เมืองแลคซัสแห่งนี้ถูกปกครองโดยองค์าาวิลเลียม โอลิเวอร์ คาร์เพนเทอร์ มีอายุห้าสิบแปดปีและปกครองเมิองแห่งนี้มาโดยตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ใน่ที่องค์าาองค์นี้ได้ปกครองนั้นบ้านเมือง ชาวบ้านก็มีความได้เจริญรุ่งเรืองเป็อย่างมาก ส่วนความแข็งแกร่งขององค์าา เหล่าอัศวิน เหล่าทหารทุกๆนายนั้นก็แข็งแกร่งมากจนทำให้พวกเขาได้ความเคารพ ความภูมิใจและความไว้ใจจากชาวบ้านอย่างไม่ต้องสงสัย
เอลิออส ตัวของเขาสูงถึง หนึ่งร้อยแปดสิบเิเ ร่างกายที่อ่อนนุ่มแต่ก็เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพราะเขานั้นหมั่นฝึกฝนตัวเองอยู่เสมอ ใบหน้าที่เรียวยาว ขนคิ้วที่เรียงติดกัน ดวงตาที่ใสแต่ก็แหลมคม สันจมูกที่โด่ง ปากสีแดงอมชมพูและผิวขาวจนเห็นเส้นเื ถ้าจะเรียกเขาว่าเป็ชายหนุ่มที่มีความงาม ความบริสุทธิ์และหล่อเหลาที่สุดในราชอาณาจักรก็ไม่เป็กล่าวที่เกินจริงเลย ชื่อของเขาก็คือ..
องค์ชาย เอลิออส วินเซนต์ คาร์เพนเทอร์
องค์ชายคนเล็กขององค์าานั้นเองความงามและความสง่างามของเขาก็สมกับที่เป็ถึงองค์ชายของเมืองแห่งนี้แต่นิสัยของเขานั้นไม่ได้เป็มิตรกับทุกคนเท่าไหร่ เขาเป็คนสุขุม เ็าเป็อย่างมากไม่ว่าจะเป็ใครหน้าไหนเขาก็ไม่ได้สนใจแต่ก็ไม่ใช่ว่าเขานั้นจะไม่มีมารยาทซะทีเดียวแต่ก็มีหญิงสาวอยู่ผู้หนึ่งที่เขาไม่เคยจะทำตัวไม่ดีใส่นางเลย เขานั้นเป็เอาใจใส่และคอยเป็ห่วงนางมาโดยตลอด เซลีน ฮอชเนอร์ ซึ่งนางนั้นเป็บุตรสาวของพ่อค้าใหญ่ในเมืองแต่ด้วยความงามและนางมีนิสัยที่ดีมากๆจึงทำให้เขานั้นได้ตกหลุมรักนางตลอดมาแต่เขาก็ไม่เคยที่จะบอกความรู้สึกตัวเองให้นางได้รู้เลยแม้แต่ครั้งเดียวเพราะเขาก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะแต่งงานกับนางด้วยตำแหน่งของเขา ทำให้่ที่พวกเขาโตกันแล้วก็ไม่ค่อยจะได้เจอกันเหมือนเมื่อก่อนเขาก็ทำได้เพียงแค่ได้อยู่เป็ห่วงนางอยู่แบบนี้แต่เขาก็มีความสุขมากแล้ว
ในระหว่างทางที่เขากำลังเดินไปนั้นจู่ๆเอลิออสก็ได้เสียงของบ่าวรับใช้คุยกัน
"เ้าได้ยินข่าวใหญ่ในวันนี้รึเปล่า?"
"ข่าวใหญ่? ข่าวเื่อะไรๆ?!"
"ก็ข่าวเื่ขององค์รัชทายาทไง! ในข่าวบอกว่าองค์รัชทายาทจะแต่งงานกับหญิงสาวบุตรของขุนนางในเร็วๆนี้~"
"แต่งงาน?! องค์รัชทายาทจะแต่งงานงั้นรึ? เป็ไปได้ยังไงกัน มีใครเคยเห็นพระองค์ท่านมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวด้วยรึไง?"
"ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน"
"แล้วหญิงสาวผู้โชคดีนางนั้น นางชื่ออะไร?"
"บุตรสาวของพ่อค้าใหญ่.. เอ่อ.. ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็.. ซ..เซ .. เซลีน! ใช่แล้ว นางชื่อเซลีน~"
เอลิออสพลันหยุดชะงักด้วยความใสักพักเขาก็เดินเข้าไปหาบ่าวที่กำลังยืนคุยอยู่
"อ้ะ! อ..องค์ชาย?"
"องค์ชาย~ มีเื่อันใดให้กระหม่อมรับใช้หรือเพคะ? "
บ่าวรับใช้ต่างก็ตื่นใที่จู่ๆเอลิออสก็เดินเข้ามาหาพวกนางอย่างไม่คาดคิดถึงแม้ว่าเอลิออสจะมีความหล่อเหลาถึงขั้นพระเ้าก็ยังสู้ไม่ได้ แต่ทุกวันในวังก็รู้กันดีว่าองค์ชายท่านนี้มีบุคลิคสุขุมและเ็าที่น่ากลัวเอามากๆ แต่จู่ๆองค์ชายก็เดินเข้ามาหาบ่าวรับใช้เองเนี่ย? ทำให้พวกเขายิ่งหวาดกลัวขึ้นไปอีก เพราะไม่รู้ว่าองค์ชายกำลังคิดและจะทำอะไรกันแน่?
