ตอนที่ 1 เื่น่าเหลือเชื่อ
แคว้นซีเยว่ตัดสินใจเจริญสัมพันธ์ทางการทูตกับแคว้นที่แข็งแกร่งและทรงอิทธิพลอย่างแคว้นต้าถังที่ยิ่งใหญ่ด้วยการเสกสมรสเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นทั้งสอง
โดยผู้ที่ได้รับหน้าที่ในการเสกสมรสในครั้งนี้คือองค์หญิงเฟยเซียนจากแคว้นซีเยว่กับท่านอ๋องอี้หรานซึ่งเป็พระอนุชาแท้ๆขององค์ฮ่องเต้แห่งต้าถังนั่นเอง
องค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นซีเยว่นำเสด็จองค์หญิงเฟยเซียนเสกสมรสที่แคว้นต้าถังด้วยพระองค์เอง ขบวนเสด็จเดินทางไกลกว่าพันลี้มาถึงเมืองหลวงฉางอาน ต่างก็มีชาวบ้านห้อมล้อมมุงดูขบวนเสด็จที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาต่างก็อยากจะเห็นพระพักตร์ขององค์หญิงเฟยเซียนที่ได้ยินเพียงเสียงล่ำลือว่าทรงพระสิริโฉมงดงามเป็หนึ่งในซีเยว่สักคราหนึ่ง
การต้อนรับของชาวเมืองเป็ไปด้วยความคึกคักและอบอุ่นเป็อย่างยิ่ง หากแต่บรรยากาศภายในรถม้าที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงทั้งคันนั้น กลับตรงกันข้ามกับบรรยากาศทางด้านนอกรถม้าราวกับอยู่กันคนละโลกอย่างไรอย่างนั้น
ร่างบอบบางที่อยู่ภายใต้ชุดแต่งงานสีแดงสดนั้นนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ภายในรถม้ามาเป็เวลานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว หากแต่ในยามนี้ดวงตากลมโตที่กำลังหลับพริ้มอยู่นั้นกำลังค่อยๆขยับปลือขึ้นมาทีละน้อยราวกับผีเสื้อกระพือปีก
ความรู้สึกแรกที่ไอด้าต้องเผชิญเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมานั่นคือความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงหิวโหยและกระหายอย่างถึงที่สุด ดวงตากลมโตมองสำรวจรอบตัวกลับพบว่าตนเองอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงสดทั้งห้อง ความโคลงเคลงที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ทำให้หญิงสาวคาดเดาว่าตนเองน่าจะอยู่บนรถหรือไม่ก็อะไรสักอย่างที่สามารถเคลื่อนตัวเดินทางไปข้างหน้าได้ ร่างบางค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางทุลักทุเลเป็อย่างยิ่ง สืบเนื่องมาจากอาการไร้เรี่ยวแรงที่ตนกำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้นั่นเอง
ไอด้าครุ่นคิดถึงความเป็ไปเป็มาของตนเองว่าเพราะเหตุใดเธอจึงได้มาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะครุ่นคิดให้หนักอย่างไรก็คิดไม่ออก ไม่สามารถจับต้นชนปลายได้เลยแม้เพียงเล็กน้อย
เมื่อก้มลงสำรวจรอบกายและการแต่งตัวของตนเองกลับพบว่าภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนี้กลับเต็มไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็ข้าวปลาอาหาร หรือแม้แต่ชุดกาน้ำชาราคาแพงที่ถูกวางเอาไว้อย่างเป็ระเบียบบนโต๊ะเล็กๆ ไอด้ากลับขบคิดไปอีกด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดตนถึงได้ตกอยู่ในความหิวโหยเช่นนี้ได้ในเมื่ออาหารที่แลดูแล้วน่าจะเป็อาหารชั้นเลิศออกจะพรั่งพร้อมเสียขนาดนี้ ยังมีอาภรณ์สีแดงสดที่แลดูคล้ายกับชุดเ้าสาวในยุคสมัยโบราณนี่อีกที่ตัวเธอเองกำลังสวมใส่อยู่
"โครก!"
