บทที่ 4 อิชิคาวะ โทชิฮิเดะ
"กลุ่มนั้นเน่าเฟะไปหมดแล้ว เื่นี้ผมยกให้คุณจัดการ"
ซุนจงเถิงคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว การสืบเื่นี้ต่อไปน่าจะมีผลประโยชน์ตามมาอีกมาก การให้เซี่ยเยี่ยนไหลไปจัดการจะช่วยให้เขาหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ เพราะพวกที่มีจุดด่างพร้อยย่อมต้องรีบส่งของกำนัลให้เซี่ยเยี่ยนไหลอย่างแน่นอน
"ครับ"
เซี่ยเยี่ยนไหลถือโอกาสนี้แจ้งอู๋เผิงเื่การติดตั้งเครื่องดักฟัง หากเป็เวลาอื่นแล้วเสนอขึ้นมา อู๋เผิงอาจจะคัดค้านบ้าง แต่ตอนนี้เซี่ยเยี่ยนไหลเพิ่งสร้างผลงาน แม้การติดตั้งโทรศัพท์จะสิ้นเปลืองเงิน แต่ก็ต้องจัดการให้
หลังจากรับเงินรางวัลสี่ร้อยหยวนนี้แล้ว เซี่ยเยี่ยนไหลก็เรียกบริการรถลากให้ไปส่งเขาที่ที่พัก
ระหว่างทางเขาตรวจสอบระบบ ตอนนี้มีค่าประสบการณ์ห้าร้อยยี่สิบแล้ว วันแรกเพิ่มขึ้นมาสี่ร้อยกว่า ความเร็วนี้ไม่เลวเลย
เซี่ยเยี่ยนไหลจ่ายเงินหกเหรียญเงิน จัดเตรียมอาหารชุดใหญ่ชั้นเลิศ แต่เขาไม่ได้เลือกกินที่ร้านอาหาร กลับสั่งใส่ปิ่นโตนำกลับไปแทน
เมื่อเซี่ยเยี่ยนไหลมาถึงเซฟเฮาส์ของหน่วยสอง สายสืบที่ซุ่มอยู่แถวนั้นก็พบเห็นอย่างรวดเร็ว และรีบช่วยเซี่ยเยี่ยนไหลหิ้วอาหารเข้าไปด้านใน
"วันนี้พี่น้องทุกคนลำบากกันมาก ฉันได้รับเงินรางวัลมาทั้งหมดสี่ร้อยหยวน แบ่งให้คนละยี่สิบหยวน ส่วนหลี่ต้าซานรับเพิ่มอีกหกสิบ"
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของทุกคนก็ประดับด้วยรอยยิ้มทันที พวกเขารู้อยู่แล้วว่าเื่นี้จะมีเงินรางวัล แต่สำหรับพลทหารอย่างพวกเขา ได้คนละสองสามเหรียญเงินก็เต็มกลืนแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะได้ถึงคนละยี่สิบหยวน
เซี่ยเยี่ยนไหลรู้ดีว่าตอนนี้การขายฝันให้คนอื่นไม่มีประโยชน์และไม่มีใครฟัง สิ่งที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือการให้เงิน
ต้องทำให้คนเหล่านี้ได้รับผลประโยชน์จริงจากการตามเขา พวกเขาถึงจะทุ่มเทต่อไป
"ต่อไปหัวหน้าหมู่ชี้ไปทางไหน พวกเราจะบุกไปทางนั้นครับ!"
