จื่อหลานเข้ามาห้วงฝันตามกลิ่นของธูปไปตามทางเธอมองซ้ายมองขวามองเห็นภาพความฝันที่เต็มไปด้วยความสวยงาม แต่ตามจริงมันเป็ความฝันที่อยู่ในหุบเหวของนรกมากกว่า จนเธอแตะถูกมันภาพทุกอย่างเริ่มแตกไปทีละนิด
ผ่านไป30นาที
"คุณตามาอยู่นี่เองเหรอคะฉันตามอยู่นานเลย" จื่อหลานจ้องมองชายชราวัย60 ที่ตอนนี้กำลังได้รับการเอาใจใส่ของหญิงวัย26-27ปี ใบหน้าของเธอสวยงาม รูปร่างดี ผิวขาว
"เธอเป็ใครคุณมีชู้เหรอคะอวิ๋นซา"
"เปล่านะคุณก็รู้ว่าผมรักคุณคนเดียวที่แต่งงานกับแม่ของอาหวงเพราะความจำเป็ในหน้าที่การงานคุณก็รู้นี่"
"เื่นั้นฉันรู้แต่เธอมาที่ของเราได้ทำให้ฉันคิดว่าคุณหลายใจอีกแล้ว ทำให้ฉันทุกข์ใจไปถึงไหนกัน ฮึกฮึก!"
จื่อหลานกอดอกจ้องมองหญิงสาวที่ดูยังไงก็เป็เหมือนปีศาจร้ายแห่งความฝันชอบเล่นละครตามความทรงจำฝังลึกในจิตใจ กลืนกินพลังชีวิตไปทีละนิดให้หลงมัวเมาอยู่ในความฝันจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายหมดลง
"หนูเธอกำลังทำให้ภรรยาของฉันเข้าใจผิดอยู่นะเห็นไหมว่าทำให้เธอร้องไห้แล้ว"
"คุณตาอีกไม่นานธูปก็จะหมดแล้วควรไปกับฉันเถอะค่ะคุณอย่าลืมสิภรรยาของคุณได้จากไปอย่างสงบเดินทางไปภพภูมิที่ดี สิ่งที่คุณเห็นคือจิตใต้สำนึกที่คุณยังคงคิดถึงและรู้สึกผิด"
"ไม่จริงหรอกนี่ไงภรรยาของฉัน"
"ภรรยาเหรอคะดูดีๆว่าคุณตาแก่แล้วถ้าฉันดูไม่ผิดภรรยาของคุณตาคงมีอายุเท่ากันไม่ใช่เด็กรุ่นลูก รุ่นหลานแบบนี้ดูดีๆว่าใช่ความจริงไหม"
"อวิ๋นซาอย่าไปเชื่อเธอนะ! เธอกำลังแยกเราออกจากกัน"
จื่อหลานกอดอกมองดูผีร้ายที่กลายเป็ปีศาจหลอกกินพลังชีวิตของผู้คนโดยการกลืนฝันให้หลงอยู่ในวังวนแต่คนๆนั้นจะอยู่หรือตายได้ก็คือความเชื่อในตอนนี้มันเริ่มร้อนรนเพราะร่างกายเริ่มที่จะกลายร่างเป็ควัน ภาพทุกอย่างที่เป็บ้านเดิมของตระกูลไป่เริ่มจะหายไป
"จริงด้วยเจียนหลีจากไปนานมากแล้วเธอจากไปตอนอายุสี่สิบไม่ใช่สาวแบบนี้ นี่มันไม่ใช่ความจริงมันไม่ใช่ความจริง"
"กรี้ดดดดด! นังแพศยามายุ่งอะไรกับอาหารของฉันห๊ะ!!!!"
จื่อหลานรีบคว้าตัวคุณตาไป่ไว้จากนั้นบริกรรมคาถา เปิดเอาเจดีย์จับมารราคาห้าแสนหยวนจากร้านสะดวกซื้อจาก์ออกมาแม้ว่ามันจะแพงมากแต่ถือว่ามีดีกว่าไม่มี
"กักขังมาร!" "กึก" 'วูบบบ'
"กรี้ดดดดด! อย่านะอย่า อ๊ากกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!"
