ณ ห้องพักฝ่ายชายชั้น 8 เวลา 00.00 นาฬิกา
- ซาโตรุ talk -
ดิ๊ง~ด๊อง~
"อืม....นอนแล้ว..."ผมที่กำลังเคลิ้มๆจะหลับสะดุ้งตื่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงออดหน้าประตู แต่ด้วยความง่วงจึงไม่มีแรงออกไปเปิด--
ดิ๊ง~ด๊อง~ดิ๊ง~ด๊อง~ดิ๊ง~ด๊อง~ดิ๊ง~ด๊อง~ดิ๊ง~ด๊อง~
"เฮ้ย!!! ใครวะ!"ผมทนไม่ไหวที่ใครก็ไม่รู้มากดออดรัวๆแบบนี้ แม่ง! ออกไปเจอหน้าใครจะด่าให้ดู
ปัง!
"เป็ห่าอะ....ไร"แต่เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบซาโตชิยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าเขาดูไม่ดีนัก ตาแดงก้ำ ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ตลอด นั้นทำให้อารมณ์โกรธของผมค่อยๆหายไปแทนที่ด้วยความสงสัยและมึนงง
"ดื่มเป็เพื่อนหน่อยดิ..."
"หะ! ที่ไหน? ป่านนี้ปิดหมดแล้ว"
"ห้องกู"ซาโตชิพูดแค่นั้นก็เดินกลับไปที่ห้องตัวเองซึ่งอยู่ข้างๆห้องผม ผมจึงเดินตามเข้าห้องมันไปก็พบขวดเหล้ามากมายวางอยู่บนพื้น โห้...นี่ดื่มไปก่อนหน้านี้แล้วนี่หว่า แถมเหล้าเยอะขนาดนี้ถ้าผู้จัดการรู้เข้าโดนด่าแน่นอน พี่เขาซ่อนของเก่งจังเลยแหะ
"มีอะไรก็พูดมา"ผมเปิดขวดเหล้าเทใส่แก้วตัวเองและแก้วของพี่พร้อมจิบเบาๆ โอย...กินเพียวๆโคตรฝืดคอ หาโซดามาใส่ดีมั้ยเนี่ย...
"กูว่ากูโดนเกลียดแล้ววะ"
"ใครเกลียด?"
"บ้าเอ้ย! ทำไมตอนนั้นทำแบบนั้นวะ!"
"อะไร! พูดให้มันรู้เื่ดิ!"ผมเริ่มทนไม่ไหวฉกแก้วเหล้าจากมือพี่ให้หยุดดื่มก่อนเพื่อให้เขาพูดออกมา ซาโตชิเป็พวกคอแข็งอยู่แล้วแต่เวลาเมาจะชอบเล่านู้นเล่านี้ให้ฟัง กลายเป็คนน่ารำคาญทันทีซึ่งตอนนี้ผมก็รำคาญมันเหมือนกันที่ไม่ยอมพูดให้มันรู้เื่!
"กูโดนฮาจิมะเกลียดแล้ว"
"ไปทำอะไรให้เขาละ?"ผมอยากได้ขนมสักห่อจัง แต่ซาโตชิมันกินหมดแล้วนี้สิ กลับไปเอาที่ห้องตัวเองดีมั้ยนะ...
"กู....เอา...ไอนั้นยัดปากเขา..."ผมยกแก้วใบเล็กดื่มพร้อมเหลือบสายตามองเขาที่กำลังชี้่ล่างตัวเอง หลังจากที่รู้ว่าไอนั้นคืออะไรก็...
พรวด!!
"หะ!?!"ผมฟังผิดหรือเขาเมากันแน่ อะไรวะเนี่ย! นี่พี่กูไปทำอะไรวะเนี่ย!!
"สกปรก!"
"พูดใหม่ดิ! อะไรนะ?"
"กูไปซ้อมละครแล้วเผลอเอาไอนั้นยัดปากเขา!!"ซาโตชิะโอัดหน้าผมพร้อมฉกแก้วตัวเองกลับไปดื่มจนหมด นั้นทำให้ผมรู้สาเหตุแล้วว่าทำไมพี่ถึงเป็แบบนี้
"ที่จริง...กูก็เคยนะ..."
"หะ!?! ตอนไหน?"
"ตอนซ้อมละครนั้นแหละ เผลอไปจูบเขาเพราะคิดว่ากำลังฝัน..."
"ชิบ!"
