ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

บทที่ 31

ค่ายอีกแห่ง

“ ว่ายังไงจะบอกได้หรือยังว่าพวกนายมาจากที่ไหน?” เดย์ถามกับชายที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเอง

มันมีสภาพท่าทางอ่อนแรงใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเพราะว่าขาของมันโดนทิ่มแทงด้วยดาบของเดย์

คมดาบแทงลึกลงไปถึงชั้นกล้ามเนื้อสัมผัสถึงกระดูกคนผู้นี้แสดงความเจ็บปวดออกมาราวกับเจียนจะตาย

เดย์ถามออกไปแต่ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็ยังคงเงียบอยู่

เดย์แสดงแววตาที่เย็นชาขึ้นเขาเริ่มขยับดาบของตนเองที่ปักอยู่ที่ขาของมัน

เมื่อขยับดาบของตนเองที่ปักอยู่ที่ขามันส่งเสียงร้องออกมา“ โอ๊ย!!!  ”

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายในตอนนี้ประสาทสัมผัสตอบสนองกับความเจ็บปวดอย่างแท้จริง

ชายผู้นี้เลือดขึ้นหน้าใบหน้าของมันแดงก่ำทั่วทั้งร่างกายเจ็บปวดดิ้นทุรนทุรายไปมา

“ ว่ายังไงฉันถามนายอยู่นะ…”เดย์ค่อยๆขยับร่างกายของตนเองไปด้านหน้าใช้แววตาที่เย็นชาของตนเองจ้องมองไปที่มัน

คนผู้นั้นสบเข้ากับดวงตาของเดย์ที่กำลังยืนอยู่ดวงตาของมันเบิกกว้าง

“ เข้าใจแล้วเข้าใจแล้วฉันจะบอก”

“ แต่ว่าอย่าอย่าฆ่าฉัน…”

เดย์เงียบ

หลังจากนั้นมันก็พูดออกมาอย่างรวดเร็ว“ พวกฉันได้รับคำสั่งว่าให้เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เพื่อแฝงตัวเข้ามา ” 

“ โดยทางค่ายของฉันบอกว่าให้เข้ามาแฝงตัวภายในสถานที่แห่งนี้เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลกลับไป”

“ ค่ายของพวกนาย?” เดย์กล่าวขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

หลังจากนั้นเขาก้มศีรษะของตนเองลงเล็กน้อยคิดกับตัวเองอยู่ภายในใจ“ เป็นอย่างที่ตัวของเราคิดเอาไว้จริงๆด้วย ”

“ พวกมันมีค่ายของตนเองยังไงก็เถอะก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าคนที่ตื่นขึ้นมาอย่างน้อยก็ต้องร่วมกลุ่มและก็สร้างขึ้นมากลายเป็นค่ายเล็กๆ ”

เดย์เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ในตอนนั้นก็ไม่ได้มีแค่สถานที่นี้สถานที่เดียวอย่างแน่นอน

“ แล้วทำไมพวกนายถึงเจอที่นี่ได้ล่ะ”

“ การสำรวจไงพวกฉันทำการสำรวจอยู่แล้วก็พบเจอที่นี่เขาโดยบังเอิญ ”

“ แต่ว่าหัวหน้ายังไม่ได้สั่งให้ลงมือทำอะไรบอกว่าให้แฝงตัวเข้ามาภายในนี่เเล้วก็รวบรวมข้อมูลที่พวกนายมีอยู่กับไป” 

เดย์ได้ยินแบบนั้นจึงถาม “แล้วสมาชิกของนายที่อยู่ภายในค่ายมีกี่คน ”

“ ประมาณสองร้อยคน ”

เดย์คิดภายในใจอย่างรวดเร็ว“ สองร้อยคนเลยอย่างนั้นเหรอ? ”

“ พวกมันมีจำนวนที่มากกว่าค่ายแห่งนี้แสดงว่าค่ายของมันก็น่าจะมีขนาดที่ใหญ่โตขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน”

“ จำนวนมากขนาดนั้นแสดงว่าน่าจะมีคนที่ฟื้นตื่นขึ้นมาก่อนเราหรือว่าก่อนคนพวกนี้”

