เหลียนนั่วก้าวลงจากรถ เดินตามคาดิสเข้าไปในคฤหาสน์ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ในห้องโถงของคฤหาสน์ก็คือนายพลเดอร์เร็ต
สำหรับนายพลเืเหล็กที่เลื่องชื่อในกองทัพผู้นี้ คาดิสเคารพนับถือเขาอย่างมาก หนึ่งเพราะชื่อเสียงอันเลื่องลือของเขา สองเพราะชายคนนี้เป็บิดาของนายพลซีเหล่ย และสามเพราะความแข็งแกร่งของตัวนายพลเดอร์เร็ตเอง
แต่สิ่งเหล่านี้ เหลียนนั่วไม่รู้สึกถึงมันเลยสักนิด
ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ที่เคยสังหาราาซอมบี้ลงได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะเขาไม่รู้ว่าพลังของตนเองนั้นแข็งแกร่งจนสามารถใช้ทำลายโลกได้ ดังนั้นประสาทััของเหลียนนั่วจึงช้ากว่าคนอื่น
อีกทั้ง แม้มนุษย์ต่างดาวเหล่านี้จะทรงพลังแค่ไหน แต่พวกเขาจะเทียบกับาาซอมบี้ที่ไม่ใช่มนุษย์ได้อย่างไร
ดังนั้นเหลียนนั่วจึงมองไปที่นายพลเดอร์เร็ตอย่างสงบเยือกเย็น เปิดเผยตรงไปตรงมาและไม่สุภาพเลยสักนิด
แน่นอนว่านายพลเดอร์เร็ตเองก็มองตอบเหลียนนั่วเช่นกัน
หนึ่งแก่ หนึ่งเด็ก หนึ่งสูง หนึ่งเตี้ย หนึ่งแข็งแกร่ง หนึ่งผอมบาง ต่างพินิจพิจารณากันไปมาราวกับคาดิสไม่มีตัวตน
ก็แค่มนุษย์ต่างดาวคนหนึ่งเท่านั้น นี่คือความคิดของเหลียนนั่วที่มีต่อนายพลเดอร์เร็ต
นี่เป็เด็กที่กล้าหาญ ไร้มารยาท แล้วก็ผอมบางคนหนึ่งเท่านั้น เป็ความเห็นของนายพลเดอร์เร็ตที่มีต่อเหลียนนั่ว ช่างน่าเสียดายแทนองค์รัชทายาทเสียจริง ที่ในคลังพันธุกรรมของจักรวรรดิ ดันมีเพียงพันธุกรรมของเด็กคนนี้เท่านั้นที่จับคู่กับพันธุกรรมขององค์รัชทายาทได้
คาดิสรู้สึกเหมือนเป็คนนอก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ท่านนายพลเดอร์เร็ตครับ ท่านนี้คือเหลียนนั่ว เดอร์เร็ตที่องค์จักรพรรดินีเคยเอ่ยถึงครับ” คาดิสบอก
“อืม” นายพลเดอร์เร็ตพยักหน้า น้ำเสียงนั้นเข้ม เ็าและแข็งกร้าว เช่นเดียวกับกลิ่นอายและสีหน้า คนผู้นี้ั้แ่ท่วงท่าการยืนไปจนถึงกิริยาท่าทาง ล้วนเผยให้เห็นถึงสัญลักษณ์ของชายชาติทหารและความภาคภูมิในการเป็ทหารของเขา
ลึกลงไปในกระดูกของเขา คือจิติญญาที่จงรักภักดีต่อจักรวรรดิ
เกี่ยวกับเื่ของเหลียนนั่วนั้น ซีเหล่ยได้บอกกล่าวกับเขาอย่างชัดเจนแล้วว่าเพื่อลูกหลานของรัชทายาท และเพื่อผู้สืบทอดของจักรวรรดิ แม้ว่าฐานะของเหลียนนั่วจะต่ำต้อยเพียงใด พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก
ใช่แล้ว นายพลเฒ่าผู้นี้นอกจากความจงรักภักดีที่มีต่อกองทัพ เขายังเป็คนหัวแข็งคนหนึ่ง ที่ให้ความสำคัญกับฐานะอย่างมาก อันที่จริงชนชั้นสูงมากมายในจักรวรรดิต่างก็ให้ความสำคัญกับฐานะ และคนยากจนในสายตาของพวกเขาก็ไม่ต่างกับมดปลวก แม้จักรวรรดิจะไม่ได้มีเพียงแค่ชนชั้นสูงเท่านั้นก็ตาม
“คุณชายเหลียน ท่านนี้คือท่านนายพลเดอร์เร็ต บิดาขององค์จักรพรรดินี คุณตาขององค์รัชทายาทครับ” คาดิสแนะนำกับเหลียนนั่วอีกครั้ง
“อืม” เหลียนนั่วพยักหน้า
จากนั้นสถานการณ์...ก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า
