เสียงกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความเ็ปของเหล่าผู้คนดังมาจากในเมืองชวนให้คนฟังรู้สึกหดหู่วังเวงใจ บรรยากาศรอบกายพวกเขาเริ่มเย็นะเืลงไปทีละน้อยแต่แล้วชายหนุ่มทั้งสองก็ต้องนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อพร้อมกับกลั้นหายใจเฮือก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักของใครคนหนึ่งกำลังเดินตรงมายังบริเวณที่พวกเขาหลบซ่อนอยู่
มันย่างสามขุมเข้ามาอย่างช้าๆราวกับนักล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่ออย่างใจเย็น ฟังได้จากเสียงฝีเท้าแน่นหนักที่กำลังเหยียบย่ำเศษขยะบนพื้นถนนเป็จังหวะเนิบนาบทว่าหนักหน่วงจนพื้นรอบกายพวกเขาสั่นะเืเบาๆเสียงนั้นดังใกล้พวกเขาเข้ามามากขึ้น และมากขึ้น...
“กูไม่อยู่แล้ว!”ปอนด์ะโลั่นออกมาอย่างเสียสติ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างกับเ้าเข้าดวงตาลึกโหลคู่นั้นเบิกโพลงสั่นหลุกหลิก ชายหนุ่มลุกพรวดวิ่งออกไปจากบ้านโดยไม่คิดชีวิตทิ้งให้คนเป็รุ่นพี่อยู่ในบ้านคนเดียว
เสียงโวยวายของปอนด์ได้ดังห่างออกไปเรื่อยๆทว่าเสียงฝีเท้าหนักนั้นยังคงเยื้องย่างตรงเข้ามาอย่างใจเย็นไม่ได้เปลี่ยนทิศติดตามเด็กหนุ่มที่พึ่งวิ่งออกไปแม้แต่น้อยซึ่งมันผิดจากที่เล้นได้คาดการณ์เอาไว้เมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้ว เล้นจึงตัดสินใจออกตัววิ่งหนีตามเสียงของปอนด์ไปโดยไม่คิดที่จะหันไปมองเ้าของฝีเท้าั์นั้น
เมื่อเล้นวิ่งมาจนใกล้พอที่จะมองเห็นร่างผอมแห้งของรุ่นน้องได้ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาหยุดชะงักก้าวขาไม่ออกทันใด...มันคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ตัวสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปสองเท่าร่างกายเปลือยเปล่าของมันนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามบึกบึน เนื้อตัวสีดำเมี่ยมเป็เงามันวาวมันกำลังจับศีรษะของปอนด์ยกขึ้นจนร่างผอมแห้งลอยเหนือพื้นมืออีกข้างของมันถือดาบเล่มยาวที่ชุ่มโชกไปด้วยเืยกขึ้นมากดลงบนคอของปอนด์ ในขณะที่เด็กหนุ่มกรีดร้องโหยหวนสลับกับเอ่ยร้องขอชีวิตจนเสียงแหบแห้ง
ปอนด์พยายามดิ้นทุรนทุรายให้หลุดไปจากเงื้อมมือของมันแต่ไม่เป็ผลมือใหญ่สีทมิฬกดมีดในมือหนักขึ้นแล้วหั่นลำคอของปอนด์ไปมาอย่างเชื่องช้าและอ้อยอิ่งเด็กหนุ่มวัยรุ่นกรีดร้องออกมาด้วยความทุกข์ทรมานเืสีแดงฉานไหลทะลักราวกับน้ำไหลออกมาจากท่อ แล้วเสียงของปอนด์ก็ได้เงียบลงในเวลาต่อมา...
สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นโยนร่างผอมแห้งในมือทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ไยดีก่อนที่มันจะหันหน้าช้าๆ มาทางชายหนุ่มอีกคนที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่
สัญชาตญาณเรียกร้องให้เล้นหันหลังกลับทันใดทว่าสองเท้ากลับต้องหยุดชะงักไปเมื่อุ์อีกตนหนึ่งมายืนดักรออยู่ด้านหลังเขาเสียก่อนแล้วร่างกายของเล้นพลันสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขนลุกชูชันทั่วทั้งสรรพางค์กายเมื่อได้ประจันหน้าเข้ากับมันในระยะประชิดภายใต้แสงจากท้องฟ้าสีเืโฉมหน้าของมันมีเพียงดวงตาสามดวงขนาดใหญ่สีแดงก่ำเป็ประกายวาวโรจน์ มันกำลังจ้องเขม็งมาอย่างน่าสยองขวัญ จิตใต้สำนึกะโบอกให้เล้นเอาชีวิตรอดให้ได้ เท้าทั้งสองกลับมามีแรงก้าวอีกครั้งเขาออกตัววิ่งหนีสุดชีวิต แต่จนแล้วจนรอดเสียงกลุ่มฝีเท้าหนักที่กำลังตามหลังมากลับไม่มีทีท่าว่าจะห่างออกไป
ไม่มีทางอื่นใดแล้วเล้นวิ่งตรงไปยังในเมือง เขาพยายามวิ่งเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางอยู่หลายครั้งแตุ่์เ่าั้กลับมีอยู่ทุกหนแห่ง สถานการณ์กลายเป็ว่า เลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิมร่างกายของชายหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เรี่ยวแรงเริ่มหดหาย จังหวะการวิ่งเริ่มอ่อนกำลังลงเขาหายใจหอบอย่างหนักแต่ก็ต้องทนฝืนความอ่อนแอเหล่านี้สุดชีวิต
เล้นหนีไปจนถึงสี่แยกใจกลางเมืองณ เวลานี้ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นถี่รัวจนแทบเหวี่ยงทะลุออกจากอกถนนสี่มุมมีเหล่าุ์ตัวดำเมี่ยมอยู่ทุกหนแห่งราวกับฝูงหมาป่านักล่าพวกมันเดินตรงเข้ามาอย่างใจเย็นโดยมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือ ตัวเขา
เล้นกวาดสายตามองไปรอบข้าง บนพื้นถนนเต็มไปด้วยร่างไร้ลมหายใจของเหล่าชาวเมืองสภาพของแต่ละศพนั้นน่าสยดสยองจนยากเกินที่จะบรรยาย เศษชิ้นส่วนมนุษย์ชิ้นน้อยใหญ่และเืสดไหลนองเปื้อนเปรอะอยู่ทุกหนแห่งสมองของเล้นกำลังทำงานอย่างหนัก ความกล้าหาญของเขาริบหรี่ลงจนแทบดับวูบ มีแต่ความมืดมนไร้ทางออกอยู่เป็เพื่อนรอบกาย
ทว่าส่วนลึกของจิตใจที่ไม่รู้จักคำว่ายอมจำนน ได้ร้องบอกให้เขาสู้สุดตัวอีกครั้ง มือสั่นเทาหยิบท่อนไม้ปลายแหลมใกล้มือขึ้นมา
“อย่าเข้ามา!” ดวงตาแข็งกร้าวของเขากวาดมองรอบทุกทิศทางแต่เหล่าุ์กลับหาได้สนใจไม่ พวกมันยังคงย่างสามขุมตรงเข้ามาประชิดมากขึ้นเรื่อยๆพวกสามตาอยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อมมือเท่านั้น ไม่รอช้า เล้นฟาดไม้สะเปะสะปะไปรอบตัวอย่างคลุ้มคลั่งแต่ถึงแม้ว่า เขาจะสู้สุดชีวิตเพียงใด ชายหนุ่มกลับไม่อาจต้านทานความเหนือกว่าของพวกมันได้ร่างกายของเหล่าุ์ไม่ต่างจากหินผา ไม้ผุในมือของเล้นแตกหักออกไม่มีชิ้นดี ในใจของชายหนุ่มกำลังกรีดร้องไม่จริง! มันไม่ควรจบแบบนี้!
