คุณลุงขา... ให้หนูช่วยคลายเหงานะคะ

แต่งตัวเสร็จเมฆก็เดินไปดูแก้วตาที่ห้อง

ปรากฏว่าพรกำลังป้อนอาหารให้เธออยู่เขาจึงหยุดดูครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจไปที่ออฟฟิศเพื่อเริ่มทำงานแทน หลายชั่วโมงจากนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น แม้ท้ายที่สุดเขาจะเสียสมาธิไปบ้างเพราะดันเหลือบไปเห็นเพื่อนบ้านสาวน้อยกำลังแกะกล่องข้าวของของเธอผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้า

โมราเดินไปเดินมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนสีน้ำเงินโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง สักพักเธอก็ก้มตัวลงเพื่อหยิบของออกจากกล่อง... กระดุมสามสี่เม็ดแรกที่ไม่ได้ถูกกลัดเอาไว้แยกออกจากกันเผยหน้าอกกลมโตของเธอออกมาให้ลุงข้างบ้านเห็นเต็มตา

เมฆถึงกับละสายตาจากหน้าจอเพื่อ มอง เธออย่างตั้งใจ

ความปรารถนาอันร้อนแรงเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่เขาก็พยายามระงับมันเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“ฟ้าต้องส่งหนูมาทรมานลุงแน่ ๆ เลยโมรา” เมฆต้องใช้ความพยายามอย่างมาก แต่ในที่สุดเขาก็สามารถละสายตาจากสองเต้าขาวอวบที่ขยับไหวไปมาตามการเคลื่อนไหวของสาวน้อยได้สำเร็จ

...

วันต่อมาอากาศแจ่มใส

เมฆนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่น ตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็เหลือบมองนาฬิกาทันทีก่อนพบว่ามันเช้าเกินกว่าที่พรพยาบาลที่จ้างไว้จะมาถึง

เมื่อเขาเปิดประตูออก หนุ่มใหญ่ก็ต้องประหลาดใจที่ได้พบกับโมรา สาวน้อยจากบ้านข้าง ๆ ผู้ซึ่งอยู่ในห้วงความคิดของเขาตลอดคืนกำลังยืนถือจานคุกกี้อยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มสดใส

“ขนมมั้ยคะคุณลุง”

โมราบอกด้วยท่าทางสบาย ๆ แล้วยื่นจานมาข้างหน้า วันนี้เธอสวมกางเกงขาสั้นรัดรูปกับเสื้อกล้ามที่เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน เมฆต้องพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่จ้องมันขณะรับจานมาจากเธอ แต่มันก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายเลย

มือของเขาสั่นเล็กน้อย

“อืม ขอบคุณมากนะ... เอ่อ จะเข้ามาข้างในก่อนมั้ย” เขาเอ่ยชวนตามมารยาท แต่เธอกลับตอบรับพลางก้าวเท้าผ่านตัวเขาเข้าไปในบ้านอย่างไม่เขินอาย

“เพิ่งอบเสร็จเมื่อกี้เลยนะคะ อร่อยรึเปล่าไม่รู้ แต่มั่นใจว่าสดใหม่แน่นอนค่ะ” พูดจบก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เมฆลองหยิบมากัดไปคำหนึ่งแล้วยิ้มให้ตัวเอง นอกจากหน้าตาน่ารักแล้วดูเหมือนว่าสาวน้อยจะทำขนมเก่งด้วยนะเนี่ย

“อร่อยมากครับ”

“ดีใจที่คุณลุงชอบนะคะ” เธอบอกพลางเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่น ก่อนจะหยุดมองรูปรูปหนึ่งที่วางอยู่บนหลังตู้ มือเล็กหยิบรูปที่ว่าขึ้นแล้วหันมาถาม

“นี่... ภรรยาของคุณลุงเหรอคะ”

“ใช่แล้วล่ะ รูปนั้น... ตอนนั้นลุงกับป้าไปเที่ยวด้วยกันน่ะ”

“คุณป้าอยู่บ้านรึเปล่าคะ โมอยากเจอจัง”

“เอ่อ ขอโทษทีนะ แต่ป้าเขาป่วยหนักน่ะรับแขกไม่ได้หรอก”

“อ่า ขอโทษด้วยนะคะ” โมราหน้าเสีย เธอวางกรอบรูปนั้นลงที่เดิมทันทีเหมือนมันเป็๞ของร้อน

เมฆส่ายหน้า “ไม่มีอะไรต้องขอโทษหรอก ป้าเขาป่วยมานานแล้ว”

“คุณลุงดูแลท่านคนเดียวเหรอคะ”

“เปล่าหรอก ลุงจ้างพยาบาลมาดู๰่๭๫กลางวันน่ะ... จะได้มีเวลาว่างบ้าง”

“ลำบากน่าดูเลยนะคะ” สาวน้อยเผลอพูดออกมาตามที่คิดซึ่งทำให้เมฆประหลาดใจมากเพราะเขา๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความเห็นอกเห็นใจของเธอได้อย่างชัดเจน

หนุ่มใหญ่ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู “ไม่ลำบากหรอก มันก็เป็๞หน้าที่ของลุงอยู่แล้วนี่นา ตอนที่ป้าเขายังแข็งแรงเราก็ไปเที่ยวด้วยกันทุกสารทิศ...”

