บทที่ 18
การไล่ผีฉบับอนุบาล
ข่าวเื่เด็กใหม่'เสี่ยวเป่า'ชี้หน้าด่าลมด่าแล้งจนครูประจำชั้นหายปวดคอเป็ปลิดทิ้งแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนอนุบาลทานตะวันอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไวรัสท้องร่วงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน เย่ว์ซินก็ได้รับการสถาปนา(จากทั้งครูและนักเรียน)ให้เป็ 'ลูกพี่ใหญ่กิตติมศักดิ์' ประจำโรงเรียนไปโดยปริยาย!
ไม่ว่านางจะเดินไปเล่นสไลเดอร์มุมไหนก็จะมีเด็กผู้ชายตัวอ้วนอย่างต้าจวงคอยวิ่งเอาขนมมาถวาย และมีครูิิ
คอยประคบประหงมดูแลดุจไข่ในหิน
"ชีวิตในค่ายกักกันนี่มันก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่นะ"
เย่ว์ซินนั่งดูดนมกล่องรสช็อกโกแลตอยู่บนชิงช้า พึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี
แต่ความสงบสุขของอดีตเทพธิดามักจะอยู่ได้ไม่นานนัก...
่บ่ายคล้อยซึ่งเป็เวลา 'นอนกลางวัน' ของเด็กอนุบาลทั่วทั้งอาคารเรียนตกอยู่ในความเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ อยู่เบาๆ เด็กนับร้อยคนนอนเรียงรายกันอยู่บนฟูกนุ่มๆในห้องเรียนของตนเอง
เย่ว์ซินที่นอนไม่หลับ(เพราะนางไม่ชินกับการถูกบังคับให้นอนตอนกลางวัน)กำลังนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนฟูกติดหน้าต่าง ทันใดนั้น...สัญชาตญาณััภัยของนางก็ร้องเตือนดังลั่น!
'กริ๊ก... ครืดดดด...'
เสียงประหลาดดังมาจากทิศทางของ'ห้องเก็บของเก่า'
ที่อยู่สุดทางเดินของชั้นสอง มันไม่ใช่เสียงของครูแม่บ้านที่เดินทำความสะอาดแต่มันคือเสียงของบางสิ่งที่ 'หนัก' และ'เย็นเยียบ' กำลังลากตัวเองไปกับพื้นกระเบื้อง!
อุณหภูมิในห้องเรียนอนุบาล1 ลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนเด็กหลายคนเริ่มนอนขดตัวคุดคู้แสงแดดที่เคยสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง จู่ๆก็ถูกเมฆดำทะมึนบดบังจนห้องมืดสลัวลงอย่างกะทันหัน
กลิ่นเหม็นอับคล้ายหนูตายผสมกับกลิ่นธูปเก่าๆโชยโชยมาตามช่องลมแอร์
"มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนสินะ"เย่ว์ซินลืมตาโพลง
นางลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบเชียบที่สุด เพื่อไม่ให้ครูิิที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าโต๊ะครูตื่นขึ้นมา
เย่ว์ซินค่อยๆย่องออกจากห้องเรียนด้วยวิชาย่างก้าวเงาพราย (ฉบับอนุบาล)มุ่งหน้าไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปสู่ห้องเก็บของเก่า
ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ความเย็นะเืก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ไอหมอกสีดำจางๆ ลอยปกคลุมอยู่ตามพื้นทางเดินราวกับฉากในหนังสยองขวัญ
"กลิ่นอายแรงขนาดนี้ไม่ใช่ิญญาสัมภเวสีเร่ร่อนธรรมดาแน่...ต้องเป็พวกิญญาอาฆาตที่สิงสู่อยู่ในสถานที่นี้มานานนับสิบปี!"เย่ว์ซินประเมินสถานการณ์ในใจ
เมื่อไปถึงหน้าประตูห้องเก็บของเก่าที่แง้มเปิดอยู่เล็กน้อยนางใช้มือป้อมๆ ผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น...
แอ๊ด...
