แม้เวลาจะล่วงเข้าบ่ายคล้อยร่างสูงของคามินทร์ก็ยังนั่งหน้าเครียดอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่รอบๆ เป็กองเอกสารที่ถูกวางไว้อย่างระเกะระกะแค่เห็นก็บอกได้แล้วว่าตลอดหกเดือนที่ผ่านมาเขาขาดความรับผิดชอบมากมายขนาดไหนไม่สนแม้กระทั่งหน้าที่ของตัวเองจนทำให้ธารธาราต้องเข้ามาดูแลงานในส่วนของเขาอย่างช่วยไม่ได้
เสียงถอนหายใจผ่อนออกอย่างแรงร่างสูงทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าดวงตาคมที่เคยดุดันกลับปิดสนิทแต่ผ่านไปเพียงชั่วครู่กลับลืมขึ้นจ้องมองเพดานห้องเขม็งคามินทร์เด้งตัวขึ้นนั่งเอื้อมมือไปยังโทรศัพท์กดอินเตอร์คอมเพื่อเอ่ยขอกาแฟแก้วที่สามของวันจนสมรต้องเอ่ยปากเตือนไปหลายคำแต่กลับได้รับเสียงเ็าของชายหนุ่มที่ย้ำกลับมาอย่างเดิมว่าเขา้ากาแฟ
“เห้อจะไหวไหมเนี่ยคุณคามน์”สมรบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อได้ยินประโยคย้ำชัดของบุตรชายเ้านายใหญ่ ไม่รู้จะทำอย่างไรจนได้ยินเสียงใสๆที่ดังมาจากประตูลิฟท์
“เป็อะไรคะคุณสมรคนสวย หน้าเครียดเชียวโดนเ้านายดุหรือคะ”ธารธาราหยอกเย้าเลขาคนเก่งที่มองหน้าเธอเหมือนกับว่ากำลังรอดตายจากอะไรบางอย่าง
“คุณธารามาทันเวลาพอดีเลยค่ะ”สมรส่งยิ้มให้หญิงสาวอย่างโล่งใจเมื่อเห็นธารธาราเดินเข้ามาพร้อมกับหอบหิ้วถุงขนมพะรุงพะรังเต็มสองมือ
“มีอะไรคะ”พอเห็นอาการอย่างนั้นหญิงสาวก็ชักหวั่นใจว่าท่านประธานก่อเื่อะไรอีกหรือเปล่าเธอจะได้ระวังตัวตอนที่เข้าไปข้างในเพราะยังจำบทลงโทษของเขาได้เป็อย่างดีและนี่ก็เป็อีกสิ่งนึงที่เธอไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มมาหลายวันแล้วหากไม่ติดว่าวันนี้มารดาใช้ให้เธอเอาข้าวกลางวันมาให้เขาล่ะก็ไม่มีทางที่เธอจะยอมเหยียบห้องทำงานเขาเป็อันขาด
แม้ว่าเธอกับเขาจะสนิทสนมและเติบโตมาด้วยกันแต่อย่างมากคามินทร์ก็อาจจะมีแกล้งหอมแก้มเธอบ้างแต่นั่นมันก็นานมากแล้วตอนนั้นเป็พวกเขาเองที่ยังไม่รู้ความว่าอะไรที่ควรหรือไม่ควรทำความเคยชินทำให้บางทีก็ค่อนข้างยากที่จะแยกว่าสิ่งที่ทำพวกเขาทำไปด้วยความรู้สึกอย่างไรต่อกันแต่เหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนทำให้เธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมคามินทร์ถึงได้ทำแบบนั้นกับเธอ
“ก็คุณคามน์น่ะสิคะเธอขอกาแฟแก้วที่สามเข้าไปแล้วดิฉันเป็ห่วงค่ะนี่ข้าวกลางวันเธอก็ยังไม่ได้ทาน”สมรรีบชี้แจงสาเหตุให้หญิงสาวฟังอย่างกลุ้มใจจนธารธาราต้องขอเข้าไปดูอาการของท่านประธานใหญ่เสียหน่อย
“งั้นคุณสมรเอาของในกล่องนี่ใส่จานให้ธาราหน่อยนะคะส่วนท่านประธานของคุณสมรเดี๋ยวธาราจัดการเองออ!ถุงสีน้ำตาลนั่นของคุณสมรนะคะธาราซื้อมาฝาก”
เมื่อแจกแจงจบก็แยกจากเลขาคนเก่งของคุณลุงที่ท่านยกให้มาดูแลท่านประธานคนใหม่หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องก่อนจะยกมือเคาะประตูไม้โอ๊กสีน้ำตาลเข้มที่มีป้ายตัวอักษรสีทองระบุตำแหน่งอย่างชัดเจน‘ประธานกรรมการ’เพื่อขออนุญาตเข้าไปด้านในเพียงไม่นานก็มีเสียงทุ้มห้าวตอบกลับมา
“เชิญ!”
