เกิดใหม่ครานี้ขอเลือกสามีเอง

ตอนที่43 บททดสอบสุดท้าย

เสิ่นลี่อิงกระอักเลือดออกมาเล็กน้อยเธอเพียงแค่รู้สึกปั่นป่วนในร่างกายแต่ไม่รู้สึกเจ็บปวดภายในกายที่จะเป็นสัญญาณบ่งชี้ว่าตนได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

อย่างไรก็ตามเธอประมาทอำนาจเงินและพลังของชายชราอันเดรสเกินไปซึ่งช่างเทคนิคสามารถเก็บภาพการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของเธอได้อย่างชัดเจนจนทำให้ช่างเทคนิคเกิดความประหลาดใจ จึงหันหน้าไปสอบถามเจ้านายอย่างไม่แน่ใจว่าควรเปิดภาพที่แปลกประหลาดให้เจ้านายเห็นหรือไม่

“นายท่านครับ.....นายท่านอยากเห็นอะไรบางอย่างไหมครับ?”

อันเดรสได้ยินคำกล่าวของลูกน้องเขาพยักหน้าตอบรับด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “เอาสิ.....มีอะไรหรือ?”

ช่างเทคนิคยิ้มน้อยๆ โดยไม่กล้าตอบคำถามเจ้านาย แต่เขาแสดงภาพบนหน้าจออีกด้านหนึ่งซึ่งเป็นภาพช้าที่ถอดมาจากการบันทึกภาพฉบับเร็วที่ทุกคนมองเห็นตรงกันว่าเด็กสาวยืนนิ่งเฉยอยู่กลางสนามหญ้าเท่านั้นเอง

เมื่อทุกคนในห้องมองเห็นท่าทางวาดวงแขนและการเคลื่อนไหวขาอย่างมีรูปแบบมีการเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าแปลกประหลาด ก่อนที่จะกลับมายืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งทั้งหมดใช้เวลาเพียงแค่พริบตาเดียว

ชายชราอันเดรสตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้นยินดีที่ได้พบเด็กสาวที่มีทักษะพิเศษเหนือกว่าเด็กคนอื่นมากนักเขาหันหน้าไปจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหลายอีกครั้ง ร่วมกับผู้คนในห้องพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

ทุกคนต่างมองเห็นตรงกันว่าเสิ่นลี่อิงวิ่งตรงไปหายังที่กักขังน้องชายของเธอได้แม่นยำราวจับวางสร้างความประหลาดใจและงุนงงให้กับทุกคนเป็นอย่างยิ่ง

“พระเจ้า! เธอมีทักษะระดับพระเจ้าเลยนะนี่ไม่งั้นจะตามหาน้องชายที่ไม่ได้อยู่ในปราสาทได้ยังไง?”

อันเดรสอุทานอย่างตื่นเต้นยินดีเขาเชื่อมั่นว่าไม่มีคนของตนเองบอกกล่าวเรื่องที่อยู่ของน้องชายเธออย่างแน่นอน

เขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าการค้นพบที่อยู่ของน้องชายเด็กสาวผู้สืบทอดย่อมเป็นทักษะเฉพาะตัวที่เขาและทุกคนได้เห็นประจักษ์ตาเมื่อสักครู่นี้เอง

เสิ่นลี่อิงวิ่งตรงไปยังห้องเล็กหนึ่งที่มีกุญแจล็อกหน้าห้องไว้เธอเขย่าประตูอย่างแรงพร้อมกับเรียกน้องชายด้วยความกังวลใจว่า

“เสี่ยวหยาง!.....เสี่ยวหยาง!.....น้องอยู่ในนั้นไหม?”

เสิ่นลี่หยางได้ยินเสียงพี่สาวตะโกนเรียกอยู่หน้าห้องเขาปราดเข้ามายืนชิดประตูห้อง พลางตะโกนบอกพี่สาวอย่างยินดีว่า

“เจี่ยเจีย!.....พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แถมยังต้องมาใส่ชุดอะไรไม่รู้? พี่เป็นยังไงบ้าง?”

