Gustonya Undodead ราชันจอมเขมือบ

กลืนกินราชันผู้ปกครองดวงดาว

            หากไม่มีการเปรียบเทียบ ความเด่นชัดย่อมไม่ปรากฏ หากจิตใจไม่จดจ่อย่อมไม่อาจสังเกตเห็นได้ในทันทีและหากไม่เพราะเหตุนี้ กัสก็คงฝืนสะกดพลังอันบ้าคลั่งนี้ลงไปในทันทีที่มันปรากฏเพราะความเกลียดชังที่มีต่อพลังของตัวเอง

            แต่เพราะสัมผัสได้ถึงความคล้ายคลึงของพลังอันบ้าคลั่งและพลังที่แปลกประหลาดของศัตรู กัสจึงตระหนักได้ถึงความสำคัญของพลังนี้และหยุดความคิดของตัวเองไว้ ก่อนปล่อยให้ความบ้าคลั่งที่เขาสะกดเอาไว้มาโดยตลอดปะทุขึ้นมาโดยปราศจากการควบคุม

            ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่เขายอมให้พลังอันบ้าคลั่งได้รับอิสระ ยอมปล่อยให้มันปะทุออกมาและเป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยวางความเกลียดชังที่มีต่อพลังอันบ้าคลั่งแล้วมองดูมันอย่างตั้งใจ

            การเฝ้ามองในครั้งนี้ทำให้กัสตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่เขามองข้ามไปโดยตลอดเพราะความเกลียดชังและอคติที่มีต่อพลังอันบ้าคลั่ง

            ในอดีตเขามองว่าความบ้าคลั่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ดีและเพราะอคติที่มีเขาจึงไม่เคยคิดที่จะศึกษามันอย่างจริงจัง เขาจึงควบคุมมันไว้ตลอด

            แต่ในวินาทีนี้ ยามที่กัสปล่อยให้ความบ้าคลั่งระเบิดออกมาจนถึงขีดสุด เขาถึงได้ตระหนักว่าความบ้าคลั่งนี้แม้จะไม่ใช่สิ่งที่ดีในการต่อสู้ แต่กลับส่งผลต่อความสามารถในการกลืนกินของเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

            ‘ที่แท้..พลังอันบ้าคลั่งนี้ก็เป็นเช่นเดียวกับความบ้าคลั่งที่ข้าคุ้นเคย มันเป็นส่วนหนึ่งในสัญชาตญาณของเผ่าอสูร’

            เผ่าอสูรทุกคนล้วนทราบดีว่า ‘ความบ้าคลั่ง’ เป็นพรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์และเป็นพรสวรรค์ที่ทรงพลังที่สุด ทั้งยังใช้งานได้ยากที่สุด ซึ่งเปรียบได้กับ ‘ดาบสองคม’ ที่มีทั้งดีและร้าย

            แต่สำหรับยอดฝีมือเผ่าอสูรแล้ว ดาบสองคมเล่มนี้คือสิ่งที่ต้องควบคุมให้ได้เพราะมันเป็นความสามารถที่โดดเด่นที่สุดของเผ่าอสูรและเป็นความสามารถที่ช่วยให้เผ่าอสูรสามารถใช้พลังของตนเองได้ถึงขีดสุด

            กัสเองก็เป็นยอดฝีมือของเผ่าอสูรเช่นกัน การควบคุมดาบสองคมที่เรียกว่าความบ้าคลั่งนั้น เขาทำได้อย่างสมบูรณ์มานานแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาสำเร็จวิถีคลั่งในอดีต

            แต่กัสก็ไม่เคยนำเอาความบ้าคลั่งที่เป็นพรสวรรค์ของเผ่าอสูรมารวมกับพลังอันบ้าคลั่งที่เกิดจากความหิวโหยมาก่อน

            ทั้งนี้ไม่ใช่ว่าเขาคิดไม่ถึง แต่เป็นเพราะความเกลียดชังได้สร้างอคติขึ้นในใจเขา ทำให้เขามองข้ามพลังอันบ้าคลั่งนี้ไปโดยไม่รู้ตัว

