บทที่23
(โฟร์ พาร์ท)
เวลาผ่านมาเดือนกว่าั้แ่ผมตัดสินใจกลับไปอยู่กับพี่ั์ที่คอนโด อยากจะบอกว่าผมโคตรอยากจะกลับบ้านเลย เพราะั้แ่ที่เรามีอะไรกันพี่ั์มันก็หาเื่หื่นใส่ผมได้ทุกวันเลย
บนตัวผมนี่ไม่ต้องพูดถึงรอยดูดใหม่ทับรอยดูดเก่าตลอดไม่มีว่างเว้นแต่ดีหน่อยที่พี่มันทำในส่วนที่มองข้างนอกไม่เห็น ไม่งั้นผมคงโดนครีมกับแดนแซวไม่เลิกแน่
แล้วอีกอย่างไอ้ชุดน่าอายทั้งหลายที่พี่ั์มันไปหาซื้อมาผมใส่ครบหมดแล้วครับอยากจะบอกว่าผัวผมหื่นมาก พี่ั์มันถ่ายภาพเก็บไว้ทุกชุดไม่ต้องกลัวว่าจะตกหล่น
นี่เผลอๆอาจมีคลิปด้วยนะครับเนี่ยถ้าหลุดออกไปมีหวังเจ๊งแน่ครับเพราะผมยังจำได้ว่าในห้องของพี่ั์มีกล้องวงจรปิดอยู่ แต่เื่นั้นช่างมันก่อนเพราะตอนนี้ผมได้งานมาใหม่นั้นก็คือการจัดซุ้มขายของของคณะสถาปัตย์ที่พวกเราทุกชั้นปีลงความเห็นกันว่าจะทำร้านราเมงกัน
เื่ของเื่ที่เราต้องมาจัดซุ้มขายของก็เพราะเ้าของมหา'ลัยเขาอยากทำการกระชับความสัมพันธ์ของเด็กแลกเปลี่ยนที่มาจากญี่ปุ่นกับเด็กในมหา'ลัยก็เท่านั้น ทำเหมือนกับเราเป็เด็กมัธยมเลยครับแต่ผมว่ามันก็น่าสนุกดีนะครับเพราะทางคุณอาของพี่ั์เขาให้คนภายนอกมาร่วมงานได้ด้วย
เราจัดซุ้มกันไปได้เกินครึ่งแล้วครับ ส่วนซุ้มของคณะเพื่อนผมอย่างคณะบริหารของแดนก็ทำเป็ร้านเมดคาเฟ่ครับมันคืออาหารตาดีๆนี่เองครับเพราะชุดที่พวกสาวๆเขาใส่มันวาบหวิวมาก
ส่วนคณะวิศวะก็เปิดเป็คอฟฟี่ช็อปที่อัดแน่นไปด้วยผู้ชายหน้าตาดีโอปป้าเกาหลีมาเองมาเป็พนักงานเสิร์ฟ ผมหละอิจฉานิดๆอย่างกับเ้าชายแล้วดูสารร่างผมดิ เอวบางร่างน้อยหน้าหวานน่าฉุดไปข่มขืนแบบนี้พูดแล้วช่างเศร้าใจนัก
ทำไมผมไม่ได้ความหล่อจากพ่อมาเลยนะชิชิมันน่าน้อยใจจริงๆ
"ยืนคิดอะไรอยู่อ่ะโฟร์ เหม่อลอยเชียว"
คนที่เดินเข้ามาทักผมคือน้ำขิงเพื่อนในคณะของผมเองครับเธอสวยหวานเรียบร้อยและเพียบพร้อมมากทั้งฐานะและหน้าตา ผมได้ข่าวว่าเธอไปจีบพี่ั์ของผมด้วยแต่ก็โดนปฏิเสธกลับมา
แต่เื่มันเกิดั้แ่ตอนปีหนึ่งแล้วครับแถมตอนนั้นผมกับพี่ั์ก็ยังไม่ได้เป็แฟนกันด้วยและตอนนี้น้ำขิงก็กลายเป็เพื่อนสนิทของผมไปอีกคนแล้ว ตอนที่น้ำขิงเธอรู้ว่าผมกับพี่ั์เป็คู่หมั้นกันเธอบอกกับผมว่าดีแล้วที่เป็ผมเพราะเธอไม่ชอบพี่ภีมเลยซักนิด
ตอนนี้เธอก็มีแฟนแล้วด้วยเป็สาวหล่อคณะอักษรแถมหวานเว่อร์กันมากๆจนคนที่เห็นต่างพากันอิจฉา ดูเหมือนผมจะเงียบนานไปแท่งโฟมที่เอาไว้จัดซุ้มถึงกระเด็นมาปะทะหัวผมอย่างจังเลยครับ
"เชี่ยใครขว้างมาวะ!"
