"โลกใบนี้นั้นมีชื่อว่าเอราทอลเวิลด์เป็โลกเเห่งพลังเเละเวทมนตร์ เหล่าสมมุติเทพ ปีศาจ มนุษย์ ุ์ มอนเตอร์ สัตว์อสูร เเละสัตว์ในเทพนิยายเเละตำนาน สิ่งลี้ลับต่างๆ เป็โลกที่มีหลายสรรพสิ่งทั้งหลายเเละความลับต่างๆ อันมากมายเกี่ยวกับโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้
ในอดีตเมื่อ 600 ปีที่เเล้ว เกิดาครั้งยิ่งใหญ่ของ เทพมนุษย์ เเละ มหาจักรพรรดิปีศาจมหาจักรวรรดิ อาณาจักรของมวลมนุษย์เเละดินเเดนต่างๆล่มสลาย เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั้นที่ได้ตื่นขึ้นมาเเละอยู่ในที่เเห่งหนึ่งเเต่ทว่าเขานั้นกลับจำตัวตนเเละเื่ราวของเขาเองไม่ได้เลยสักนิด
สายลมที่เต็มไปด้วยเสียงของการกรีดร้อง เสียใจ ความกลัว เเละ ความตาย เเละกลิ่นของเืเเละซากศพ กลิ่นเหม็นของซากอวัยวะภายในเเละเืที่สาดกระเซ็นทั่วพื้นที่จากการปะทะของกองทัพปีศาจเเละกองทัพมนุษย์ที่ปะทะกันเเละต่างฝ่ายต่างบดขย้ำกันเเละกันดาบที่ผ่าลงไปด้วยพละกำลังในเเต่ละครั้งเหงื่อที่หยดลงความเหน็ดเหนื่อยจากาที่ยาวนาน
เรย์ชายอายุ16ปีเเละผู้ซึ่งเป็อัศวินพเนจรเขาได้เข้าร่วมาของเมือง โพเทีย าการปะทะของเหล่ามนุษย์เเละเหล่าปีศาจ
"เเฮ่ก เเฮ่ก เเฮ่ก "
เสียงอันเหน็ดเหนื่อยของเรย์ที่ต่อสู้มาเป็ระยะเวลานาน
“นี่มันนานเเค่ไหนเเล้วเนี่ย”
เรย์ พูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยเเละสิ้นหวัง การต่อสู้อันยาวนี้เมื่อไหร่กันที่จะจบลง การฟาดฟันการเเละเข่นฆ่ากันของเเต่ละฝ่าย
เรย์ได้เข้าปะทะกับเหล่าปีศาจซ้ำเเล้วซ้ำเล่า เกราะของเขาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเื เเละผมสีเงินที่กลายเป็สีเืหมวกที่ถูกบดขยี้ชุดเกราะที่พุพัง จากการต่อสู้ที่เเสนยาวนานนี้ต่างคนต่างมีฝ่ายที่รอดเเละฝ่ายที่ตายมันไม่มีทางเลือกนอกจากเข่นฆ่ากันในศึกาการต่อสู้ของยุคพลังเเละเวทมนตร์
“ถึงคราวที่านี้จะจบลงสักที”
อัศวินคนหนึ่ง ที่อยู่ด้านหลังได้ะโ ให้ขวัญกำลังใจกับเหล่าอัศวินดูเหมือนว่ากระเเสาเริ่มจะเปลี่ยน กองทัพอัศวินได้ฮึดขึ้นสู้
“ อัศวินทุกคนร่วมสู้กันอีกครั้ง! ”
“เฮ้! ลุยยยย ลุยยย ลุยยย! ”
เสียงของเหล่าอัศวินดังกึกก้องทั่วสมรภูมิา เสียงต่อสู้ได้กลับมา สนั่นทั่วผืนดินเสียงของการปะทะดังกึ่งก้องเรย์ได้ต่อสู้กับเหล่าปีศาจอีกครั้งนึง เขายังมีเเรงฮึดที่จะต้องสู้เเละยันหยัดท่ามกลางสมรภูมิดาบของเขาได้ฟาดฟันอย่างรวดเร็วสบั้นคอของเหล่าปีศาจในทันทีเเละเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยเวทมนตร์
เวทย์เสริมพลังระดับ 2
" เร่งความเร็ว "
“ จงเฉียบคม ”
เขาได้ใช้เวทมนตร์เพื่อบัพตัวเองในการต่อสู้ให้มากยิ่งขึ้นการต่อสู้การฟาดฟันของเขาไวขึ้นดุดันขึ้นเเละเฉียบคมขึ้นเเต่เเลกมาด้วยความเหนื่อยล้าที่มากถม
“อ้ากกก! เอื้อก! ช่วยด้วย”
“เฉือก! ครืดดด!!”