เสียงบานพับฝืดๆดังสะท้อนในความเงียบ
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเย่ว์ซินทำให้แม้แต่อดีตเทพธิดายังต้องลอบกลืนน้ำลาย!
ท่ามกลางกองโต๊ะเก้าอี้พังๆและของเล่นเก่าที่กองสุมกันเป็ูเา... มีร่างของ 'ชายชรา' คนหนึ่ง นั่งยองๆหันหลังให้อยู่มุมห้อง!
ชายชราคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีดำขาดวิ่นผมสีดอกเลากระเซอะกระเซิงยาว และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... แขนของเขายาวผิดปกติ!มันยืดยาวออกมาราวกับหนวดปลาหมึก กำลังใช้เล็บที่ยาวและดำขลับ 'คุ้ยเขี่ย' กล่องใส่ตุ๊กตาหมีเก่าๆ อย่างบ้าคลั่ง!
แกรก...แกรก...
"เอาคืนมา...เอาลูกของข้าคืนมา..."
เสียงบ่นพึมพำแหบพร่าดังก้องสะท้อนไปมาในห้องแคบๆมันเป็เสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโศกเศร้าอย่างลึกซึ้ง
จู่ๆชายชราก็หยุดการกระทำทั้งหมด... เขาััได้ถึงกลิ่นอายของ 'คนเป็' ที่ยืนอยู่หน้าประตู!
คอของชายชราบิดหมุนกลับหลังมา180 องศา! กระดูกคอดัง *กร๊อบ!*
ใบหน้าของผีเฒ่าซูบตอบจนเห็นโครงกะโหลกดวงตาทั้งสองข้างกลวงโบ๋มีเืสีดำไหลเยิ้มออกมา ริมฝีปากฉีกกว้างถึงใบหูเผยให้เห็นฟันแหลมคมที่เรียงตัวกันสะเปะสะปะราวกับฉลาม!
"เด็ก...เด็กอ้วนท้วนสมบูรณ์..." ผีเฒ่าแสยะยิ้ม น้ำลายหนืดๆ ไหลย้อยลงมาตามคาง"ข้าจะเอามาแทนลูกของข้า! มาเป็ลูกของข้าเถอะนะ!"
ผีเฒ่าพุ่งพรวดเข้ามาหาเย่ว์ซินด้วยความเร็วดุจสัตว์ป่า!แขนที่ยืดยาวทั้งสองข้างตวัดรัดหมายจะคว้าคอเด็กน้อย!
"ลูกบ้าลูกบออะไรของแก!ข้าเป็แม่ทัพ์ ไม่ใช่ลูกหมา!"
เย่ว์ซินตวาดลั่นนางไม่ได้เตรียมอาวุธ (ไม้บรรทัดเหล็ก) มาด้วย เพราะมันอยู่ในกระเป๋านักเรียน! ในวินาทีความเป็ความตายนางรีบกวาดสายตามองหา 'อาวุธ' ใกล้ตัว!
สายตาไปปะทะเข้ากับ'กระป๋องเกลือ'ที่แม่ครัวลืมทิ้งไว้บนรถเข็นอาหารหน้าห้องเก็บของ!
"เสร็จข้าล่ะ!"
เย่ว์ซินคว้ากระป๋องเกลือขึ้นมาเปิดฝาออกด้วยความรวดเร็ว นางควักเกลือป่นออกมาหนึ่งกำมือใหญ่ รวบรวมพลังปราณสีทองที่เหลืออยู่ทั้งหมดอัดเข้าไปในเม็ดเกลือจนมันสว่างวาบ!
"รับไปซะ!อาวุธลับระดับอนุบาล... เกลือสาดิญญา!"
ซ่า!
เย่ว์ซินสาดเกลือที่อาบปราณ์เข้าใส่หน้าของผีเฒ่าอย่างจัง!
"กรี๊ดดดดดดดด!"
ผีเฒ่ากรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด!เกลืออาบปราณปะทะเข้ากับไอิญญาสีดำ เกิดปฏิกิริยาเผาไหม้อย่างรุนแรง!ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากใบหน้าที่เน่าเปื่อยของผีเฒ่า มันเอามือกุมหน้าดิ้นทุรนทุรายไปกับพื้นห้อง!