"เราเองนายยืนใจลอยมากไปเราเลยช่วยกระตุ้นไง"เอิ่ม คืนคำได้ไหมที่บอกว่าเป็สาวหวานเรียบร้อยเมื่อกี้นี่อ่ะ น้ำขิงเธอช่างกวน...ผมว่าต้องเป็เพราะสาวหล่อแฟนของน้ำขิงแน่ที่ทำให้สาวหวานของผมหายไปเอาน้ำขิงคนเดิมของผมคืนมานะะะะ
"เราขอโทษที่มัวแต่เหม่อลอย"
"คิดถึงแฟนอยู่รึไงถึงเหม่อลอยแบบนี้"น้ำขิงถามผมอย่างทะเล้น
"เปล่าหรอกนะ เราคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอะว่าแต่ครีมมันหายไปไหนเนี่ยไม่ช่วยจัดซุ้มเลย"
"ครีมหรอ เราเห็นวิ่งไปทางคณะบริหารเห็นว่าชุดของซุ้มเราได้มาแล้วนะ อยากเห็นจังว่าจะเป็ชุดญี่ปุ่นแบบไหน"
ผมก็ตื่นเต้นครับ หวังว่าจะไม่ใช่ชุดแปลกๆแบบที่ครีมเคยแนะนำร้านให้พี่ั์มันหรอกนะ ผมหละเข็ดขยาดไอ้พวกชุดคอสเพลย์จริงๆ เมื่อวันก่อนพี่ั์มันก็เปรยๆว่าจะหาชุดน่ารักๆมาให้ผมใส่อีกแล้ว
ผมหละรีบปฏิเสธแทบไม่ทันเพราะทุกวันนี้ชุดนอนผมก็เหลือแค่เสื้อแขนยาวบางๆกับกางเกงขาสั้นที่ขาบานจนไอ้นั่นของผมห้อยออกมาสูดอากาศหนาวทุกค่ำคืนแล้วเหอะแถมพอตกดึกไอ้เสื้อบางๆนั่นก็ขาดจนผมไม่ต้องใส่อะไรนอน
เกิดเป็ไอ้โฟร์นี่มันน่าอนาจจริงๆ ผมหละไม่กล้าให้ลูกชายผมมาเห็นผมในสภาพนี้เลยแต่ดีหน่อย่นี้น้องซิกเข้าเรียนแล้วไม่งั้นคงได้อ้อนแม่พี่ั์มานอนกับพวกผมทุกคืนแน่แต่ผมก็เข้าใจอะนะว่าพี่มันอดทนอดกลั้นมากแค่ไหน พอตะบะแตกปีศาจร้ายก็ออกมาทันทีเลยไง
แล้วใครหละที่ซวยก็ผม ไอ้โฟร์คนนี้ไง พูดแล้วอยากจะร้องไห้ กระซิกๆ
"โฟร์!!น้ำขิง!!มาดูชุดเร็วสวยมากเลยนะมาดูสิ"
ครีมมันแหกปากมาแต่ไกลเลยครับพอมาถึงมันก็วางถุงชุดลงและแกะชุดออกมาโชว์พี่ๆน้องที่ต้องอยู่ประจำซุ้ม ทุกคนกรูกันเข้ามาดูอย่างตื่นตาเลยครับ ชุดกิโมโนกับชุดยูกาตะหลากสีแถมลายก็สวยมากๆเลยครับ ครีมแจกชุดให้ทุกคนเสร็จก็มายืนตรงหน้าผมพร้อมยื่นชุกยูกกาตะสีเขียวอ่อนลายต้นไผ่ให้ผม
"ไปใส่มา เดี๋ยวเราจะถ่ายรูปนายแล้วโปรโมตร้าน"
