“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่าสลับกับเสียงะเิของพลังอสูรที่ปะทะกันอย่างรุนแรงที่บริเวณหน้าด่าน... ทว่า ภายในเรือนรับรองของาาหมาป่าสีเงินผู้ปกครองดินแดนน้ำแข็งนิรันดร์แห่งเขตเหนือ บรรยากาศกลับแตกต่างราวกับคนละโลก
ความหนาวเย็นะเืของไอหิมะภายนอกที่สามารถแช่แข็งสิ่งมีชีวิตให้ตายได้ในพริบตา ไม่อาจเล็ดลอดผ่านม่านพลังมนตราอุ่นสบายเข้ามาด้านในได้ แต่ถึงอย่างนั้น ก้อนขนสีทองกลมดิ๊กตัวจิ๋วที่สูงไม่เกินห้าเิเอย่างหลินถังถังก็ยังคงนอนซุกตัวสั่นกึก ๆ อยู่บนเบาะขนสัตว์หนานุ่ม
‘โอ๊ยยย โลกอสูรเขตเหนือนี่มันจะหนาวเกินไปแล้ว! ดีนะที่ใจฉันมันระดับตัวแม่ ไม่งั้นคงแข็งตายกลายเป็ไอติมแฮมสเตอร์ไปแล้วแน่ ๆ!
ยัยน้องบ่นอุบในใจพลางเอาอุ้งเท้าหน้าลูบท้องน้อย ๆ ของตัวเองอย่างปลอบขวัญ เ้าตัวจิ๋วพึ่งจะระหกระเหินถูกพาตัวมาจากรอยต่อป่าพันอสูรแท้ ๆ ยังไม่ทันปรับตัวกับความเย็นสุดขั้วของเผ่าหมาป่าสีเงิน เสียงฝีเท้าทหารยามก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
“เรียนท่านหัวหน้าเผ่า! มีผู้บุกรุกระดับเทพอสูร บุกทะลวงฝ่าค่ายกลน้ำแข็งชั้นนอกเข้ามาถึงวงในแล้วขอรับ!!”
ไป๋หลางาาหมาป่าสีเงินผู้เยือกเย็นปรายั์ตาทองมองทหารยามด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าไอสังหารรอบกายกลับแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงไปอีก “ใครมันกล้ามาเหยียบจมูกข้าถึงถิ่น...”
---
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง
“หลงอวี้! เ้าคิดจะทำอะไร? แล้วไอ้กระสอบบ้า ๆ ที่เ้าถืออยู่นี่มันคืออะไรหะ? วิ่งพล่านไปทั่วป่า คราวนี้จะหนีไปไหนอีก ครั้งนี้ถ้าข้าจับเ้ากลับไปไม่ได้ข้าก็จะไม่เป็บิดาเ้าอีกต่อไปแล้ว!”
เสียงกัมปนาทของอดีตจักรพรรดิัผู้เป็บิดา พร้อมด้วยเหล่าผู้าุโประจำตระกูลที่ใช้พลังสายเืตามรอยมาล้อมกรอบ ทำเอาหลงอวี้จักรพรรดิัทองคนปัจจุบันถึงกับลอบเดาะลิ้นด้วยความขัดใจ ในมือของเขาโอบกอดกระสอบที่เต็มไปด้วยสมุนไพรวิเศษชั้นยอดที่ตั้งใจจะเอาไปบำรุงยัยแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่ทิ้งไว้ในถ้ำ
ไม่ใช่ว่าเขา สู้ไม่ได้... แต่หากเปิดฉากปะทะกับบิดาและพวกผู้าุโตรงนี้ มีหวังป่าพันอสูรได้พังพินาศ และเขาอาจจะเสียเวลามากกว่าเดิมแน่ ๆ หลงอวี้จึงจำใจต้องยอมปล่อยให้พวกนั้นพาตัวเข้ากลับไปวังัโบราณตามระเบียบ
ทว่า... ทันทีที่เหยียบย่างเข้าสู่พระราชวังัทอง หลงอวี้ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความใ!
ภาพตรงหน้าคือสถานที่ในวังถูกตกแต่งด้วยผ้าแพรมงคลสีแดงทอง ประดับประดาตกแต่งอย่างอลังการไปทั่วทุกลานกว้าง กลิ่นอายมงคลโชยแตะจมูก ซึ่งจะเป็งานอะไรไปไม่ได้นอกจาก... งานแต่งงาน...และก็ต้องเป็งานแต่งงานของตัวเขาเองด้วย!