เสิ่นลี่อิงยิ้มกว้างที่พบว่าน้ำเสียงน้องชายยังปกติดีแสดงว่าน้องชายไม่ได้รับบาดเจ็บหรือมีการทำร้ายจากคนของชายชราแต่อย่างใดเธอจึงสอบถามน้องชายอย่างห่วงใยในเรื่องอาหารว่า

“เสี่ยวหยางน้องกินข้าวหรือยัง?ถ้ายังพี่จะไปหามาให้กินก่อน”

“ไม่ต้องเป็นห่วงครับเจี่ยเจียในห้องมีอาหารและขนมเพียบเลย ผมไม่มีอะไรทำก็เลยนั่งกินอยู่นี่แหละว่าแต่ผมจะออกไปยังไงละครับ?”

เสี่นลี่หยางบอกความจริงให้พี่สาวรับรู้เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องกังวลใจทว่าเขาไม่แน่ใจว่าพี่สาวจะหาทางพาเขาออกไปจากห้องเล็กนี่ได้หรือไม่เนื่องจากเขาพยายามกระแทกตัวเพื่อพังประตูออกไป ทว่าเขาไม่สามารถทำให้ประตูไม้โบราณบานใหญ่สะเทือนได้สักนิดจึงรู้สึกเป็นกังวลใจว่าพี่สาวจะช่วยเหลือตนได้อย่างไร

เสิ่นลี่อิงได้ยินคำตอบจากน้องชายจึงผ่อนความกังวลใจลงเธอจ้องมองกุญแจดอกเล็กที่ล็อกหน้าประตูห้องไว้พลางกวาดสายตามองสำรวจเพื่อค้นหากล้องวงจรปิดที่อาจซ่อนไว้เพื่อเก็บภาพของเธอเนื่องจากเธอไม่อยากเรียกความสนใจจากชายชราอันเดรสมากไปกว่านี้

เมื่อพบว่าบริเวณดังกล่าวไม่มีกล้องวงจรปิดแล้วเธอตัดสินใจปล่อยพลังที่เคยฝึกฝนมารวมกันไว้ในมือสองข้าง แล้วออกแรงบิดกุญแจให้คลายล็อกโดยตรง

“อึ๊บ!.... จงขาด!.....เดี๋ยวนี้!”

เสิ่นลี่อิงเค้นเสียงเพื่อรวมพลังโดยเธอพบว่าต้องออกแรงเป็นจำนวนมากในการพังกุญแจเหล็กที่คล้องประตูไว้ให้หลุดออกจากกัน

กระทั่งเธอสามารถพังกุญแจได้โดยใช้ระยะเวลาชั่วครู่หนึ่งมีเหงื่อเม็ดโตซึมตามกรอบใบหน้างามทั้งที่อากาศในสเปนตอนนี้มีอากาศหนาวเย็นเพราะยังอยู่ในช่วงฤดูหนาว

ถึงอย่างนั้นเสิ่นลี่อิงคาดไม่ถึงว่ามีกล้องวงจรปิดจากกำแพงปราสาทที่ส่องตรงมายังตำแหน่งของอาคารหลังเล็กที่ใช้เก็บฟืนจากระยะไกลโดยช่างเทคนิคสามารถซูมภาพให้เข้ามาใกล้ได้อย่างง่ายดาย

ภาพของเด็กสาวร่างผอมบางในชุดเจ้าหญิงสีชมพูใช้สองมือบอบบางสีขาวดุจหิมะบิดกุญแจหน้าห้องจนขาดออกจากกันโดยไม่มีเครื่องมือใดเข้าช่วยได้สร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนที่อยู่ในห้องเฝ้าระวังเป็นอย่างยิ่ง