ผ่านไปพักใหญ่จื่อหลานลืมตาขึ้นนำเจดีย์ขนาดเล็กสีขาวทองแอบเก็บใส่ไว้ในช่องเก็บของร้านสะดวกซื้อจาก์
"แค่กแค็ก!" บนเตียงชายชราแซ่ไป่ลืมตาขึ้นด้วยความใ แล้วไอเสียงดังเขาลุกขึ้นไปดื่มน้ำจ้องมองด้านนอกที่มีลูก เมียเถียงกันพยายามบุกเข้ามามีตำรวจมากมายพยายามพังสิ่งที่มองไม่เห็นเข้ามา
"คุณตาอย่าพึ่งลุกออกไปฉันขอรักษาก้อนเนื้อที่หลบซ่อนตรงตับคุณก่อน"
"เธอ ไม่สิปรมาจารย์ขอบคุณมากที่พาฉันกลับมา" ไป่อวิ๋นซาในตอนนี้เขารู้แล้วว่าที่นั่นไม่ใช่ความจริงดีที่เขารู้สึกตัวเร็ว
"ฉันเป็เพียงนักทำนายที่หากินตามความเชื่อคุณตาเพียงจ่ายเงินเพิ่มค่ารักษาสองแสนหยวนก็พอแล้วค่ะ"
จื่อหลานพูดคำ้าของตัวเองทันที บอกตามตรงค่าตามเขาจากความฝันนั้นไม่ยากหนึ่งแสนคุ้มค่า แต่ค่าเจดีย์ที่เธอจ่ายไปต้องได้กลับคืนมาสักหน่อยแต่เรียกมากไม่ดีเพราะเธอเป็เพียงนักทำนายหากินตามความเชื่อเท่านั้นยังไม่ได้ไปเรียนในโลกนี้คนจะมองเป็นักต้มตุ๋นได้
"ตามจริงก่อนหน้าลูกชายฉันพยายามรักษาฉันอยู่แต่คงเพราะฉันชอบง่วงนอนบ่อยร่างกายอ่อนแอเลยไม่สามารถผ่าตัดได้ถ้าเธอสามารถช่วยฉันได้หนึ่งล้านหรือสิบล้านฉันจะให้เธอ"
"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ"
"งั้นฉันจะให้เธอเป็คนผ่าตัดให้"
"ผ่าตัดเหรอคะ ฉันแค่ใช้เข็มจิ้มนิดหน่อยคุณตาก็หายแล้วมีเวลาอยู่โลกนี้ได้อีกสามสิบปี"
"จริงเหรอเธอจะไม่ผ่าตัดฉันเหรอ"
"ค่ะไม่ผ่าแค่คุณตานอนลงฉันจะนำก้อนเนื้อออกมาเพียงไม่นาน" จื่อหลานยิ้มไป่อวิ๋นซาเขานอนลงเธอนำกล่องเข็มออกมาจากกระเป๋าที่แต่เดิมสะพายมาด้วยในมุมที่เธอร่างอักขระเอาไว้ไม่มีเสียงรบกวนแทรกเข้ามาได้และปกป้องเหมือนประตูเหล็กหนากั้นเอาไว้
"เธอจะทำอะไรสามีฉัน!ยังชั่ว!อาหวงรีบเข้าไปห้ามสิ"
"แกเห็นไหมว่าผู้หญิงคนนั้นทำอะไรพ่อห๊ะ!"
"พี่ไม่เห็นเหรอครับว่าพ่อฟื้นแล้วอีกอย่างเหมือนเธอจะฝังเข็ม" ไป่เฟยพ่นเืออกจากปากจ้องมองที่เตียง โดยแน่นอนว่าตระกูลมู่ถูกจับกุมไว้ด้านนอกผ่านไปไม่นานทุกอย่างการรักษาแล้วเสร็จจื่อหลานเก็บเข็มเข้ากระเป๋าแต่แล้วแววตาเย็นเยียบจ้องไปที่ไป่หวงเธอะโมาที่ด้านหน้าเขาจากนั้นบีบคอยกขึ้นด้วยแววตาเหี้ยม
"ฉันไม่นึกเลยว่าผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กล้าเอาคนบริสุทธิ์อย่างพ่อแม่น้องชายฉันมายุ่งด้วยกล้ามากกล้ามาก"
"หยุดเดี๋ยวนี้นะปล่อยลูกชายฉันเดี๋ยวนี้!"
"เธอนั่นแหละหยุดได้แล้ว! ฉันล่ะผิดหวังกับแกจริงอาหวงปรมาจารย์ได้โปรดยกโทษให้เขาเถอะถือว่าชายแก่อย่างฉันขอร้อง" จื่อหลานมองชายชราที่พยายามคุกเข่าลง
"ปัง" "ตูมมม" จื่อหลานสะบัดไป่หวงกระแทกผนังโดยที่เขาในตอนนี้โดนพลังบางอย่างกดทับสลบไป เธอจ้องมองชายชราด้วยแววตาเย็น
"ถ้าพ่อแม่ น้องชายฉันาเ็แม้แต่นิดเดียวยกมาทั้งโรงพักฉันก็จะฆ่าให้หมด อยากตามจับก็ไม่มีวันจับได้หรอกจำเอาไว้ครั้งนี้ฉันปล่อยไปเพราะคุณตาที่มีจิตใจบริสุทธิ์และเชื่อในตัวฉัน" จื่อหลานแผ่พลังออกมาแล้วเดินออกไปด้านนอกห้องผู้ป่วยด้านในเต็มไปด้วยเสียงด่าทอของนายท่านผู้เฒ่าไป่ เสียงร้องไห้ของหญิิงและชาย
ด้านนอกจื่อหลานจ้องมองครอบครัวตัวเองที่ตอนนี้ถูกคลุมตัวอยู่ที่เก้าอี้ไม่ต่างจากคนในตระกูลมู่พอเห็นเธอพวกเขาก็ลุกขึ้นเรียกชื่อเธอทันที
"จื่อหลาน"
"หลานหลาน"
"พี่ครับ" จื่อหลานยิ้มครอบครัวที่ตอนนี้ตกตะลึงในใบหน้ารูปร่างของเธอที่เปลี่ยนไปเหมือนเป็คนละคน แต่เขาเลือกที่จะมองข้ามถามสุขทุกข์ต่อเธอ โดยผู้เฒ่าไป่เดินออกมาขอโทษแต่จื่อหลานยังคงนิ่งเงียบนอกจากครอบครัวเธอที่พอพูดด้วยจนตระกูลมู่ชวนให้ทุกคนไปที่บ้านของตนเพราะมีสิ่งที่คุยกัน ดีที่ตระกูลไป่ไม่ได้ทำอะไรครอบครัวเธอเพียงนำมาเป็ตัวประกันเท่านั้น ครอบครัวเธอไม่รับรู้ด้านในห้องพยาบาลที่ชั้นนี้เป็ชั้นพิเศษที่ไร้คนไข้เสียงดังนี้อาจได้ยินแต่ก็ไม่มีใครกล้าโวยวายเนื่องจากมีตำรวจชั้นยศใหญ่อยู่เต็มไปหมด ถ้ามีผู้ร้ายคงไม่จำเป็ต้องกลัว
8K