ภาพแรกที่เห็นเมื่อเดินเข้ามาในห้องคือสภาพท่านประธานใหญ่หน้าตาเคร่งเครียดนั่งอยู่ท่ามกลางแฟ้มเอกสารกองโตเสื้อสูทตัวนอกถูกวางแหมะไว้บนโซฟาตัวยาวอย่างไม่ไยดีเนคไทถูกรูดลงมาเกือบครึ่งเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินยับยู่ยี่หญิงสาวแทบจะหลุดหัวเราะเมื่อเห็นสภาพของชายหนุ่มแต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ไม่อย่างนั้นดีไม่ดีถ้าท่านประธานใหญ่อารมณ์เสียขึ้นมาเธออาจจะโดนสั่งปลดจากตำแหน่งรองประธานไปเป็แม่บ้านเอาง่ายๆ
คามินทร์เงยหน้าจากกองเอกสารขึ้นมามองผู้บุกรุกที่เข้ามาแล้วยังคงเงียบอย่างไม่สบอารมณ์แต่พอเห็นว่าเป็ธารธาราอารมณ์ที่เกือบจะเสียกลับหายเป็ปลิดทิ้งยอมวางปากกาในมือลงพิงพนักมองคนตรงหน้าไม่ละสายตา‘หลบหน้าเขามากี่วันแล้ว’
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะบอกการมาถึงของเลขาวัยกลางคนเดินนำแม่บ้านอีกสองคนเอาอาหารที่เพิ่งเตรียมเสร็จนำมาให้เ้านายทั้งสองคนที่ยังเล่นเกมจ้องตากันไม่เลิก
“กาแฟไม่มีนะคะคุณคามน์”สมรพูดดักคอชายหนุ่มเหมือนกับรู้ว่ามีสายตาไม่พอใจกำลังจ้องมองมาเมื่อไม่เห็นสิ่งที่ตนเอง้า
“น้ำร้อนหมดธาราเลยให้คุณสมรเอาน้ำกระเจี๊ยบมาแทน”ธารธาราออกรับหน้าแทนเมื่อเห็นสายตาคาดโทษจ้องมองเลขาหญิงสาวถือโอกาศเดินเข้ามาลากชายหนุ่มให้ลุกตามออกมานั่งที่โซฟาตัวยาวด้วยกัน
“งั้นดิฉันขอไปทำงานต่อนะคะ”สมรเห็นท่าทางของชายหนุ่มที่มองคนต้นคิดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้เพราะนางนั้นเห็นทั้งคู่มาั้แ่เล็กๆรู้ดีว่าเ้านายทั้งสองนิสัยใจคอเป็อย่างไรเื่ที่จะถือโทษนั้นเป็ไปได้ยากเหลือเกินสำหรับเธอ
“ผมไม่รับแขกนะครับสำคัญยังไงก็ไม่รับถ้าพูดไม่รู้เื่ก็ให้วัตรจัดการได้เลย”ชายหนุ่มสั่งการก่อนที่เลขาคนเก่งจะปิดประตูและล็อกห้องให้อย่างรู้งานว่าเ้านายหนุ่มของเธอ้าอยู่กับคุณหนูธารธาราตามลำพัง
“เอาแต่ใจจริงๆ”ธารธาราบ่นอุบอิบกับท่าทางวางอำนาจ
“เมื่อกี้ว่าอะไรคามน์ได้ยินไม่ถนัด”คามินทร์กระซิบถามทั้งฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนนุ่มไปหลายที
“คามน์!อย่าทำแบบนี้นะ”ธารธาราใคิดจะถอยห่างแต่ก็โดนอ้อมแขนแข็งแรงรวบเอาไว้ในอ้อมกอดจนขยับตัวแทบไม่ได้
ดวงตาคมจ้องหญิงสาวที่ทำเฉไฉไม่ยอมมองหน้าเขาคาดคั้นกลายๆยัยตัวแสบหลบหน้าเขามาเกือบอาทิตย์พอเขาจะเข้าใกล้ก็ระวังตัวแจไม่เกาะติดมารดาเขาก็ต้องเป็คริมาหรือป้าทิพย์มารดาของหญิงสาวไม่ยอมอยู่ตามลำพังกับเขาอีกเลย
“โกรธอะไร”เป็เขาที่หมดความอดทนหากยังเป็แบบนี้คงเป็เขาเองที่อึดอัดใจจนตาย“วันนั้นฉันไม่ย้อนกลับไปกระทืบมันเธอยังไม่พอใจอีกหรือไง”น้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์แล้วจริงๆ
“คนนิสัยไม่ดีชอบระรานคนอื่นแล้วอีกอย่างตัวเองมีสิทธิ์อะไรไปทำแบบนั้น”ธารธาราต่อว่าชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มหาเื่มีหรือที่เธอจะยอมน่ารำคาญจริงๆทำไมชอบขุดเื่ที่ผ่านมาแล้วขึ้นมาหาเื่ทุกที
“แล้วมันมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนั้นกับเธอ”พอโดนเถียงเข้าก็อดขึ้นเสียงไม่ได้จริงๆ
“นี่มันตัวธารานะแก้มก็ของธารา มือก็ของธาราทั้งตัวนี่ก็เป็ของธาราคามน์นั่นแหละมีสิทธิ์อะไร”ธารธารามอง คามินทร์ที่บ้าอำนาจขึ้นทุกวันก็อดโมโหไม่ได้ั้แ่เกิดมาเขาก็บงการชีวิตเธอมาตลอดเขาชี้นกเธอบอกไม้ก็โดนเขาเล่นงานไม่เชื่อฟังเขาก็หาทางบีบให้เธออยู่ในกำมือไม่ว่าทางไหนเขาก็คล้ายจะตามมาครอบงำเธอเป็เงาตามตัว
