20:00น.
บ้านของพีเค….
ยี่หวา หวันยิหวา….
“happy birthdayนะคะสิบทิศ^_^”ฉันเอ่ยขึ้นพลางยื่นถาดเค้กรสสตรอว์เบอร์รี่ไปตรงหน้าของสิบทิศแฟนของฉัน เขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องครัวก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งยิ้มหวานละมุนมาให้ฉัน
“ขอบคุณครับ^_^”
“อธิษฐานสิคะ^_^”
“ครับ…”สิบทิศว่าก่อนจะหลับตาลงมือทั้งสองข้างกุมกันไว้ตรงหน้าอกก่อนจะอธิษฐานในใจ
“ฟู่วๆๆ”สิบทิศเมื่ออธิษฐานเสร็จแล้วเขาก็เป่าเทียนบนหน้าเค้กรูปหัวใจสีชมพูที่ฉันเป็คนทำเองกับมือ
“ขอบคุณนะครับ….แฟนเรา^_^”
“ค่ะ^_^”
“วันเกิดเราปีนี้….เราขออะไร…ยี่หวาหน่อยได้ไหมครับ?”
“ขออะไรคะ?”ฉันมองหน้าสิบทิศพลางขมวดคิ้งงุนงงและสงสัยก่อนจะค่อยๆวางถาดเค้กลงบนโต๊ะกินข้าวที่ห้องครัวบ้านของฉันไม่สิบ้านที่ฉันอาศัยพี่เคอยู่ต่างหากล่ะ
พรึบ
“ยี่หวาก็รู้….ว่าการที่คนเราเป็แฟนกัน…ไม่ใช่แค่เราคบกันโดยบอกคนอื่นว่าเราเป็แฟนกันนะ…เราคบกันนะ..”
“แต่มันเป็เครื่องเตือนและบอกให้คนอื่นรู้ว่า….เรามีเ้าของแล้ว…หรือยี่หวามีเ้าของแล้ว…”สิบทิศว่าพลางชี้ไปที่ตัวเขาและตัวฉัน
“และการที่คนเราจะรักกันมากขึ้น….เราควรจะรวมกันเป็หนึ่งเดียวกัน…”สิบทิศทำสีหน้าจริงจังและแววตาจริงจังมองหน้าฉัน ฉันก็มองหน้าสิบทิศไปอย่างตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูดอยู่ในตอนนี้
“รวมกันเป็หนึ่งเดียวเหรอคะ…”ฉันขมวดคิ้วงุนงงกับคำพูดในประโยคนี้ของเขา
“คือยังไงเหรอคะ?”ฉันว่าพลางขมวดคิ้วสงสัยหนักขึ้นไปอีก สิบทิศก็ยื่นมือมาจับมือฉันทั้งสองข้างไปกุมไว้
“ความรัก….คนเป็แฟนกันเขาไม่ใช่ทำแค่จูบ…หรือหอมแก้มกัน….แต่เราควรจะทำมันมากกว่านั้นนะครับ”สิบทิศว่า ฉันกับสิบทิศยังไม่เคยจูบหรือหอมแก้มกันเลยนะ
“ทำมากกว่านั้นเหรอคะ?”ฉันยังคงทำหน้าตาใสซื่ออยู่ ทั้งที่ในใจก็รู้ว่าสิ่งที่สิบทิศ้าคืออะไร
“คนเป็แฟนกัน….เราต้องมีอะไรกันครับ…ถึงจะรักกันมากขึ้น…”
“จริงเหรอคะ?”ฉันไม่เชื่อเลยว่าจะรักกันมากขึ้น ฉันไม่เห็นว่าพี่เคจะรักฉันเลย เขาเอาแต่ทำร้ายจริงใจฉัน ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าฉันชอบเขา พี่เคคือเพื่อนสนิทพี่ปอนพี่ชายฉันเองและเขาก็ยังเป็เ้าของบ้านที่ฉันกับพี่ปอนอาศัยอยู่ในตอนนี้ด้วย และที่สำคัญฉันก็แอบชอบพี่เคมาั้แ่มัธยมต้นชอบั้แ่ครั้งแรกที่เรา…มีอะไรกัน
“ยี่หวาจะยอมเป็ของเราได้ไหมครับ….”สิบทิศว่าพลางทำสีหน้าขอร้องและอ้อนวอนไปในตัว
“เราสัญญาว่าเราจะรัก….ยี่หวาให้มากกว่าเดิม…..”
“กะก็ได้ค่ะ….ว่าแต่…สิบทิศมีเครื่องป้องกันไหมคะ?”ฉันอำ้ๆอึ้งๆทำเสียงอ้อมแอ้มเอียงอายถามสิบทิศไป เขาก็ยิ้มกริ่มขึ้นมาก่อนจะขยับใบหน้าหล่อๆของเขาเข้ามาหาฉัน
“เครื่องป้องกัน….มีสิครับ…”ฉันยิ้มอย่างเขินอายใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อสิบทิศคว้าเอวฉันเข้าไปสวมกอดแถมเขายังจับมือฉันให้วางไปตรงกางเกงในช่องกระเป๋าที่มีรูปร่างทรงสี่เหลี่ยมอยู่ด้านใน ทำให้ฉันรู้ว่าเขาเตรียมพร้อมมาแล้ว
“งั้น….เราขึ้นห้อง…ยี่หวากันเลยนะครับ^_^”สิบทิศว่าพลางปล่อยเอวฉันให้เป็อิสระเมื่อเขาทำให้ฉันรับรู้แล้วว่าเขามีเครื่องป้องกันจริงๆแถมมีเป็กล่องเลยด้วย
“ได้ค่ะ”ฉันตอบอย่างเอียงอายก่อนจะเดินนำหน้าสิบทิศขึ้นไปยังห้องนอนของฉันแต่แล้วเรายังไม่ทันได้เดินขึ้นบันไดของบ้านเลย เสียงดังเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้านซะก่อน เสียงที่คุ้นหูของฉันทำให้ฉันมองหน้าสิบทิศและยิ้มแหยๆให้เขาทันที
“เห็นทีว่า….วันนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะ….”