‘งานงอกแล้วไงล่ะัทอง!’ ปากพาซวยจริง ๆ
หลงอวี้กุมขมับทันที เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เพื่อที่จะหลบเลี่ยงการถูกจับให้เป็ ‘พ่อพันธุ์’ ผลิตทายาทั เขาเคยลั่นวาจาประชดพ่อและเหล่าผู้าุโไว้ว่า ‘ข้าจะมีทายาท ก็ต่อเมื่อข้าแต่งงานอย่างถูกต้องแล้วเท่านั้น!’ ใครมันจะไปคิดล่ะว่าพวกตาแก่นั่นจะหัวหมอ จัดแจงหาเ้าสาวระบายสีแดงรอนกเขาขันเสร็จสรรพขนาดนี้!
‘รู้งี้ตอนอยู่ในป่าพันอสูร ข้าสู้ตายถวายชีวิตแล้วหาทางหนีไปหายัยก้อนขนนั่นดีกว่า! * หลงอวี้คิดอย่างนึกเสียใจ
แต่ในความซวยยังมีความโชคดี ในคืนนั้นเอง หลงอวี้อาศัยจังหวะที่ระบบป้องกันหละหลวมหาทางหลบหนี และคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเปิดประตูลับลับ ๆ ให้กลับไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็ยัยตัวเมียที่ถูกวางตัวเป็เ้าสาวของเขานั่นเอง!
“ท่านรีบหน่อยเถอะจักรพรรดิั รีบ ๆ หนีไปซะ ตัวข้าเองก็โดนบังคับให้แต่งงานกับท่านเหมือนกันนะ หากท่านไม่อยู่งานแต่งนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นได้” เ้าสาวจำเป็เอ่ยกระซิบกระซาบพลางโบกมือขับไล่ไสส่งอย่างเต็มที่
---
เมื่อสลัดหลุดจากวังัมาได้ ัทองหนุ่มก็ไม่รอช้า รีบโผบินด้วยความเร็วกลับไปยังถ้ำในป่าพันอสูรทันที
ทว่า... เมื่อมาถึงถ้ำกลับว่างเปล่า ภายในถ้ำเย็นชืด เหมือนจะไม่มีใครอยู่นานแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ ทรัพย์สมบัติหายไปไม่เหลือเงา และไม่เหลือแม้แต่เงาของแฮมสเตอร์สีทอง!
“หายไปไหนนะ?!”
หลงอวี้ฟิวส์ขาด ดวงตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนก ความคิดแรกในสมองคือ ยัยแฮมสเตอร์ผู้อ่อนแอนั่นต้องโดนพวกอสูรชั้นต่ำจับตัวและชิงทรัพย์สินไปหมดแน่ ๆ! (หารู้ไม่ว่ายัยนั่นแหละที่เป็คนกวาดสมบัติหนีตามผู้ชายอื่นไปเอง)
ไม่รอช้า จักรพรรดิัหลับตาลง รีดเร้นพลังสายเืัโบราณขั้นสูงสุดเพื่อตรวจจับกลิ่นอายของทายาทของเขาทันที และพริบตานั้นภาพในหัวก็ปรากฏพิกัดเด่นชัด... ยัยก้อนขนสีทองนั่นอยู่ในดินแดนที่หนาวเหน็บทางทิศเหนือ!
“เผ่าหมาป่าสีเงิน... ช่างบังอาจนัก!”
ตูม!!!
หลงอวี้คำรามลั่น ก่อนจะใช้สุดยอดวิชาเคลื่อนย้ายในพริบตาฉีกกระชากมิติเวลา หายตัวจากถ้ำในป่าพันอสูรไปโผล่ที่กลางอากาศเหนือท้องฟ้าของเผ่าหมาป่าสีเงินทันที!
แรงกดดันของเทพอสูรสายเืัาะเิตูมลงมาจากฟากฟ้า ทำลายค่ายกลน้ำแข็งชั้นนอกของเผ่าหมาป่าจนแตกกระจายเป็เสี่ยง ๆ ราวกับแก้วใส กลิ่นอายัทองอันทรงพลังกดข่มจนอสูรหมาป่าระดับล่างล้มพับลงไปกองกับพื้นหิมะ
“ส่งคนของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!!!” เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทะเืเลื่อนลั่นไปทั่วทั่งปฐี
“มีผู้บุกรุก ๆ !!!”
“แย่แล้ว! นั่นมัน... พลังของจักรพรรดิัทอง!! ทุกหน่วยเตรียมพร้อมรบ!!”
เสียงทหารยามะโโหวกเหวกโกลาหลระงมไปทั่วทั้งเผ่า เสียงแตรเตือนภัยดังหวีดหวิวบาดแก้วหู พร้อมกับร่างของไป๋หลางที่พุ่งทะยานออกไปเผชิญหน้า... โดยมียัยน้องแฮมสเตอร์สีทองแอบโผล่หัวกลม ๆ ออกมาจากประตูเรือนพัก มองความโกลาหลตรงหน้าด้วยอาการปากอ้าตาค้าง!