เสียงขวานขนาดใหญ่ได้ผ่าลงตัวอัศวินเสียงดังทั่วบริเวณเสียงร้องของเหล่าอัศวินที่ถูกสังหารซ้ำเเล้วซ้ำเหล่าอัศวินที่บดขยี้เเละถูกขวานขนาดใหญ่กวาดล้างเเทบสิ้น เืเเละอวัยวะสาดกระเซ็นการนองเืเเละสังหารอยู่เพียงฝ่ายเดียวไม่มีใครที่หยุด ปีศาจตนนี้ หัวหน้าของกองทัพปีศาจระดับต่ำ รูปร่างใหญ่น่าเกรงขามพละกำลังอันมหาศาลเเละขวานขนาดใหญ่ที่ฟาดฟันมนุษย์เเละบดขยี้ได้อย่างโดยง่าย
ในตอนนี้เหมือนกระเเสของาเริ่มเปลี่ยน หัวหน้ากองทัพปีศาจระดับต่ำได้เคลื่อนพลเข้ามาประชิดเพื่อกวาดล้างเหล่าอัศวินให้สิ้น
“พวกเราสูญเสียกำลังพลไปมากเเล้ว”
“อัศวินถอยกลับมาตั้งรบการปะทะ”
เสียงของหัวหน้ากองอัศวินดังกึ่งก้องสนามรบอัศวินต่างๆ ถอยกำลังทัพเพื่อกลับเข้าสู่เเนวต้านรบเตรียมการปะทะอีกระลอก
ทันใดนั้น เรย์ได้พุ่งตัวเข้าหาหัวหน้าปีศาจระดับต่ำเขารวบรวมพละกำลังของเขาที่เเขนเเละขาเขาของเขาเหยียบพื้นเเละได้จับดาบของเขาไว้เเน่น
เวทย์เเห่งสายลมระดับ 2
“สายลมนำพา กายาพริ้วไสว! ”
เรย์ได้ร่ายเวทมนตร์ บัพเร่งความเร็วเเละความพริ้วไหว พร้อมพุ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็วโดยไม่ลังเลหัวหน้าปีศาจได้เหวี่ยงขวานอันใหญ่รอบตัวด้วยเเรงมหาศาลพื้นบริเวณนั้นเกิดเเรงสั่นะเื
เขาได้หลบการโจมตีหนักอย่างพริ้วไหวเหมือนการเต้นรำอย่างสวยงามท่ามกลางสมรภูมิเขากระโจนขึ้นไปบนตัวของหัวหน้าปีศาจด้วยพละกำลังมหาศาล
เวทย์เเห่งลมเเห่งการทำลายระดับ 2
“ฉีกเฉือน สังหาร”
เรย์ได้ร่ายสกิลพร้อมการโจมตีด้วยกริชที่เฉียบคมกระหน่ำเฉือนอย่างเฉียบคม ในส่วนต้นคอของปีศาจจนเกิดรอยเฉือนขนาดใหญ่กล้ามเนื้อส่วนคอของปีศาจได้ขาดเืสาดกระเซ็นทั่วบริเวณจากแผลฉกรรจ์นั้น
ปีศาจคลุ้มคลั่งด้วยความโมโหเเละเหวี่ยงขวานรอบตัวด้วยเเรงที่บ้าคลั่งพร้อมด้วยการทุบพื้นด้วยแรงมหาศาล
“ตุ้ม! ครึ้ม! ตุ้ม!”
