ยามเย็น แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันสาดส่องผ่านยอดไม้ พวกเขาเดินทางมาถึงทางแยกที่ทอดยาวไปยังเมืองหยางโจว
เสียงลมพัดแ่เบาแต่กลับให้ความรู้สึกไม่สงบ
“เราใกล้ถึงเมืองหยางโจวแล้ว” เหวินเจาเหยียนเอ่ยขึ้นขณะมองเส้นทางเบื้องหน้า
หยางลี่เจินที่นั่งอยู่บนหลังม้าข้างๆ หันไปมองเขา
“คุณดูเหมือนจะระวังตัวมากกว่าปกติ”
เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เ็า “สถานการณ์ในเมืองตอนนี้ไม่ปกติ ข้าต้องระวัง”
“คุณหมายถึงปัญหาการค้า?” เธอถามด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่แค่การค้า” เขาตอบสั้นๆ “ข้ามีเหตุผลที่ต้องระวังตัวมากกว่านั้น”
ในระหว่างที่พวกเขาเดินทางต่อ สายตาของ
เหวินเจาเหยียนจับจ้องไปยังร่องรอยบางอย่างบนพื้น เส้นทางที่พวกเขาเดินผ่านเต็มไปด้วยรอยล้อรถม้าและรอยเท้าคนจำนวนมาก
“มีคนเดินทางผ่านที่นี่เยอะเกินไป” เขากล่าวขึ้นเบาๆ
“มันก็เป็ทางเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ?” หยางลี่เจินถาม
“ใช่ แต่รอยล้อเหล่านี้ดูเหมือนจะมาจากรถม้าของพ่อค้ากลุ่มใหญ่ และดูเหมือนพวกเขาจะรีบเร่งเกินไป”
คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติ
“คุณคิดว่ามันเกี่ยวกับปัญหาที่คุณพูดถึงไหม?”
เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับหันมามองเธอ “บางที… พวกมันอาจกำลังเคลื่อนไหวในเมือง”
เมื่อพวกเขามาถึงจุดพักเล็กๆ ก่อนเข้าเมือง เหวินเจาเหยียนหยุดม้าและหันไปพูดกับหยางลี่เจิน
“เมื่อเข้าไปในเมือง เ้าอย่าพูดหรือทำอะไรโดยพลการ
ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง”
“ทำไมล่ะ?” เธอถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“สถานการณ์ในเมืองตอนนี้อันตรายเกินไป” เขาตอบ
“มีคนกำลังเล่นเกมใหญ่ และข้าไม่้าให้เ้าเป็เป้าหมาย”
หยางลี่เจินพยักหน้าช้าๆ แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เธอรู้ว่าเขามีเหตุผลที่ดีสำหรับทุกการตัดสินใจ
ในขณะที่พวกเขาเตรียมตัวเข้าเมือง หยางลี่เจินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเหวินเจาเหยียนเริ่มเปลี่ยนไป แม้เขาจะยังคงเ็าในคำพูด แต่การกระทำของเขากลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ไม่สามารถปฏิเสธได้
“เขากำลังซ่อนอะไรบางอย่าง…” เธอคิดในใจ
“และบางที… มันอาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขาไม่เคยบอกฉัน”
แสงอาทิตย์ยามเย็นทำให้ท้องฟ้าฉาบไปด้วยสีส้มทอง ทั้งสองเดินทางมาถึงเขตชานเมืองหยางโจว เสียงผู้คนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาเข้าสู่เขตเมือง ถนนปูด้วยหินและเต็มไปด้วยรถม้าและผู้คนสัญจรไปมา
หยางลี่เจินที่นั่งอยู่บนหลังม้ามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นและสงสัย “ที่นี่คึกคักมากจริงๆ”
“หยางโจวเป็ศูนย์กลางการค้าทางใต้” เหวินเจาเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่ง “แต่มันก็เป็ที่รวมของปัญหามากมายเช่นกัน”
ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในตัวเมือง หยางลี่เจินเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติ ร้านค้าที่ควรจะเต็มไปด้วยผู้คนกลับดูเงียบเหงา และมีชายฉกรรจ์ในชุดธรรมดาเดินตรวจตราไปตามถนน
“ทำไมดูเหมือนคนในเมืองจะไม่ค่อยออกมาเดินเล่นเลย?” เธอถามเบาๆ
“เพราะพวกเขากำลังระวังตัว” เหวินเจาเหยียนตอบ “สถานการณ์ในเมืองตอนนี้ตึงเครียดมาก”
“ตึงเครียดยังไง?”
“พ่อค้าหลายรายกำลังถูกข่มขู่และบีบให้เลือกข้าง” เขากล่าวเสียงเย็น “และคู่แข่งของข้าก็อยู่เื้ัเื่ทั้งหมดนี้”
ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อพัก
หยางลี่เจินเหลือบไปเห็นชายกลุ่มหนึ่งที่ดูเหมือนจะจ้องมองพวกเขาอยู่
“คุณเห็นไหม? คนพวกนั้นเหมือนกำลังมองเราตลอดเลย” เธอกระซิบ
“ปล่อยให้ข้าจัดการ” เหวินเจาเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง
ไม่นานนัก ชายกลุ่มนั้นก็เดินเข้ามาขวางทางพวกเขา หนึ่งในนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เหวินเจาเหยียน ท่านพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่ มาถึงหยางโจวด้วยตัวเองแบบนี้คงมีเื่ใหญ่สินะ?”
เหวินเจาเหยียนไม่ได้ตอบ เขามองไปยังชายคนนั้นด้วยสายตาเยือกเย็น
“ข้าคิดว่าเ้าคงไม่อยากเสียเวลาอธิบาย” เขากล่าว
“ดังนั้นถ้าพวกเ้ามีธุระ ก็บอกมาเลย”
ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ระวังตัวไว้เถอะ เมืองนี้ไม่ใช่ที่สำหรับคนที่ไม่รู้จักกฎ”
พูดจบ พวกเขาก็ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากพวกนั้นจากไป หยางลี่เจินหันไปถามด้วยความกังวล “พวกเขาหมายความว่ายังไง?”
“พวกเขากำลังเตือนข้า” เหวินเจาเหยียนตอบ “แต่ข้าไม่ใช่คนที่จะยอมถอยเพราะคำขู่”
“คุณคิดว่าพวกเขาจะทำอะไรไหม?”
“แน่นอน” เขาตอบเรียบๆ “แต่ข้าก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว”
เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม ทั้งสองเลือกห้องพักและจัดการเก็บสัมภาระ หยางลี่เจินยังคงรู้สึกถึงความกดดันในบรรยากาศของเมือง
“คุณดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเื่แบบนี้มาก” เธอกล่าวขณะนั่งลงพัก
“เพราะข้าเคยเจอมันมาหลายครั้งแล้ว” เขาตอบ “แต่ครั้งนี้แตกต่าง คู่แข่งของข้ากำลังพยายามทำลายทุกสิ่งที่ข้าสร้างมา”
“คุณจะทำยังไงต่อไป?”
“ข้าจะเริ่มจากการรวบรวมข้อมูล” เขาตอบ “และเ้าก็ต้องอยู่เงียบๆ อย่าทำอะไรโดยพลการ”
หยางลี่เจินพยักหน้า แม้จะรู้สึกไม่สบายใจกับสถานการณ์นี้ แต่เธอก็รู้ว่าเขามีแผนที่ชัดเจน
“ในเมืองที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำและความลับ พวกเขาจะสามารถผ่านอุปสรรคครั้งนี้ไปได้อย่างไร?”