            จนกระทั่งวินาทีนี้ยามที่ได้เปิดใจมองมันเป็นครั้งแรกเพราะความคล้ายคลึงของพลังที่แปลกประหลาด กัสถึงได้ตระหนักว่าความบ้าคลั่งนี้มีพลังมากกว่าที่เขาคิด

            พลังอันบ้าคลั่งนี้ก็เป็นเช่นเดียวกับความบ้าคลั่งของเผ่าอสูร เพียงแต่มันไม่ได้เพิ่มพละกำลังหรือความดุดันให้กับเขา แต่สามารถเพิ่มความสามารถในการกลืนกินให้กับเขาอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน

            เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะความสามารถนี้ส่งผลต่อ ‘ร่างกาย’ ของเขาเท่านั้น ไม่ได้ส่งผลต่อพลังของเขา มันจึงไม่ส่งผลต่อเพลิงต้นกำเนิดหรือพลังงานใดๆ กัสจึงไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันสามารถเพิ่มความสามารถในการกลืนกินให้เขาได้

            ทั้งนี้ก็เพราะความสามารถที่เพิ่มขึ้นจำกัดอยู่ที่ร่างกายของเขาเท่านั้นและกัสก็ไม่ได้ใช้ร่างกายของเขาในการกลืนกินมานานมากแล้ว

            นับจากวันที่เขาได้รับเพลิงต้นกำเนิด เขาก็เปลี่ยนวิธีกลืนกินไป แทนที่จะใช้หัวสิงโตที่สร้างจากพลังวิญญาณเป็นสื่อกลางในการกลืนกิน เขาก็หันไปใช้เพลิงต้นกำเนิดกลืนกินทุกสิ่งแทนเขา ปล่อยให้มันแผดเผาทุกสิ่งให้กลายเป็นพลังต้นกำเนิดก่อนจะดูดกลืนเข้าไป

            วิธีกินเช่นนี้มีประสิทธิภาพอย่างมาก ทั้งยังทรงพลังมากเพราะมันไม่จำเป็นต้องผ่านตัวกลางใดๆ ไม่จำเป็นต้องอาศัยขั้นตอนในการกลืนกิน อีกทั้งยังปลอดภัยกว่าเพราะกัสไม่จำเป็นต้องกลืนสิ่งนั้นๆ ลงไปในท้องจริงๆ

            แต่เมื่อเผชิญหน้ากับราชันผู้ปกครองที่มีความสามารถอันแปลกประหลาดซึ่งมีภูมิต้านทานต่อเพลิงต้นกำเนิด อีกทั้งยังมีร่างกายที่ใหญ่ยักษ์จนยากที่จะทำลายได้หมด กัสก็จึงถูกบีบให้ต้องใช้วิธีที่ดิบเถื่อนที่สุดอย่างการกัดกินด้วยปากของเขา

            อันที่จริงนอกจากเหตุผลทั้งหมดนี้ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้กัสเลือกวิธีนี้ เหตุผลที่ว่านั่นก็คือ ‘รสชาติ’ ที่แสนอร่อยของราชันผู้ปกครองดวงดาวผู้นี้

            ของเหลวที่ส่งกลิ่นหอมหวานนั้น หวานยิ่งกว่าน้ำหวานใดๆ ที่กัสเคยลิ้มลอง ร่างกายที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่นของอีกฝ่ายเองก็มีรสสัมผัสที่น่าประทับใจ มันให้ความรู้สึกที่ต่างจากพืชและสัตว์โดยสิ้นเชิง นับเป็นสัมผัสที่แปลกใหม่ซึ่งกัสไม่เคยลิ้มลองมาก่อน

            ด้วยเหตุผลหลักๆ สองข้อนี้กัสจึงถูกกระตุ้นโดยสัญชาตญาณ จนเลือกที่จะใช้วิธีที่เขาไม่เคยคิดที่จะใช้มาก่อนนี้โดยไม่ได้ตั้งใจและนำไปสู่ความสำเร็จที่คาดไม่ถึง