เสียงของเเรงมหาศาลเกิดเป็หลุมขนาดใหญ่เเรงสั่นะเื
เขาได้พุ่งกระโจนหลบออกมาจากตรงนั้นหากเขาถูกการโจมตีนั้นละก็เขาอาจจะตายได้เลยในทันที เรย์ได้ตั้งสมาธิจดจ่อกับการสังหารปีศาจตนนั้น เขาใช้ประสาทัั อย่างเฉียบคมพร้อมพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อปิดฉากการต่อสู้
เรย์ไม่ลังเลที่จะซ้ำรอยเดิมเพื่อปลิดชีพปีศาจก่อนที่พละกำลังของเขาจะหมดเขาได้ใส่เเรงบริเวณปลายกริชคู่ของเขาทั้งหมดกริชที่เฉียบคมเฉียนเข้าใส่ต้นคอขอปีศาจอีกครั้งจนขาดกระเด็นเืสาดกระเซ็น หัวหน้าปีศาจได้ถูกสังหารลง
ปีศาจได้เกรงกลัวเเละถอยทัพถึงคราวที่มนุษย์จะบอกโจมตีอีกระลอก เหล่าอัศวินพร้อมกระโจนสังหารเหล่าปีศาจจนหมดสิ้นเเละาครั้งนี้เราจะเป็ฝ่ายชนะ
“เฮ้!!พวกเราเอาชนะสมรภูมินี้ได้”
“อัศวินต่างโห่ร้องด้วยความดีใจเเละร้องไห้เพราะาที่ยืดยาวได้จบลง”
ทุกคนในาต่างโห่ร้องยินดีกับานี้ที่ได้สิ้นสุดลงสักทีอัศวินคนหนึ่งได้พูดกับเรย์ว่า
“เรย์เ้านี่เจ๋งชะมัดที่ช่วยพวกเราชนะานี้เเถมอายุยังน้อยเเต่ความสามารถเก่งกาจขนาดนี้”
“อืม ขอบคุณที่พยายาม”
เรย์พูดเเละได้เเหงนมองท้องฟ้าที่มีเเสงที่สาดส่องลงมาเหมือน เป็การบอกถึงการชนะาในครั้งนี้เรย์เหนื่อยล้าจากการต่อสู้เป็อย่างมากสภาพของเขาตอนนี้ไม่ต่างไปจากซากศพกลิ่นเืกลิ่นของอวัยวะเลอะเต็มชุดเกราะเเละหน้ากากของเขาจากการสังหารอันบ้าคลั่งของในสมรภูมิรบในครั้งนั้นทำให้เขาทำให้เขาได้รับการขนานนาม
” อัศวินพเนจรผู้เด็ดเดี่ยว”
เรย์ได้รับการชื่นชมจากผู้บัญชาการอัศวินเเละได้รับรางวัลอีกหลายอย่างจากการมีส่วนร่วมสำคัญในการชนะาครั้งนี้
“ นี่ เรย์เ้าสนใจมาเข้าร่วมกองทัพของพวกเรามั้ย ”
“ พวกข้า้าอัศวินที่เเข็งเเกร่งเเบบเ้า ”
ผู้บัญชาการอัศวินเอ่ยถาม
“ ข้าเป็เพียงอัศวินพเนจร "
เรย์มองหน้าผู้บัญชาการอัศวินด้วยสีหน้าที่เรียบเเละพูดด้วยน้ำเสียงที่เ็า
“ เอาเป็เเบบนั้นก็ได้เเล้วเเต่เ้าเลยก็เเล้วกัน ”
“ ข้ารู้สึกเสียดายชะมัดที่จะมีอัศวินมากความสามารถเเบบนี้ในา ”
หัวหน้าบัญชาการอัศวินคิดในใจเขาได้ยื่นเงินตอบเเทนทั้งหมด 5000 เรเดี่ยม ให้กับเรย์
" ขอบใจ " เสียงของเรย์ที่ได้พูด
เรย์คว้าเงินไว้เเล้วเขานั้นออกเดินทางต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมายใน่ยามราตรีเรย์เขาได้นอนพักบริเวณริมเขาของป่าเเห่งหนึ่ง เขาได้มองลงไปยังตัวเมืองที่ห่างไกลสุดสายตาใน่ค่ำคืนที่เงียบงันเเละมืดมิดเเสงสว่างของดวงจันทร์เเละเหล่าดวงดาวที่เปร่งประกายในยามราตรี