แต่ิญญาอาฆาตตนนี้น่ากลัวกว่าผีแฟนเก่าของ
ครูิิหลายเท่า! มันมีความแค้นฝังลึก!
แม้จะโดนเกลือสาดจนหน้าไหม้มันก็ยังฝืนความเ็ป ตวัดแขนที่ยาวเหยียดราวกับแส้ ฟาดเข้าใส่ร่างของ
เย่ว์ซินเต็มแรง!
เพี๊ยะ!
เย่ว์ซินะโหลบได้ทันฉิวเฉียดแต่แรงลมจากการตวัดแขนก็ทำให้ร่างเล็กๆของนางกระเด็นไปชนกับชั้นวางของเล่นเก่าจนล้มระเนระนาด!
โครม!
"โอ๊ย!เจ็บนะ ไอ้ผีแก่!" เย่ว์ซินร้องโอดโอย คลำบั้นท้ายตัวเอง"กล้าทำร้ายร่างกายเทพธิดาเรอะ! วันนี้แกไม่ได้ไปผุดไปเกิดแน่!"
ผีเฒ่ายันกายลุกขึ้นยืนไอิญญาสีดำทะมึนแผ่ขยายออกมารอบตัวจนห้องมืดมิดไปหมด มันอ้าปากกว้าง เตรียมจะพ่น'ไอพิษมรณะ'ใส่เด็กน้อย!
เย่ว์ซินรู้ดีว่าถ้าโดนไอพิษนั่นเข้าไปร่างกายมนุษย์เด็กห้าขวบของนางต้องรับไม่ไหวแน่ๆ!
นางมองซ้ายมองขวาหาตัวช่วยในกองของเล่นที่หล่นกระจุยกระจาย มี 'สีเทียน' กล่องหนึ่งตกอยู่!
"สีเทียน? เยี่ยมเลย!ข้าจะใช้วิชาศิลปะขั้นสูงปราบแกเอง!"
เย่ว์ซินคว้าแท่งสีเทียนสีแดงสดขึ้นมาหนึ่งแท่งนางกัดปลายนิ้วตัวเองจนเืซึมออกมาเล็กน้อย(เพื่อใช้เืเป็สื่อนำพลังปราณที่รุนแรงที่สุด)แล้วนำเืไปป้ายที่ปลายสีเทียน!
"วิชายันต์์สะท้านภพ...ฉบับสีเทียน!"
เย่ว์ซินลุกขึ้นยืนจังก้าเผชิญหน้ากับผีเฒ่าที่กำลังพุ่งเข้ามานางตวัดแท่งสีเทียนสีแดงที่มีเืผสมปราณ์ วาดลวดลาย 'ยันต์ปราบมาร' ลงบนพื้นกระเบื้องด้วยความเร็วแสง!
เส้นสีแดงสดที่ถูกขีดเขียนลงบนพื้นเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าบาดตา!
ทันทีที่ผีเฒ่าก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของยันต์สีเทียน...
ตู้ม!
เสาแสงสีทองขนาดใหญ่พลุ่งขึ้นจากพื้นดินทะลวงร่างของผีเฒ่าอย่างรุนแรง!
"ม่ายยยยยยยยยย!"
เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของิญญาอาฆาตดังก้องก่อนที่ร่างของมันจะถูกแสงสีทองแผดเผาจนแตกสลายกลายเป็เถ้าธุลีสีดำร่วงหล่นลงสู่พื้น และจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย!
บรรยากาศเย็นะเืในห้องหายวับไปทันทีอุณหภูมิกลับมาเป็ปกติ แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอีกครั้ง
เย่ว์ซินทิ้งแท่งสีเทียนลงพื้นหอบหายใจแฮ่กๆ เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ร่างกายสั่นระริกจากการใช้พลังงานเกินพิกัด
นางทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้นอย่างหมดสภาพ
"แฮ่ก...แฮ่ก... ปราบผีด้วยเกลือกับสีเทียน... ถ้าเทพ์องค์อื่นรู้เข้าข้าคงโดนล้อไปอีกแปดพันปีแน่ๆ..." นางบ่นอุบอิบอย่างอับอาย
"เสี่ยวเป่า!"