"ไม่ต้องมาใเลย ของมึงร้ายแรงกว่ากูอีก!"ผมนั่งคอตกทันทีเมื่อนึกถึงเื่นั้น ถึงแม้เขาไม่ได้ว่าอะไรแต่ลึกๆคงกำลังสาปแช่งผมแน่ๆเลย
"นี่พวกเราโดนเกลียดหมดเลยสินะ..."ซาโตชิเริ่มเพ้ออีกครั้งพร้อมหยิบขวดเหล้าขวดใหม่ออกมา ผมจึงรีบคว้ามันไว้ก่อนที่เขาจะกระดกดื่มอีกครั้ง
"ในโลกนี้มีคนเกลียดพวกเราอีกเยอะ ถ้าเขาจะเกลียดก็ช่างเขาเถอะ"
เมื่อก่อนครอบครัวของพวกเราจนมาก เมืองที่พวกเราอยู่เป็แค่ชนบทเล็กๆที่ไม่มีอะไร ส่วนมากทำเกษตรไม่ก็โรงงานอุตสาหกรรม ผมกับพี่ตอนนั้นอายุ 11 ปีมักโดนใช้แรงงานจากนายจ้างของพ่อแม่ ทำทุกอย่างทั้งงานเบาไปจนถึงงานอันตราย ค่าแรงที่ได้มาน้อยกว่าค่าแรงของผู้ใหญ่เพราะพวกเรายังเด็ก ผมจึงตัดสินใจชวนพี่หนีออกจากที่นี้เพื่อไปหางานที่อื่นทำ พวกเราจึงเข้ามาในเมืองเพื่อหางานแต่ไม่มีที่ไหนรับเด็กเข้าทำงานเลยสักที จึงเริ่มออกขโมยตามที่ต่างๆเริ่มจากร้านเล็กๆไปจนถึงห้างดังใหญ่ๆ
พี่เป็เด็กน่ารักจึงใช้ความใสซื่อล่อพวกพ่อค้าแม่ค้าส่วนผมจะเป็คนขโมยของเอง พวกเรามักโดนตำรวจไล่จับเสมอและโดนออกหมายจับหลายครั้งแต่ก็รอดกลับมาได้ ทุกคนเกลียดพวกเราและพวกเราก็เกลียดทุกคน หลังจากทำแบบนี้มาหลายปีพี่ก็พูดคำๆหนึ่งออกมา
'นี่...เลิกทำแบบนี้ดีกว่านะ'
'ทำไมละ! อยู่แบบนี้สบายออก ไม่ต้องทำงานด้วย'
'แต่...ฉันไม่อยากหลอกใครอีกแล้ว มันเหนื่อยนะ'
'อย่ามาพูดบ้า--'
'นายก็เหนื่อยใช่มั้ย...พอเถอะ'
หลังจากนั้นพวกเราที่อายุ 16 ปีจึงเริ่มออกหางานทำอย่างจริงจัง จนมาเจอที่นี่
'ดูบริษัทนี้สิ เขารับนักแสดงอยู่แถมไม่จำกัดอายุด้วย ไปที่นี่กันเถอะ!"
'หะ! แสดงหนังโป๊เนี่ยนะ ไม่เอาอะ น่าอายออก'
'แต่ที่นี่เงินดีมากเลยนะ ไปกันเถอะนะพี่ ไหนพี่บอกอยากทำงานไง'
'ก็อยาก แต่...'
'ถ้าไม่ชอบค่อยออกมาก็ได้ ตกลงมั้ย?'
'อืม เอางั้นก็ได้'
พวกเราจึงมาสมัครงานที่นี่ก็ได้เจอผู้จัดการโอซุมะ เขาต้อนรับพวกเราเป็อย่างดีและช่วยจ่ายค่าชดเชยที่พวกเราเป็คนก่อไว้ เพื่อนร่วมงานถึงอายุจะต่างกันแต่ก็ทำดีกับพวกเราเสมอ ผมกับพี่จึงตัดสินใจอยู่ที่นี่ยาวเพราะที่นี่มีครบทุกอย่างทั้งอาหารการกินและที่นอน แต่ตอนนี้...พี่ของผมกลับ้าสิ่งอื่นเพิ่ม...
"แต่กูไม่อยากให้เขาเกลียดกูนี้....ฮึก!...ฮือ..."ผมที่ไม่รู้จะทำยังไงดีจึงได้แต่นั่งฟังเสียงสะอื้นของพี่พร้อมจิบเหล้าไปด้วย อ่า...พอกินไปกินมามันอร่อยเฉยเลยแหะ แบบนี้ไม่ต้องมานั่งผสมโซดาแล้วมั่ง
"อึก!...เกลียดตัวเองชะมัด...."
"อ่า...เลิกร้องสักที เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไปคุยให้"
"คุยอะไร?"
"ให้เขายกโทษให้มึงไง หรือมึงจะไปเอง?"
"กู...ไม่กล้ามองหน้าเขาเลย..."
"งั้นกูไปเอง ถ้าเขายกโทษให้ก็ดีไป แต่ถ้าไม่ก็...ทำใจ"
"ไม่! ถ้าเขาไม่ให้อภัยกูๆจะตามตื๊อต่อ กูไม่ยอมให้จบง่ายๆหรอก"
"งั้นก็เลิกดื่มแล้วไปนอน! สภาพแบบนี้ฮาจิมะคงด่านายก่อนอีก"ผมทั้งง่วงทั้งรำคาญที่ต้องมานั่งฟังมันเพ้อ พรุ่งนี้ขอบตาผมดำแน่เลย...
