรก็ตาม เขากลับที่จะข่มความรู้สึกหวาดกลัวนั้นไว้และกล่าวตอบอย่างหนักแน่น “แล้วอย่างไรเล่าหากเ้ามีทักษะญาณทิพย์? วันนี้ข้าจะเอาศีรษะของเ้าและโลหิตของเ้าจะถูกใช้เพื่อบำเพ็ญดวงใจไร้พ่ายของข้า! ด้วยสิ่งนี้ข้าจะสามารถก้าวขึ้นสู่การเป็จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้!”
เสียงคำรามดังกึกก้องพลังจากร่างของกู้ฉางเกอะเิออกในทันที!
หยดแก่นโลหิตัแท้จริงหยดนั้นปรากฏให้เห็นกำลังลุกไหม้อยู่ภายในตัวเขาพลังงานที่ไม่มีใครเทียบได้ปะทุออกมาในทันทีและลำแสงสีแดงเืส่องสว่างขึ้นไปในอากาศลำแสงแห่งพลังงานสายแล้วสายเล่าดูเหมือนจะปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและก่อตัวเป็รูปร่างของัแท้จริงผู้ยิ่งใหญ่!
ัแท้จริงคำรามท่วงท่าของมันสั่นะเืฟ้าดิน!
สรรพสัตว์ทั่วทั้งแผ่นดินต่างหมอบคลานและสั่นเทาจากเสียงคำรามนั้นร่างกายของพวกมันหันหน้าและศีรษะก้มต่ำไปยังทิศทางของสำนัก์ทมิฬ
“นี่คืออำนาจของัแท้จริง!”
“ดูเหมือนว่าจะมีแก่นโลหิตัแท้จริงหยดนี้อยู่ในร่างของกู้ฉางเกอจริงๆ เมื่อพิจารณาจากอำนาจแห่งท่วงท่าของัตัวนั้นนี่อย่างน้อยก็เป็แก่นโลหิตัแท้จริงระดับสูงสุด นี่จะเป็เื่ลำบากแล้ว”
ผู้ทรงธรรมเสวียนฉีและผู้าุโหรูเยียนมีสีหน้าเคร่งขรึม
พวกเขาพร้อมที่จะลงมือเพื่อกดข่มกู้ฉางเกอ
เป็สิ่งสำคัญที่ฉู่ควงเหรินซึ่งมีวรธาตุมรรคาสูงสุดจะต้องไม่ได้รับความเสียหายมากเกินไป
เสียงคำรามเพียงครั้งเดียวของัตัวนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกสิ่งรอบตัวสั่นะเืและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในบริเวณนั้นต้องสั่นเทา
ณ จุดนั้น กู้ฉางเกอได้เปลี่ยนไปแล้วร่างกายที่าเ็ของเขาหายดีในทันทีและเกล็ดักับริ้วรอยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างงดงามเมื่อรวมกับเกราะเกล็ดัศักดิ์สิทธิ์ที่เขาสวมใส่ ก็ส่องแสงสีทองสว่างไสว
กู้ฉางเกอกำหมัดแน่นและคลื่นพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นซึ่งส่งคลื่นกระแทกที่รุนแรงออกไปในอากาศเขาหลับตาลงอย่างสบายใจราวกับว่าเขากำลังเพลิดเพลินกับพลังที่พลุ่งพล่านผ่านตัวเขาและยิ้มกว้าง“ข้ารู้สึกว่าตอนนี้ ข้าสามารถต่อสู้กับราชันย์าได้อย่างเท่าเทียม!”
ราชันย์าคือขอบเขตที่อยู่เหนือแดน์กู้ฉางเกอในตอนนี้สามารถประลองฝีมือกับราชันย์าได้อย่างเท่าเทียมนั่นคือพลังของแก่นโลหิตัแท้จริง
“การที่สามารถบีบบังคับให้ข้าต้องใช้กระบวนท่านี้ได้สมแล้วที่เป็ผู้วรธาตุมรรคาสูงสุดแห่งสำนัก์ทมิฬ!แต่ทว่า ตำแหน่งจักรพรรดิไม่ได้เป็ของใครอื่นนอกจากข้า!
“มาเถิดให้ข้าได้มอบความพ่ายแพ้อันย่อยยับให้แก่เ้า!
“จงกลายเป็บันไดให้ข้าก้าวไปสู่ขอบเขตจักรพรรดิ!”