สายตาของเมฆจับจ้องไปที่โมราตลอดเวลาขณะที่เล่าเ๹ื่๪๫โดยมีเธอเดินไปรอบห้อง เขาไม่อาจละสายตาจากบั้นท้ายอวบอิ่มของเธอได้เลยโดยเฉพาะในตอนที่เธอก้มลงไปดูหนังสือบนชั้นวางของเตี้ย ๆ

“คุณลุงอ่านนิยายสืบสวนด้วยเหรอคะ” โมราลูบไปตามสันหนังสือแล้วเอ่ยถาม

“ป้าเขาชอบสะสมน่ะ ถ้าอยากอ่านก็เลือกไปได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ อืม หนู... อยากได้เครื่องดื่มอะไรมั้ย ลุงมีนมที่อาจจะเข้ากันกับคุกกี้พวกนี้นะ มากินด้วยกันดีกว่า”

“ดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” โมราบอกพลางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งติดมือมาด้วย

หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งคุยกันเป็๞ชั่วโมง โมราสนใจเ๹ื่๪๫การเดินทางไปเที่ยวของเมฆมาก ส่วนเมฆก็พบว่าสาวน้อยตรงหน้ามีความรู้รอบตัวและสามารถพูดคุยเ๹ื่๪๫ต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว

โมรากลายเป็๞เพื่อนคุย... ที่หาได้ยากเหลือเกิน กระทั่งถึงเวลาแยกย้ายเขาก็พบว่าตัวเองสนิทกับเธอมากขึ้นกว่าเดิมอย่างน่าเหลือเชื่อ

“ความจริงโมก็อยากอยู่ต่อนะคะ แต่พ่อกับแม่ต้องโมโหแน่ที่ไม่ยอมกลับไปช่วยจัดของ”

“เข้าใจครับ ลุงเองก็สนุกมาก หายเหงาไปเยอะเลย ขอบใจสำหรับมิตรภาพดี ๆ และคุกกี้แสนอร่อยนะครับ” เมฆบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อยแบบที่ซ่อนความเสียดายเอาไว้ไม่อยู่

โมราเอื้อมมือไปแตะหลังมือเขาเบา ๆ ความร้อนจากฝ่ามือของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย

“ถ้ามีอะไรให้โมช่วยรีบบอกนะคะ หรือไม่ก็ให้โมมาหาบ่อย ๆ ก็ได้ค่ะ ไหน ๆ เราก็เป็๞เพื่อนบ้านกันแล้ว ไม่มีใครสมควรต้องเหงาอยู่คนเดียวหรอกนะคะ”

ประโยคหลังของโมราสะกิดปมของเขาเข้าอย่างจัง หนุ่มใหญ่หัวใจกระตุกเล็กน้อย

“หนูใจดีมาก งั้นต่อไปนี้ลุงไม่เกรงใจแล้วนะ” เมฆรู้สึกหัวใจพองโตเมื่อได้ยินถ้อยคำอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยความเห็นใจนั้น

หนุ่มใหญ่ปิดประตูตามหลังหลังจากที่เธอออกไปแล้ว แต่ความรู้สึกสุขใจไม่ได้หายตามเ๯้าตัวไป... นี่เป็๞ความสบายใจครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขาได้รับจากคนนอกครอบครัวในรอบหลายปี

...

๰่๭๫สายไปจนถึง๰่๭๫บ่ายที่เหลือเป็๞เวลาที่วุ่นวายมากทั้งกับการทำงานและการดูแลคนป่วย... ความสุขที่เพิ่งได้รับมาจึงค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย กระทั่งถึง๰่๭๫ค่ำที่เขาได้พักเมฆก็ตระหนักได้ว่าเขาแทบไม่รู้สึกถึงมันแล้วด้วยซ้ำ

หนุ่มใหญ่ใจหายวาบ เขาทั้งอ่อนล้าและรู้สึกสงสารตัวเองแทบบ้า

จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก่อนเข้านอนร่างหนาก็ไม่ลืมแวะที่ครัวเพื่อรินไวน์ดื่มคลายเครียด เขายกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนกลับขึ้นไปที่ห้องนอนอีกครั้ง

แก้วตา... ภรรยาของเขาหลับสบายไปแล้ว เขาจึงเตรียมจะเอนตัวลงไปนอนบ้าง แต่ตอนที่กำลังจะหย่อนตัวลงบนเตียงเขาก็เหลือบไปเห็นแสงไฟในห้องทำงานเข้า

“จิ๊” เมฆสบถออกมาทันที จากนั้นก็เดินเท้าเปล่าออกไปปิดไฟ ห้องทั้งห้องจึงเหลือเพียงแสงจากโคมไฟเล็ก ๆ ตรงมุมห้องเท่านั้น ความมืดทำให้เขามองสิ่งต่าง ๆ ใกล้ตัวไม่เห็น แต่กลับทำให้ความเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่นอกหน้าต่างเด่นชัดขึ้น

โมรา กำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องนอนของเธอ

หนุ่มใหญ่อดใจไม่ไหวที่จะมองดูเธอ ขอแค่สักนิด เขาบอกตัวเองอย่างนั้น

อีกฝั่ง... โมราหยุดยืนตรงหน้าต่างพอดี เธอยกแขนขึ้นรวบผมสีน้ำตาลอ่อนไว้ลวก ๆ

เมฆชื่นชมรูปร่างและใบหน้าเล็กน่ารักอย่างเพลิดเพลิน และโดยไม่ทันตั้งตัว... เธอก็เริ่มถอดเสื้อผ้า!