“ เอาเถอะก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกแต่ว่าการที่พวกมันแทรกแซงเข้ามาแบบนี้และพยายามจะรวบรวมข้อมูลไปก็แสดงว่าตัวของพวกมันคงจะไม่ได้ตั้งใจจะผูกมิตรอยู่แล้ว”

เดย์เหลือบสายตาไปมองชายผู้นั้น“ เข้าใจแล้วพวกนายตั้งใจจะแฝงตัวเข้ามาภายในนี้เพื่อที่จะตรวจดูสินะว่ามีข้อมูลอะไรบ้าง ”

“ แล้วค่ายของพวกนายตั้งอยู่ที่ไหน”

“ ห่างออกไปทางทิศตะวันออกประมาณหกสิบกิโลเมตร ” 

“ หกสิบกิโลเมตรเลยงั้นเหรอ?” เดย์พูดกับตัวเองภายในใจ

“ หกสิบกิโลเมตรออกไปทางทิศตะวันออกนายบอกว่ามีจำนวนคนถึงสองร้อยคน ”

“ พวกนายมีชื่อกลุ่มหรือเปล่า”

“ มีสิกลุ่มของฉันชื่อแมมมอธ”

“ แมมมอธ? ”

“ ใช่!!! ”

“ แล้วกลุ่มของนายมีจุดประสงค์อะไรพอรู้หรือเปล่า”

“ พวกฉันงั้นเหรอตัวของพวกฉันเพิ่งเป็นสมาชิกใหม่ที่ถูกรับเข้าไปไม่รู้หรอกว่าภายในนั้นมีจุดประสงค์อะไรกันแน่”

“ แต่ว่าตัวของฉันเห็นว่าแมมมอธมีคนและมีจำนวนทรัพยากรเยอะดีชั้นเลยขอเข้ากลุ่มตอนนี้เป็นเพียงแค่ลูกน้องปลายแถวไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับกลุ่มมากนัก ”มันตอบกลับมาตรงๆ

เดย์ไม่ได้ประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะว่าถ้ามันเป็นสมาชิกระดับสูงคงจะไม่ได้โดนออกมาทำงานแทรกแซงตัวเช่นนี้อย่างแน่นอน

แต่นี้มันโดนใช้ออกมาทำงานภายนอกซึ่งนั่นก็แสดงว่ายศและตำแหน่งของมันคงจะไม่ได้ใหญ่โต

เดย์แสดงใบหน้าจริงจัง “เข้าใจแล้ว.. ”

เดย์แสดงใบหน้าเข้าใจบางอย่างแต่ในขณะที่เขากำลังพยักหน้าและทำความเข้าใจกับตนเองอยู่นั้นคนที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ถ้าแบบนั้นเอาแบบนี้เป็นยังไงนายมาเข้าร่วมกลุ่มกับฉันไหม ”

“ ถ้านายมาเข้าร่วมกลุ่มกับฉันหัวหน้าต้องยอมอย่างแน่นอน”

“ แล้วทนายตกลงตอนนี้พวกเราก็เอาเอกสารเหล่านั้นกลับไปที่ค่ายได้ความดีควา่มชอบมากมายเลยนะ” มันพยายามยื่นข้อเสนอเจรจากับเดย์

เดย์ได้ยินมันพูดแบบนั้นเขาหันไปมองแสดงแววตาเรียบเฉย

ก่อนที่ในชั่วพริบตาต่อมาแววตาคู่นั้นจะเปลี่ยนกลายเป็นแววตาที่เย็นชาเดย์ได้ดึงดาบออกจากขาของมัน

“ ฉึก!!! ”ดาบแบบเล่มนั้นถูกดึงออกความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายโลหิตสีแดงหลั่งไหลออกมามันกัดฟันแน่น

แต่ว่ามันเองก็ดีใจภายในใจของมันคิดว่าชายผู้ที่อยู่ด้านหน้าของมันยอมปล่อยมันแล้ว

“ แสดงว่านายตกลงสินะถ้า…”

“ ฉึบ!!! ”ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากคนผู้นั้นยังพูดไม่ทันจบประโยคเลยศีรษะของมันกระเด็นหลุดออกจากร่างกายถูกตัดด้วยดาบของเดย์ในครั้งเดียว

เดย์แสดงแววตาเรียบเฉยยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาเกาศีรษะแล้วก็พูดขึ้น“ ถ้าฉันกลับไปแต่ฉันคงโดนพรรคพวกของพวกแกตั้งสองร้อยกว่าคนลุงอย่างแน่นอน ”