เสียงเรียกด้วยความใดังมาจากหน้าประตู
ครูิิวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องเก็บของใบหน้าซีดเซียวเมื่อเห็นข้าวของล้มระเนระนาดและเด็กนักเรียนของตนนั่งกองอยู่กับพื้น
"เกิดอะไรขึ้นลูก!หนูเข้ามาทำอะไรในห้องนี้! ครูใแทบแย่ตอนเห็นหนูไม่อยู่ที่ฟูก!"ครูิิรีบเข้ามาอุ้มเย่ว์ซินขึ้นมาตรวจดูร่องรอยาเ็
"หนู...หนูแค่เดินละเมอมาเข้าห้องน้ำค่ะครูิิ"เย่ว์ซินรีบปรับโหมดเป็เด็กดีไร้เดียงสา (และรีบเอาเท้าเหยียบถูๆรอยยันต์สีเทียนที่พื้นเพื่อทำลายหลักฐาน)"แล้วหนูก็ลื่นล้มชนชั้นวางของเล่นหล่นลงมาทับนิดหน่อยค่ะ แฮะๆ"
ครูิิถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกกอดเด็กน้อยไว้แน่น "โชคดีนะที่หนูไม่เป็อะไรมากทีหลังอย่าเดินมาแถวนี้คนเดียวนะจ๊ะ ห้องนี้มัน...มันมีประวัติไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะ"
คุณครูสาวพูดด้วยน้ำเสียงหวาดๆ(เื่เล่าในโรงเรียนว่าภารโรงเก่าผูกคอตายในห้องนี้เพราะลูกชายโดนรถชนตาย)
เย่ว์ซินแอบยิ้มมุมปาก"ไม่ต้องห่วงค่ะครู ประวัติไม่ดีนั่น... มัน 'จบ' ไปแล้วล่ะค่ะ"
"หนูพูดอะไรนะจ๊ะ?"
"เปล่าค่ะ!หนูบอกว่า... หนูหิวเค้กช็อกโกแลตสตรอเบอร์รี่ที่คุณครูสัญญาไว้แล้วล่ะค่ะ!"เย่ว์ซินเปลี่ยนเื่หน้าตาเฉย
ตกเย็นวันนั้น...
เย่ว์ซินนั่งแทะเค้กช็อกโกแลตก้อนโต(ที่ได้จาก
ครูิิและกู้หลินรวมกันสองก้อน) อย่างเอร็ดอร่อยอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งใน 'ตำหนักัทอง'นางรู้สึกว่าการใช้ชีวิตเป็เด็กอนุบาลที่รับจ๊อบปราบผีเป็งานอดิเรกมันก็เป็สีสันชีวิตที่ดีไม่เลวเลยทีเดียว
แต่ในขณะที่นางกำลังมีความสุขอยู่นั้น...
ที่อีกซีกเมืองหนึ่งของโลกโซเชียล...พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ!
ในห้องสตรีมมิ่งที่ตกแต่งด้วยยันต์ปลอมๆและรูปปั้นเทพเ้าเรียงราย 'อาจารย์คง' หมอดูจอมปลอมผู้มีชื่อเสียง(และมีฐานแฟนคลับจอมมโนนับแสน) กำลังนั่งกำหมัดแน่นจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังฉายคลิปไฮไลท์ของ 'เทพธิดาน้อยร้อยศพ'
"นังเด็กเมื่อวานซืน!กล้าดีหักหน้าสมาคมหมอดูของข้าด้วยการแย่งลูกค้าเศรษฐีไปเรอะ!"อาจารย์คงคำรามลั่น ทุบโต๊ะดังปัง "พรุ่งนี้ข้าจะไลฟ์สดแฉความลวงโลกของแก!ข้าจะท้าแกประลองวิชา ให้ชาวโลกได้รู้ว่า แกมันก็แค่เด็กสิบแปดมงกุฎ
ที่ฟลุ๊คทายถูกเท่านั้น!"
1K
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
