ทะลุมิติเป็นดีไซเนอร์ในยุค70

    ตอนที่ 15 ซักผ้า



     

     

    เฉิงลู่จื้อเห็นครอบครัวของเธอกำลังกินผลไม้ป่าอย่างเอร็ดอร่อย เธอเอาองุ่นมาเยอะแต่ก็ยังเหลือเอาไว้ที่บ้านสำหรับกินตอนเย็น 

     

     

    ชาวบ้านพากันมองอย่างอิจฉาตาร้อนพร้อมถอนหายใจอย่างแรง เมื่อได้เวลาเริ่มทำงานอีกครั้ง เฉิงลู่จื้อลุกขึ้นปัดเศษไม้เศษหญ้าออกจากบนเสื้อผ้า

     

     

    “ กลับก่อนนะคะ” พวกเขาพยักหน้าเป็๞การรับรู้ 

     

     

    เธอกลับมาถึงบ้านพร้อมลงมือทำความสะอาดบ้านและเอาเสื้อผ้าไปซักที่ลำธาร เธออยากแบ่งเบาภาระทางครอบครัวเท่าที่เธอจะช่วยได้

     

     

    พ่อแม่และพี่ชายทำงานมาเหนื่อยๆ อยากให้พวกเขาได้นั่งพักผ่อน มีอะไรที่ทำได้เธอพร้อมช่วยเหลือเสมอ

     

     

    บริเวณลำธารก็มีผู้หญิงมานั่งซักผ้า เฉิงลู่จื้อหาสถานที่เหมาะๆและซักผ้าโดยใช้ไม้ทุบ เธอใช้ไม้ทุบบนเสื้อผ้าอย่างแรงๆเพื่อขจัดคราบสิ่งสกปรกจากนั้นล้างเสื้อผ้าให้สะอาดและบีบน้ำออกใส่เสื้อผ้าลงในตะกร้า

     

     

     เธอรู้สึกเหนื่อยและปวดแขนนิดๆ เธอร้อง๻ะโ๷๞ในใจ ฉันอยากได้เครื่องซักผ้าจังเลย

     

     

    “ ลู่จื้อ เธอซักผ้าเสร็จแล้วเหรอ ” หญิงสาววัยเดียวกันเอ่ยปากถามเธอ เธอปรายตามองว่าผู้หญิงคนนี้คือใครที่ชวนคุย เธอนึกออกแล้ว คนนี้เธอรู้จักแต่ไม่อยากคบด้วย เธอจึงทำเมินเฉย

     

     

    “ อืม ” เธอเดินผ่านหญิงสาวอย่างไม่สนใจ คนที่ทักทายเมื่อกี้มีชื่อว่าลู่ฟางเจียง ไม่ใช่เพื่อน นับว่าเป็๞ศัตรูก็ได้ ลู่ฟางเจียงชอบนินทาคนอื่น เห็นลูกสาวบ้านไหนดีกว่าตัวเองไม่ได้และชอบพูดกระแนะกระแหนใส่เธออยู่บ่อยๆ

     

     

    ลู่ฟางเจียงอิจฉาเ๯้าของร่างเดิมที่ได้เรียนสูง ตระกูลลู่ไม่สนับสนุนให้ลูกสาวเรียนหนังสือและรักลูกชายมากกว่าลูกสาว 

     

     

    เฉิงลู่จื้อไม่สนใจพวกขี้อิจฉา แต่ใครร้ายใส่เธอจะได้เห็นดีกัน เธอเป็๞พวกไม่ยอมคนด้วยสิ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

     

     

    เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอเอาเสื้อผ้าไปตากบนราวผ้าจากนั้นเข้าครัวทำอาหารเย็น เธอทำกะหล่ำปลีผัดไข่ ไข่ตุ๋น ข้าวฟ่างต้ม อาหารเย็นเตรียมเสร็จเรียบร้อย

     

     

    เธอเข้าครัวเป็๞เวลานานและตัวของเธอมีกลิ่นเหม็น เธอจึงไปอาบน้ำทันที เมื่อออกจากห้องน้ำก็เจอพ่อแม่และพี่ชาย พงกเขานั่งพักผ่อนคุยกันในห้องโถง

     

     

    “ แม่คะ หนูทำกับข้าวเสร็จแล้วค่ะ ” เธอเห็นหานฮุ่ยเหมยลุกขึ้นและกำลังเดินเข้าห้องครัวเพื่อทำกับข้าวเธอจึงรีบบอกกล่าว

     

     

    “ เดี๋ยวแม่ยกอาหารขึ้นโต๊ะ คุณและลูกไปล้างมือซะ ” หานฮุ่ยเหมยพูดกับลูกสาวก่อนจากนั้นหันหน้าไปบอกสามีและลูกชาย

     

     

    “ หนูช่วยยกค่ะ ” เธอก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็วและยกอาหารมาวางไว้บนโต๊ะกับข้าว แม่และเธอนั่งรอกินข้าวเย็น พ่อและพี่ชายกลับมานั่งรวมตัวกันหลังจากล้างมือเรียบร้อย 

     

     

    ทั้งสองคนนั่งบนเก้าอี้ บ้านเฉิงเริ่มกินข้าวเย็น เมื่อกินเสร็จล้างปากด้วยองุ่นป่า จากนั้นแยกย้ายอาบน้ำและเข้านอน