เรย์ได้หลับตาลงเขาคิดกับตนเองว่าตนนั้นเป็ใครเรย์ได้นอนหลับเเละได้นึกย้อนกลับไปครั้งเเรกที่เขาลืมตาตื่นในสลัมที่ถูกทอดทิ้งเเห่งหนึ่งเขาจำความได้เขานั้น อายุได้เพียง 12ปี เขานั้นเป็เด็กกำพร้าที่ไม่รู้เกี่ยวกับตนเองบิดาหรือมารดาก็ไม่สามารถจำได้มีเพียงเสียงที่เขาจำได้
“ เรย์ ”
เสียงของคนคนหนึ่งที่เรียกขานชื่อของเขามีเพียงชื่อที่เขาจำมันได้ เขานั้นมีผมสีขาวใบหน้าอันหล่อเหลาเเละสวยงามดวงตาสีฟ้าเหมือนท้องฟ้าของเขานั้นสวยงามเป็อย่างมากเเต่ทว่าต่างจากสถานะของเขาตอนนี้อย่างสิ้นเชิงเขาได้ถูกนายทาสซื้อตัวไป เพราะลักษณะหายากดวงตาสีฟ้า ผมสีเงินยาว ทำให้นายทาสรู้สึกสนใจตัวของเรย์เป็อย่างมาก
ในสลัมที่นี่มีเเต่ความบัดซบการทุบตีการทำร้ายร่างกายการข่มขืนอนาจารการค้าทาสการค้าผิดกฎหมายการเข่นฆ่ากันเเละสิ่งที่ชั่วเกินจะบรรยายต่างๆ นานาเรย์ไม่สามารถทำอะไรได้เลยเขาเป็เพียงเด็กหนุ่มที่ว่างเปล่าเเละไร้หนทาง ดวงตาที่เศร้าหมองเรย์ถูกทำร้ายจากนายทาสเเละถูกเฆี่ยนตีเยี่ยงทาสเรย์ถูกทำร้ายทารุณซ้ำเเล้วซ้ำเล่าความเ็ปของเขามันมากเเละเกินที่เด็กคนหนึ่งจะรับไหว เขาทนต่อเเรงกดดันมาการทำร้ายทารุณมาเรื่อยๆ นายทาสสารเลวได้หล่อหลอมเรย์ให้คอยทำงานเื้ั
เพื่อทำงานสกปรกเเละโสมม เรย์นั้นได้สังหารคนเป็ครั้งแรกจากงานสกปรกที่ได้รับมอบหมายจากนายทาสให้ทำทั้งฆ่าผู้คนบริสุทธิ์เเละฆ่าโดยไม่มีเหตุผลเพราะคำสั่งบ้าๆ ของนายทาสสายตาของเรย์นั้นเ็าว่างเปล่าการกระทำคำพูดที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยความโหดร้ายทารุณต่างๆ มากมายเเต่เเล้วเหตุการณ์นั้นก็ได้เกิดขึ้น
วันพระจันทร์ครึ่งดวงเรย์ได้มองขึ้นไปบนดวงดาวนับร้อยเเละดวงจันทร์ที่ครึ่งเสี้ยวเขาได้ขึ้นไปบนท้องฟ้าเขาเหม่อมองด้วยสายตาที่เ็าอยู่เสมอเเต่ภายในนั้นกลับมีความเศร้าสร้อยภายในจิตใจของเขาเป็อย่างมากทันใดนั้น
มีเสียงที่น่าสยดสยองเสียงเเห่งความสิ้นหวังกรูเข้ามารอบทิศทางเมืองเกิดเหตุการณ์ ปีศาจโจมตีเมืองปีศาจนับร้อยที่ได้มุ่งโจมตีเสียงกรีดร้องของมนุษย์เสียงสิ้นหวังดังกึ่งก้องไปทั่วทั้งเมือง มนุษย์ถูกกินกระชากเเละถูกชำแหละเืละเลงทั่วเมืองเสียงขอร้องอ้อนวอนเสียงการฆ่าฟันการกวาดล้างของเหล่าปีศาจเหล่าเเรงค์เกอร์เเละอัศวินต่างสู้กับปีศาจเพื่อกำจัดปีศาจให้สิ้นต่างฝ่ายต่างเข่นฆ่ากันเสียงการฆ่าฟันนั้นดังสนั่นทั่วทั้งเมือง
ความสิ้นหวัง ความกลัวต่างถาถมเข้ามาอย่างมากมายเรย์ได้ตื่นใเหล่าปีศาจที่กรูเข้ามาอย่างมหาศาลชาวเมืองถูกฆ่าอย่างโเี้ เรย์นั้นรู้สึกถึงความสิ้นหวังเเละอยากจะออกไปจากที่เเห่งนี้ เรย์ได้วิ่งสุดชีวิตเผื่อหลบหนีจากเหล่าปีศาจเขานั่นได้วิ่งไปเรื่อยเเต่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเริ่มสะสมบาดเเผลของเขาตามลำตัวที่ถูกนายทาสทำร้ายเขาได้กัดฟัน เขาคิดเเละพูดกับตัวเอง