            วินาทีที่ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ กัสก็ควบคุมสติของเขา ใช้สติต่าง ‘บังเหียน’ ควบคุมพลังอันบ้าคลั่ง เช่นเดียวกับที่เขาควบคุมความบ้าคลั่ง จากนั้นขับเคลื่อนร่างกายด้วยสัญชาตญาณ ควบคุมร่างจำแลงสายเลือดให้กระโจนเข้าใส่ศัตรู ฉีกกระชากเลือดเนื้อ กัดกลืนลงไปอย่างเอร็ดอร่อย

            ยิ่งกลืนกินเข้าไปมากเท่าไหร่ กัสก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความบ้าคลั่งที่ทวีความรุนแรงขึ้นมากเท่านั้น ราวกับสัตว์ร้ายที่อดอยากมานานเกินไปจนความหิวโหยสลักลึกไปถึงจิตวิญญาณจนทำให้ไม่สามารถลบเลือนได้ตลอดกาล

            พลังอันบ้าคลั่งของกัสในยามนี้ก็เปรียบได้กับสัตว์ร้ายตัวนั้น ยิ่งมันได้กินมันก็ยิ่งแข็งแกร่ง ทว่าความหิวโหยที่สลักลึกไปจนถึงจิตวิญญาณนั้นราวกับไม่สามารถเติมเต็มได้ตลอดกาล จึงทำให้มันระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง

            ยิ่งกลืนกินก็ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งบ้าคลั่ง ทำให้กัสที่เป็นผู้ควบคุมบังเหียนตระหนักได้ถึงความยากลำบากในการควบคุม

            ทว่ามันก็ยังไม่มากเกินกว่าที่เขาในตอนนี้จะสามารถควบคุมได้ กัสจึงไม่ลังเลที่จะปล่อยให้สัญชาตญาณขับเคลื่อนพลังอันบ้าคลั่งต่อไป

            การต่อสู้ที่เดือดพล่านจึงกลายเป็นการฆ่าฟันของสัตว์ร้ายที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน ไม่มีบารมีของราชัน ไม่มีความลึกล้ำของวิชาหรือความสามารถ มีเพียงการกัด การตะปบ การฉีกทึ้งอย่างดิบเถื่อนราวกับสัตว์ร้ายที่ไร้ซึ่งสติปัญญา

            แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น การต่อสู้ก็ยิ่งน่ากลัว ราชันผู้ปกครองดวงดาวก็ราวกับตระหนักว่าศัตรูของมันได้กลายเป็นสัตว์ร้ายไปแล้ว ทำให้มันเกิดความหวาดกลัวอย่างสุดระงับ จนส่งผลให้สัญชาตญาณของสัตว์ร้ายที่ซ่อนอยู่ลืมตาตื่นขึ้น

            วินาทีต่อจากนั้นการต่อสู้ก็ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว การต่อสู้ของผู้ยิ่งใหญ่ได้กลายเป็นการปะทะกันของสัตว์ร้ายไปโดยสมบูรณ์

            หางฟาด ปากกัด กรงเล็บตะปบ ทุกกระบวนท่าเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนราวกับสัตว์ร้าย

            ราชันผู้ปกครองดวงดาวก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน หลังจากละทิ้งความคิดทั้งหมดแล้วปล่อยให้สัญชาตญาณของสัตว์ร้ายเข้ามาควบคุม มันก็ระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง

            ด้วยร่างกายที่ใหญ่ยักษ์ของมันทำให้การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งแทบจะก่อให้เกิดการพังทลายของฟ้าดิน หางที่ฟาดเข้าใส่ ระเบิดใส่กัสจนจมพสุธา พื้นแผ่นดินที่แข็งแกร่งถูกบดขยี้ราวกับโคลนนิ่ม

            ขุนเขาลำน้ำแตกกระจายเป็นเสี่ยๆ จนเกิดเป็นพายุฝนฟ้าคะนองราวกับภาพของวันสิ้นโลก แผ่นดินที่สั่นสะเทือนติดต่อกันหลายครั้งก็บังเกิดรอยแตกร้าวทำให้ภูเขาไฟมากมายปะทุขึ้นมา ส่งลาวาพุ่งขึ้นสูงจนเกิดเป็นเปลวไฟที่สามารถแผดเผาฟ้าท้องและพื้นแผ่นดิน