นางมารร้ายเข้าสิงร่างครีมคนงามอีกแล้วครับสั่งการอย่างกับฮิตเลอร์มาเอง แล้วมีหรือที่ผมจะกล้าปฏิเสธ ก็ไม่กล้าน่ะสิครับ ผมถึงต้องหยิบชุดมาใส่ เสร็จก็ต้องยืนอึ้งเพราะมันแหวกเห็นอกผมเลยอ่ะนี่ถ้าไม่ใส่เสื้อไว้ข้างในคงโป๊ไปแล้วครับเนี่ย
"ไงเสร็จยังออกมาให้ดูหน่อยดิ๊" เร่ง เร่งจริงนะพอผมออกไปเท่านั้นแหละ
"ไอ้โฟร์ใครให้มึงใส่เสื้อข้างในวะไปถอดออกเดี๋ยวนี้เลย"
"มันโป๊ไปนะครีม เราไม่กล้าใส่"จะกล้าใส่ได้ไงหละครับรอยแดงเป็จ้ำๆที่พี่ั์มันทำไว้เต็มตัวผมไปหมดเลยอ่ะน่าอายจะตายไปแถมอีกอย่างเอาไว้ให้ผัวดูคนเดียวก็พอแล้วจริงม่ะ
"เอาความจริงดิโฟร์ ว่าทำไมไม่ใส่"
"เออ!บอกก็ได้ เธอดูนี่ครีม"ผมถกเสื้อให้ครีมดู ครีมมันถึงกับใเอามืออุดปากตัวเองเลยอ่ะคิดดู
"กรี๊ดดดดด!!พี่ั์แม่งดุดันแถมหวงเบอร์10 ตายๆๆนี่มึงโดนเจาะไข่แดงแล้วหรอวะไอ้โฟร์ได้ป้องกันไหมเนี่ยเดี๋ยวท้องก่อนเรียนจบนะมึงฮ่าๆๆๆ"
"ครีม!!!ไม่ตลกนะเว้ย!เราขอใส่เสื้อไว้ข้างในนะแล้วก็อีกเหตุผลเรากลัวถ้าเราใส่แบบไม่ใส่เสื้อข้างในเราว่าวันงานร้านเราคงได้รายได้น้อยที่สุดอ่ะ"
"ทำไม?"ยัง ยังมีหน้ามาถามอีกนะอีน้องครีม
"พ่อครัวของร้านจะหายไงมึงเพราะโดนั์ฉุดอ่ะมึงรู้จักป่ะ"
"เออวะ ลืมไปเลยว่ามึงมีผัวแล้ว แล้วผัวก็หวงมาก งั้นใส่เสื้อข้างในก็ได้กูยังไม่อยากให้ร้านเราแพ้"
ที่บอกว่ากลัวร้านแพ้ก็เพราะผู้บริหารท่านตั้งกฎว่าถ้าร้านไหนได้รายได้เยอะสุดจะมีรางวัลให้เป็เงินหนึ่งแสนบาทแต่ภายในงานไม่ได้มีแค่ร้านขายของหรอกนะครับยังมีการประกวดการใส่ชุดประจำชาติของญี่ปุ่นอีกและกรรมการตัดสินก็คือเด็กแลกเปลี่ยน5คนนั้นแหละครับ คณะผมส่งเด็กปีหนึ่งไปประกวดครับชายหนึ่งหญิงหนึ่งคล้ายประกวดเดือนดาวเลยครับ ถือว่างานนี้จัดใหญ่กว่างานไหนๆเลยหละครับ
(วันงาน)
ต้องว้าวเลยครับ ไม่คิดว่าภายในงานคนจะเยอะแยะไปหมดแบบนี้ ร้านรวงของนักศึกษาก็คึกคักกันพอสมควรเลยครับ
จะว่าไปผมยังไม่เจอพี่ั์เลย งานนี้พ่อแม่ผมพวกท่านก็มาด้วยรวมถึงครอบครัวของพี่ั์ด้วยน้องซิกลูกชายผมนี่ตรงดิ่งไปที่ของเล่นก่อนเลยครับ ร้านที่คนเยอะก็น่าจะร้านของคณะบริหารครับเพราะมีอาหารตาน่ารักๆให้ดู