เมื่อเถียงสู้ด้วยเหตุผลไม่ได้ร่างสูงก็ลุกขึ้นสะบัดหน้ากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานด้วยอารมณ์ขุ่นมัวให้มันรู้ไปว่าหญิงสาวจะทนอยู่กับสภาพกดดันแบบนี้ไปได้สักเท่าไหร่เขาไม่มีทางให้อีกฝ่ายได้ใจแน่
ธารธาราเอี้ยวคอมองชายหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอย่างเอาเป็เอาตายใบหน้าคมสันบูดบึ้งเหลือบขึ้นมองเธอเป็ระยะๆและเมื่อเห็นว่าเธอส่งยิ้มหวานยั่วเย้าไปให้เสียงพลิกหน้ากระดาษก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆจนน่ากลัวว่ามันจะขาดคามือแฟ้มเอกสารที่น่าสงสารโดนชายหนุ่มวางลงปึงปัง!เหมือนประชดที่เธอไม่ยอมมาง้อเขาสักทีจนเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงจากเสียงที่ดังไม่มากกลับกลายเป็เสียงทุ่มแฟ้มอย่างโมโห
ให้มันได้อย่างนี้สิยัยตัวแสบคามินทร์เหล่มองร่างบางที่มือนึงถือขนมอีกมือนึงเปิดนิตยสารอ่านอย่างสบายใจก็แทบจะพ่นไฟออกมาเพราะเมื่อใบหน้าหวานเงยขึ้นมาสบตากับเขาเ้าหล่อนยังมีหน้าคายขนมที่เพิ่งกัดเข้าไปคำโตยื่นส่งให้เขาแถมไอ้อาการกระดิกมือไปมาแบบนี้มันต่างอะไรกับตอนที่ชอบทำเวลาเล่นกับเ้าดุ๊กดิ๊กสุนัขพันธุ์ชิสุตัวโปรดของเธอ
“ฉันไม่ใช่ไอ้ดุ๊กดิ๊ก…ตกลงเธอจะเดินมาง้อฉันดีๆหรือจะให้ฉันเดินไปลากเธอมา”
ประโยคคำถามที่ได้ยินทำเอาหญิงสาวถึงกลับต้องหันไปมองร่างสูงที่นั่งกอดอกมองเธออย่างคนเอาแต่ใจ‘นี่หูฉันฟาดหรือเปล่าเนี่ย’
“พูดผิดพูดใหม่ได้นะคามินทร์ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องง้อนายด้วย”วางจานขนมลงบนโต๊ะเล็กด้านหน้าเสียงดังโครมแถมยืนเท้าสะเอวเถียงชายหนุ่มอย่างไม่ยอม
“แน่ใจใช่ไหมว่าจะไม่ง้อ”คามินทร์ถามหญิงสาวอีกครั้งราวกับให้โอกาสกลับตัวกลับใจเป็ครั้งสุดท้ายแต่ธารธารากลับเชิดหน้าหยิ่งผยองไม่รับน้ำใจแถมยังจัดการกวาดขนมที่เหลือในจานกลับลงไปในกล่องมือก็ขยับเขียนยุกยิกลงไปในกระดาษเสร็จแล้วจึงแปะเอาไว้หน้าถุง
“เอากลับบ้านให้ด้วย”ถุงใส่ขนมใบโตถูกวางทิ้งลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนทีร่างบางจะสะบัดหน้าออกไปจากห้องอย่างไม่รอดูผลงานที่ตัวเองก่อเอาไว้
‘ของดุ๊กดิ๊กห้ามแย่ง’
คามินทร์มองข้อความในกระดาษโน้ตอย่างเข่นเขี้ยวเมื่อเข้าใจความหมายที่หญิงสาวซ่อนเอาไว้รอก่อนเถอะยัยตัวดีเขาจะคิดบัญชีทบต้นทบดอกเลยคอยดู!
คฤหาสน์อัครภูวดลดูคึกคักเป็พิเศษเพราะประมุขของบ้านที่แอบหนีไปฮันนีมูนกันหลายเดือนกลับมาได้เสียทีและแขกพิเศษที่ท่านทั้งสองเพิ่งได้ต้อนรับก็ขยันสร้างเสียงหัวเราะเสียเหลือเกินธารธารากับคามินทร์มองหน้ากันงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พอได้เห็นว่าใครที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขกเ้าของบ้านก็ฉีกยิ้มกว้างรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจผิดกับชายหนุ่มที่เดินตามอยู่ด้านหลังเพราะรายนั้นแทบจะกระโจนเข้าไปมีเื่ชกต่อยกับผู้มาเยือนยังดีที่คุณนารีนาทมารดาของชายหนุ่มหันมาเห็นเสียก่อนจึงได้ถลึงตาห้ามทัพเอาไว้ทัน
“พี่ก้องกันต์ มาถึงกันั้แ่เมื่อไหร่น่ะเมื่อกลางวันไม่เห็นบอกธาราเลยว่าจะมา”ธารธารามองกันตพลที่ส่งยิ้มเ้าเล่ห์มาให้งงๆ
“ก็ก้องน่ะสิไม่ยอมให้กันต์บอกเขาอยากมาเซอร์ไพรส์พ่อตาแม่ยายด้วยตัวเอง”กันตพลแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่สีหน้าของคามินทร์บอกได้ดีทีเดียวว่าอยากฆ่าแม่สื่ออย่างเขาเสียเดี๋ยวนั้นแต่แหม..นานๆที เขาจะได้เอาคืนพ่อตัวดีก็คงต้องยอมร่วมมือกับก้องภพไปอีกสักระยะอันนี้เพื่อความสะใจล้วนๆแถมเขายังได้แก้แค้นแทนยัยธาราที่เอาแต่ยอมชายหนุ่มจนได้ใจอีกด้วย