            การต่อสู้ระหว่างทั้งสอง ในที่สุดก็บรรลุถึงจุดที่ไม่มีการออมรั้งใดๆ ดาวทั้งดวงก็สั่นสะเทือนราวกับจะพังทลายลงได้ทุกวินาที

            ภาพที่น่ากลัวนี้ได้กลายเป็นฝันร้ายของทุกชีวิตในดาวดวงนี้ไปเป็นที่เรียบร้อย แม้กระทั่งร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ที่เฝ้ามองอย่างใจเย็นยังเกิดความรู้สึกเย็นเยือกอยู่ในใจ

            จากการประเมินของมันทำให้มันตระหนักว่าหากปล่อยให้ทั้งสองต่อสู้กันแบบนี้ต่อไป ผลลัพธ์สุดท้ายอาจจะทำให้ดาวทั้งดวงพังทลายลงมาก็เป็นได้

            “ดูเหมือนว่าข้าคงต้องทำอะไรสักอย่าง..ช่วยไม่ได้ละนะ”

            คิดแล้วร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็หรี่ตาลง ดวงตากลายเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงจักรวาล ความคิดมากมายไหลผ่านจิตใจไปในเสี้ยววินาที ก่อนจะกลายมาเป็นคำตอบที่มันต้องการ

            “จะปล่อยให้สู้กันในดวงดาวต่อไปคงไม่เหมาะเช่นนั้นก็ย้ายสนามรบเถอะ”

            สิ้นคำร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็กระตุ้นพลังจนถึงขีดสุด จากนั้นโบกมือออกไป ระเบิดคลื่นพลังแห่งการเคลื่อนย้ายออกไปด้วยอำนาจของกฎเกณฑ์รองทั้งสอง จนเกิดเป็นรอยแยกของมิติเวลาขึ้น

            รอยแยกนี้ปรากฏขึ้นในเสี้ยววินาที ลากผ่านจุดที่กัสและราชันผู้ปกครองดวงดาวอยู่ไปในพริบตา ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นปากขนาดใหญ่กลืนทั้งสองเข้าไปในเสี้ยววินาที

            วินาทีที่รอยแยกปรากฏนั้น กัสกับราชันผู้ปกครองดวงดาวก็สัมผัสได้และเข้าใจได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

            กัสนั้นยังสามารถใช้สติควบคุมความบ้าคลั่งเอาไว้ได้ เขาจึงทราบเจตนาของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ในทันทีและตัดสินใจให้การสนับสนุน ด้วยการกระโจนเข้าใส่ ใช้กรงเล็บทั้ง 4 ยึดร่างของศัตรูเอาไว้แน่น ส่วนปากก็กัดลำคอของศัตรูไว้ ยึดร่างกายอันใหญ่ยักษ์ของราชันผู้ปกครองดวงดาวจนไม่อาจขยับตัวได้ชั่วขณะ

            พริบตานั้นรอยแยกก็ฉีกกว้างแล้วกลืนกินทั้งสองเข้าไป ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งห่างจากดวงดาวไปเล็กน้อยซึ่งเป็นระยะห่างที่กัสสามารถกลับไปยังดวงดาวได้ในอึดใจ

            แต่ระยะห่างนี้ก็มากพอที่จะหลุดพ้นจากแรงดึงดูดของดวงดาว ทั้งสองจึงสามารถต่อสู้กันต่อไปได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะก่อให้เกิดผลกระทบใดๆ ต่อดวงดาว

            ทว่าการต่อสู้ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่ได้เกิดขึ้นอย่างที่คิดเพราะว่าทันทีที่ราชันผู้ปกครองดวงดาวถูกเคลื่อนย้ายออกมา มันก็ตกอยู่ในความตื่นตระหนกจนเปิดช่องว่างให้กัสจู่โจมได้ตามใจ

            ราวกับสัตว์บกที่ถูกลากลงไปในน้ำหรือสัตว์น้ำที่ถูกลากขึ้นไปบนบก การถูกเคลื่อนย้ายไปยังสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยนั้นส่งผลต่อความสามารถในการต่อสู้เป็นอย่างมาก