มือสีดำเมี่ยมจับตรึงศีรษะของชายหนุ่มแล้วยกขึ้นจนร่างเขาลอยเหนือพื้นเหยื่อในมือพยายามดิ้นรนต่อต้านแต่กลับไม่เป็ผลมือขนาดมหึมาอีกข้างจับรวบขาของเขาเอาไว้ เล้นแผดเสียงออกมาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดมือใหญ่ของมันเลื่อนลงมาปิดใบหน้าของเขา เบื้องหน้าจึงเหลือเพียงความมืดมิด สองมือที่ยังคงมีอิสระพยายามคลายพันธนาการเหล็กกล้านี้ออกแต่มันคือเื่ที่เป็ไปไม่ได้ อากาศหายใจกำลังจะหมดลงในอีกไม่ช้า...
แต่ทว่าความทรมานนี้อาจจะยังไม่ค่อยหนำใจพวกมันนักุ์สามตาเปิดทางให้ชายหนุ่มกลับมาหายใจสะดวกอีกครั้ง หากแต่เพียงชั่วครู่เพราะมือมหึมานั้นได้ย้ายตำแหน่งไปบีบรัดรอบช่องอกของเขาแทน เมื่อร่างกายส่วนบนและส่วนท้ายของเหยื่อถูกตรึงอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม...แล้วความเจ็บปวดเหลือคณานับจึงได้เริ่มอุบัติขึ้น
มือดำเมี่ยมของมันออกแรงยืดร่างของเขาออกจากกันอย่างเนิบนาบราวกับกำลังดึงฉีกตุ๊กตาในมือเล่นเพียงแต่ตุ๊กตาตัวนี้มีลมหายใจและความรู้สึก แรงมหาศาลปลดปล่อยออกมาหาเขาทีละน้อยทีละน้อย ความเ็ปที่บริเวณลำตัวเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆก่อนจะไต่ระดับขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด เล้นแผดร้องออกมาด้วยความทรมานแสนสาหัส เมื่อเขารับรู้ได้ถึงร่างกายที่หลุดขาดพรวดออกจากกันก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสิ้นไป...
ชายหนุ่มกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอันเงียบสงัดไร้ซึ่งอารมณ์และความนึกคิด ไม่รู้สึกร้อน ไม่รู้สึกหนาวไม่รู้สึกถึงความเ็ปอีกต่อไป เหลือแต่เพียงความว่างเปล่ารายล้อมรอบกาย ทว่าทันใดนั้นห้วงแห่งภวังคจิตของเขาพลันถูกดับสูญไปด้วยแสงแห่งสุริยาสีนวลจากเบื้องไกล
เล้นลืมตาโพลงรู้สึกตัวตื่นขึ้นทันใดเขารับรู้ได้ถึงอากาศที่ลอยเข้ามาในโพรงจมูกอีกครา และได้รับรู้ในเวลาต่อมาว่า ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ร่วมกับฝูงชนทั้งหลายภายในสถานที่โล่งกว้างซึ่งปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกขมุกขมัว
เล้นไม่สามารถบังคับร่างกายตนเองได้อย่างอิสระจะหันหน้าไปมองรอบกายก็ไม่อาจทำได้ เขารับรู้ได้เพียงสิ่งที่ตามองเห็น นั่นคือ เหล่าผู้คนจำนวนมากยืนเรียงกันลักษณะเป็แถวตอนมีระเบียบทุกกระเบียดนิ้วราวกับกองทัพเหล่าใหญ่ก็ไม่ปานพวกเขาเดินพร้อมเพรียงกันเป็จังหวะ หนึ่งก้าวแล้วหยุด หนึ่งก้าวแล้วหยุด เป็เช่นนี้ซ้ำๆภายใต้สีหน้าอันเรียบเฉยไร้อารมณ์ สายตาของผู้คนจับจ้องไปยังจุดมุ่งหมายเดียวกันคือกำแพงหินสีดำสูงใหญ่เสียดฟ้า เหล่าคนที่อยู่แถวก่อนหน้าเขาเดินทะลุหายเข้าไปในกำแพงทีละคนๆ
เช่นเดียวกันกับเล้นร่างกายที่อยู่เหนือการควบคุมของเขาเดินตามคนข้างหน้าเป็จังหวะจนถึงปลายทางสีดำเมี่ยมก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะแทรกซึมหลอมรวมเข้าไปในกำแพงอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตาเมื่อร่างกายผ่านพ้นเข้าไปยังหลังกำแพงพบว่า มีแสงสีโลหิตสว่างวาบขึ้นมาพาให้ดวงตาของเขาพร่ามัวไปชั่วขณะ