ชายชราอันเดรสผุดลุกขึ้นยืนจากที่นั่งในทันทีเขาจ้องมองภาพเคลื่อนไหวซ้ำอีกครั้งที่ช่างเทคนิคแสดงให้เห็นอย่างรู้ใจ พลันตาเป็นประกายอย่างมีความสุขเป็นอย่างยิ่งพลางเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจว่า

“ไม่น่าเชื่อ! ปีนี้คนที่ชนะเลิศเป็นเด็กสาวจากเอเชียแล้วยังเป็นคนที่ทำให้ฉันพอใจมากที่สุด เธอเป็นคนที่สวรรค์ส่งมาให้ฉันอย่างแท้จริงนี่สิ.....ถึงจะคู่ควรเป็นผู้สืบทอดทรัพย์สมบัติของฉัน เพียงแค่ความสวยงามหรือฉลาดยังไม่พอที่จะดูแลอาณาจักรของฉันได้ ต้องเก่งเกินมนุษย์แบบนี้นี่แหละพระเจ้าทรงโปรดฉันแล้ว”

ชายชราอันเดรสยกมือประสานที่หน้าอกเป็นการขอบคุณพระเจ้าเขาไม่คาดคิดว่าการมีความคิดที่จะมอบทรัพย์สิน

มหาศาลให้กับเด็กนักเรียนที่ชนะในรายการแข่งขันของนักเรียนมัธยมปลายซึ่งตระกูลเฟอนันโดสนับสนุนมานานหลายสิบปี จะมีโอกาสพบเด็กสาวที่มีความเหมาะสมได้

“ทุกคนออกไป! ไปเรียกบอดี้การ์ดทั้งหมด! จงไปทดสอบในด่านสุดท้าย! หากทุกคนพ่ายแพ้ต่อเธอขอให้ระลึกไว้เสมอว่า นั่นคือเจ้านายของทุกคนอย่างแท้จริง จงออกไปให้หมด!”

ชายชราอันเดรสหันหน้ามาออกคำสั่งกับเหล่าผู้คุ้มกันที่มีอยู่ในห้องนับสิบคนเขาสั่งการให้ทุกคนส่งสัญญาณเรียกเหล่าผู้คุ้มกันทั้งหมดในปราสาทออกไปทดสอบเด็กสาวเพื่อพิสูจน์ในด่านสุดท้ายว่าเธอคู่ควรที่จะเป็นเจ้านายคนใหม่ของตระกูลเฟอนันโดหรือไม่

ชายฉกรรจ์สิบคนในห้องควบคุมต่างกรูออกไปปฏิบัติตามคำสั่งของอันเดรสอย่างเคารพแต่ละคนต่างต้องการทดสอบเจ้านายว่ามีความแข็งแกร่งเหนือกว่าพวกเขาหรือไม่อย่างกระตือรือร้น

อย่างไรก็ตามในยุคที่อันเดรสขึ้นครองตำแหน่งผู้นำตระกูลเฟอนันโดต่อจากบิดาเขามีความแข็งแกร่งเหนือกว่าผู้คุ้มกันทุกคนเช่นกันซึ่งเป็นผลมาจากการฝึกฝนอันหนักหน่วงของตระกูล

ตระกูลเฟอนันโดมีภารกิจสำคัญในการช่วยเหลือผู้คนในทางลับเพื่อต่อต้านความอยุติธรรมทั้งหลายทั้งนี้สมัยหนุ่มอันเดรสเคยทำหน้าที่เป็นโจรโรบินฮู้ดมาก่อน

ทว่าสภาพร่างกายที่เสื่อมโทรมตามกาลเวลาทำให้เขาไม่สามารถเอาชนะเหล่าผู้คุ้มกันได้เหมือนเดิมอีกทั้งเขารับรู้ดีว่าตนเองอาจมีชีวิตไม่ยืนยาวจึงต้องเร่งหาผู้สืบทอดให้พบโดยเร็ว