“จริงสิ!ขนมที่ผมฝากธาราเอาไปให้รสชาติเป็ยังไงบ้างครับคุณคามินทร์ได้ทานหรือเปล่า”ก้องภพทำเป็มองไม่เห็นสายตาของคามินทร์แถมยังถามยั่วโทสะชายหนุ่มเพราะจากสีหน้าแสดงว่าคามินทร์ยังไม่รู้เื่ขนมนั่นดี เขาจะแกล้งเสียให้เข็ด
“ขนมอะไร!”คามินทร์หันไปมองธารธาราที่หน้าเจื่อนลงทันตาเธอลืมไปซะสนิทถ้าหากคามินทร์รู้ว่าขนมที่เธอเอาไปให้เขากินเป็ของที่ก้องภพซื้อมาฝากล่ะก็เธอไม่อยากจะคิดสภาพตัวเองเลย
“อ้าวน้องธาราไม่ได้บอกคุณคามินทร์เหรอคะว่าพี่ซื้อไปฝากทำแบบนี้พี่เสียใจแย่เลยรู้ไหมค่ะ”ก้องภพตัดพ้อเสียงสั่นมองจากนอกโลกยังดูออกเลยว่าเสแสร้งชัดๆ
คามินทร์ถลึงตาใส่ธาราราพยายามระงับอารมณ์อย่างสุดความสามารถอย่างน้อยก็ก็ยังไม่เดินเข้าไปฉีกปากไอ้ตี๋นั่นทั้งตัวต้นเื่อย่างธารธาราก็ยังรักษาชีวิตน้อยๆเอาไว้ได้
ด้านธารธาราก็ทำตัวลีบอาศัยหลบอยู่หลังร่างสูงของก้องภพเป็เกราะกำบังไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลขนาดเธอยืนอยู่ห่างตั้งแยะยังรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตของคามินทร์ที่เริ่มแผ่อาณาเขตคุกคามเข้ามาทีละนิดจนขนอ่อนๆ บริเวณลำคอเริ่มลุกชันอย่างช่วยไม่ได้
แต่ก่อนจะมีใครโดนเชือดเสียงของทิพย์ธาราก็ดังขัดสถานการณ์ขึ้นเสียก่อนเล่นเอาธารธารา กันตพลหรือแม้แต่ก้องภพที่ลุ้นกันจนตัวโก่งถึงกับผ่อนลมหายใจกันอย่างโล่งอกวายุที่นั่งมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าเงียบๆยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าหัวเราะอย่างชอบใจ
“ตาคามน์มานั่งคุยกันก่อนเถอะลูก”ทิพย์ธารากวักมือเรียกหลานชายคนโปรดสงสารก็สงสารจะหัวเราะตามสามีก็กลัวว่าพ่อหลานชายจะยั้งอารมณ์ไม่ได้คามินทร์โดนเ้าพวกนี้รวมหัวกันกลั่นแกล้งมาแต่ไหนแต่ไรดูเอาเถอะกล้วตาคามน์แท้ๆยังมีหน้ามาหาเื่เขาอีกเ้าพวกสามแสบนี่
“คามน์กลับบ้านก่อนดีกว่าครับป้าทิพย์ขืนอยู่นานกว่านี้คงได้เตะปากคนคามน์ไปก่อนนะครับลุงยุ”คามินทร์ตวัดสายตาคมกริบมองหน้าทีละคนก่อนจะหันไปบอกลาวายุและหอมแก้มผู้เป็ป้าแล้วเดินปึงปังออกไปอย่างโมโห
“นี่ตาคามน์อย่าลืมมาทานข้าวเย็นที่นี่นะ”ทิพย์ธาราะโไล่หลังหลานชายที่เดินลิ่วออกไปราวกับพายุบุแคมก่อนจะหันมามองก้องภพกับกันตพลที่หลุดหัวเราะกันอย่างลืมตัวก็อดส่ายหน้าไม่ได้“เราสองคนเนี่ยนะรู้ก็รู้ว่าคามินทร์หวงยัยธารายิ่งกว่าอะไรยังชอบไปแกล้งอีก”ทิพย์ธาราดุหนึ่งหนุ่มกับอีกหนึ่งอดีตหนุ่มอย่างไม่จริงจังนัก รู้ว่าสามคนนี้ยังไงก็ศรศิลป์ไม่กินกัน
“พี่ก้องกับกันต์น่ะชอบหาเื่เดือดร้อนให้ธาราอยู่เรื่อยเลย”ธารธาราเบะปากอยากจะร้องไห้เสียเด็ยวนั้น
“แหมมมก็เผื่อนายคามน์มันจะได้ฉลาดขึ้นมาบ้างไง”กันตพลร่ายยาวนึกระอาพฤติกรรมของชายหนุ่มที่มักจะหึงหวงธารธาราจนออกนอกหน้าอยู่เสมอแต่พอมีใครถามก็ปฎิเสธเสียงแข็งว่าทำไปเพราะต้องปกป้องเ้าหล่อนตามคำสั่งของบิดามารดา
“ก็คามน์เขารักของเขานี่”ธารธาราตอบเพื่อนรักเสียงอ่อยรู้ดีว่ากันตพลหมายถึงเื่อะไร
“รักกับผีน่ะสินายคามน์น่ะเคยรักยัยทิชาเสียที่ไหนใครมองก็รู้มีแต่แกกับนายคามน์นั่นแหละที่ทำเป็โง่จนน่ารำคาญด้วยกันทั้งคู่”กันตพลประชดใส่ธารธาราให้เสียอีกคนนี่ก็เหมือนกันปากแข็งอย่างกับอะไรดีรักก็บอกไม่รัก ทำเป็ไม่สนใจเขาพอเห็นอีกฝ่ายไปอี๋อ๋อกับคนอื่นตัวเองก็ต้องมานั่งน้ำตาตกให้เขาปลอบอยู่ทุกครั้งไปมันน่านักเชียว!