กู้ฉางเกอมองไปยังฉู่ควงเหรินซึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการหลบการโจมตี
จากนั้นพลังปราณก็ปะทุออกจากร่างของเขา และััมรรคาไหลออกจากเขาอย่างรุนแรงคลื่นพลังแห่งการแปลงสภาพที่ไม่ธรรมดาพลุ่งพล่านผ่านตัวเขาในที่สุดก็ก่อตัวเป็รูปร่างของัทองคำอยู่เื้ัเขา
“การแปลงสภาพวรธาตุโลหิตั!
“เกราะเกล็ดั ปลดปล่อย!
“หมัดสังหารั!”
กู้ฉางเกอจุดเพลิงแก่นโลหิตัแท้จริงของเขากระตุ้นการแปลงสภาพวรธาตุ เปิดใช้งานพลังของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์และปลดปล่อยวิชาหมัดสังหารัระดับเซียนที่บรรลุขั้นสมบูรณ์ของเขาเข้าใส่ฉู่ควงเหริน
พลังอันน่าสะพรึงกลัวของการโจมตีสะท้อนก้องไปในห้วงอากาศ
พลังปราณที่พลุ่งพล่านถาโถมผ่านอากาศอย่างบ้าคลั่งแ่งคลื่นกระแทกแล้วคลื่นกระแทกเล่าตามมาด้วยหมัดรูปัเพลิงที่ออกมาจากการโจมตีนั้น
หมัดนั้นสั่นะเืห้วงอากาศรอบตัวมัน
ท่วงท่าัที่ไม่มีใครเทียบได้แผ่ซ่านไปหลายพันลี้และดังก้องไปทั่วแม่น้ำและูเา!
ฝูงชนต่างตะลึงงันกับหมัดนั้นและที่ฉู่ควงเหรินซึ่งกำลังจะรับมันผู้ทรงธรรมเสวียนฉีคงต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตนเองไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการประลองครั้งนี้
ในชั่วพริบตานั้นฉู่ควงเหรินก็เคลื่อนไหว
ััมรรคากระบี่แถวแล้วแถวเล่าปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุสานสอดประสานกันเป็กระบี่แห่ง์กระแสปราณกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกไปทุกทิศทาง มันก่อตัวเป็รูปคุกคุกกระบี่เก้านภา!
จากนั้นััมรรคาก็เริ่มรวมตัวและหมุนวนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉู่ควงเหรินในไม่ช้ามันก็รวมตัวกันเป็บัวครามปราณกระบี่สามสิบหกชั้นคลื่นแล้วคลื่นเล่าของััมรรคาสะท้อนก้องไปในอากาศ
มันแปลงสภาพเป็เพลงกระบี่บัวคราม
การแปลงสภาพแห่งมรรคาที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามเปิดใช้งานเต็มกำลัง!
หลังจากนี้ร่างของฉู่ควงเหรินก็แผ่รัศมีแสงสีทองและร่างกายของเขาก็ใสราวกับหยกทองคำเมื่อเขาอยู่เหนือขีดจำกัดของพลังปราณ กายาหยกทองคำก็ปรากฏขึ้นเองโดยอัตโนมัติ
“เพลงกระบี่พิฆาต์!”
ฉู่ควงเหรินถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สืบญาณและฟาดฟันออกไป
เจตจำนงกระบี่ที่เน้นการโจมตีอันไร้ขอบเขตะเิออกและลำแสงที่น่าสะพรึงกลัวของมันไหลปะทะกับััมรรคาของหมัดรูปัเมื่อเทียบกับสิ่งนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็เพียงการเล่นของเด็ก!
พร้อมกับเสียงะเิการโจมตีด้วยหมัดก็ถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง!
ลำแสงกระบี่อันทรงพลังฟาดเข้าใส่ร่างของกู้ฉางเกออย่างรุนแรง
การแปลงสภาพวรธาตุโลหิตัถูกฉีกเป็ชิ้นๆ ในทันทีด้วยปราณกระบี่นั้น!
เกราะเกล็ดัซึ่งเป็ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ถูกทุบตีอย่างหนักจนหมองคล้ำและแตกร้าว!
การโจมตีที่ทำลายล้างนั้นทำให้กู้ฉางเกอกระอักเือีกครั้งท่วงท่าัที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรถูกทุบเป็ชิ้น ๆด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
“แม้จะพล่ามเื่ไร้สาระมามากมายแต่สุดท้ายก็จบลงด้วยกระบี่เดียว”
ท่ามกลางความเงียบงันฉู่ควงเหรินพึมพำ