อีกคณะก็คณะวิศวะที่มีแต่โอปป้าหล่อ ร้านผมก็ไม่น้อยหน้านะครับขอบอก
มือผมนี่เป็ระวิงไปหมดแล้วหละครับดีที่ได้น้ำขิงกับเจ๊นาวมาช่วยไม่งั้นผมแย่แน่เพราะลูกค้าเยอะมากกอ.ไก่ล้านตัวยังไม่พอจนประมาณทุ่มกว่าๆที่เริ่มมีการประกวดชุดประจำชาติของญี่ปุ่นนั่นแหละครับคนถึงได้น้อยลงหน่อย
ผมเลยถือโอกาสพักไปเดินดูร้านของคณะต่างๆ เดินจนทั่วงานก็มาหยุดที่ร้านคอฟฟี่ช็อปของวิศวะที่ยังมีคนแน่นร้านเพราะเด็กแลกเปลี่ยนสองคนอยู่ที่คณะนี้ คนเลยเยอะเป็ธรรมดา ผมเดินเข้าไปในร้านเสียงกรี๊ดที่ดังเมื่อกี้อยู่ๆก็เงียบไปจนผมงงแล้วก็ได้ยินบางคนพูดขึ้น
"เชี่ยสวยสัสๆเลยวะ เด็กจากคณะไหนวะ"
"เด็กคณะไหนวะสวยเชี่ยๆ"
เอิ่มสวย ชมได้น่าปากแตกก่อนหน้าหนาวมากเลยครับน้อง แล้วผมก็เดินแหวกกลางเข้าไปกลางร้านจนเจอพนักงานเสิร์ฟที่จ้องหน้าโหดมาทางผมอยู่แล้ว คนนั้นก็คือพี่ั์แฟนผมเองถึงว่าไม่เจอที่แท้ก็มาช่วยรุ่นน้องอยู่ที่นี่
แถมตอนนี้ก็จ้องจนผมเสียวสันหลังวาบเลยครับผมเลยเลือกไปนั่งโต๊ะๆหนึ่งที่ยังว่างอยู่ คนที่ได้สติก่อนคือพี่เกมที่เดินมายื่นเมนูให้ผมแต่ผมยังไม่ทันได้สั่งตัวผมก็ลอยจากเก้าอี้พร้อมเสียงะโโหวกเหวกจนผมพ้นออกมาจากร้านด้วยอาการมึนงง
"น้องโฟร์!! โอ้์ในที่สุดก็หาเจอ น้องโฟร์ช่วยคณะเราด้วยนะครับน้องผู้หญิงที่ต้องลงประกวดดันท้องเสีย น้องมันดันกินส้มตำปลาร้าเข้าไปเยอะเลยท้องเสีย ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วด้วยอีกหนึ่งชั่วโมงก็จะเริ่มประกวดกันแล้ว"
"ห๊า!!พี่จะให้ผมใส่ชุดเกอิชาเนี่ยนะพี่โค้กผมเป็ผู้ชายนะเว้ย"
"ก็แกรู้ท่าร่ายรำพัดอยู่คนเดียวนี่หว่า ถือว่าช่วยกันหน่อยนะโฟร์ไม่มีใครจำท่าได้ซักคนส่วนไอ้ที่จำท่าได้แม่งหน้าตาก็เห็นแล้วกูสะดุ้งขวัญหายปลิวไปกับสายลมเลยสัส"
ผมทำไมซวยแบบนี้นะ เอาวะถือว่าทำเพื่อคณะเพราะถ้าไม่ชนะผมว่าไม่แปลกหรอกคณะอื่นนี่จัดเต็มกันมากอ่ะ
