เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 1

“เช่นนั้นหลังจากนี้ไป รบกวนพวกท่านกลับไปฝึกฝนหน่วยราตรีกาลให้พร้อมสำหรับการขึ้นเป็นผู้ฝึกสอนหน่วยรุ่นต่อไปนะเจ้าค่ะ”
 

“ว่าแต่ กิจการคุ้มภัยนี่ พวกเราจะทำรูปแบบใดหรือขอรับ” หนึ่งในผู้เข้าร่วมประชุมถามขึ้นมา
 

“อืมม ข้ายังตัดสินใจไม่ได้เลยเจ้าค่ะ แอร่ๆ” เป่ยจินยอมรับว่าตนเองเพียงแค่กำลังคิดเท่านั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าเมื่อมาถึงที่นี้แล้วทุกคนจะสนับสนุนและยินดีทำตามสิ่งที่นางต้องการโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ 
 

“โถ่ คุณหนู ท่านนี่มันจริงๆ เลยนะขอรับ” หยางคงที่เป็นเพียงผู้เดียวที่กล้าหยอกล้อคุณหนูของตนเอ่ยออกมา
 

“หยุดเลยเจ้าค่ะพี่หยางคง ข้าคิดไว้แล้วต่างหาก แต่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำแบบไหนดี” เป่ยจินที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับไปไม่ถูก จึงต้องงัดความคิดออกมา โดยการเอารูปแบบขนส่งเดลิเวอรี่ในยุคที่นางจากมา ส่วนสิ่งที่เปลี่ยนแปลงคงเป็นจากสินค้าจากที่เป็นอาหาร ผลิตภัณฑ์ต่างๆ รวมถึงราคาต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไป 
 

“อย่างเช่น” หยางคงถามต่อทันที
 

“อย่างเช่นอันใดของท่านเจ้าค่ะ” เอ๊ะ พี่หยาง กลับไปข้าจะฟ้องท่านป้าซู
 

“ก็รูปแบบที่คุณหนูคิดนะขอรับ” หยางคงที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดแผนอยู่ถึงแกล้งถามออกไปอีกครั้ง
 

“อืมงั้นหรือ ก็เป็นแบบนี้เจ้าค่ะ...” หลังจากนั้นเป่ยจินก็อธิบายแผนการออกไปให้ทุกคนได้ฟัง
 

"การคุ้มภัยรูปแบบแรกเราจะรับเฉพาะสิ่งที่ไม่มีชีวิตทุกชนิด​ ราคาการคุ้มครองจะขึ้นอยู่กับระยะเวลาและความสำคัญ​ของสิ่งที่เราต้องคุ้มครอง​ อีกทั้งยังกำหนดโดยการประเมิน​จากสถานการณ์​ใน​แต่ละช่วงเวลาและความสำคัญ​ของสิ่งนั้น​ หากมีความผิดพลาดใดที่เกิดจากทางเรา​ ทางเราจะยินดีชดใช้ด้วยของสิ่งเดียวกันหรือ​ มีมูลค่าเทียบเท่า​กับสิ่งนั้นๆ​ หากแต่ผู้จ้างงานไม่ยินยอม​ตามเงื่อนไข ก็จะไม่มีการทำสัญญาใดๆ เกิดขึ้นเด็ดขาด
 

ส่วนรูปแบบที่สอง​ การเป็นการให่ความคุ้มครองคุ้มภัยสิ่งมีชีวิตเท่านั้น โดยสิ่งมีชีวิตที่ว่าก็อย่างเช่นการรับคุ้มกันมนุษย์และสัตว์ เจ้าค่ะ"
 

“เช่นนั้นเงื่อนไขเราจะเป็นเช่นเดียวกับสินค้าไร้ชีวิตหรือไม่ขอรับ” หลวนคุนที่นั่งฟังเงียบๆ เอ่ยถามออกมาอย่างตั้งใจอีกครั้ง
 

“ไม่เจ้าค่ะ แตกต่างจากเดิมไม่มากนัก แต่ก็ใกล้เคียง เพียงแต่ทุกสิ่งจะอยู่ภายใต้เงื่อนไขของเราเท่านั้น หากไม่สำเร็จเราจะไม่รับค่าจ้างแม้แต่ตำลึงเดียว และเช่นกันหากสำเร็จแล้วค่าจ้างก็ตามสัญญา เพียงแต่หากทางเรามีการสูญเสียเกิดขึ้น ซึ่งข้าหวังว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นนะเจ้าค่ะ ทางเราจะเรียกเก็บเพิ่มตามสัญญา เป็นจำนวนเท่าไหร่นั้น คงต้องดูจากค่าจ้างและสินค้าที่ตกลงกัน”
 

