หลังจากเคียวโกอ่านกล้าจนทะลุปรุโปร่ง(เข้าใจไปเอง) ก็ปล่อยให้พักผ่อน โดยมอบชุดครอธเพกาซัสเป็รางวัล แต่ก่อนที่พลพรรคจะกลับรวงรัง เด็กหนุ่มก็หันไปเห็นไชน่า อาจารย์สาวของคาชิออส
สาวผมเขียวยืนตัวตรง สองตาจ้องมองมาที่กล้า แม้ไม่เห็นประกายข้างใน เพราะมีหน้ากากเหล็กปิดบัง แต่เด็กหนุ่มก็พอเดาออกว่า……แค้นเคืองกันแน่ๆ
“ ซวยแล้ว ดันสร้างศัตรูที่น่ากลัวขึ้นมา แล้วเราจะรับมือคุณไชน่าได้ยังไง ” กล้าหนักใจ ซึ่งก็ควรจะเป็เช่นนั้น เพราะเขาจำได้ดีว่าด่านต่อไปที่ต้องเจอ คือสตรีนางนี้ แน่นอนว่าเ้าหล่อนย่อมเหนือชั้นกว่าคาชิออสหลายเท่า ด้วยเธอคือเซนต์ตัวจริง
“ เอ้า….เป็อะไร ยืนทื่ออยู่นั่นแหละ กลับที่พักได้แล้ว ”มารีนตบไหล่ของกล้า เป็เชิงเรียกสติ เด็กหนุ่มจึงรีบรับคำ พร้อมเดินตาม
“ คะ….ครับ ”
………………….
พอสองศิษย์อาจารย์ถึงที่พัก อันเป็กระท่อมไม้หลังเล็ก มารีนก็ปลดเกราะหนังออก เผยให้เห็นทรวดทรงที่ค่อนข้างเฟิร์มแบบสปอร์ตเกิร์ล และนั่นก็เป็ก็เป็ปัจจัยที่ทำให้เด็กหนุ่มแทบกระอัก
“ อึก….เืกำเดาเกือบทะลัก เพราะได้เห็นหุ่นของคุณมารีนแบบเต็มสองตา ด้วยเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ใกล้เคียงกับชุดเต้นแอโรบิคที่รัดเข้ารูป” กล้ายกมือขึ้นอุดจมูก จากนั้นก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น จะได้พ้นจากความกดดันที่ได้รับ แต่นั่นยิ่งทำให้อาจารย์สาวหุ่นงามสงสัยมากกว่าเดิม
“ ท่าทางของเ้าเซย่าดูแปลกไป มันเป็อะไรของมันนะ ”
ขณะที่กล้าเริ่มไปไม่เป็ เพราะเจอภาพที่ชวนให้ป่วนหัวใจ สมองก็ฉุกคิดเื่สำคัญขึ้นมาได้ นั่นก็คือ…..
“ เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เราจะมามัวฟุ้งซ่านไม่ได้ ต้องรีบบอกคุณมารีนให้พาหนี ไม่งั้นมีหวังได้ดวลกับคุณไชน่าแบบในการ์ตูนแน่ แล้วทีนี้เราจะเอาอะไรไปสู้ เพราะเพิ่งใช้คอสโม่เป็ได้ไม่นาน ไม่มีทางสู้พวกเซนต์ตัวจริงอย่างแน่นอน ”ทันทีที่ได้บทสรุป กล้าก็รีบเปิดปาก เพราะประเด็นนี้ เกี่ยวพันกับชีวิตของเขา
“ เอ่อ….คุณมารีนครับ ผมมีเื่จะขอร้อง ช่วยพาหนีที เพราะถ้าชักช้า มีหวัง…..”