            ผิดกับกัสที่เดินทางผ่านห้วงอวกาศมานานหลายสิบปีจนคุ้นเคยกับห้วงอวกาศแล้ว แม้ว่ากัสในตอนนี้จะไม่มีเขตแดนปกป้อง แต่เขาก็ยังสามารถยืนหยัดอยู่ในห้วงอวกาศได้นานหลายวันโดยไม่เกิดปัญหา

            ขอเพียงไม่พบเจอกับภัยธรรมชาติในห้วงอวกาศอย่างพายุสุริยะ หรือฝูงดาวตกก็ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะเกิดปัญหา

            ด้วยเหตุนี้ทันทีที่ถูกย้ายมายังห้วงจักรวาล กัสจึงสามารถปลดปล่อยพลังได้โดยไม่ถูกจำกัด ผิดกับราชันผู้ปกครองดวงดาวที่ตกอยู่ในความตื่นตระหนกจนกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

            กว่ามันจะตั้งสติและตอบโต้กลับไปได้ กัสก็ช่วงชิงความได้เปรียบไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ทำให้ราชันผู้ปกครองดวงดาวไม่อาจโต้กลับได้

            เมื่อเห็นผลลัพธ์ของการต่อสู้ที่เกิดขึ้น ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ลอบถอนใจเบาๆ พลางส่ายหน้าน้อยๆ ด้วยความเสียใจต่อกัส

            “ดูเหมือนว่าข้าจะทำให้การต่อสู้ของเจ้าหมดสนุกสินะกัส ขอโทษด้วยนะ”

            กัสที่ได้ยินคำขอโทษของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ส่งเสียงหัวเราะกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ พลางบอกปัดไปโดยไม่คิดอะไร เพราะอันที่จริงนับจากวินาทีที่เขาตระหนักรู้ถึงพลังอำนาจของพลังอันบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ การต่อสู้ก็ถูกกำหนดผลแพ้ชนะแล้ว

            “ช่างเถอะ! การต่อสู้มันจบไปแล้ว ตอนนี้คือเวลากินของข้าต่างหาก!!”

            ได้ยินแบบนั้นร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ จากนั้นจึงหันกลับไปมองหายนะที่เหลืออยู่จากการต่อสู้ของทั้งสอง

            สภาพของสนามรบในตอนนี้เปลี่ยนไปมากเพราะรอยแยกมิติที่เกิดขึ้น ทำให้จุดศูนย์กลางของสนามรบกลายเป็นหลุมลึกที่มีหน้าตัดเรียบสนิท อันเป็นผลมาจากการตัดของรอยแยกมิติ ทำให้สภาพของดวงดาวในปัจจุบัน ราวกับเผชิญกับหลุมดำจนส่วนหนึ่งถูกสูบหายไป

            ยังดีที่ความเสียหายถูกหยุดเอาไว้ได้ทัน หายนะที่น่ากลัวว่าจึงไม่เกิดขึ้น แต่ความสูญเสียที่เกิดขึ้นก็เพียงพอจะเรียกว่าภัยพิบัติครั้งใหญ่

            ดวงดาวครึ่งหนึ่งตกอยู่ในสภาพที่ถูกทำลาย สิ่งมีชีวิตเกินกว่า 99 เปอร์เซ็นต์ที่อาศัยอยู่ในดวงดาวซีกนี้ตายไปจากการต่อสู้ในครั้งนี้

            ส่วนคนที่หลบหนีไปได้นั้น น่ากลัวว่าจะมีไม่ถึง 1 ใน หมื่นเพราะการต่อสู้ของทั้งสองเกิดขึ้นเร็วเกินไป ทั้งยังปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงทำให้คนส่วนใหญ่ไม่สามารถหลบหนีไปได้

            แม้กระทั่งเหล่าเทพเจ้า สิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่ที่มีความแข็งแกร่งในระดับเทพก็ยังรอดไปได้เพียงส่วนเดียว ทั้งยังเป็นการหลบหนีไปอย่างไม่คิดชีวิตจนต้องสูญเสียประชากรไปแทบหมดสิ้น

            หายนะนี้หนักหนาสาหัสจนแทบจะทำลายรากฐานของพวกมันไป ทำให้การฟื้นฟูกลับมากลายเป็นเรื่องที่ยากจนแทบจะเป็นไปไม่ได้