เวลาผ่านไปชั่วครู่แสงนั้นได้เลือนจางหายไป สายตาปรับตัวกลับมามองเห็นได้ปกติร่างกายกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุม สัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่ได้เกิดขึ้น นี่เขาได้ตื่นขึ้นมาจากความฝันแล้วใช่ไหม?ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวทำให้เล้นเผยรอยยิ้มออกมา หัวใจของเขากำลังพองโตความอึดอัดอันหนักอึ้งกำลังสลายไป
แต่ทว่าทันทีที่ชายหนุ่มแหงนเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้ารอยยิ้มของเขาพลันเจื่อนลงถนัดตา ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลงฉายแววแห่งความสิ้นหวังเจือไปด้วยความหวาดผวาร่างกายของเขาสั่นเทาขึ้นมาโดยอัตโนมัติ...เขายังคงอยู่ในเมืองมรณะแห่งนี้
ภาพในความทรงจำที่ผ่านมาผุดขึ้นในหัวเป็ฉากๆความทรมานสาหัสสากรรจ์ยังคงติดตรึงหลอกหลอนเขาจนไม่อาจลบเลือนได้ทำไมเขายังอยู่ในเมืองบ้าแห่งนี้! เสียงในหัวของชายหนุ่มะโออกมาอย่างเหลืออดทำอย่างไรดี? เขาจะต้องทำอย่างไร? เล้นเค้นความคิดอย่างหนัก แล้วภาพใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็ของใครคนหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวใช่แล้ว! ชาวเมืองแห่งนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เขาพอจะพึ่งได้
ในขณะที่เล้นกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตนเองอยู่นั้นเสียงร้องไห้ของใครบางคนได้ดึงความสนใจของเขาเอาไว้ เล้นหันไปมองที่มาของเสียงนั้นพบว่าระยะไม่ไกลจากตัวเขามากนักมีชายร่างผอมแห้งกำลังนั่งกอดซุกหน้าเข้ากับเข่าตนเองพร้อมกับสะอื้นไห้ออกมาจนตัวสั่นชายเ้าของผมสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่าดูกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว ไม่ผิดแน่!
“ไอ้ปอนด์!” เล้นร้องะโขึ้น เขาเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังเดินออกมาจากกำแพงเพื่อตรงไปหาคนที่เขารู้จักเพียงหนึ่งเดียวในเมืองมรณะแห่งนี้
“พี่เล้น” ปอนด์เงยหน้าขึ้นมามองรุ่นพี่ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว! ปอนด์อยากกลับบ้าน!” ปอนด์ระบายความอึดอัดในใจออกมา ยิ่งพูดน้ำตายิ่งไหล
“ปอนด์ มึงต้องรีบตั้งสติ เราต้องตามหาพี่คนนั้น!” เล้นเอ่ยกับรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจังแน่วแน่
ส่วนชายหนุ่มผู้เป็รุ่นน้องยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กหนุ่มรู้ดีว่า จิตใจของเขาไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนกับรุ่นพี่แต่ปอนด์ก็พยายามเก็บกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ถึงแม้ว่า ภายในใจยังคงอึดอัดจนแทบอยากะเิออกมาก็ตาม
“พวกเอ็งกำลังตามหาฉันอยู่เหรอ?” เสียงอันคุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลังพวกเขาชายร่างสูงท้วมผิวสีคล้ำ เ้าของดวงตาแข็งกร้าว ผู้ชายคนนั้น คนที่เล้นพึ่งเอ่ยถึงไปตอนนี้เขากำลังแสยะยิ้มมุมปากยืนมองคนทั้งสองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาได้...
“เป็ไง? พวกเอ็งตายกันมากี่รอบแล้วล่ะ?”
++++++++++++++++++++++++++++++++
เอาแล้วววว เนื้อเื่กำลังเข้มข้นเลย ติดตามตอนต่อไปวันศุกร์นะคะ
2K