ข้อเสนอนั้นมันเป็นเพียงแค่ข้อเสนอถ่วงเวลาเท่านั้นเดย์รู้ได้ในทันทีว่าอย่างไรเสียมันเองก็คงจะสังหารเขาอย่างแน่นอนถ้าไปถึงค่าย

[ ระบบ : เควส สังหารมนุษย์ ระดับซิลเวอร์ [silver]]สำเร็จ]

[ เงื่อนไขเควส สังหารผู้แฝงเร้นตัว   ]

[ ของรางวัล ได้รับค่าSP 100 หน่วย]

[ ของรางวัล การ์ดสุ่มสกิล 3 ใบ]

[ ถ้าทำไม่สำเร็จ ตาย!!! ]

ตัวอักษรปรากฏขึ้นด้านหน้าเดย์ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองไป 

“ สำเร็จแล้ว…ในตอนที่กำลังวิ่งมาอยู่เควสก็ปรากฏขึ้นมา ในตอนนี้ทำเควสเสร็จก็ได้รับสุ่มการ์ดสกิลอีกแล้ว ” 

ในตอนที่เขากำลังจะวิ่งมาถึงสถานที่แห่งนี้ในตอนนั้นข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาด้านหน้ามันแจ้งเตือนเควสให้สังหารมนุษย์

แน่นอนว่าเขาสามารถทำได้สำเร็จหลังจากที่สังหารพวกมันทั้งหมดในสถานที่แห่งนี้หมด 

“ เพราะว่าเควสเป็นระดับที่ยากขึ้นของรางวัลตอบแทนก็เลยได้ต่างกันลิบลับการ์ดสุ่มสกิลถึงสามใบเยี่ยมยอดไปเลย ”

เดย์พึงพอใจกับรางวัลที่มันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าของตนเองเป็นอย่างมาก

เขาได้รับการ์ดสุ่มสกิลถึงสามใบแน่นอนว่ามันเป็นประโยชน์กับเขาอย่างแน่นอน

เวนดี้ค่อยๆเดินออกมาจากภายในเต็นท์หญิงสาวผมทองสภาพเหนื่อยล้าเดินออกมาจากด้านในใช้ดวงตาของตนเองกวาดไปมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

พบเห็นซากศพมากมายนอนตายเกลื่อนกราดอยู่เธอยังตกตะลึงเลยว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเดย์คนเดียวอย่างงั้นเหรอ

เดย์หันไปมองที่เธอจากนั้นก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ ได้เวลาเก็บกวาดแล้ว ”

“ เก็บกวาดอย่างงั้นหรอ?”

“ ใช้เก็บกวาดตอนนี้ทุกคนภายในค่ายกำลังหลับอยู่เพราะแบบนั้นมันเองก็ถึงเวลาที่พวกเราจำเป็นต้องสะสางพวกนี้ จะให้โทมัสรู้ไม่ได้ ”

เวนดี้ค่อยๆเดินเข้ามามองสบจำนวนมากที่นอนตายอยู่ที่พื้นแล้วก็พูดขึ้นอย่าง“ แล้วศพจำนวนมากพวกนี้ล่ะเราจะเอาอย่างไร ”

“ เรื่องนั้นไม่ยากหรอกในเมื่อพวกมันมีจุดประสงค์แฝงเร้นแบบนี้อยู่แล้วถ้าแบบนั้นเราก็จัดฉากว่าพวกมันทำภารกิจสำเร็จเป็นอย่างไง”

“ เอาร่างของพวกมันไปเผาพร้อมกับเอกสารทั้งหมดที่เธอรวบรวมเอาไว้ด้านในเพียงแค่นี้ทุกคนก็จะมองเห็นว่าพวกมันทำภารกิจสำเร็จและพวกมันเดินทางออกไปแล้วหลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการ”

“ แล้วอีกอย่างถ้าทำวิธีนี้มันเองก็จะเป็นการปิดบังข้อมูลที่เอ่ออุตส่าห์รวบรวมมาไม่ให้ตกอยู่ภายในมือพวกโทมัสด้วย”

เวนดี้แสดงใบหน้าจริงจังคิดก่อนที่จะหันไปพยักหน้า“ เอาแบบนั้นก็ได้ ”

จบบท