เช้าวันรุ่งขึ้น
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น ชินหันไปด้านหลังขณะที่ถอนหายใจยาวออกมา เด็กคนนี้ดื้อลั่นที่จะตามเขาออกไปให้ได้ มันเป็เื่ยากมากที่เขาจะรับประกันความปลอดภัย ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่าด้วยซ้ำ
หลังจากที่นอนคิดทบทวนสิ่งต่างๆมาทั้งคืนแล้ว อ้างอิงจากสิ่งที่ตัวเขาเองเผชิญมาเมื่อวันก่อน นั้นคือทุกคนที่ติดเชื่อไวรัสอ่อนแรงจะกลายเป็ซอมบี้ทั้งหมด ด้วยจำนวนประชากรที่ป่วยเป็โรคนี้ จากการรายงานล่าสุดก็มากกว่า6000ล้านคนเข้าไปแล้ว และนั้นหมายถึงจำนวนซอมบี้ทั้งหมดที่ผู้รอดชีวิตอยู่ต้องเผชิญ
" พี่ชาย อย่าทิ้งผมไปเลยนะให้ผมไปด้วยเถอะ" มาร์คอ้อนวอนด้วยท่าทางน่าสงสารอีกครั้ง เขาทำแบบนี้มาตลอดทั้งเช้า ไม่ใช้ว่าชินไม่อธิบายถึงเหตุผลแต่เด็กน้อยคนนี้ก็ยังดื้อลั่นที่จะตามเขาไปให้ได้
" พี่ชาย ผมจะเชื่อฟังทุกอย่างที่พี่พูด ผมจะพยายามทำตัวให้มีประโยชน์ที่สุดเพื่อไม่ให้เป็ภาระของพี่" ชินหลับตาลงเขาพ้นลมหายใจออกปากดัง ฟูว ในที่สุดเขาก็ไม่อาจทำใจแข็งได้อีกต่อไป
" อยู่ที่นี้นายจะมีทั้งอาหาร ถ้าหากไม่ออกไปข้างนอกนายก็จะปลอดภัย แต่ถ้าตามฉันไปนายอาจจะตายได้ทุกเมื่อ แน่ใจแล้วใช่ไหม? "
" ครับ" มาร์คพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเลขณะที่จ้องเขม่งไปทางเขา ชินรู้สึกหมดปัญญาจริงๆในใจลึกๆเขาก็สงสารเด็กคนนี้แต่เขาไม่อยากรับผิดชอบชีวิตใคร หากเกิดอะไรขึ้น เขาไม่อยากที่จะรู้สึกผิด
" เอาละๆ บอกไว้ก่อนนะถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่ามาโทษฉัน นายเตรียมพร้อมแล้วใช้ไหม? "
" พร้อมแล้วครับ" มาร์คชูกระเป๋าใบใหญ่ที่เกินตัวออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแป้น ชินรู้สึกยอมรับจิตใจที่แข็งแกร่งของเด็กคนนี้จริงๆ เมื่อวานเขาพึ่งฆ่าพ่อแม่ที่เป็ซอมบี้ของเด็กคนนี้ไปแท้ๆ แต่มาร์คกับเข้าใจและทำใจยอมรับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้
" ไม่! มันเยอะไปนายจะเคลื่อนไหวลำบาก เอาแค่ของจำเป็ไปก็พอ แล้วก็หาสิ่งที่พอจะเป็อาวุธมาด้วย"
" ครับ" มาร์ครื้อกระเป๋าอย่างกระตือรือล้น เขาเอาสิ่งของที่ไม่จำเป็ออกทันที ชินเหลือบมองการกระทำของมาร์คจากนั้นจึงมองไปที่กระเป๋าใบใหญ่ ซึ่งมันอัดแน่นไปด้วยขนมกรอบแกรบเสื้อผ้าหลายชุดและน้ำอีกหลายขวด ชินบอกกับมาร์ดให้เอาทั้งหมดออกและนำอาหารที่ให้พลังงานสูงกับอาหารแห้งที่อยู่ได้นานไปแทน
มาร์คทำทั้งหมดตามที่ชินแนะนำอย่างเชื่อฟังผ่านไปสักพัก มาร์คก็เดินกลับมาพร้อมกับไม้เบสบอลในมือ ชินมองดูอยู่ครู่นึงและนึกขึ้นได้ว่าแท่งเหล็กของเขามันเริ่มงอและใช้งานแทบไม่ได้แล้ว เขาจึงถามมาร์คขึ้นมาทันทีว่า