“เอาจ้ะเด็กๆแม่ว่าไปนั่งคุยกันที่ศาลาดีกว่าไหมแดดอ่อนแล้ว เดี๋ยวแม่ยกของว่างไปให้”ทิพย์ธาราไกล่เกลี่ยเมื่อเห็นว่ากันตพลเริ่มจะของขึ้นเข้าให้อีกคน“เราด้วยยัยธารา ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะได้ลงมาทานของว่าง”
บรรดาผู้าุโมองตามกลุ่มหนุ่มสาวที่แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับเื่ราวยุ่งเหยิงของคามินทร์กับธารธาราครั้นจะยื่นมือเข้าไปแทรกก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนักเื่ของใครก็ควรจัดการด้วยตัวเองถึงแม้ไม่อยากมองเห็นความเ็ปของคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจแต่โลกนี้จะมีใครบ้างที่จะมีความสุขโดยไร้ความทุกข์พวกเขาเองก็ได้แต่ภาวนาให้เื่ราวที่เกิดขึ้นอยู่ขณะนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี
ใกล้เวลาอาหารค่ำสมาชิกภายในรั้วบ้านอัครภูวดลและแขกพิเศษก็เริ่มทยอยกันเข้ามาในห้องอาหารวายุซึ่งนั่งเป็ประธานกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรอคอยจนเห็นร่างสูงของจอมทัพก้าวเข้ามาภายในห้องตามมาด้วยนารีนาทและหลานทั้งสองก็ส่งยิ้มให้ธารธารากำลังคุยออกรสอยู่กับกันตพลรีบลุกขึ้นเพื่อย้ายไปนั่งข้างมารดากลับโดนรั้งตัวเอาไว้ด้วยมือหนาของคนตัวโตที่ดึงให้เธอนั่งลงข้างๆด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับเมื่อแขกทุกคนเข้าประจำที่ทิพย์ธาราจึงสั่งให้ในครัวยกอาหารขึ้นโต๊ะทันที
ในขณะที่ทุกคนเริ่มขยับมือแต่คามินทร์ยังนั่งนิ่งจ้องก้องภพตาเป็มันอยากจะสับให้ขาดเป็แปดท่อนแล้วโยนลงชักโครกกดให้หายไปในบ่อเสียเลยคนอะไรหน้าด้านหน้าทนจริงๆคิดจะมายุ่งกับของของเขามันกล้าจริงๆหรือ เห็นว่าเขาตายไปแล้วหรือไง
‘เฮอะ’
แค่เสียงเบาๆที่คำรามจากลำคอชายหนุ่มก็เล่นเอาธารธาราสะดุ้งโหยงมือไม้สั่นจนน่าสงสารร่างบางค่อยๆขยับออกห่างทีละนิดอย่างระมัดระวังแต่พอเห็นสายตาดุหันมามองก็ทำได้เพียงส่งยิ้มแหยๆไปให้ด้วยทีท่าสงบเสงียมเจียมตัว
“โอ้โหน่าทานทั้งนั้นเลยนะครับคุณป้า”ก้องภพเห็นสายตาท้าทายของชายหนุ่มก็ทำเป็ใจสู้ใช้ท่าทางกับน้ำเสียงแสนโอเวอร์ของตัวเองเข้าข่มอีกฝ่ายหันมาประจบเอาใจมารดาของธารธารา
“น่าทานก็ทานให้เยอะๆ นะลูกดูสิไม่เจอกันไม่กี่ปีทำไมผอมลงแบบนี้ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองอาหารไม่ถูกปากหรือไง”ทิพย์ธาราอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของก้องภพเธอเองก็เอ็นดูชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย
“ใช่สิครับไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าป้าทิพย์กับป้านาทแล้วเห็นทีผมคงต้องขอมาฝากท้องที่นี่ทุกวันแล้วธาราคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ”ก้องผมประจบทางนี้เสร็จก็หันมาส่งตาหวานพูดจาคะขากับบุตรสาวเ้าของบ้านต่อ
“ใครจะว่าคะดีซะอีกคุณแม่จะได้ไม่เหงาธาราจะได้มีเพื่อนด้วย”เ้าของบ้านตอบรับด้วยความยินดียิ้มจนแก้มปริเพียงแค่คิดว่าชายหนุ่มนั้นพูดคุยด้วยแล้วมีแต่เื่สนุกทำให้พวกผู้ใหญ่อารมณ์ดีอยู่ตลอดอีกอย่าง่นี้คนช่างพูดอย่างคริมาเร่งทำวิจัยยุ่งตัวเป็เกลียวจนไม่มีเวลามาวอแวพวกท่านด้วยทำให้บ้านเหงาไปอีกแถมเธอกับคามินทร์ก็ไม่ใช่คนช่างอ้อนช่างเจรจานัก
“เอ่ยปากชวนให้พี่มาทุกวันแล้วนะอย่ามากลับคำทีหลังล่ะ”ก้องภพว่าแล้วก็แอบหันไปยักคิ้วให้คามินทร์
“แต่บางทีคนที่พูดมากๆก็น่ารำคาญนะคะพี่ธาราแถมบ้านเราจะให้ใครก็ไม่รู้เข้าๆออกๆ ง่ายขนาดนี้ ครีมว่า…”
“พี่เองก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนนี่คะน้องครีมออกจะสนิทสนมรู้ใจพี่ธาราของน้องครีมมากกว่าใครบางคนด้วยซ้ำไปอย่างนี้เรียกว่าคนอื่นไม่ได้นะคะต้องเรียกว่าคนรู้ใจจะเหมาะกว่า”