            เมื่อเห็นสภาพที่น่าสงสารนี้ ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหยุดคิดไปชั่วขณะแล้วตัดสินใจใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อตนเองบ้าง

            “เจ้าได้เหยื่อที่ตัวใหญ่ที่สุดไปแล้ว เช่นนั้นคงไม่ว่าอะไรสินะหากข้าจะขอใช้ส่วนที่เหลืออยู่บ้าง”

            พูดจบร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ชี้นิ้วออกไปติดต่อกัน ส่งพลังชีวิตอันกล้าแข็งออกไปเป็นเส้นสายติดต่อกันหลายครั้ง ส่งตรงไปยังเทพเจ้าทั้งหลายที่บาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ที่เกิดขึ้น ทำให้พวกมันสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นยินดี

            อาการบาดเจ็บที่พวกมันได้รับฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่อึดใจ พวกมันก็กลับมาสมบูรณ์แข็งแรงอีกครั้ง อีกทั้งยังปะทุพลังออกมาไม่หยุด จนเกิดสัญญาณของการพัฒนาที่หาได้ยากยิ่ง

            วินาทีนั้นเหล่าเทพเจ้าซึ่งเป็นสัตว์ร้ายอันทรงพลังก็หยุดการเคลื่อนไหวของพวกมัน พวกมันเลิกที่จะหลบหนีและหันกลับมามองยังทิศทางที่พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันกล้าแข็งที่ช่วยรักษาพวกมัน

            ช่วงเวลานั้นความเงียบงันก็ก่อตัวขึ้น พวกมันคล้ายกับกำลังเฝ้ารอบางสิ่ง รอคอยคำพูดจากผู้ที่รักษาพวกมัน ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์เห็นแบบนั้นก็เหยียดยิ้มด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก้าวเดินออกไปก้าวหนึ่งไปปรากฏบนท้องฟ้าเหนือหลุมลึก ณ จุดศูนย์กลางของการต่อสู้

            “พวกเจ้าสามารถเลือกได้ จะจากไปหรือสยบต่อข้า รับใช้ข้า ภักดีต่อข้า แล้วข้าจะมอบพลังอำนาจที่พวกมันไม่เคยสัมผัสให้เป็นการตอบแทน”

            เสียงของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่ดังนัก แต่มันเป็นการเปล่งเสียงผ่านจิตสำนึก ทำให้เสียงนี้ส่งไปถึงจิตใจของเทพเจ้าทุกตน ทำให้พวกมันตระหนักถึงจุดประสงค์ของผู้ที่ช่วยเหลือพวกมัน

            ช่วงเวลานั้นการตัดสินใจที่ยากลำบากก็บังเกิดขึ้นกับเหล่าเทพเจ้าที่ถูกเคารพบูชามานานแสนนาน ทำให้พวกมันเกิดความรู้สึกกดดันจากส่วนลึกของจิตใจ จนเกิดเป็นความรู้สึกอันซับซ้อนที่ยากแก่การตัดสินใจ

            ทว่าร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่เร่ง มันไม่สนใจที่จะรอคำตอบด้วยซ้ำ หลังจากพูดจบ สายตาของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็เบนกลับไปยังกัสที่กำลังกลืนกินราชันผู้ปกครองดวงดาวที่กำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิตอยู่

            ในตอนนี้ร่างกายที่ใหญ่ยักษ์ของราชันผู้ปกครองดวงดาวเหลือไม่ถึงครึ่งแล้ว อันเป็นผลมาจากการกัดกินของกัสและการสูญเสียแหล่งพลังงานสนับสนุนทำให้มันไม่สามารถฟื้นฟูได้เร็วเท่ากับตอนแรก

            แหล่งพลังงานนี้มาจากไหน กัสย่อมทราบ ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์เองก็ทราบดีและก็เพราะเหตุนี้มันจึงตัดสินใจแทรกแซงการต่อสู้ด้วยการส่งกัสและราชันผู้ปกครองดวงดาวไปยังห้วงอวกาศเพื่อป้องกันไม่ให้ราชันผู้ปกครองดวงดาวสูบพลังจากดวงดาวไปมากกว่านี้