“พี่ปอนกลับมาแล้ว…และมากับเพื่อนๆของเขาซะด้วย”ฉันบอกสิบทิศไปเขาก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะทำมองหน้าฉันอย่างเสียดายและเรือนร่างของฉันอย่างเสียดาย
“วันนี้ทำไม่ได้…วันอื่นก็ได้หนิคะ”ฉันยิ้มร่าอย่างให้ความหวังสิบทิศ
“ใครปิดไฟว่ะ…”พี่ปอนเอ่ยขึ้นอย่างงุนงงและสงสัยเพราะฉันเป็คนปิดไฟทั้งบ้านเพื่อให้สิบทิศเป่าเทียนวันเกิดเขาเองแหละ และก็เลยลืมเปิดไฟหน้าบ้านและห้องนั้งเล่นเปิดแต่ไฟในห้องครัว
“มึงไม่ได้จ่ายค่าไฟรึไงไอ้ปอน?”เสียงของพี่เคเอ่ยถามพี่ปอนอย่างหงุดหงิด
“จ่ายดิว่ะ…สงสัยยัยยี่หวายังไม่กลับมามั้ง”
“ยี่หวากลับมาแล้วค่ะ^_^”ฉันเดินจูงมือสิบทิศเข้าไปหาพี่ปอนพี่เทลและพี่เคเพื่อนสนิททั้งสองของพี่ชายฉัน
“พี่ปอน…สวัสดีครับ^\^”สิบทิศยกมือไหว้พี่ปอนอย่างเคารพและพี่ปอนก็ยิ้มและยกมือรับไหว้สิบทิศ
“หวัดดีๆมาส่งยัยยี่หวาเหรอ?”
“ใช่ครับ….พอดีวันนี้เป็วันเกิดผม….ยี่หวาเลยทำเค้กให้ผมทานน่ะครับ^_^”
“เราก็เลยปิดไฟเป่าเค้กกันด้วยน่ะครับ^_^”
“อ้อ…เออเกือบลืม…นี่ไอ้เทล…นู้นไอ้เค…เพื่อนพี่”พี่ปอนหันไปชี้มือแนะนำพี่เทลพี่เคให้สิบทิศรู้จัก สิบทิศหันไปยกมือไหว้พี่เทลพี่เคอย่างเคารพ โดยที่พี่เทลยกมือรับไหว้แต่พี่เคกลับทำเป็ไม่สนใจสิบทิศเหมือนเขามองไม่เห็นสิบทิศ เชอะหยิ่ง!
“สิบทิศคะ…เราไปทานเค้กกันเถอะค่ะ^_^”
“อ้อ…ได้ๆ”สิบทิศหันมายิ้มให้ฉันหลังจากที่เขาทำหน้าเศร้าสลดที่พี่เคไม่ยอมรับไหว้เขา
“ป่ะ..”ฉันว่าพลางยกมือกอดแขนของสิบทิศและออกแรงลากร่างเขาให้เดินตามฉันมา
“นี่จะไม่ชวนพี่กับเพื่อนๆพี่เลยหรือไง?”
“ไม่อ่ะ…ยี่หวาตั้งใจทำให้สิบทิศกินคนเดียว”
“ไอ้น้องใจร้าย!”พี่ปอนหน้าเข้มใส่ฉันพลางทำหน้าน้อยใจด้วย ฉันก็แค่ยักคิ้วให้เขาก่อนจะพาสิบทิศเดินหายเข้าไปในครัวโดยทำเป็ไม่สนใจพี่เค ที่เขาแอบชำเลืองหางตามามองหน้าฉันด้วยแหละ ดีชอบทำเป็เมินดีนักเชอะ!
“เดี๋ยวเราป้อนนะ^_^”
“ครับ….”
“มีความสุขมากๆนะ”
“เราก็มีความสุขทุกวันแหละ….ที่ได้อยู่กับยี่หวาน่ะ^_^”
“ปากหวาน…”
“ลองชิมดูไหมล่ะครับ…”
“สิบทิศอ่ะ…”
“เอ่อ…เธอกินเค้กไปก่อนนะ…เดี๋ยวเราขึ้นไปเอาของบนห้องแปปหนึ่ง”ฉันบอกสิบทิศไป เขาก็ยิ้มและเคี้ยวเค้กตุ้ยๆที่ฉันตักให้อย่างเอร็ดอร่อยพลางพยักหน้ารับรู้ ฉันก็ยิ้มให้เขาก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูพิ้งที่สวมใส่อยู่ในขณะที่ทำเค้กเมื่อตอน่เย็นก็นำไปวางไว้ที่ชั้นแขวนและเดินมุ่งหน้าไปยังชั้นสองที่ห้องนอนของฉัน โดยที่พวกเพื่อนๆของพี่ปอนคงจะพากันทำรายงานอยู่ที่ห้องนอนของพี่ปอนหรือไม่ก็ห้องพี่เคนั้นแหละ
157