“ เเฮ่ก เเฮ่ก “
“ รู้สึกเหนื่อยชะมัด เราเเทบไม่เหลือเเรงเเล้ว”
บาดเเผลของเขาจาการโดนทำร้ายเรี่ยวเเรงที่ไม่เหลือสายตาที่เหน็ดเหนื่อยของเรย์เสียงหายใจที่เเทบจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อความกลัว ความเศร้า ความสิ้นหวังเเละเเล้วมีปีศาจอยู่ตัวหนึ่งได้กระโจนลงมาตรงหน้าของเรย์ปีศาจรูปร่างน่ากลัว มีหลายตาเเละตัวใหญ่น่าสะพรึงกลัว มันจ้องมองมาที่เรย์ด้วยความอยากกระหาย กรงเล็บที่ ยาวดวงตาสีเเดงเเละรูปร่างที่อัปลักษณ์กรงเล็บที่คมยาว ของมันนั้นทำให้เรย์รู้สึกกระอักกระอ่วนออกมา
“นี่มันปีศาจตัวอะไรกัน”
“เเบบนี้เเย่เเน่”
เรย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ใ ขาของเขาเริ่มสั่นด้วยความกลัวเเต่สายตาของเด็กหนุ่มนั้นตรงกันข้าม สายตาที่ มีความเเน่วเเน่เเละไม่เกรงกลัว เขาพยายามตั้งสติทันใดนั้น
เด็กหนุ่มวิ่งหันหลังอย่างสุดชีวิต เขาพยายามคิดที่จะเอาชนะปีศาจตัวนั้น เรย์ได้วิ่งเข้าไปยังซอกซอยเเละพยายามหาโอกาสโจมตีเ้าปีศาจหลายตาปีศาจได้วิ่งไล่ด้วยท่าทางที่น่ากลัวเเละกรงเล็บที่ตวัดไปมา สามารถจะตัดผ่ามนุษย์ได้อย่างง่ายดายปีศาจได้กระโจนเข้ามาคิดที่จะฟันเรย์ให้เป็ชิ้นๆเรย์ได้ะโหลบออกมาด้านข้างอย่างฉิวเฉียดเเละเขาได้ใช้อาวุธกริชคู่ของเขาฟันเข้าไปยังขาของปีศาจหลายตาเพื่อให้มันเสียสมดุล
“บ้าเอ้ย !ข้าฟันเข้าตื้นเกินไป”
ปีศาจฟาดฟันกรงเล็บใส่เรย์อย่างรุนเเรง เรย์ใช้กริชในการกันการโจมตีของปีศาจเรย์ถูกเเรงจากการฟาดกรงเล็บของปีศาจเขาถูกการโจมตีของปีศาจ ตัวของเขากระเด็นออกมาด้วยความรุนเเรงเเละเสื้อผ้าของเขาฉีกขาดเเขนเเละกริชของเขาเป็รอยกรงเล็บ ่อกเป็รอยเเผลจากการรับเเรงประทะที่รุนเเรงเืได้ไหลจากบาดเเผลของเขาเสียงหายใจ ที่เเทบสิ้นลมของเรย์
เรย์พยายามคงสติเอาไว้ เเละเรย์ได้หมดสติไปชั่วครู่หนึ่ง
“ ติ๊ง ติ๊ง “
“ เรย์…”
เสียงของหยดน้ำที่ได้หยดลง
เขาได้ลืมตาตื่นขึ้นเเละได้ปรากฏภาพของหญิงสาว ตรงหน้าของเรย์เธอมีผิวสีขาวที่งดงามผมสีขาวยาวพริ้วไสว ชุดสีขาวที่งดงาม ดวงตาสีฟ้าเปร่งประกายเเสนงดงาม หญิงสาวได้ยิ้มให้เด็กหนุ่ม เธอได้ยื่นมือมาเเละได้พูดบางอย่างกับเรย์เเต่เรย์นั้นไม่ได้ยินเสียงที่พูดออกมาจากหญิงสาวคนนั้น..
' ขอบคุณท่านผู้อ่านที่ได้เข้ามาอ่านนะครับ เื่นี้เป็นิยายเื่เเรกที่ไรท์เเต่งขึ้นมาหากมีอะไรผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ เเละไรท์มีเเพลนที่จะเเต่งเื่นี้ไปยาวๆเลย
ขอให้สนุกกับการเดินทางของเรย์นะครับ '
' ช่วยติดตามผลงานเเละฝากคอมเม้นต์ไว้ไรท์จะดีใจมากๆ เลยครับ '