            หากร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่ทำแบบนี้ ผลลัพธ์สุดท้ายของการต่อสู้จะจบลงที่หายนะของดวงดาว ไม่ดวงดาวถูกทำลายเพราะการต่อสู้ ก็เป็นการดับสูญเพราะการสูญเสียพลังชีวิตไปจนหมด

            ดังนั้นหากจะบอกว่ากัสกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์คือ ‘ผู้รุกราน’ ที่นำหายนะมาให้กับพวกมันก็ไม่นับว่าผิด แต่จะบอกว่าทั้งสองคือ ‘ผู้ช่วยชีวิต’ ก็ไม่ผิดเช่นกัน

            ในจุดนี้เหล่าสิ่งมีชีวิตอันทรงพลังที่เป็นเทพเจ้าของผู้คนในดาวดวงนี้ล้วนทราบดีและรู้ดีอีกด้วยว่าต่อให้กัสกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่ปรากฏขึ้น ดาวดวงนี้ก็ยังต้องประสบกับหายนะในวันใดวันหนึ่งอยู่ดี

            ต้นเหตุของหายนะที่ว่าก็ไม่พ้นราชันผู้ปกครองดวงดาวที่กำลังถูกกัสกลืนกิน ต่อให้กัสกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่ปรากฏตัว ราชันผู้ปกครองดวงดาวก็ยังคงสูบกินพลังของดวงดาวต่อไป ซึ่งท้ายที่สุดมันจะก้าวข้ามขอบเขตในปัจจุบันและกลายเป็นตัวตนที่เหนือล้ำยิ่งกว่า

            เมื่อวันนั้นมาถึง ทั้งดวงดาวและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็จะถูกราชันผู้ปกครองดวงดาวสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้นเพื่อทำให้ตัวมันเองกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

            แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะรู้สึกดีต่อกัสและร่างญาณศักดิ์สิทธิ์เพราะไม่ว่ายังไงพวกเขาทั้งสองก็ยังเป็นคนนอกสำหรับพวกมันอยู่ดี

            ทว่าความรู้สึกก็ยังเป็นเรื่องรองสำหรับพวกมัน ต่อหน้าผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ผู้อ่อนแอไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก พวกมันไม่รู้จักกัสและร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ ไม่รู้ว่าพวกเขามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด ไม่รู้จักนิสัยใจคอ ไม่รู้จักแม้กระทั่งชาติพันธุ์ของทั้งสอง พวกมันย่อมไม่กล้าที่จะสนิทด้วย

            ขณะเดียวกันด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือล้ำยิ่งกว่าของกัสและร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ พวกมันจึงยิ่งไม่กล้าที่จะปฏิเสธเช่นกันเพราะไม่มีใครบอกได้ว่าหากกัสและร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ถูกปฏิเสธแล้วจะเกิดผลลัพธ์แบบใด

            สุดท้ายสิ่งที่ทำให้พวกมันบังเกิดความลังเลก็คือการช่วยเหลือของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ การรักษาพวกมันด้วยพลังที่พวกมันไม่รู้จัก ทำให้พวกมันตื่นตระหนกอยู่ลึกๆ และบังเกิดความหวังขึ้น พวกมันจึงเกิดความลังเลจนไม่อาจตัดสินใจได้

            เหล่าเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ของดวงดาวตกอยู่ในความสับสน พวกมันลังเลใจอยู่นานหลายวัน ก่อนจะมีเทพเจ้ากลุ่มหนึ่งที่ตัดสินใจเข้าร่วมกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์เพราะพวกมันไม่เหลือประชากรที่บูชาพวกมันอีกต่อไป พวกมันจึงไม่มีทางเลือกมากนักนอกจากเข้าร่วมกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งกว่าเพื่อความอยู่รอด

            เทพเจ้ากลุ่มแรกเคลื่อนตัวเข้ามาถึงจุดศูนย์กลางของสนามรบอย่างรวดเร็วและได้พบกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ดูคล้ายกับสิ่งมีชีวิตที่บูชาพวกมัน หากแต่มีพลังกล้าแข็งกว่าอย่างที่พวกมันไม่อาจเทียบได้