“นี่คงเป็นโชคชะตาของฉันกระมังเพียงแค่ปีแรกที่ฉันมีเจตจำนงมอบทรัพย์สมบัติ ฉันก็มีโอกาสพบคนคู่ควรเข้าให้แล้วหรือว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”

อันเดรสนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรงเมื่อนึกถึงความจริงบางอย่างเขาเริ่มรู้สึกว่าภาระอันหนักอึ้งบนบ่ากำลังผ่อนคลายลงจนรับรู้ได้ว่าตนเองคงมีอายุไม่ยืนยาวนัก

“นายท่านจะต้องอยู่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก่อนสิครับเพิ่งจะมีคุณหนูเข้ามาทำให้นายท่านยิ้มแย้มเหมือนเดิม อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะครับ”

อัลวาโรรีบกล่าวให้กำลังใจผู้เป็นเจ้านายในทันทีเขาไม่อยากเห็นชายชราต้องซึมเศร้าและเสียใจแบบนี้

“ฉันรู้ตัวเองดีอัลวาโรไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้หรอก เมื่อถึงเวลา.....ทุกคนล้วนต้องกลับคืนสู่ใต้ปฐพีแม้แต่ฉันเองก็เหมือนกัน สุดท้ายแล้ว.....จะยากดีมีจนอย่างไรทุกคนก็ต้องตายเหมือนกัน ไม่สามารถแบ่งแยกได้หรอก”

อันเดรสโบกมือเป็นเชิงห้ามไม่ให้ลูกน้องพูดปลอบใจอีกเขาเข้าใจสัจธรรมแห่งชีวิตเป็นอย่างดีจึงไม่คิดที่จะหาทางฝ่าฝืนหรืออยู่คงกระพันเหมือนดั่งเช่นพวกปีศาจที่นำวิญญาณของผู้คนมาต่อชีวิตให้เป็นอมตะแต่อย่างใด

……….

ด้านหยางจุ้นที่ไปร่วมงานเปิดตัวแพลตฟอร์มออลไทม์เขาแต่งกายด้วยชุดสูทสุภาพเพื่อไม่ให้ดูแตกต่างจากคนอื่นเกินไปถึงอย่างนั้นภาพลักษณ์สูงสง่าหล่อเหลาแปลกตายิ่งทำให้ผู้คนสนใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก

ฟิเดลชายหนุ่มหล่อเหลากำลังยืนพูดคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนเมื่อเขาเหลือบมองเห็นหยางจุ้นเดินเข้ามาในงาน เขาขอตัวกับกลุ่มเพื่อนเพื่อไปทักทายหยางจุ้นในทันทีว่า

“ผมขอตัวก่อนนะพอดีเจอคนรู้จัก จะไปทักทายในฐานะเจ้าบ้านเสียหน่อย”

ฟิเดลปราดเข้ามายืนตรงข้ามหยางจุ้นพร้อมยื่นมือไปหยิบแก้วแชมเปญจากถาดในมือบริกรให้หยางจุ้นอย่างเป็นกันเองว่า

“สวัสดีเพื่อนเดินทางมาเสียไกลเลย มีเวลาให้ฉันแก้มือสักหน่อยไหม?”

หยางจุ้นเหล่ตามองฟิเดลด้วยสีหน้าเรียบเฉยเขาตอบกลับเสียงราบเรียบอย่างไม่ยินดียินร้ายว่า

“ไม่! ไม่ว่าง!ไปหาคนอื่นเถอะ”

ฟิเดลยักไหล่อย่างไม่สนใจหยางจุ้นเขาไปยืนขนาบข้างพลางจ้องมองไปทางเวทีเหมือนหยางจุ้นแล้วกระซิบบอกชายหนุ่มอย่างเย้าหยอกว่า

“นายนี่.....ไร้ความรู้สึกเหมือนเดิมว่าแต่ถ้าได้เห็นเจ้าของแพลตฟอร์มออลไทม์คงไม่เสียอาการ.....ให้ต้องเสียชื่อที่สั่งสมมานานหรอกนะ”