เสียงคำรามดังเลือนลั่นเป็สัญญาณเตือนให้ไอด้าตระหนักถึงความหิวโหยของตนเองอีกครั้ง เธอจึงอดที่จะมองไปยังจานอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม่ได้ ด้วยความหิวไอด้าไม่อยากคิดอะไรให้วุ่นวายอีกต่อไป ถึงอย่างไรปากท้องก็สำคัญที่สุด ปล่อยให้ตนเองตกอยู่ในความหิวโหยถึงเพียงนี้ เท่ากับทรมานตนเองโดยใช่เหตุ คิดได้ดังนั้นจึงยื่นมือเรียวบางของตนออกไปฉีกน่องไก่ขึ้นมากินด้วยท่าทางหิวโซ
หากแต่ระหว่างที่กำลังกินด้วยความเอร็ดอร่อยอยู่นั้นกลับพบว่ามือเรียวบางของตนที่เคยเป็สีน้ำผึ้งนั้นกลับขาวผ่องเป็ยองใยราวกับน้ำนม ซ้ำร้ายยังเนียนละเอียดเสียยิ่งกว่าอะไร เมื่อสำรวจมือคู่นั้นให้ถ้วนทั่วกลับพบว่าในตำแหน่งที่ควรจะมีไฝแดงเม็ดเล็กอยู่นั้นมาครานี้กลับไร้ซึ่งร่องรอยของการคงอยู่ราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น
นั่นจึงทำให้ไอด้าสาวสวยแห่งยุคตระหนักได้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ร่างกายของตนเองอีกต่อไป นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นกันแน่ เธอได้แต่ครุ่นคิดด้วยความสับสน หากแต่ครุ่นคิดไปได้เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงจอกแจกจอแจจากภายนอกดังขึ้นไม่หยุด เธอจึงตัดสินใจเลิกผ้าม่านสีแดงสดเพื่อดูบรรยากาศทางด้านนอกให้ชัดเจน
และตอนนั้นเองที่ทำให้เธอต้องตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อพบว่าที่ด้านนอกนั้นมีผู้คนมากมายกำลังยืนเรียงรายกันเต็มถนนทั้งสองฟากฝั่ง ซ้ำร้ายการแต่งกายของคนเ่าั้ยังคล้ายกับการแต่งกายของผู้คนในละครซีรีย์จีนโบราณที่เธอชอบดูอีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็อาคารบ้านเรือน การประดับตกแต่งทั้งหมดก็ล้วนแต่มีกลิ่นอายของยุคจีนโบราณทั้งสิ้น หรือว่าเธอกำลังอยู่ในกองถ่ายซีรี่ย์จีนหรืออย่างไร ด้วยความใไอด้ารีบปิดผ้าม่านลงไปแล้วกลับมานั่งที่ดังเดิม พร้อมกับขบคิดด้วยความแตกตื่น
แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นความทรงจำมากมายก็ตีตื้นขึ้นมาภายในหัวของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว ไอด้าถึงกับยกมือเรียวบางของตนขึ้นมากุมศีรษะด้วยความเ็ป เวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ความเ็ปจึงค่อยๆทุเลาเบาบางลงไป ความทรงจำเหล่านี้นี่มันคืออะไร ก้มมองดูชุดสีแดงสดบนกายของตน พลางครุ่นคิดด้วยความสับสน
นี่! หรือว่าเธอได้กลายเป็องค์หญิงเฟยเซียนที่ถูกพระบิดาบังคับให้อภิเสกสมรสในครั้งนี้ เช่นนั้นหรือ จะเป็ไปได้อย่างไรกัน บนโลกใบนี้ มีเื่ราวน่าเหลือเชื่อเช่นนี้อยู่ด้วยจริงๆน่ะหรือ เธอไม่อยากจะเชื่อเลย