คริมายังพูดไม่ทันจบก้องภพก็ฉวยโอกาสตัดบทอย่างฉับไวเล่นเอาสาวน้อยเต้นเหยงเตรียมลุกขึ้นชี้หน้าท้าต่อยเสียให้ได้ถ้าไม่ติดว่าพวกผู้ใหญ่มองอยู่คงต้องลุกขึ้นท้าวางมัดกันสักยก
“อ่ะๆพอได้แล้วเด็กๆ ทานข้าวกันก่อนอาหารจะเย็นหมดแล้ว”นารีนาทเสนอตัวเป็กรรมการไม่อย่างนั้นอาหารเย็นมื้อนี้คงต้องเปลี่ยนเมนูเป็ข้าวต้มเละๆมาหยอดปากเ้าตัวแสบพวกนี้แทน
“นี่ค่ะ ทอดมันกุ้งของโปรดน้องธาราพี่ก้องจำได้ทานเยอะๆนะ”ก้องภพตักทอดมันกุ้งใส่จานหญิงสาวพลางเหล่มองชายหนุ่มที่นั่งทานอาหารเงียบๆอย่างหมันไส้‘ก็ให้มันรู้ไปว่าจะเฉยได้ตลอด’ก้องภพใช้เท้าสะกิดกันตพลส่งสัญญาณให้เริ่มแผนการก่อกวนไอ้คนหนุนหลังเขานี่ก็ไม่ได้เื่ั้แ่เริ่มกินมื้อเย็นก็ไม่สนใจเขาเลยกินเอาๆ แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนถ้าคิดจะลอยแพเขาอย่าหวังเลย
“ขอบคุณค่ะพี่ก้อง”ธารธารเอ่ยขอบคุณเบาๆแต่ก็ไม่วายใช้หางตาเหล่มองคนด้านข้างอย่างหวาดๆแปลก…คามินทร์สงบนิ่งใจเย็นแบบนี้ได้ั้แ่เมื่อไหร่นอกจากหน้าบึ้งตึงเหมือนโดนใครสตาฟท์เอาไว้ก็ไม่อาละวาดเหมือนเคย
แต่…ชายหนุ่มก็ไม่ทำให้หญิงสาวต้องรอคำตอบนานเมื่อมือหนายืนช้อนส้อมลงมาจิ้มทอดมันกุ้งในจานของเธอไปกินอย่างหน้าตาเฉยธารธาราได้แต่นั่งมองชายหนุ่มนั่งกินข้าวตาปริบๆไม่กล้าทักท้วง
“นี่ค่ะธาราปลานึ่งซีอิ๋วกุ้งอบวุ้นเส้นไข่ยัดไส้.....”ส่วนก้องภพยังคงตักอาหารให้หญิงสาวอย่างต่อเนื่องไม่สนใจการกระทำเด็กๆของอีกฝ่ายเหมือนกัน เอาสินายแย่ง ฉันตัก ดูสิใครมันจะชนะ
กระทั่งมือหนาเลื่อนจานข้าวของธารธารามาไว้ตรงกลางระหว่างเขากับเธอทั้งยังตักทุกสิ่งในจานที่ก้องภพคอยตักประเคนให้กินด้วยสีหน้าเฉยชาส่วนกับข้าวที่ตัวเองเป็คนตักก็บังคับให้ธารธารากินอย่างห้ามโต้แย้ง
“ตาคามน์จานข้าวเราก็อยู่ตรงหน้าทำไมไม่ทานให้เรียบร้อยไปแย่งของธาราทำไมหึ!”นารีนาทอดดุด่าบุตรชายของตัวเองไม่ได้เหมือนกันดูเอาเถอะต้องเกเรขนาดไหนถึงได้ทำอะไรไม่ไว้หน้าพ่อแม่ขนาดนี้
“แม่จะให้คามน์กินข้าวดีๆแบบไม่มีปากมีเสียงหรือให้ลุกเตะปากคนครับ”คามินทร์ถามมารดาแต่สายตากลับมองก้องภพเอาจริงว่าเขาทำอย่างที่พูดออกไปได้แน่ทำเอาคนที่โดนพาดพิงต้องหันซ้ายหันขวาหาที่พึ่ง
ธารธารากับกันตพลได้แต่นั่งตัวเกร็งกินอาหารอย่างสงบเสงียมอย่างแท้จริงไม่สบตาก้องภพที่ขยับตัวยิกยักให้ช่วยแม้แต่น้อยประหนึ่งว่าฉันไม่รู้จักแกอย่ายุ่ง อย่าสะกิดฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ
ขณะที่หลายคนยังกลั้นหายใจกับาเย็นของวัวกระทิงสองตัวเสียงโทรศัพท์ของคามินทร์ดันดังขัดจังหวะทำให้ทุกอย่างต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรฯเข้ามาชายหนุ่มก็รีบเดินออกไปจากห้องอาหารทันทีท่าทางรีบร้อนกระวนกระวายสร้างความสงสัยไม่สบายใจเป็อย่างยิ่งเพราะไม่รู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นถึงทำให้ชายหนุ่มรีบเดินออกไปและไม่ยอมกลับเข้ามาอีกเลย
อาหารมื้อค่ำจบลงตรงที่ก้องภพกับกันตพลนั่งรอคามินทร์จนหน้าบูดแต่ชายหนุ่มก็ไม่โผล่หน้ากลับมาเสียทีจนทั้งสองคนต้องถอยทัพกลับไปอย่างอารมณ์เสียธารธาราเดินตามออกมาส่งแขกกิตติมศักดิ์จนถึงรถก็ได้แต่ส่ายหน้ากับแผนการเด็กๆของทั้งคู่ไม่รู้นึกเฮี้ยนอะไรกันถึงได้อาฆาตคามินทร์กันขึ้นมาอย่างไม่กลัวตายกันตพลนั้นไม่เท่าไหร่แต่พี่ก้องของเธอนี่สิท่าทางจะเป็เอามากั้แ่เดินออกมาจากห้องรับแขกยังบ่นเื่ของคามินทร์ไม่ยอมหยุด
“นี่ก้องนายจะอะไรนักหนานายคามน์มันไม่หนีไปไหนหรอกน่าาเพิ่งจะเริ่มนายก็ทำท่าจะเป็บ้าแล้ว”กันตพลอดแขวะไม่ได้แรกๆ เขาก็เห็นดีเห็นงามกับแผนเคาะกะโหลกนายคามินทร์คนโง่ให้ตาสว่างอยู่หรอกแต่ตอนนี้ยังคิดว่าคงต้องเปลี่ยนแผนใหม่เพราะนอกจากคามินทร์จะไม่ตาสว่างแล้วเขาเองก็ประสาทจะกินไปอีกคนก้องภพเวลาดีๆ ก็หล่อเหลามาดแมนสมกับเป็ผู้ช่วยท่านประธานใหญ่อยู่หรอกแต่พอกลายร่างเป็คนบ้าแล้วทำไมต้องเป็เขาที่ต้องรับกรรมอยู่ร่ำไป
