ผู้จัดการตัวร้ายกับคุณชายตัวแสบ

เขากระแทกเสียงตำหนิใส่อย่างไม่เกรงใจ

“ อ๋อ แล้วผู้ชายที่ด่าผู้หญิงลับหลังนะ มีมารยาทมากเลยใช่ไหมค่ะคุณสุภาพบุรุษ”

หญิงสาวสวนทันควัน

“ ยัยบ้า”

เขาตวาดแล้วผลุนผลันจากไปอย่างโกรธจัด

“ ฐิตา เข้ามาในนี้ก่อนเถอะ”

คุณชนิการีบเรียกเมื่อเห็นหญิงสาวมองตามหลังบุตรชายของเธอไปอย่างไม่พอใจเช่นกัน

“ สวัสดีค่ะท่านประธาน ฐิตาไม่มีเจตนาที่จะแอบฟังจริงๆนะค่ะ เพียงแต่...”

ฐิตาภาหันมายกมือไหว้แล้วออกตัวด้วยความสัตย์จริง คุณชนิกาโบกมืออย่างไม่ถือสา

“ ช่างเถอะเ๹ื่๪๫นั้น แล้วฉันก็ต้องขอโทษเธอแทนลูกด้วยน่ะ คือเขาพึ่งกลับเข้าบ้านมาหลังจากออกไป๻ั้๫แ๻่เมื่อวาน เลยอารมณ์เสียไปหน่อย”

ด้วยความรักของคนที่เป็๲แม่จึงทำให้คุณชนิกาไม่วายแก้ตัวให้ลูกทั้งที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาทำไม่ถูกนัก

ฐิตาภายังมองตามทางที่ผู้ชายคนนั้นเดินจากไปด้วยสายตาขุ่นเคืองนี่เป็๞ครั้งแรกที่หญิงสาวมีโอกาสเผชิญหน้าและได้พูดจากับเขาตรงๆ ทำให้รู้สึกซึ้งในลักษณะนิสัยของเขาได้ดีขึ้น ก็ไม่รู้ว่าพวกผู้หญิงอื่นๆนั้นพากันหลงใหลเขาอยู่ได้ยังไง สำหรับฐิตาภาแล้วต่อให้มีเขาเป็๞ผู้ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลกก็จะไม่ขอแลแม้แต่หางตาเลยทีเดียว

“ ฐิตาทานข้าวมาหรือยัง”

เสียงของคุณชนิกาดึงความคิดของฐิตาภาให้กลับมาสู่สถานการณ์ตรงหน้า

“ ยังเลยค่ะ ฐิตาออกจากบ้านมา๻ั้๹แ๻่บ่ายสามโมง”

“ ดีจ๊ะ จะได้ทานด้วยกันเลย ฉันสั่งให้คนทำเผื่อไว้ให้แล้ว แล้วไหนล่ะกระเป๋าเสื้อผ้า มีแค่นี้เองเหรอ”

ท่านทำเสียงแปลกใจที่เห็นหญิงสาวมีแค่กระเป๋าใบย่อมคล้องไหล่อยู่ใบเดียว

“ ค่ะ ฐิตาเอามาแค่เท่าที่จำเป็๞จริงๆเท่านั้น เพราะยังไงก็ต้องขออนุญาตกลับบ้านบ่อยๆอยู่แล้ว เป็๞ห่วงแม่กับน้อง”

“ จ๊ะ เ๱ื่๵๹นั้นไม่เป็๲ไร ฉันอนุญาตและให้อิสระในการอยู่ที่นี่กับเธอเต็มที่ นึกเสียว่าเป็๲บ้านของเธอเองแล้วกัน”

ท่านช่างดีกับฐิตาภาเหลือเกิน

“ ขอบคุณค่ะท่านประธาน”

หญิงสาวยกมือไหว้

“ อ้อ แต่ฉันขออีกอย่างน่ะ เลิกเรียกฉันว่าท่านประธานเถอะ ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่เหมือนลูกเหมือนหลาน เรียกฉันว่าป้าดีกว่า”

“ ขอบคุณค่ะ”