“ ถูกไชน่าฆ่าตายแน่ โทษฐานที่ชิงครอธเพกาซัสตัดหน้าลูกศิษย์ของนาง ”เหมือนมารีนจะรู้อยู่แล้ว จึงต่อคำของกล้าจนจบ เพราะเธออยู่แซงทัวร์รี่มาหลายปี เลยเดาออกว่าอีกฝ่ายมีนิสัยเ้าคิดเ้าแค้นเพียงใด
“ ครับ ใช่ครับ ” กล้าไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะอาจารย์ได้กล่าวจนหมดแล้ว
“ งั้นจะรออะไรล่ะ รีบเก็บข้าวของสิ ข้าจะพาเ้าไปส่งที่ตีนเขา” คราวนี้ ถึงทีที่มารีนเร่งบ้าง แต่ในใจกลับลอบชมเชย
“ เหลือเชื่อแฮะ เ้าลูกศิษย์บ้าบิ่นของเรา มันรอบคอบขนาดนี้ได้ยังไง ถึงกับอ่านออกว่าอีกฝ่ายจ้องจะเก็บ หรือเราจะประเมินเซย่าผิดไป บางทีหมอนี่อาจจะฉลาดกว่าที่คิดก็ได้” แน่นอนว่านี่คือความเข้าใจผิดของมารีน แท้จริงแล้ว กล้า(ในร่างเซย่า)ไม่ได้หัวไวปานนั้น แต่เป็เพราะเขาดูการ์ตูนเื่นี้มาหลายร้อยครั้ง เลยจดจำทุกฉากที่กำลังจะเกิด
……………………
สองศิษย์อาจารย์รีบเดินทางทันควัน ทางด้านมารีนจ้ำสองเท้าอย่างว่องไวจนเกือบจะกลายเป็วิ่ง ส่วนกล้านั้นก็เร่งฝีเท้าตามมาติดๆ โดยสะพายกล่องครอธเพกาซัสไว้บนหลัง
“ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก อีกนานมั้ยกว่าจะถึงตีนเขา ” กล้าเอ่ยถาม พลางหอบเบาๆ เพราะสิ่งที่แบกบนหลัง ดูจะหนักไม่ใช่เล่น
“ อืม….ก็เดินอีกราวๆชั่วโมง ถึงตอนนี้ ได้แต่หวังว่าจะไม่เจอลิ่วล้อของไชน่า นางยิ่งมีพรรคพวกในแซงทัวร์รี่เยอะซะด้วย” มารีนตอบตามจริง แต่ไม่นาน ฝันนั้นก็พังทลาย เมื่อพบกับทหารเลวกลุ่มใหญ่
“ เดี๋ยวก่อนซิ จะไปไหนกัน เอ๊ะ! นั่นเ้าเซย่านี่นา แบกกล่องครอธเพกาซัสมาซะด้วย แกคิดจะทำอะไร ” หนึ่งในกลุ่มทหารเลวร้องทัก ทำให้ทุกคนในแก๊งหันมามองเป็ตาเดียว
“ เออ…นั่นสิ มันต้องหนีแน่ๆ รู้มั้ย คนที่จะออกจากแซงทัวร์รี่ ต้องได้รับอนุญาตจากท่านเคียวโกเท่านั้น ว่าแต่แกมีใบผ่านทางหรือเปล่า ” ทหารร่างใหญ่ที่สุด ตวาดใส่ ท่าทางหมอนี่จะเป็หัวโจก
กล้ารู้ทันทีว่างานนี้ เขาต้องฉายเดี่ยวล้านเปอร์เซ็นต์ เพราะคุณมารีนไม่ช่วยแน่ เนื่องจากคาแร็คเตอร์ของอาจารย์สาวนางนี้คือ้าให้ลูกศิษย์โตด้วยตนเอง จึงเริ่มชาร์จพลัง
“ เมื่อเป็แบบนี้ เห็นที ต้องชิงลงมือก่อน และจะเป่าเ้าพวกนี้ด้วยเพกาซัสหมัดดาวตก ชนิดที่ว่าทีเดียว ร่วงหมดตี้ ” กล้ารีบนึกทบทวนถึงความรู้สึกในตอนที่ใช้ไม้ตายครั้งแรก จากนั้นก็ง้างหมัดขวาไปข้างหลัง
“ เอาล่ะ พยายามตั้งจิตให้มุ่งมั่น เพ่งสมาธิไปที่คู่ต่อสู้ ก่อนจะปล่อยไม้ตายออกไป และนี่คือ…..เพกาซัสหมัดดาวตก ย้าก...... ” กล้าะโดัง ก่อนยิงขวาตรงสุดกำลัง แต่สิ่งที่พุ่งจากหมัด เป็ลำแสงสีฟ้าอ่อนเพียงเส้นเดียว
“ เปรี้ยง ”
“ อั้ก….”