“เช่นนี้ก็ถือว่าดีนะขอรับ”
 

“เจ้าค่ะ เพียงแต่เราต้องสืบหาข้อมูลของคู่แข่งในอนาคตของเราเช่นกัน” เป่ยจินเอ่ยสิ่งที่กังวลออกไปให้ทุกคนได้รู้ เพราะนางเองก็มิได้รู้จักโลกใบนี้ดีสักเท่าไหร่นัก
 

“อืม จากที่ข้าเคยไปขอทานมาก่อนที่จะเข้าสู่โรงค้าทาส ข้าเคยได้ยินมานะขอรับคุณหนูว่าส่วนมากแล้ว กิจการเหล่านี้จะเป็นของคนในราชวงศ์ขอรับ” หลวนซาน หนึ่งในสมาชิิกราตรีกาลที่ได้รับเคารพจากสมาชิกคนอื่นๆ ในหน่วย เอ่ยเสริมออกมา
 

“หืมม ราชวงศ์หรือเจ้าค่ะ ทำไมละเจ้าค่ะ แล้วพวกสำนักฝึกยุทธ์อะไรพวกนี้ละเจ้าค่ะ” นอกจากราชวงศ์ยังมีพวกสำนักอีกด้วย ที่จินเป่ยคิดขึ้นมาได้ว่าเคยอ่านเจอจากในนิยาย
 

“เป็นเช่นนี้ขอรับ เนื่องจากหากกิจการจำพวกการคุ้มครองหรือคุ้มภัยต่างๆ ยังมีน้อยยิ่งนัก ต้องเป็นผู้ที่มีเส้นสายหรือมีอำนาจคอยช่วยเหลือ หากไม่มีผู้ที่มีอำนาจคอยดูแลเบื้องหลัง อาจจะโดนโค่นล้มได้ง่ายๆ ขอรับ”
 

“นอกจากนี้สำนักฝึกยุทธ์ต่างๆ นั้น ส่วนมากเข้าร่วมกับราชวงศ์ขอรับ เพียงแต่ราชวงศ์จะให้อำนาจและการดูแลคนในสำนักคอยดูแลกันเองโดยจะไม่ยุ่งมือเข้ามาเกี่ยวข้อง หากไม่จำเป็นจริงๆ”
 

“ทำให้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะไม่มีเรื่องกับกิจการเหล่านี้ขอรับ”
 

“เช่นนั้นข้าจะมีปัญหาหรือไม่เจ้าค่ะ หากข้าเปิดกิจการขึ้นมาโดยที่ราชวงศ์ไม่ได้เกี่ยวข้อง”
 

“เรื่องนี้ ข้าไม่สามารถตอบคุณหนูได้จริงๆ ขอรับ”
 

“แต่ข้ามั่นใจว่าคุณหนูไม่จำเป็นต้องพึ่งพาขุมอำนาจใครขอรับ เพียงแค่มีท่านจินหลงและท่านเจี่ยฉง เป็นเบื้องหลัง” หยางคงยังคงเอ่ยออกมา อย่างสามารถทำให้คนฟังรู้สึกดีไปได้ในตัว
 

“ข้าไม่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง ข้าไม่มั่นใจว่ามันจะดีหรือไม่” ถึงแม้นางจะมีพวกเขาทั้งสอง ที่แข็งแกร่ง แต่นางไม่อยากให้ทั้งสองต้องมาเผยตัวตนในโลกใบนี้…เร็วเกินไป
 

“โถ่ คุณหนู ท่านแน่ใจหรือขอรับ หึหึ”
 

“หึยย เช่นนั้น พรุ่งนี้ท่านก็เข้าเมืองกับข้า ข้าจะไปตามหาคนมาเป็นหน่วยราตรีกาลสอง รุ่นน้องของพวกท่าน อิอิ”
 

“ขอรับ”
 

“เช่นนั้นทุกท่าน เตรียมพร้อมไว้นะเจ้าค่ะ อ่อ อย่าลืมนะเจ้าค่ะ เรื่องของระดับพลัง”
 

“ขอรับ พวกข้าจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวัง”
 

