คลื่นพิศวาส ทาสรักมาเฟีย_End

    บทที่ 2 พึงพอใจ... 50%

            เอลรันโน่เห็นโดมินิคนั่งดูศุภิสรากินอาหาร ถึงแม้จะมองเห็นในระยะไกลๆ แต่เอลรันโน่ก็จำคนทั้งสองได้เป็๲อย่างดี และต้องให้เจ็บใจลูกน้องตัวเองเป็๲อย่างมาก ที่บังอาจพลั้งเผลอจนทำให้กวางสาวสวยหลุดมือไปอย่างง่ายดายอย่างนี้ หลุดไปไหนไม่หลุด หลุดไปอยู่ในมือของโดมินิคนี่สิ


            เอลรันโน่ยืนมองคนทั้งสองไป มือทั้งสองข้างก็กำเข้าหากันแน่น แต่ทำอะไรไม่ได้มากกว่าการยืนมองอยู่แบบนี้ แต่ยืนมองอยู่สักพัก เอลรันโน่ก็หมุนตัวเดินไปยังฝั่งที่มีห้องห้องหนึ่ง ซึ่งเป็๲ห้องแยกออกจากห้องอื่น โดยห้องนี้ค่อนข้างลับตาคน


            “คุณเอลรันโน่!”


            วาโรลที่กำลังยืนสูบบุหรี่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เห็นเอลรันโน่เดินเข้ามาก็รีบโยนบุหรี่ทิ้งไป และรีบเดินเข้ามาหาเอลรันโน่อย่างเร็วไว วาโรลคิดว่าตัวเองรู้ดีเลยล่ะ ที่เอลรันโน่มาถึงห้องนี้ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะมาถึงที่นี่มาก่อน เป็๲เพราะเ๱ื่๵๹อะไรหากไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ผู้หญิงคนไทยคนนั้นหลุดหนีออกไปได้


            วาโรลรีบเปิดประตูห้องให้เอลรันโน่เข้าไป เอลรันโน่เดินเข้าไปด้วยสายตาลุกโชน แต่ปากก็ยังปิดเงียบนิ่งสงบ ซึ่งทำให้ลูกน้องทุกคนรู้เลยแหละว่าเอลรันโน่กำลังโกรธ


            เพี๊ยะ...... เพี๊ยะ......

            เพี๊ยะ...... เพี๊ยะ......


            เอลรันโน่เข้ามาในห้องแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นตวัดตบหน้าวาโรลและชายอีกสามคน คนละหนึ่งที โทษฐานที่ทำให้ผู้หญิงที่เป็๞ตัวเงินตัวทองหลุดหายไปง่ายๆ ถึงแม้ว่าจะหลงเหลือผู้หญิงที่โดนหลอกมาอีกสามคน และสามคนนั้นยินยอมทำตามคำสั่งแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังไม่สู้ผู้หญิงคนไทยคนนั้นอยู่ดี เพราะเอลรันโน่หมายตาเอาไว้อยู่ก่อนแล้วเช่นกัน


            “ไอ้ห่า!!...... พวกมึงทำงานประสาอะไรวะ ไม่ได้เ๹ื่๪๫เลย กะอีแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ปล่อยให้หลุดรอดไปได้ยังไงวะ แถมมันยังได้คนคุ้มหัวมันดีซะด้วย จะเอากลับมาก็ลำบากแล้ว”


            “พวกผมขอโทษครับนาย นังผู้หญิงคนไทยคนนั้นมันหลุดออกจากห้องไปตอนไหน พวกผมไม่รู้เลยจริงๆ ครับนาย”


            “มึงไม่ต้องมาพูดเลย พวกมึงสะเพร่ากันทั้งนั้น พวกมึงรู้ไหมว่านังนั่นจะทำเงินได้มากเลยนะ ต่อไปอย่าให้เกิดเ๹ื่๪๫อย่างนี้ขึ้นมาอีกเป็๞อันขาด ไม่งั้นแล้วกูไม่เลี้ยงพวกมึงให้เปลืองข้าวสุกแน่”


            “แล้วนังผู้หญิงคนนั้น นายจะให้ทำยังไงต่อครับ?”


            “ไอ้ห่า!!!...... จะให้ทำยังไงได้วะ ก็ต้องปล่อยไปตามนั้นสิ มึงไม่รู้รึไงว่าไอ้ผู้ชายที่กางปีกปกป้องนังผู้หญิงคนนั้นเป็๞ใคร มึงไม่รู้เลยหรือไงห๊ะ!!!!!!...... นั่นมันมาเฟียระดับต้นๆ เลยนะเว้ยยย!...... ใครๆ ก็ไม่กล้าที่จะไปต่อกรกับมัน แล้วพวกมึงยังคิดว่า กูจะไปต่อกรกับมันอยู่อีกหรอห๊ะ!!!!!!......”


            วาโรลเป็๞คนเดียวที่พูดออกมา เนื่องจากเป็๞หัวหน้าของชายสามคน ส่วนชายสามคนนั้นต่างพากันก้มหน้า นิ่งเงียบกริบไปตามๆ กัน แต่พอวาโรลพูดยังไม่ทันจบประโยคดี ก็ถูกเอลรันโน่ตะคอกเสียงดัง ด้วยอารมณ์คุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม คราวนี้ทำให้วาโรล และพวกพ้องต่างพากันเงียบเป็๞เป่าสากไปเลย


            คำถามที่วาโรลถามนี้ ยิ่งทำให้เอลรันโน่โกรธจัดมากยิ่งขึ้น ทั้งสีหน้าแววตาและเสียงพูดรู้ชัดเจนเลย และก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นต่างพากันเงียบกริบ แม้กระทั่งผู้หญิงสามคนที่จับมาเพื่อขายบริการ ก็ต่างพากันเงียบกริบไปตามๆ กัน


            “บอกไว้ตรงนี้เลยนะ นังผู้หญิงคนไหนที่ไม่ยอมทำงานให้ฉัน มันจะไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ และจะไม่มีใครได้เห็นแม้แต่ศพ”


            “ฮือๆๆๆ......”


            เอลรันโน่พูดข่มขู่พวกผู้หญิงที่กำลังรวมกลุ่มกันอย่างหวาดกลัว ยิ่งได้ยินเอลรันโน่พูดมาอย่างไร้ซึ่งความปรานี ก็ยิ่งทำให้หวาดกลัวมากยิ่งขึ้น ซึ่งพวกผู้หญิงกลุ่มนี้คงเป็๞ผู้หญิงที่โชคร้ายมากมาย แต่ก็ไม่รู้จะหนีไปทางไหนได้ เพราะไม่มีทางให้หนีพ้นเลย


            เอลรันโน่มองกลุ่มผู้หญิงที่ทั้งคนเก่าและคนใหม่ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องนั้นไป โดยมีคนติดตามสองคนเดินตามหลังไปติดๆ จนกระทั่งเอลรันโน่เดินลับหายออกไปจากห้อง


            “ฉันว่าแล้ว จะต้องโดนแน่ก็โดนจริงๆ ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ถึงตาย”


            ผู้ชายหนึ่งในสามคนพูดขึ้น เหมือนพอจะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเจออะไรแบบนี้ ผู้ชายส่วนที่เหลือรวมทั้งวาโรล ต่างมองหน้ากันและกัน แล้วจึงเดินออกจากห้อง และไม่ลืมที่จะใส่กุญแจล็อกปิดประตูเอาไว้แ๞่๞๮๞า เพื่อไม่ให้พวกผู้หญิงที่อยู่ภายในห้องหนีออกไปได้อีก


    ๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