"ใช่ ๆ ๆ ชีวิตนี้ของผมเป็ของหัวหน้าหมู่ครับ"
เมื่อมีเงินหยวนยี่สิบหยวนอยู่ในมือ คนเหล่านี้แทบอยากจะสละชีวิตให้เซี่ยเยี่ยนไหลทันที
ต้องรู้ว่าเงินจำนวนนี้เกือบจะเท่ากับรายได้หลายเดือนของพวกเขา ตอนนี้อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างเงินหยวนกับเหรียญเงินยังเป็หนึ่งต่อหนึ่งซึ่งมีค่ามาก แต่หลังจากาเริ่มขึ้น อัตราส่วนนี้จะลดลง
จากการแบ่งเงินครั้งนี้ มุมมองที่พวกเขามีต่อเซี่ยเยี่ยนไหลเปลี่ยนไป อย่างน้อยคนนี้ก็ไม่โลภ หากเปลี่ยนเป็ผู้บังคับบัญชาคนอื่น ได้เงินรางวัลสี่ร้อยหยวนแล้วแบ่งให้พวกเขาสักคนละห้าเหรียญเงินก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
สิบสองคน คนละยี่สิบ รวมกับที่หลี่ต้าซานได้เพิ่มอีกหกสิบ เซี่ยเยี่ยนไหลจ่ายไปสามร้อยหยวน และเก็บไว้เองหนึ่งร้อยหยวน
เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น สมาชิกทุกคนในกลุ่มต่างฮึกเหิม เดินตามเซี่ยเยี่ยนไหลเพื่อเริ่มสืบทุกเื่ที่เกี่ยวข้องกับหวังไห่เหรินอย่างละเอียด
น่าเสียดายที่คนเหล่านี้มีความสามารถจำกัด งานใช้แรงงานไม่มีปัญหา แต่ถ้าเป็เื่การวิเคราะห์ข้อมูลยังพึ่งพาไม่ได้ ดังนั้นเซี่ยเยี่ยนไหลจึงต้องลงมือทำเอง
แต่การทำเช่นนี้ก็มีข้อดี เซี่ยเยี่ยนไหลรับผิดชอบเื่นี้โดยเฉพาะ เขาแจ้งไปยังกองร้อยปฏิบัติการที่สามให้เปลี่ยนจุดที่ตั้งคลังสินค้าทันที และเตือนให้พวกเขาระวัง เพราะมีความเป็ไปได้สูงว่าถูกสายลับญี่ปุ่นจับตามองแล้ว
"เยี่ยนไหล... เยี่ยนไหล..."
ขณะที่เซี่ยเยี่ยนไหลกำลังดูข้อมูลอยู่ในเซฟเฮาส์แห่งหนึ่ง เสียงของอู๋เผิงก็ดังขึ้นจากด้านนอก
"หัวหน้าหน่วย นี่คือ...?"
หลังจากเซี่ยเยี่ยนไหลเดินออกจากบ้าน ก็เห็นว่าข้างกายอู๋เผิงมีชายร่างกำยำคนหนึ่งตามมาด้วย
"นี่คือหัวหน้ากองร้อยปฏิบัติการฉู่สยง จากกองร้อยปฏิบัติการที่สาม ตั้งใจมาขอบคุณนายโดยเฉพาะ หลังจากที่ได้รับข้อมูลจากนาย กองร้อยปฏิบัติการที่สามพบคนที่มาซุ่มดูจริง ๆ และตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ของในคลังสินค้าของพวกเขาคงไม่เหลืออะไรเลย"
ตอนที่อู๋เผิงพูด เขามีท่าทางภูมิใจมากที่ลูกน้องของตนทำเื่ใหญ่ได้ ทำให้เขามีหน้ามีตาอย่างยิ่ง
"ขอบคุณมากน้องชาย บุญคุณครั้งนี้ไม่ต้องพูดถึง รับสิ่งเล็กน้อยนี้ไว้เถอะ"
ฉู่สยงพูดจากใจจริง นอกจากคนเจ็ดแปดคนที่คลังสินค้าแล้ว ยังมีของอีกจำนวนมาก หากถูกพวกญี่ปุ่นเอาไปหมด ตำแหน่งหัวหน้ากองร้อยปฏิบัติการของเขาคงถึงจุดจบแน่
"หัวหน้าฉู่ แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ? นี่เป็การทำงานตามหน้าที่"
เซี่ยเยี่ยนไหลดูออกว่าฉู่สยงขอบคุณด้วยความจริงใจ
"อย่าเกรงใจเลย นี่เป็น้ำใจเล็กน้อยจากพี่น้องกองร้อยปฏิบัติการที่สามของเรา วันหลังเราไปดื่มเหล้าด้วยกัน"
ฉู่สยงยัดเงินใส่กระเป๋าของเซี่ยเยี่ยนไหลโดยไม่ฟังคำทัดทาน จากนั้นก็พาอู๋เผิงเตรียมตัวกลับ เพราะสังกัดอยู่คนละแผนก ไม่สะดวกที่จะอยู่ในพื้นที่ของคนอื่นนานเกินไป
เงินตรากฎหมาย 200 หยวน เงินจำนวนนี้ไม่น้อยเลย!
