“ิญญาตนนั้นอยู่ตรงไหนเหรอ ต้องเดินเข้าไปอีกไกลไหม”
มีนาถามพลังงานโปร่งแสงที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ตัวเองด้วยเสียงแ่เบา เพราะทางที่ปุ๊กปิ๊กพาเขาเดินเข้ามานั้นค่อนข้างเปลี่ยวมาก สองข้างทางเริ่มไม่มีแสงไฟส่องเข้าถึง ทั้ง ๆ ที่ซอยนี้ก็ตั้งอยู่ไม่ไกลจากถนนหลวงแท้ ๆ
‘อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วพี่มีน พี่เขาอยู่ตรงตึกร้างท้ายซอยนั่นแหละ’
“ที่เปลี่ยว ๆ แบบนี้ เขาเข้ามาทำไมกัน” มีนาได้แต่คิดสงสัยเพราะถ้าเกิดเขาเป็คนที่ถูกแทงตาย เขาคงไม่เดินเข้ามาในที่แบบนี้แน่ ๆ
‘ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อะ นั่นไงพี่มีน ิญญาตนนั้นแหละที่ผมบอก’ ปุ๊กปิ๊กชี้ไปทางิญญาดวงหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากมีนามากนัก
ิญญาดวงนี้มีออร่าสีแดงสดรอบตัว ซึ่งมันตรงกับที่ปุ๊กปิ๊กบอกเอาไว้จริง ๆ ด้วย ิญญาตนนี้แค่มีห่วงเท่านั้น ไม่ได้มีแรงอาฆาตอะไรเลย มันเป็ไปได้ยังไงกัน ทั้ง ๆ ที่ิญญาดวงนี้ถูกคนอื่นฆ่าตายไม่ใช่เหรอ
‘พี่ชาย!!! ผมพาคนที่จะช่วยพี่ได้มาแล้ว’ ปุ๊กปิ๊กะโโบกไม้โบกมือให้ิญญาดวงนั้นราวกับรู้จักกันมานานยังไงอย่างนั้น
“ะโแบบนั้นรู้จักกันมานานแล้วหรือยังไงกันฮะ”
‘ไม่นะ ผมพึ่งเจอพี่เขาเมื่อเช้านี่เอง’
“แล้วะโอย่างกับรู้จักกันมานาน”
‘โห ก็นาน ๆ ผมจะเจอิญญาดวงอื่นที่ไม่ใช่ลุง ๆ ป้า ๆ แถวนี้นี่นา’ มีนาถึงกับส่ายหัวออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินิญญาเด็กบอก
‘หวัดดี นายช่วยฉันได้จริง ๆ ใช่ไหม’ ิญญาที่ปุ๊กปิ๊กเรียกเมื่อกี้ลอยเข้ามาใกล้มีนาก่อนจะถามออกมาอย่างไม่มั่นใจ ก็มีนามีอายุไม่ต่างจากิญญาดวงนั้นสักเท่าไรนี่นา
“ไม่มั่นใจเหมือนกัน ผมมาที่นี่ก็เพราะอยากรู้เื่ของคุณก่อนไม่อย่างนั้นผมคงตัดสินใจไม่ได้ว่าควรช่วยคุณยังไงดี”
‘ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ฉันโดนเพื่อนสนิทบอกให้เอาของมาให้ที่นี่ก็เท่านั้นเอง แต่พอมาถึงก็ดันโดนใครไม่รู้แทงตายซะงั้น’ ิญญาชายหนุ่มบอกอย่างสบาย ๆ ราวกับเล่านิทานให้คนอื่นฟังยังไงอย่างนั้น ไม่มีท่าทีโกรธแค้นคนที่ทำให้เขาตายเลยสักนิด
“แปลก ปกติคนที่ถูกฆ่าตายต้องมีแรงอาฆาตไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณถึงไม่เป็แบบนั้น” มีนาถามออกมาตามความคิดของตัวเอง เพราะิญญาที่เขาเคยเจอมาไม่เคยมีดวงิญญาไหนที่จะเป็แบบนี้เลยสักตน
‘คงเพราะรักมากมั้ง ฉันเลยไม่โกรธ แถมคนที่แทงฉันเป็ใครก็ไม่รู้’
“รักมาก? แถมไม่รู้ว่าใครเป็คนแทง? แต่ดันไม่อาฆาต”
ยิ่งได้ยินสิ่งที่ิญญาดวงนี้บอกมีนายิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ นี่เขามาเจอดวงิญญาแบบไหนกันอีกแล้วเนี่ย ปุ๊กปิ๊กหาเื่ให้เขาอีกแล้ว!