ลำแสงนั้นพุ่งกระทบปลายคางของทหารเลวร่างใหญ่ หัวโจกจึงร่วงลงไปนอนตาลอยในทีเดียว และการชิงลงมือของกล้า ก็ทำให้ทุกคนสตั้นไปอึดใจ ก่อนจะโวยวายเสียงดัง
“ เฮ้ย! นี่คือฏชัดๆ เพราะบังอาจทำร้ายนักรบแห่งอาเธน่า ต้องให้ท่านเคียวสั่งปะาลูกเดียว ไม่สิ พวกเราต้องเข้าไปรุมยำ เอาให้มันลืมไปเลยว่าตัวเองเป็คนญี่ปุ่น” ทหารเลวสิบกว่าชีวิต ของขึ้นพร้อมกัน แต่ก็ไม่กล้าผลีผลาม เพราะหวั่นเกรงฝีมือของกล้าอยู่หน่อยๆ แถมยังแอบกลัวมารีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยนางเป็ถึงเซนต์ระดับซิลเวอร์
“ อืม…..จะว่าไป ฝีมือของเ้าเซย่าก็ไม่เลว เพราะมันเพิ่งล้มคาชิออสมาหมาดๆ แถมยังมีมารีนคอยคุ้มกะลาหัวอีก ”
ทว่าอาจารย์สาวผมแดงกลับมีนิสัยใจคออย่างที่กล้าคาดเดา เธอจึงเดินหลีกไปอีกทาง เพื่อเปิดโอกาสให้ลูกศิษย์หนุ่มฝ่าฟันอุปสรรคด้วยตนเอง
“ เซย่า ดูท่าทางว่าเ้าต้องผ่านคนพวกนี้ซะก่อน ถึงจะกลับญี่ปุ่นได้ ลองพิสูจน์ให้ดูหน่อยซิว่าเ้าเป็ผู้ที่คู่ควรกับชุดครอธเพกาซัส”
ท่าทีของมารีน ทำให้เหล่าทหารเลวเบาใจลงหนึ่งเปลาะ เพราะถ้าเธอออกตัวปกป้องลูกศิษย์หนุ่มจริง พวกเขาคงไม่มีวันแตะต้องเซย่าได้อย่างแน่นอน ด้วยเซนต์เพียงคนเดียวก็สามารถล้มทหารเลวได้นับร้อยแล้ว ทว่า…..บุรุษผู้เป็เป้าสังหาร กลับทำท่าฉงน พร้อมยกกำปั้นของตนเองขึ้นมาดู สีหน้าแฝงแววสงสัย
“ เอ๋….เดี๋ยวนะ ทำไมตอนอยู่ที่ลานประลอง เราถึงใช้เพกาซัสหมัดดาวตกได้ แต่ตอนนี้กลับบอดสนิท ต้องมีบางอย่างผิดพลาดแน่ หรือว่าเรายังไม่ได้ร่ายรำเป็รูปหมู่ดาว ”
แน่นอนว่าเหล่าลิ่วล้อไม่ยอมให้กล้าได้ทำแบบนั้นแน่ เพราะแค่หมัดลำแสงธรรมดา ก็ล้มมือดีที่สุดอย่างง่ายดาย ทหารเลวนับสิบจึงกรูเข้ามาเล่นงานพร้อมกัน
“ ตายซะ เ้าเซย่า รีบอัดมัน อย่าให้ทันตั้งตัว ”
“ เหวอ….ไม่มีเวลาร่ายรำ เพราะพวกมันเข้ามาแล้ว ” กล้าในร่างเซย่าใ แต่เขาก็รีบแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการรับมือคู่ต่อสู้ ซึ่งเด็กหนุ่มสามารถหลบพายุหมัดเท้าที่ประเคนเข้ามาได้ไม่ยาก
“ โห…..ถ้าเทียบกันแล้ว เ้าพลังนี้จู่โจมได้ช้ากว่าคาชิออสเสียอีก แถมยังดูไร้พลัง แบบนี้ไม่ต้องใช้คอสโม ก็ชนะได้ง่ายๆ ”
กล้ารีบสวนกลับด้วยหมัดเท้าที่รวดเร็วและรุนแรง แน่นอนว่าเหล่าลิ่วล้อย่อมไม่อาจรับมือ ด้วยมีฝีมือที่แตกต่างกันมาก และพอคนสุดท้ายโดนะโเตะเสยปลายคางจนน็อค แถวนั้นก็ไร้ผู้ใดมาต่อต้าน