"พูดอีกครั้งสิ"
เอลิออสกล่าวด้วยเสียงเข้ม
"ช..ชื่อ? ชื่อหรือเพคะ? อ้อ! ชื่อของหญิงสาวที่กำลังจะแต่งงานกับองค์รัชทายาทใช่หรือเปล่าเพคะ?"
บ่าวทั้งสองต่างก็กระสับกระส่ายเล็กน้อย
"นางชื่อ เซลีน... เซลีน ฮอชเนอร์ เพคะ นางเป็บุตรของพ่อค้าใหญ่ที่กำลังจะแต่-"
ไม่ทันที่บ่าวรับใช้จะพูดจบเอลิออสก็รีบเดินออกไปจากวังอย่างรวดเร็ว
"เอ่อ.. องค์ชายจะรีบไปไหนเพคะ?"
เอลิออสได้มาหาเซลีนที่บ้านของนางนั้นเองแต่ก็โชคดีที่ตอนนี้พ่อแม่ของนางไม่อยู่เลยไม่ได้เกิดเื่วุ่นวายอะไร
"เอลิออส? เอ่อ.. ท่านมาหาข้างั้นรึ?"
เซลีนกล่าวถามด้วยความแปลกใจเพราะเอลิออสไม่เคยที่จะมาหานางถึงที่บ้านแบบนี้มาก่อนทำให้นางแปลกใจเอามากๆ
เมื่อเอลิออสได้ยินเสียงที่อ่อนนุ่มและใบหน้าที่อ่อนโยนของนางนั้น ทำให้ความร้อนรนและความสงสัยหายไปในพริบตา ตอนนี้เขารู้สึกสบายใจและอุ่นใจขึ้นมาทันที
"เอ่อ.. ท่านจะเข้ามารึเปล่า?"
เซลีนกล่าวถาม
"ข้าเพียงผ่านมาทางนี้เพียงเท่านั้น"
เอลิออสเลี่ยงที่จะเข้าไปในบ้านของนางเพราะเขารู้ว่ามันไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก
"อย่างนั้นเองรึ? ข้าก็นึกว่าท่านมีอะไรสำคัญถึงได้มาหาข้าถึงที่บ้านขนาดนี้งั้นก็ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยด้วยล่ะ~"
เซลีนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เอลิออสก็หันหลังกลับพร้อมที่จะเดินจากไป
'ข้าคงจะกังวลมากเกินไป'
"อ้ะ! เอลิออส~ เดี๋ยวก่อน! ท่านคงจะได้ยินข่าวที่ว่าข้าจะแต่งงานกับองค์รัชทายาทแล้วใช่หรือไม่? ต่อจากนี้ข้าก็คงจะเป็เพื่อนกับเ้าไม่ได้แล้วเพราะข้าต้องไปเป็พี่สะใภ้ของเ้าแทน~"
เซลีนกล่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
เมื่อเอลิออสได้ยินคำพูดที่เซลีนพูดแบบนั้นเขานั้นก็แทบจะกระอักเืออกมา
"มันเป็เื่จริงงั้นรึ?"
เอลิออสกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน
"อื้ม~"
เซลีนตอบอย่างสุขใจก่อนสีหน้าของนางจะเปลี่ยนมาเป็แปลกใจ ที่จู่ๆเอลิออสก็ยืนขมวดคิ้วอยู่ต่อหน้าของนางเพราะเอลิออสไม่เคยที่จะเผยสีหน้าด้านนี้ให้นางได้เห็นสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้..
"เอลิออส? มีอะไรหรือเปล่า?!"
เซลีนกล่าวถามอย่างแปลกใจ
"เ้าจะแต่งงานกับท่านพี่จริงๆงั้นรึ? เป็ไปได้อย่างไร? พวกเ้าไปรักกันั้แ่เมื่อใดกัน?!"
เอลิออสกล่าวด้วยความไม่เชื่อ
"ขอโทษที่ข้าต้องพูดแบบนี้ แต่ว่าข้าก็ไม่จำเป็ที่จะต้องอธิบายกับท่านสักหน่อยใช่หรือไม่? แต่ว่าทำไมอยู่ๆท่านถึงได้เป็แบบนี้กัน?"
เซลีนพูดขึ้นด้วยความสงสัยและแปลกใจ
คำว่า 'ข้าไม่จำที่จะต้องอธิบายกับท่าน' ถึงมันดูเหมือนจะเป็คำปกติทั่วๆไปแต่สำหรับเอลิออส มันก็เป็ดั่งมีดที่กำลังแทงเข้ามาในหัวใจของเขาอย่างรุนแรงทำให้เขาได้เข้าใจขึ้นมาว่าเขาไม่มีสิทธิในตัวของนางด้วยเลยจริงๆคำที่นางพูดออกมาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยแต่เขาก็ยังรู้สึกเ็ปอยู่ดี
"เอลิออส? ท่-"
เอลิออสจึงทำได้แต่รีบเดินจากไปเพียงเท่านั้นถึงแม้ว่าเซลีนจะะโเรียก แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะเดินเข้าไปหานางอีกแล้ว
เอลิออสได้กลับเข้ามาในวังและกำลังรีบเดินเพื่อจะเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างรวดเร็วแต่..
"องค์ชาย~ พระองค์ได้ไปที่ใดมาหรือเพคะ?"
ชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบขึ้นไปถามแต่เอลิออสก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไป
"องค์ชาย... มีอะหรือเปล่าเพคะ?"
ชายคนนี้ก็ได้เดินตามเอลิออสและถามอย่างเป็ห่วงมาตลอดเส้นทางเดินแต่เอลิออสก็ไม่ได้สนใจเขาเลยและเอลิออสก็ไก้กลับเข้าไปในห้องของเขาอย่างรวดเร็ว