นี่เป็การพบกันครั้งแรกระหว่างเด็กหนุ่มผู้แปลกประหลาดกับนายพลผู้สุขุมหนักแน่น
“สำหรับรายละเอียดต่างๆ ทั้งสองท่านคงเข้าใจชัดเจนแล้ว ดังนั้นท่านนายพลเดอร์เร็ต เพื่อราชวงศ์และเพื่อองค์รัชทายาท คุณชายเหลียนผู้นี้ขอมอบให้ท่าน” ภารกิจปัจจุบันของคาดิส จึงสิ้นสุดลง ณ ที่นี้
“อืม” นายพลเดอร์เร็ตพยักหน้า มองไปที่เหลียนนั่ว “นายตามฉันมา”
“อืม” เหลียนนั่วพยักหน้า แล้วเดินตามไป
ทั้งสองเดินจากไปแล้ว ทิ้งคาดิสที่ยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรเอาไว้เื้ั
ดาวหมาป่าสีน้ำเงินเป็ดาวดวงหนึ่งซึ่งอยู่ข้างๆ ดวงดาวของจักรวรรดิโซเดียร์
จักรวรรดิโซเดียร์เป็กาแล็กซีหนึ่ง กาแล็กซีนี้ยึดดาวโซเดียร์เป็แกนสำคัญ เมืองหลักของจักรวรรดิจึงสร้างขึ้นบนดาวดวงนี้ เมื่อก่อนดาวหมาป่าสีน้ำเงินเป็แค่ดาวไร้ชื่อดวงหนึ่ง แต่เหมือนกับดาวโซเดียร์ตรงที่ต่างก็อยู่ในกาแล็กซีของจักรวรรดิโซเดียร์ เพียงแต่สภาพแวดล้อมที่นั่นไม่ดีนัก และดาวทั้งดวงก็ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่เลย ต่อมากองทัพหมาป่าสีน้ำเงินได้ปรับปรุงดาวดวงนี้ขึ้นใหม่ ดังนั้นดาวดวงนี้จึงถูกตั้งชื่อตามกองทัพ กลายเป็ดาวหมาป่าสีน้ำเงิน
ดาวหมาป่าสีน้ำเงิน เป็ฐานฝึกของกองทัพหมาป่าสีน้ำเงิน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่มีระเบียบนี้ ต้องอยู่ภายใต้กฎข้อบังคับที่เข้มงวดเท่านั้น ถึงจะสามารถฝึกฝนออกมาได้ เหมือนกับคำขวัญของทหาร
เสียงเคาะประตูดังก้องไปตามทางเดินที่ทอดยาวไม่มีสิ้นสุด ทำให้ทางเดินที่น่าอึดอัดเกิดท่วงทำนองที่แตกต่างกันแผ่ขยายออกไป ทันใดนั้นก็ให้ความรู้สึกว่ามันไม่ได้เงียบสงัดขนาดนั้นแล้ว
“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นของชายคนหนึ่งดังขึ้น แฝงไปด้วยความเคร่งขรึม แข็งกร้าวและเ็า แม้จะน่าฟัง แต่ก็ดูไม่เป็มิตรเลยสักนิด ความรู้สึกบอกว่านี่คือผู้ชายที่สนิทด้วยยากมากคนหนึ่ง ทั้งเย่อหยิ่งและน่าเกรงขาม
ประตูถูกเปิดออก ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามา
“องค์รัชทายาท โรงเรียนทหารแห่งจักรวรรดิเชิญพระองค์เข้าร่วมการแข่งขันกระชับมิตรของโรงเรียนทหารในปีนี้พ่ะย่ะค่ะ” บุรุษที่เอ่ยปาก มีชื่อว่าธอร์
“การแข่งขันกระชับมิตรเหรอ” เก้าอี้ที่หันหลังให้กับประตู แต่หันหน้าเข้าหากระจกยาวที่ขอบยาวจดพื้นหันกลับมา ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังนั้นหล่อเหลาเหมือนน้ำเสียงที่สง่างามของเขา
ชายคนนั้นมีเส้นผมสีดำยาวประบ่า ดวงตาสีครามหรี่ลงเล็กน้อย เขาสวมแว่นตาเอาไว้บนปลายจมูกหลวมๆ เดิมเป็ใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวหล่อเหลาอยู่แล้ว แต่เพราะแว่นตาที่เก็บซ่อนกลิ่นอายเข้มงวดเอาไว้ เขาจึงดูดีมากขึ้นไปอีก
ชายผู้นี้มีนามว่าสิงเหยียน
ผู้สืบทอดรุ่นที่สิบห้าของจักรวรรดิโซเดียร์ หรือก็คือผู้ปกครองคนต่อไปของกาแล็กซีโซเดียร์นั่นเอง
ั้แ่ตอนที่ 20 เป็ต้นไป ติดตามตอนต่อไปได้ที่
https://www.readawrite.com/a/29923da34f78b39ae76d7b060beb1e47?r=search_article
2K