แน่นอนว่านอกจากการขอบคุณแล้ว ฉู่สยงยังคิดที่จะสร้างสายสัมพันธ์กับคนอย่างเซี่ยเยี่ยนไหล ด้วยความสามารถและภูมิหลังที่จบจากหวงผู่ อนาคตย่อมรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน ใช้เงิน 200 หยวนเพื่อผูกมิตรไว้ถือว่าคุ้มค่า!
เพราะไต้เหลาป่านให้ความไว้วางใจคนจากหวงผู่
[ข้อมูลแรกของวันนี้ เมียน้อยของฉู่สยงหอบเงินเก็บของฉู่สยงหนีตามชู้รักไป สถานที่คือ...]
เซี่ยเยี่ยนไหลเพิ่งหันหลังกลับมา ก็ได้ยินข้อมูลนี้ในหัว ขณะนี้รถของฉู่สยงขับออกจากลานบ้านไปแล้ว
ข้อมูลนี้บอกไปก็ไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายต้องถามแน่นอนว่ารู้ได้อย่างไร ไม่แน่ว่าอาจจะคิดว่าเขามีอะไรกับเมียน้อยของอีกฝ่าย จนกลายเป็เื่วุ่นวายโดยใช่เหตุ
แต่เงินก้อนนี้...
ไม่กี่นาทีต่อมา เซี่ยเยี่ยนไหลเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้าเล็กน้อยจนกลายเป็ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบปี แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ
เวลายังทัน ข้อมูลระบุว่าเป็รถไฟเที่ยวสิบเอ็ดโมงตรง ตอนนี้เพิ่งสิบโมง
เมื่อถึงสถานีรถไฟ เซี่ยเยี่ยนไหลไม่จำเป็ต้องเสาะหาเป้าหมายอย่างตั้งใจ เพราะคนที่ระบบแจ้งเตือนจะมีตัวเลขอยู่บนหัว ซึ่งแสดงถึงค่าประสบการณ์ที่เขาสามารถได้รับ อวี๋เมิ่งน่าเมียน้อยของฉู่สยงมีค่าประสบการณ์เพียงสิบสองเท่านั้น
"ที่รัก ทำไมทำหน้าไม่ดีเลยล่ะ? อีกเดี๋ยวเราก็จะได้ไปใช้ชีวิตที่มีความสุขด้วยกันแล้ว"
ชายหนุ่มหน้าตาดีผมมันปลาบนั่งอยู่ข้างอวี๋เมิ่งน่า สายตาคอยชำเลืองมองกระเป๋าเดินทางข้าง ๆ ตลอดเวลา ซึ่งนั่นคือทรัพย์สินส่วนใหญ่ของฉู่สยง
"ฉันยังกังวลอยู่นิดหน่อย เขาทำงานในที่แบบนั้น ถ้าอยากตามหาเรา ไม่แน่ว่าอาจจะหาเจอจริง ๆ"
อวี๋เมิ่งน่าติดตามฉู่สยงมานาน ย่อมรู้ว่าฉู่สยงทำงานอะไร
"บ้านเกิดของผมอยู่ในูเา เขาหาไม่เจอแน่นอน"
เ้าหนุ่มผมมันปลาบไม่ได้คิดจะใช้ชีวิตกับอวี๋เมิ่งน่าไปตลอดชีวิต ในเมื่อมีลูกด้วยกันไม่ได้ จะเอาเธอไว้ทำไม? เขาคิดเพียงแค่จะฮุบเงินก้อนนี้แล้วจากไป
[ข้อมูลที่สองของวันนี้ พันตรีอิชิคาวะ โทชิฮิเดะ จากหน่วยตำรวจลับพิเศษญี่ปุ่น เดินทางถึงเป่ยผิง เพื่อหารือกับกลุ่มนิยมญี่ปุ่นในเมืองหลวงเกี่ยวกับสถานการณ์ในภาคเหนือ เพื่อล่อลวงเ้าหน้าที่ทหารบางนายให้แปรพักตร์ไปเข้ากับญี่ปุ่น]
ขณะที่เซี่ยเยี่ยนไหลกำลังคิดว่าจะชิงเงินก้อนนี้มาได้อย่างไร จู่ ๆ ในหัวก็แจ้งเตือนข้อมูลที่สอง
ตาแก่นี่...
นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็คนของหน่วยตำรวจลับพิเศษญี่ปุ่น
ทริปนี้ไม่เสียเที่ยว เซี่ยเยี่ยนไหลไม่จำเป็ต้องตามไป เพราะบนหัวของหมอนี่มีตัวเลขค่าประสบการณ์สูงถึงห้าพัน ตราบใดที่ไม่ออกนอกเมืองเป่ยผิง ย่อมหาเจอแน่นอน
"คุณทำอะไรน่ะ มาหยิบกระเป๋าของฉันทำไม?"
เซี่ยเยี่ยนไหลหันกลับมาแล้วหิ้วกระเป๋าใบนั้นเตรียมจะเดินจากไป
"ถ้าอยากตายก็กอดกระเป๋าไว้ ถ้าอยากรอดก็อย่าโผล่หน้าไปให้หัวหน้าฉู่เห็นอีกตลอดชีวิต"
หลังจากเซี่ยเยี่ยนไหลรู้เบื้องลึกของทั้งสองคนแล้ว เขาก็ชักปืนพกออกมาทันที ทำให้ทั้งสองคนตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ
ที่แท้ทุกอย่างอยู่ในกำมือของเขาหมดแล้วงั้นหรือ?
เ้าหนุ่มผมมันปลาบเมื่อเห็นภาพนี้ก็วิ่งหนีออกไปนอกสถานีรถไฟอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่กล้าล่วงเกินสายลับพวกนี้ นอนกับเมียน้อยสายลับ ไม่โดนตบจนหน้าแหกเลยหรือ?
"พี่ต้าชวน..."
อวี๋เมิ่งน่ามองคนรักของเธอด้วยความใ เมื่อหันกลับมา เซี่ยเยี่ยนไหลก็หายตัวไปแล้ว
นี่หรือคือความรักที่สาบานว่าจะรักกันชั่วนิรันดร์? ไม่ได้การ ต้องรีบหนี ไม่มีเวลามาคิดเื่ความรักของพี่ต้าชวนแล้ว ฉู่สยงคนนั้นฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา...
หลังจากเซี่ยเยี่ยนไหลออกจากสถานีรถไฟ เขาพบว่าอิชิคาวะไม่ได้นั่งรถไปยังสถานกงสุล แต่กลับขึ้นรถลาก
คิดดูแล้วก็เข้าใจได้ สถานกงสุลอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงการต่างประเทศ ซึ่งหน่วยตำรวจลับพิเศษกับกระทรวงการต่างประเทศไม่ใช่แผนกเดียวกัน
อิชิคาวะน่าจะมีภารกิจของตัวเอง หากไปที่สถานกงสุล ภารกิจนี้คงต้องแบ่งปันข้อมูลกับกระทรวงการต่างประเทศ
ยังไงซะบนหัวก็มีกรอบ หนีไม่พ้นหรอก ขอดูหน่อยเถอะว่าหัวหน้ากองร้อยปฏิบัติการฉู่มีเงินเก็บส่วนตัวเท่าไหร่...
![สังสารวัฏ [生死轮回]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601460336_76023530.webp)
893