"นายพอมีอะไรที่ใช้เป็อาวุธเหลืออีกบ้างไหม" ได้ยินคำถามนี้ มาร์คก็เข้าใจได้ในทันทีเขารู้ว่าชินนั้นใช้แท่งเหล็กนี้เป็อาวุธ แต่ตอนนี้มันดูเหมือนจะงอผิดรูปจนแทบไม่สามารถใช้งานได้ มาร์คใช้ความคิดอยู่สักพักนึงจากนั้นจึงพยักหน้าและเอ๋ยขึ้น
"มันมีดาบไทยเล่มนึงที่พ่อผม มักดูแลมันเป็พิเศษ "มาร์คยิ้มและวิ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที ชินมองตามหลังไปขณะที่คิดในใจว่า 'ดาบไทย คงไม่ใช้ของที่ขายตามสถานที่ท่องเที่ยวที่ใช้เป็ของฝากหรอกนะ'
ใช้เวลาไม่ถึง2นาทีมาร์ควิ่งลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว คล้ายกับกลัวว่าชินจะหนีไปก็ไม่ปาน มาร์คยื่นห่อสีแดงให้กับชินและกล่าวว่า " นี่คือดาบที่บอกครับ พ่อมักจะใส่ใจและดูแลมันอย่างดี เอ่อ.. พี่รีบหยิบมันไปหน่อยสิ มันหนักมากเลยนะ"
ชินยืนมือไปหยิบดาบที่ห่อด้วยผาแดงมาจากมือของมาร์ค เขาแปลกใจมากดาบนี้มีน้ำหนักประมาณ15กิโลกรัมเห็นจะได้ แต่เขากลับสามารถยกมันได้อย่างสบายๆราวกับไม้ไผ่ ' หรือเพราะค่าพลังกาย40แต้มของฉันกันนะ ที่ทำให้ยกของหนักๆแบบนี้ให้เบาได้ราวกับถือไม้ไผ่ธรรมดา'
เขาอยากจะรู้นักว่าขีดจำกัดของค่าพลังกาย40แต้ม มันจะอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่ ชินคลายห่อผ้าสีแดงออกเผยให้เห็นปลอกดาบสีดำเงา ด้ามดาบเป็ไม้ที่มีลายสวยที่ถูกทำมาอย่างปราณีต
เช้ง เสียงชักดาบที่ถูกปลดออกมาจากฝัก ชินมองมันด้วยความประทับใจใบดาบหนาเป็พิเศษ มันมีความเงางามของโลหะสะท้อนออกมา คมดาบตรงสวยและไม่มีรอยบิ่น แสดงให้เห็นว่าดาบเล่มนี้ได้รับการดูแลมาอย่างดี
ดาบทั้งเล่มั้แ่ด้ามจับจรดปลายดาบยาว40นิ้วหรือประมาณ1เมตร มันยาวเกินมาตรฐานไปมาก แต่นั้นไม่ได้เป็ปัญหาสำหรับเขา มันยิ่งดีเสียอีกเพราะระยะการโจมตีจะยิ่งกว้างมากขึ้นไปด้วย 'หือ นี่คือ'
"ดาบเหล็กน้ำพี้?" ชินมองดูตัวอังษร ที่ถูกสลักไว้ตรงใบดาบ เหล็กน้ำพี้มีชื่อเสียงโด่งดังมากในจังหวัดอุตรดิต ลือกันว่าเป็เหล็กมงคลที่มีอาคมลบล้างสิ่งอาถรรพ์ มิน่าพ่อของมาร์คคงเป็คนที่ชื่นชอบของมงคลสินะ
"ค่อนข้างดี" ชินยิ้มอย่างพึงพอใจ หากเขาได้สิ่งนี้มันจะทำให้ง่ายยิ่งขึ้นเวลาจัดการกับฝูงซอมบี้ด้านนอก
"ไปเถอะ เราต้องออกจากเขตเขาใหญ่ให้เร็วที่สุด" ถึงแม้ว่าจำนวนซอมบี้ที่นี้จะมีไม่เยอะมาก แต่ที่อันตรายไม่ได้มีแค่ซอมบี้เท่านั้น เขาเห็นมันกับตามาแล้วว่าพวกสัตว์ป่าก็อันตรายเหมือนกัน หรือบางทีอาจจะเป็ภัยคุกคามมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะพวกมันมีสติและสัญชาตญาณของตัวมันเอง
" พี่ชาย เราจะไปที่ไหนก่อน" มาร์คคุ้นเคยกับการเรียกเขาว่าพี่ชายไปเสียแล้ว
"เราต้องไปที่จุดเช่ายืมรถจักรยานยนต์ก่อน นายพอรู้จักไหม? "
"แน่นอนครับ ผมรู้"
ชินมองไปที่มาร์คอย่างพอใจ "ดีถ้ายังงั้นนายคอยบอกทาง และคอยตามฉันมาให้ทันนะ"
"ครับพี่"
....
*พบคำผิดแจ้งได้เลยนะครับ
222