‘อือ ก็ฉันไม่รู้จะไปอาฆาตใครนี่นา หน้าคนทำก็ไม่เห็น แถมเพื่อนฉันก็ไม่ได้อยากให้ฉันมาตายตรงนี้ซะหน่อย ฉันเลยไม่รู้จะต้องโกรธใครดี’
“คุณรู้ได้ยังไงว่า เพื่อนคุณไม่ได้เป็คนวางแผนหลอกคุณมาฆ่า”
‘หึ ว่าแต่ฉันแปลก นายไม่แปลกกว่าฉันหรือยังไงกัน มีอย่างที่ไหนพูดให้คนอื่นกลายเป็ิญญาอาฆาตน่ะ’ ดวงิญญาชายหนุ่มพูดออกมาอย่างติดตลก คนตรงหน้าของเขานิสัยแปลกประหลาดเสียจริง ๆ
“ผมเปล่านะ! ผมก็แค่สงสัยเท่านั้นเองนี่นา”
‘เพราะมันมาหาฉันที่นี่ทุกคืนยังไงล่ะ นั่นไง มันพึ่งซื้อหมี่เกี๊ยวมาให้ฉันก่อนหน้านายจะมาถึงไม่นานเอง’ นิ้วหนาชี้ไปยังจุดจุดหนึ่งที่ค่อนข้างมืดสนิท ตรงนั้นมีหมี่เกี๊ยวใส่ถ้วยพลาสติกวางเอาไว้แถมใกล้ ๆ ก็มีน้ำปั่นวางอยู่อีกหนึ่งแก้ว
‘ทุกครั้งที่มันมาหา มันจะนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นเสมอ มันเอาแต่พูดขอโทษที่ให้ฉันมาที่นี่แทนมัน แล้วแบบนี้ฉันจะโกรธมันลงได้ยังไงกันล่ะ’
“อ่า พอเข้าใจแล้ว งั้นห่วงของคุณคืออะไรเหรอ ถ้ามันไม่หนักหนาเกินไปผมจะช่วยเอง” เมื่อมีนาฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว หนุ่มน้อยหน้าหวานจึงอาสาที่จะช่วยปลดบ่วงนี้ให้
‘มีของสิ่งหนึ่งอยู่ที่ห้องพักของฉัน มันเป็กล่องของขวัญที่ฉันเตรียมเอาไว้ให้เพื่อนคนหนึ่ง นายช่วยเอามันไปให้เพื่อนของฉันทีได้ไหม มันเป็ความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของฉัน ฉันอยากมอบของสิ่งนั้นให้เพื่อนน่ะ’
“จริงสิ! ว่าแต่คุณออกไปที่นี่ได้ไหม” มีนาถามิญญาหนุ่มออกไปเมื่อนึกเื่นี้ขึ้นมาได้
เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะออกไปจากตรงนี้ได้ไหม แล้วถ้าอีกฝ่ายออกไปได้ทำไมดวงิญญายังคงอยู่ตรงนี้อีก
‘ออกไปได้ ที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ก็เพราะ...เพื่อนของฉันมันมาร้องไห้ที่นี่ทุกคืนก็เท่านั้นเอง ฉันเลยไม่อยากทิ้งมันไปไหนน่ะ’
“อย่าบอกนะว่า เพื่อนที่คุณอยากให้ผมเอาของไปให้ก็คือเพื่อนคนนี้”
‘ใช่ คนนี้แหละ’
นี่เขาความรู้สึกยังไงดีเนี่ย ิญญาที่ไม่อาฆาตเพราะถูกฆ่าตาย แถมบ่วงที่ยึดติดก็ดันเป็เพื่อนคนเดียวกับที่นัดให้อีกฝ่ายหนึ่งมาโดนแทงตายที่นี่ด้วย
“งั้นเราไปกันเถอะ พาผมไปเอาของที่ห้องของคุณ ผมจะได้ช่วยปลดบ่วงให้คุณ คุณจะได้ไปในที่ที่ควรไปสักที”
‘ได้ ฉันตามมาสิ’
“คุณนรินทร์เพื่อนของคุณธีร์ใช่ไหมครับ พอดีเขาฝากของชิ้นนี้เอาไว้กับผมน่ะ”
“ช...ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” นรินทร์มองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าระแวง เพราะเขาไม่เคยเห็นคนคนนี้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่เขาสนิทกับธีร์มากแท้ ๆ
“เปล่าครับ พอดีเขาฝากให้ผมเอาของชิ้นมาให้คุณน่ะครับ แต่พอดีผมติดธุระเลยเอามาให้คุณช้าไปหน่อย หวังว่าคุณจะไม่ว่าอะไรนะครับ” มีนาพูดตามที่ธีร์บอก หรือดวงิญญาชายหนุ่มที่เขาอาสาช่วยนั้นเอง