“เช่นนั้นแยกย้ายก็ได้เจ้าค่ะ ข้าคงต้องรีบกลับแล้วเช่นกัน เดี๋ยวท่านพ่อท่านแม่ถามหา”
 

“ขอรับ”
 

หลังจากนั้นเป่ยจินและหยางคงก็ตรงกลับบ้าน 
 

วันเวลาผ่านไปถึง อีกหลายกาลหมุนผ่าน ตอนนี้เหล่าหน่วยราตรกลานรุ่นแรกต่าง บรรลุระดับพลังขั้นสีเขียวขั้นสูงกันทั้งสิ้น สองร้อยยี่สิบคน ไม่เว้นแม้กระทั้งฝั่งของเหล่าสตรี
 

ในตอนนี้นั้นเรียกได้ว่ากองทัพของราชวงศ์ ก็มิอาจเอาชนะหน่วยราตรีกาลของเป่ยจินได้ ความสามารถของหน่วยราตรีกาลหนึ่งคน สามารถต้านทานฝ่ายตรงข้ามได้ถึงหนึ่งหมื่นห้าพันคนเลยทีเดียว 
 

หากพูดให้บุคคลทั่วไปฟังอาจจะไม่เชื่อ แต่หากมองว่าความสามารถด้านการฝึกพลังปราณนั้น ใช่ว่าทุกคนจะสามารถฝึกฝนได้ และหากฝึกฝนแล้วทรัพยากรที่ใช้ในการฝึกฝนนั้น ยิ่งมีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใด
 

เรียกได้ว่าชนชั้นของคนมีพลังและผู้ปรุงโอสถนั้น เป็นรองเพียงแค่ผู้สืบทอดราชบัลลังค์เพียงเท่านั้น แต่หากอยู่ตรงข้ามกับราชวงศ์ ก็มิอาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น…
 

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ ข้ากับหยางคงขอไปเดินเล่นที่ตลาดนะเจ้าค่ะ” เป่ยจินเอ่ยขึ้นมา
 

“อืมม ไปซนหรอเปล่า” ซานหลงเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารตรงหน้า ล้วนเป็นบัญชีของร้านทั้งสิ้น
 

“ข้าเปล่านะเจ้าค่ะ อิอิ ข้าขอไปนะเจ้าค่ะท่านพ่อ” เป่ยจินเอ่ยออกมาพร้อมทำหน้าออดอ้อน ทำให้คนฟังถึงกับถอนหายใจในความน่ารักของบุตรสาวตนเองพลางคิดไปในฝใจว่า ดีจริงๆ เชียว ที่ยังคงได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของบุตรสาวตน
 

“อืมไปเถิด อาหยางฝากเจ้าดูแลจินเออร์ด้วยนะ” ซานหลงที่ทนลูกอ้อนของบุตรสาวตนไม่ได้ จึงเอ่ยอนุญาตออกไปพร้อมกับฝากให้องค์รักษ์หรือก็คือ หยางคงดูแลไปในตัว
 

“ขอรับนายท่าน”
 

หลังจากนั้นทั้งสองคนจึงเลี้ยวเข้าไปในตรอกร้างที่ไร้ผู้คนสัญจร และทำการปลอมแปลงชุดและใบหน้าเพื่อเข้าสู่โรงค้าทาส เพื่อเลือกสมาชิกหน่วยราตรีกาลชุดที่สอง
 

“คารวะขอรับนายท่านทั้งสอง มิทราบว่าวันนี้ต้องการทาสเช่นไรดีขอรับ” ผูดูแลรีบเดินเข้ามาหาทั้งสองทันที เมื่อเห็นว่ามีคนท่าทางแปลกๆ เดินเข้ามา
 

“ข้าต้องการทาสชายจำนวนสามร้อยคนเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะพิการ เป็นโรค หรือแข็งแกร่ง ข้าต้องการดูและเลือกทุกคนเจ้าค่ะ รบกวนท่านนำมาให้ข้าที่ห้องรับรองหน่อยนะเจ้าค่ะ” เป่ยจินรีบเอ่ยจุดประสงค์หลักที่แท้จริงของตนเองออกไปทัน เพื่อไม่ให้เสียเวลา
 

“ได้ขอรับ เช่นนั้นเชิญพวกท่านนั่งรอที่ห้องรับรองก่อนนะขอรับ”
 

“เจ้าค่ะ”
 

*** ทำไมเนื้อหามันเยอะขนาดนี้ อือออออ อยากให้น้องโตแล้วจริงๆ นะ