“ก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละพี่ก้องกับกันต์เลิกแกล้งคามน์ได้แล้วนะคะธาราไม่อยากให้มีเื่รู้กันอยู่แล้วว่าเวลาคามน์โมโหเขาเอาจริงยังจะไปแหย่อยู่ได้ถ้าเกิดชกต่อยกันขึ้นมาธาราไม่ช่วยจริงๆด้วย”ธารธาราเตือนพี่ชายอย่างหวังดี เธอเห็นคามินทร์แสดงความไม่เป็มิตรอยู่ทุกครั้งวางมวยกันก็มีมาแล้วแต่พี่ชายตัวดีของเธอก็ไม่เข็ดสักที
“ที่พูดเนี่ยเป็ห่วงพี่หรือห่วงไอ้ั์สมองทึ่มนั่นครับคุณหนูธารธาราพี่ก้องของเธอนี่เป็ไอ้ไก่อ่อนให้เขารังแกง่ายๆหรือไง”เขาเป็ถึงเลขาคนสำคัญของท่านมาเฟียใหญ่ฝีมือน้อยนักหรือไง
“ธาราไม่ห่วงใครทั้งนั้นแหละค่ะ”หญิงสาวได้แต่ตวัดตามองค้อนให้พี่ชายนอกไส้อย่างแสนงอน
พอเห็นท่าทางอย่างนี้ก้องภพก็ได้แต่ยกมือยีผมยาวสลวยจนยุ่งไม่สนมือไม้ที่ปัดสู้เขา“ธารา ถ้ารักก็ต้อง
แสดงออกนะรู้ไหมผู้ชายด้วยกันทำไมพี่จะดูไม่ออกว่าคามินทร์รักน้องสาวของพี่อย่างสุดหัวใจ”ก้องภพพูดจริงจังแต่เมื่อพูดออกไปแล้วครั้งนี้เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองไม่ได้รู้สึกเ็ปอีกต่อไปเขาตัดใจรักหญิงสาวตรงหน้าในฐานะพี่ชายน้องสาวได้อย่างแท้จริงเวลาสามปีของเขาคุ้มค่าแล้ว
“พี่ก้องยังไม่รู้จักคามินทร์ดีพอเขาไม่ได้รักธาราหรอกค่ะธาราก็เป็ได้แค่เงาของผู้หญิงที่เขารัก”ความรู้สึกพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยทุกครั้งเวลาต้องเอ่ยถึงทิชากร
“ธาราพูดถูกพี่ไม่รู้จักคามินทร์ดีพอแล้วน้องสาวของพี่ล่ะคะรู้จักเขาดีพอหรือยัง”มือหนาจับแก้มนิ่มเสมือนให้หญิงสาวตรงหน้าได้มีที่พักใจแต่สายคมก็ไวพอจะทันสังเกตเห็นเงาคนที่หลบอยู่หลังเสาใหญ่ริมทางเดินรอยยิ้มเล่ห์ร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาให้กันตพลที่ตอนนี้ยืนอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อเป็ก้อนน้ำแข็งไปแล้ว
“ธารา…ต้องรู้สิคะอยู่ด้วยกันมาเกือบทั้งชีวิต”หญิงสาวตอบอย่างไม่มั่นใจนักในเมื่อบ้างครั้งเธอก็ไม่เข้าใจ คามินทร์เหมือนกัน
“ก็จริงที่ว่ารู้จักแต่พี่ว่ายังไม่ดีพอเพราะอะไรรู้ไหม”ก้องภพก้มตัวแนบหน้าผากชนกับคนตัวเล็กที่มองเขาอย่างรอคำตอบ“เพราะรัก รักของธารานั่นแหละคือคำตอบของทุกอย่างเปิดหู เปิดตา เปิดใจดูซะบ้างจะได้เห็นอะไรๆที่คนอื่นเขาเห็น”นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มนิ่มๆของหญิงสาวรอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งให้อย่างเป็กำลังใจ
“ค…คุยกันเสร็จหรือยังก…กลับเถอะ”กันตพลกระตุกชายเสื้อก้องภพรัวทั้งดึงทั้งทึ้งให้อีกฝ่ายใส่เกียร์หมาถอยทัพโดยด่วนจะทนไม่ไหวอยู่แล้วแต้มบุญที่เขาทำมาทั้งชาติก่อนชาตินี้ ชาติหน้าช่วยคุ้มครองให้เขามีชีวิตรอดออกไปครบสามสิบสองด้วยเถอะเพราะเขาที่บังเอิญสบตากับคามินทร์จังๆแข้งขาอ่อนยวบแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วแม้จะรักเพื่อนแต่ตอนนี้คงได้แต่ตัวใครตัวมันเห็นทีคราวนี้ธารธาราคงจะไม่รอดแน่แล้วเชียวธาราแล้วฉันจะแผ่เมตตาให้แก
“กลับก็กลับไว้พี่จะมาหาใหม่”ก้องภพกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นอาการของกันตพลหากเขายืดเยื้อไม่ลากลับเสียทีน่ากลัวว่าคนตรงหน้าจะช็อคเอาง่ายๆ
“ก…กันต์ไปล่ะนะดูแลตัวเองดีๆ นะธารากันต์สัญญาว่าจะใส่บาตรแต่ของที่แกชอบไปให้”กันตพลร่ายยาวบอกลาไม่เว้นให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้แล้วผลุบหายเข้าไปในรถอย่างว่องไวเขาอยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“กันต์เป็อะไรไปน่ะ”ธารธารายังอุตส่าห์เป็ห่วงเคาะกระจกถามแต่อีกฝ่ายกลับนั่งนิ่งไม่ขยับเยื้อน