“ให้ผมเหรอครับ ข...เขาฝากคุณเอาไว้ั้แ่เมื่อไรครับ” นรินทร์ถามออกมาด้วยเสียงที่เริ่มสั่นเครือ ั์ตาที่เริ่มคลอด้วยน้ำสีใส
“ตะ ต้นเดือนน่ะครับ” มีนาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อยเพราะเขาค่อนข้างที่จะไม่ชอบพูดโกหกสักเท่าไร
“ข..ขอบ อึก ขอบคุณคับ อึก ฮื่อ ๆ” นรินทร์ทรุดตัวร้องไห้อย่างไม่อาย เมื่อรับของจากมีนามาถือไว้ นรินทร์ไม่คิดเลยว่าการที่ให้เพื่อนไปรับของแทนเขามันจะทำให้เพื่อนสนิทของเขาต้องมาตายแบบนี้
“ค...คุณนรินทร์ไม่ต้องร้องนะครับ ถ้าคุณธีร์รับรู้ได้เขาคงไม่อยากให้คุณร้องไห้แบบนี้” ธีร์ได้แต่ยืนมองเพื่อนด้วยสายตาเศร้า ๆ มีนาเลยพูดแบบนั้นออกไป
“เขาอาจจะ อึก โกรธผมก็ได้...เื่ทั้งหมดมันเป็เพราะผม...เพราะผมคนเดียว ธีร์ถึงต้องมาตายแบบนี้”
“คุณไม่ตั้งใจไม่ใช่หรอกครับ เพราะงั้นคุณไม่ต้องโทษตัวเองนะ ถ้าคุณอยากไถ่โทษจริง ๆ ผมว่าคุณตามหาคนที่ทำให้คุณธีร์ตายมารับโทษทางกฎหมายจะดีกว่านะครับ อย่างน้อยเขาก็จะได้ไม่ต้องมาตายฟรีแบบนี้”
“ผมกำลังพยายามอยู่ ผมไม่ปล่อยให้คนที่มันทำเพื่อนผมตายอยู่อย่างมีความสุขหรอก” นรินทร์พูดออกมาอย่างหมายมาด
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
“ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”
‘บอกมันให้ที ว่าไม่ต้องไปที่นั่นอีกแล้ว’ ิญญาชายหนุ่มมองไปยังเพื่อนด้วยแววตาเป็ห่วง มีนาได้แต่มองิญญาตรงหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ
“คุณนรินทร์ครับ”
“ครับ?” นรินทร์ที่กำลังจะเดินกลับเข้าไปในห้องชะงักลงเมื่อได้ยินมีนาเรียกเขาเอาไว้
“ถ้าเป็ไปได้ ไม่ต้องไปหาเขาที่นั่นอีกแล้วนะครับ เขาคงไม่สบายใจถ้าคุณไปนั่งร้องไห้ตรงนั้นทุกคืน”
มีนามองหน้านรินทร์ด้วยแววตาที่จริงจังจนอีกฝ่ายั์ตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่มีนาพูดออกมา ก่อนที่แววตาของนรินทร์จะเปลี่ยนไปเป็ระแวงทันที
“ค...คุณรู้ได้ยังไงกัน คุณเป็ใครกันแน่”
“สิ่งที่ควรพูด ผมพูดไปหมดแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”
มีนาเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงของนรินทร์ที่ะโเรียกเขาเอาไว้ หน้าที่ของเขาคือปลดห่วงให้ิญญาของธีร์เท่านั้น ส่วนเื่อื่นถ้าไม่จำเป็มีนาจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายเด็ดขาด
‘ขอบใจนะ’ ิญญาหนุ่มบอกออกมาอย่างจริงใจเพราะตอนนี้เขาไม่มีห่วงคอยรั้งเขาเอาไว้อีก เขาพร้อมที่จะจากโลกใบนี้เพื่อไปยังภพอื่นแล้ว
“ไม่เป็ไร”
‘อะ...ฉันต้องไปแล้ว ลาก่อน’
“เดี๋ยวสิ!!!”
‘งวดนี้ออก 164’
เสียงทุ้มลอยเข้ามาในโพรงประสาทของมีนาพร้อมกับร่างโปร่งใสที่หายไป ิญญาดวงนั้นเดินทางไปยังภพภูมิใหม่แล้ว เหลือเอาไว้เพียงความว่างเปล่าที่มีแต่สายลมพัดผ่านร่างบางเท่านั้น
'พวกเราเองก็กลับกันเถอะครับ'
"อืม"
'ไปหาซื้อเลขกัน!!'
10
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