"โอเคพี่ผมจะลงประกวดแต่มีข้อแม้ว่าถ้าผมไม่ได้รางวัลพี่อย่ามาว่าผมนะถ้าว่าผม ผมจะให้พี่ั์มาอัดพี่แน่"
ผมตอบตกลงพี่โค้กพร้อมขู่เสร็จสัพ พี่โค้กแม่งตาเป็ประกายเลยครับไม่ได้สนใจที่ผมขู่ซักนิด
"ขอบคุณนะครับน้องโฟร์ค่ายปีนี้เราคงได้เงินไปช่วยเด็กๆเยอะแน่เลยครับ"
อืม พี่มันไม่ได้สนคำขู่ผมจริงๆด้วยหน้าระรื่นจับผมแก้ผ้าแต่เสียงพวกพี่มันเงียบกันมากผมว่าผมลืมอะไรไปบางอย่าง เชี่ยรอยบนตัวผม
"แหม ไอแห่งวิศวะหวงน้องชายของเจ๊มากเลยนะจ๊ะเนี่ยรอยเต็มเลย กระเทยอิจฉาจริงๆชะนีนี่จิกหมอนกันเป็แทบแล้วจร้า"
เจ๊นาวแซวผมหลังจากได้สติกัน ผมโดนแซวจนอายแทบอยากหายตัวไปเลยอ่ะครับแซวกันได้แซวกันดี
"กูว่าถ้ารอยเยอะแบบนี้กูคงต้องเพ้นส์กลบรอยแล้ววะ"
ทุกคนรุมแต่งตัวทำผมให้ผมกันจนเสร็จก็มายืนชมผลงานของตัวเอง ส่วนผมก็ได้แต่มองคนในกระจกอึ้งๆว่าใช่ผมแน่หรอ
ผมอยู่ในชุกเกอิชาสีดำแดงลายกิ่งซากุระทำไมผมถึงสวยดุแถมเซ็กซี่แบบนี้วะถ้าพี่ั์มาเห็นผมว่าผมคงโดนลากลงจากเวทีประกวดแน่
ผมก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้พี่ั์มาเห็นผมตอนนี้เลยแต่ก็นะคำขอของผมคงไม่เป็ผลเพราะตอนนี้พี่ั์มันมายืนประจันหน้ากับผมอยู่ในห้องแต่งตัวแล้วนี่ไง
โอ๊ยใจผมเต้นแรงไม่หยุดจนแทบกระเด็นออกมาแล้วแต่เมื่อมาเจอประโยคที่หลุดจากปากพี่ั์มันทำให้ผมอยากจะเข้าไปกระชากคอพี่มันจังแต่ก็ไม่แปลกที่พี่มันจะจำผมไม่ได้ก็สวยซะขนาดนี้
"ไอ้โค้กมึงเอาเมียกูไปไว้ไหน มึงมีสิทธิ์อะไรมาอุ้มเมียกูสัส"
หน้าโหดมาเลยครับสามีผมแถมยังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอีกช่างน่ากลัวจริงๆ
"ก็อยู่ตรงหน้ามึงนี่ไง แต่นี่ไม่ใช่เวลาร้องหาเมีย ไปครับน้องโฟร์ขึ้นเวทีแสดงได้เลย"
พี่ั์แม่งยืนอ้าปากค้างยุงแทบบินเต็มปากแล้วมั้งน่ะ พอได้สติก็พูดสิ่งที่ทำให้ผมสติแทบหลุด
"แสดงเสร็จยังไม่ต้องถอดชุดนะมึง กูขอซื้อชุดมึงเลย"
What!!!!!!! ได้กลิ่นความซวยมาเยือนผมไหมทุกคน!!
>>>>>>>><<<<<<<<<<<
1K