ก้องภพหัวเราะท้องแข็งตบบ่าปลอบธารธาราที่ตอนนี้งงเป็ไก่ตาแตกทำท่าจะเปิดประตูรถก็ไม่ลืมจะหันกลับมาไขข้อข้องใจให้หญิงสาวด้วยใบหน้าจริงจังแต่สายตานั้นกลับวิบวับอย่างถูกใจเมื่อยังคงเห็นเงาคนแฝงตัวอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหนชายหนุ่มก้มลงไปใกล้แก้มเนียนกระซิบเบาๆ“คามินทร์…แอบมองอยู่ข้างหลังเสานานพอดูเลยนะแล้วพี่กับกันต์จะช่วยกันสวดมนต์ภาวนาแผ่เมตตาให้ไม่ต้องเป็ห่วง”คนที่ได้ชื่อว่าเป็พี่ชายนอกไส้เขาว่าอย่างนี้
ส่วนธารธารานั้นแปลงร่างเป็หินตามกันตพลไปนานแล้ว‘คนทรยศ พวกเพื่อนทรยศเล่นงานเธอครั้งนึงถึงกับเอาชีวิตกันเลยหรือยังไงจะทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้แล้วรีบเข้าบ้านหรือจะเดินไปดูให้แน่ใจดี’สมองของเธอทำงานหนักเกินไปแล้วร่างบางยืนกระสับกระส่ายไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดีความโดดเดี่ยวเป็อย่างนี้นี่เอง
กระทั่งเสียงฝีเท้าค่อยๆดังมาจากด้านหลังทำเอาธารธาราถึงกับเกร็งตัวแม้แต่หายใจก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไงดวงหน้าขาวเนียนซับเืฝาดซีดลงทันตาหัวใจเต้นตึกตักแทบหลุดกระเด็นออกมานอกอกแม้จะกลัวแต่ก็ยังกลั้นใจหันหลังกลับมาเผชิญหน้าดวงตากลมโตหลับปี๋ปิดแน่นปากก็พูดประโยคระรัวเร็วแทบฟังไม่รู้เื่
“อย่าเข้ามานะคามินทร์ถ้าทำอะไรธาราล่ะก็ธาราจะฟ้องคุณป้าจริงๆด้วย”เสียงแว้ดๆพร้อมกับอาการถอยหนีของหญิงสาวทำให้ผู้มาใหม่ถึงกับมึนงง
“พี่ธารา ครีมเองค่ะไม่ใช่พี่คามน์”คริมาเข้ามาเขย่าร่างบางใก็ใ งงก็งง
“ครีมเองเหรอ โธ่!พี่ใหมดเลย”ร่างบางหมดแรงทรุดนั่งพับเพียบกับพื้นธารธาราเอามือกุมหน้าอกสำรวจว่าหัวใจเธอยังเต้นดีอยู่หรือเปล่ากลัวแทบตายหญิงสาวมองหน้าคนมาใหม่แล้วได้แต่นึกขำตัวเอง“ครีมมีอะไรหรือเปล่าถึงได้ออกมา หรือว่าจะกลับบ้านแล้ว”
“เอ่อ…คือครีมแค่อยากรู้ว่าผู้ชายหน้าตี๋ๆที่มากับพี่กันต์น่ะเขาป็นใครเหรอคะ ทำไมหน้าคุ้นๆจัง”คริมาถามด้วยความอยากรู้ว่าคนที่คิดจะมาเป็คู่แข่งกับพี่ชายเธอเป็ใครมาจากไหน
“พี่ก้องไง ครีมจำไม่ได้เหรอเขาเป็เพื่อนรุ่นพี่แล้วก็เพื่อนสนิทกันต์น่ะรู้จักกันมาั้แ่ตอนเรียนแล้วสมัยก่อนพี่ก้องเขาก็มาที่บ้านเราบ่อยๆ”
“สงสัยจะเป็คนไม่สำคัญจริงๆครีมถึงนึกไม่ออก”คริมาร้องเบะปากยักไหล่ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใคร“แต่น่าแปลกนะคะทำไมนายก้องอะไรนี่ถึงได้เล็ดรอดมาสนิทกับพี่ธาราได้”
“น่าแปลกตรงไหนก็พี่ก้องเขามา…ตอนที่ทิชายังอยู่จะรอดหูรอดตาคามน์บ้างจะแปลกอะไร”ธารธารายิ้ม
น้อยๆให้กับคริมาโดยที่ไม่รู้เลยสักคิดว่าคนที่เธอเข้าใจมาตลอดว่าไม่ได้อยู่ในสายตาของคามินทร์ถึงกับวางหมัดกันั้แ่พบหน้าเมื่อหลายปีมาแล้วแค่ก้องภพบังเอิญช่วยพยุงธารธาราตอนล้มเท่านั้นเขาถึงกับโดนต่อยต่อหน้าคนตั้งมากมาย
“ครีมขอโทษค่ะครีมไม่ได้ตั้งใจ”คริมาถึงกับหน้าจ๋อยอยากจะตบปากตัวเองนักดันไปถามถึงคนที่ไม่ควรเอ่ยชื่อถึงแม้ใบหน้าสวยจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอแต่ภายในใจนั้นเธอย่อมรู้ดีว่าพี่ธาราของเธอรู้สึกอย่างไรไอ้พี่ชายเฮงซวยเอ้ยเธอก็ทำได้เพียงแค่ด่าทอพี่ชายอยู่ในใจเหมือนกัน
“เข้าบ้านกันเถอะครีมเผื่อคุณลุงกับคุณป้าจะถามหา”พอนึกถึงเื่ก่อนหน้านี้ได้ธารธาราก็รีบเดินมาควงแขนคริมาทันทีเพื่อเลี่ยงใครบางคนแม้จะกลัวแต่ธารธาราก็ยังตัดสินใจลากคริมาไปดูให้เห็นกับตาแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าไร้แม้กระทั่งเงาของคนที่เธอคิดว่ายืนอยู่หนอย พี่ก้องบ้ามาหลอกกันได้ไม่เห็นจะมีใครเลย
“พี่ธารามองหาอะไรคะ”คริมามองตามสายตาของหญิงสาวอย่างสงสัยเพราะเธอไม่เห็นอะไรนอกจากสวนกว้าง
“ไม่มีอะไรหรอกเราเข้าบ้านกันดีกว่า”ธารธาราหันมายิ้มให้คริมาอย่างโล่งใจได้แต่ส่ายหน้ากับความเ้าเล่ห์ของก้องภพที่ไม่วายรังแกเธออีกคน
‘ให้มันได้อย่างนี้สิพี่ก้องนี่ธาราเองนะ น้องสาวพี่ไงจำได้ไหม’
4K