            ทันทีที่เทพเจ้ากลุ่มแรกมาถึง ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็เบนสายตากลับมาจากการต่อสู้ของกัสและราชันผู้ปกครองดวงดาวที่กำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้าย

            ในตอนนี้ราชันผู้ปกครองดวงดาวได้สละร่างกายอันใหญ่โตของมันไปแล้วและเผยให้เห็นร่างกายที่ดูคล้ายกับ ‘มนุษย์’ ของมัน ร่างกายที่ดูคล้ายกับบุรุษวัยกลางคนที่มีผิวหนังสีน้ำตาลเข้มและเส้นผมสีเขียวมรกตกับดวงตาสีทอง

            รูปลักษณ์ของราชันผู้ปกครองดวงดาวนั้นดูดิบเถื่อนมาก มีมัดกล้ามที่เต็มไปด้วยพลัง มีกลิ่นอายของทรราชผู้ทรงอำนาจอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงนิสัยใจคอและความเคยชินของมันได้เป็นอย่างดี

            ทว่าตอนนี้รูปลักษณ์ที่ทรงอำนาจนั้นกลับมีสภาพที่ไม่น่าดู เมื่อมันต้องมาเผชิญหน้ากับกัสที่อยู่ในสภาพของมังกรอสูร เผชิญกับคมเขี้ยวที่สามารถบดขยี้ร่างกายของมันได้ราวกับเยื่อไม้ มันก็ไม่มีพลังที่จะต่อต้าน จนทำได้เพียงดิ้นรนอย่างสุดชีวิตอยู่ในห้วงอวกาศอันว่างเปล่า

            มีหลายครั้งที่มันคิดที่จะกลับมายังดวงดาว แต่เมื่อมันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่บนดวงดาวของมัน ความคิดของมันก็เปลี่ยนไปและตัดสินใจเบนสายตาไปยังห้วงอวกาศที่ว่างเปล่าเพื่อเอาชีวิตรอด

            แต่สุดท้ายการหลบหนีของมันก็ไม่มีความหมายเพราะไม่ว่ามันจะพยายามยังไงก็ไม่มีทางเทียบกัสที่เดินทางผ่านห้วงอวกาศมานานหลายสิบปีได้

            ยิ่งหลังจากร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ลงไปยังดวงดาว กัสก็สามารถกระโดดเข้าไปในเขตแดนแล้วขับเคลื่อนเขตแดนไล่ล่าได้อย่างสุขสำราญใจ

            การหลบหนีของราชันผู้ปกครองดวงดาวจึงกลายเป็นการละเล่นสุดท้ายของกัส เป็นเกมไล่ล่าเกมสุดท้ายที่ดับทำลายความหวังในการเอาชีวิตรอดของราชันผู้ปกครองดวงดาวไปอย่างสมบูรณ์

            หลังจากลิดรอนพลังของราชันผู้ปกครองดวงดาวไปอย่างช้าๆ เพื่อป้องกันการแว้งกัดของสัตว์ร้ายยามจนตรอก จนกระทั่งราชันผู้ปกครองดวงดาวไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไป มันก็ถูกกัสฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ก่อนจะกลืนลงไปจนหมดสิ้นโดยไม่ปล่อยให้ซากศพของราชันผู้ปกครองดวงดาวควบแน่นเมล็ดพันธุ์วิญญาณแต่อย่างใด

            เมื่อกัสกลืนกินทุกอย่างลงไป เขาก็เริ่มรู้สึกง่วงนอนอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความง่วงนี้ไม่ได้เกิดจากความอ่อนล้า แต่เป็นความง่วงที่เกิดขึ้นมาจากสัญชาตญาณ เป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น

            ทันทีที่สัมผัสได้ถึงสัญญาณนี้ กัสก็เตือนร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ให้รู้ถึงปัญหาของเขา จากนั้นขับเคลื่อนเขตแดนดิ่งลงไปยังดวงดาวโดยตรงและลงไปแทนที่หลุมลึกที่เกิดจากรอยแยกมิติได้อย่างสมบูรณ์