“ ฟู่……สบายๆ ต่อให้มีอีกร้อยคน ก็ไม่คณามือ ”กล้ารู้สึกว่าตนเปลี่ยนไปมาก เขาไม่ได้ขี้กลัวขนาดหนักเหมือนเมื่อก่อน อาจเป็เพราะได้พลังและความเร็วของเซย่ามาเป็เครื่องมือ ความเชื่อมั่นจึงเพิ่มพูนเป็เท่าทวี ทว่าเื่เลวร้ายยังไม่จบแค่นั้น ด้วยอาจารย์สาวผมแดงเป็ฝ่ายร้องทัก
“ เซย่าอย่าเพิ่งวางใจไป เ้ายังเหลือคู่ต่อสู้อีกคน และเ้านี่ท่าทางจะรับมือยาก ”
“ ยังจะมีใครอีก แถมยังบอกว่าเราอาจรับมือไม่ได้ คุณมารีนดูถูกกันเกินไปแล้ว ” กล้าเริ่มหยิ่งผยอง เพราะเพิ่งล้มคู่ต่อสู้นับสิบมาหยกๆ จึงเหลียวมองรอบตัว เลยพบกับ…..เด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มคนนั้นมีวัยที่ใกล้เคียงกับกล้า ร่างก็สูงเท่าๆกัน แต่ออกจะปราดเปรียวกว่าเล็กน้อย บนใบหน้าเรียวประดับผมยาวสีเทา ดวงตาสีเหล็กแลคมกร้าว และกำลังมองมาที่พระเอกหนุ่ม
“ เอ๋.....หมอนั่นเป็ใครกัน ไม่เคยเห็นในการ์ตูนเลย ตัวละครลับเหรอ ”กล้าพึมพำเบาๆ สีหน้าฉาวแววสงสัยอย่างชัดเจน ทว่าทั้งมารีนและเด็กหนุ่มปริศนาก็ดูจะงงอย่างหนักหน่วง ในหัวของทั้งสองคิดตรงกัน
“ เ้าหมอนี่พูดถึงอะไร และอะไรคือการ์ตูน ไหนจะเื่ตัวละครลับอีก”
เหมือนกล้าจะสำนึกได้ว่า.......ทำให้ทุกคนปวดหัว จึงรีบแก้เกี้ยวด้วยการถามไถ่
“ นายเป็ใคร ถ้าไม่อยากเจ็บตัวเหมือนทหารพวกนี้ ก็จงหลีกทางไปซะ ”
เด็กหนุ่มผมเทาไม่ตอบคำ เขาสะบัดศีรษะหนึ่งที ทำให้ผมหยักศกที่ยาวประบ่าสะบัดไปมา ดวงตาปิดพริ้ม มุมปากแสยะเล็กน้อย ประมาณจะยิ้มเยาะ
“ หึ หึ หึ นายไม่รู้จักชั้น ก็ไม่แปลก เพราะเป็ถึงเซนต์เพกาซัสในตำนานเลยนี่นา ”
“ หน็อย…..คนเขาถามชื่อ ยังไม่รีบบอกอีก มารยาทน่ะมีมั้ย ”กล้าเริ่มขุ่นเคือง และด้วยความมั่นใจที่มีอย่างเต็มเปี่ยม จึงดลบันดาลให้เขาตวาดใส่อริหนึ่งที ทว่ามารีนกลับรู้สึกแปลกๆกับเด็กหนุ่มผู้มาใหม่
“ เอ….เด็กนี่ดูไม่ธรรมดา เพราะมีคอสโม่จางๆแผ่ซ่านรอบตัว เขาเป็ใครกันนะ ”
เด็กหนุ่มผมเทายังคงแสดงท่าทีกวนๆ ดวงตาที่มองมายังกล้า ออกแนวท้าทาย อันเหมือนจะบอกว่า…..มาต่อยกันมั้ย พระเอกหนุ่มจึงตบะแตก พร้อมวิ่งเข้าใส่ หวังน็อคให้ได้ในหมัดเดียว ทว่า…..
“ เปรี้ยง…..”
“ อึก….”
แต่แทนที่กล้าจะล้มศัตรูได้ กลับเป็ฝ่ายลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าเสียเอง เพราะในจังหวะที่ปล่อยหมัดขวาตรง เด็กหนุ่มประหลาดกลับโยกหัวหลบ ก่อนสวนด้วยหมัดซ้ายไปที่ครึ่งปากครึ่งจมูก
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version 2
4K