"อืม ขอบใจที่มาดื่มเป็เพื่อน"
"อืม ตื่นมาเก็บห้องด้วยละ ไม่ช่วยตีแมลงสาบแบบเมื่อคืนให้แล้วนะ"
"เออ! ไปนอนไป" เมื่อได้ยินแบบนั้น ผมจึงลุกขึ้นเดินไปที่ประตูและไม่ลืมหันมามองซาโตชิอีกรอบ เขายังคงนั่งที่เดิมพร้อมกระดกเหล้าที่เหลือเงียบๆ เฮ้อ...หวังว่าพรุ่งนี้จะมีเื่ดีๆนะ
.
.
เช้าวันต่อมา
ณ ห้องพนักงานชั้น 5 เวลา 08.30 นาฬิกา
ดิ๊ง~ด๊อง~
'ครับ~'
"หาว~"ผมที่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อมานั่งเคลียปัญหาให้พี่ตัวแสบที่ไปทำเื่บ้าๆกับฮาจิมะซึ่งเป็ผู้ช่วยผู้จัดการ ส่วนพี่ของผมนั่งแอบตรงพุ่มไม้ไกลๆเพราะไม่อยากให้ฮาจิมะเห็นเขา ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรจึงปล่อยไว้แบบนั้น
แอ๊ด~
"ซาโตรุ? มีอะไรเหรอ?"ฮาจิมะดูท่าทางปกติมาก เขาออกมาทักทายผมเหมือนไม่มีเื่อะไรเกิดขึ้นจนทำให้ผมเลิ่กลั่กเล็กน้อย
"เอ่อ...เื่เมื่อคืน...ต้องขอโทษแทนพี่เขาด้วยนะ"
"หะ!? คิดว่าขอโทษอย่างเดียวแล้วจะหายโกรธเหรอ! (-.-)"
"เอ่อ...ก็--"
"นายคิดว่าขอโทษแล้วจะทำให้แผลฉันหายได้เหรอหะ!"ฮาจิมะหมุนตัวให้ดูพร้อมชี้ไปตรงท้ายทอยจึงเห็นรอยฟันของใครบางคนปรากฎอย่างชัดเจน นี่พี่ก็เป็คนทำเหรอเนี่ย! ทำไมไม่เห็นบอกเลยวะ!
"แถมอยู่ๆไอนั้นก็มาอยู่ในปาก มัน....ฮึก!"
"เฮ้ย! ไม่ร้องสิ" อ่า....ชิบละ! แล้วผมจะทำยังไงดีละ ยิ่งปลอบคนไม่เก่งอยู่ เฮ้อ...
"นายก็เหมือนกัน! คิดว่าจะลืมหรือไง!!"
"ขอโทษ...."แล้วไหงโยงมาเื่ของผมได้ละเนี่ย ให้ตายเถอะ...ไม่น่ามาเลย
"อึก! ถ้าอยากขอโทษให้เขามาพูดเอง นายห้ามช่วยเข้าใจมั้ย!"
"อ่า...รู้แล้วน่า"
"แล้วก็ฝากบอกเขาด้วยว่า....ขอบใจที่ช่วยดูแลให้เมื่อคืน แต่ที่โกธรมันคนละเื่กันนะเข้าใจมั้ย!"
"หะ? อ่า! เดี๋ยวจะบอกให้" อะไรวะ? นี่ผมพลาดช็อตไหนไปหรือเปล่า?
"แค่นี้แหละ ไปได้แล้วจะนอน"
"ไม่ทำงานเหรอ?"
"วันนี้ลาป่วย"
"เอายามั้ย? ที่ห้องมียาอยู่นะ"
"...เอาก็ได้ ขอบคุณมากนะ"พูดจบฮาจิมะก็เดินกลับเข้าห้องทันที ผมจึงเดินมาหาพี่ที่นั่งหลบหลังพุ่มไม้อยู่ข้างลิฟต์ เขาเห็นผมมาจึงลุกขึ้นยืนช้าๆ
"ได้ยินแล้วใช่มั้ย?"
"อืม ได้ยินชัดแจ๋วเลย..."
"เฮ้อ...ผมช่วยพี่ได้แค่นี้แหล ที่เหลือขึ้นอยู่กับพี่แล้ว"
"อื้ม! ขอบใจมาก แค่นี้ก็ถือว่าช่วยมากแล้ว"ซาโตชิเดินมาตบไหล่ผมเบาๆพร้อมเดินนำไปทางห้องอาหาร ส่วนผมเดินตามหลังเขาไปเงียบๆพร้อมคิดทบทวนเื่เมื่อกี้ เอ...ผมว่าตัวเองต้องไปขอโทษเขาให้เป็พิธีด้วยดีกว่า ไม่งั้นคงนอนไม่หลับแน่
.
.
.
1K
