[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 40 เธออยากระบายความโกรธแบบไหน?

ถงชุนจิ้งมองบ้านของถงฮั่วที่เลอะเทะด้วยความงุนงง ใบหน้าของเขารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"ขอโทษนะฮั่วฮั่ว ฉันทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า? ฉันช่วยเธอเก็บของได้ไหม? อย่าโกรธฉันเลยนะ" ใบหน้าเล็ก ๆ ของข่งมี่เสวี่ยซีดเซียว ดวงตาที่ใสกระจ่างและน่ารักหดเล็กลง ราวกับกังวลว่าถงฮั่วจะโกรธเธอ

กู้จินเยว่รีบพูดว่า "ฉันก็ช่วยเธอเก็บของด้วย!"

ถงฮั่วมองพวกเขาอย่างเยาะเย้ย "ข้าวของที่ถูกของสกปรกแตะต้อง ฉันต้องเอาไปลวกและซักเพื่อล้างสิ่งอัปมงคลออกไปก่อน"

ข่งมี่เสวี่ยกัดริมฝีปาก "ฮั่วฮั่ว เธอพูดแบบนี้ มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ?"

ถงฮั่วคว้าเส้นผมของเธอแล้วตบหน้าสองฉาดอย่างรวดเร็วจนทำให้ข่งมี่เสวี่ยไม่ทันตั้งตัว!

กู้จินเยว่ตกใจมาก พวกเขาเป็นเพื่อนกัน เธอทำกับมี่เสวี่ยแบบนี้ได้ยังไง?

ก่อนหน้านี้ตอนได้ยินมี่เสวี่ยบอกว่าถงฮั่วตบเธอ กู้จินเยว่ยังรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เขารู้ดีว่าถงฮั่วดีกับมี่เสวี่ยมากแค่ไหน

แต่สถานการณ์ตรงหน้า กู้จินเยว่ก็ต้องเชื่อแล้วว่าถงฮั่วลงมือกับมี่เสวี่ยจริง ๆ

กู้ซือคว้าข้อมือของกู้จินเยว่ที่ยื่นออกไป ดวงตาของเขาแสดงความเย็นเยียบออกมา "ถ้าไม่อยากให้ฉันตัดมือของนายทิ้ง ก็หุบปากซะ!"

กู้จินเยว่รู้สึกใจสั่น "แต่เธอ..."

กู้ซือปล่อยมือของเขา "ฉันจะให้พวกนายเลือกสองทาง หนึ่งคือปล่อยให้เธอระบายความโกรธให้พอใจ ถ้าทำจนพอใจแล้วก็จบเรื่อง อีกทางคือจงใจแก้แค้นและใส่ร้าย ถ้าเป็นแบบนั้นก็ต้องจับไปดำเนินคดี"

นัยน์ตาของกู้จินเยว่หดตัวลง เขารีบร้อนอธิบายให้ฟัง "อาครับ! กระเป๋าสตางค์ของมี่เสวี่ยหายไปจริง ๆ เงินในนั้นเป็นของผม..."

กู้ซือตบหน้าเขาฉาดใหญ่!

ตบจนกู้จินเยว่รู้สึกชาไปครึ่งหน้า มุมปากมีเลือดไหลออกมา!

กู้ซือหมุนข้อมือของเขา สีหน้าไม่ได้แสดงความโกรธออกมาเพราะตีหลานชายของตัวเอง "เลือกมา"

ความโกรธในใจของข่งมี่เสวี่ยปะทุขึ้น ความโกรธครอบงำทุกส่วนในร่างกาย ทำให้เธอบ้าคลั่ง "พี่รองถง..."

ถงชุนจิ้งเห็นสีหน้าขอร้องของเธอ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก "ฉัน…ตาฝาดไปเอง"

สายตาเย็นชาของกู้ซือมองไปทางข่งมี่เสวี่ย "เธอไม่อยากเลือกหรือไง? จะให้ถงชุนจิ้งรับผิดชอบอยู่คนเดียวเหรอ?"

ข่งมี่เสวี่ยถูกกู้ซือมองทะลุความคิด เธอข่มความแค้นไว้ในท้อง แสดงสีหน้าเจ็บปวดและดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา "ไม่ใช่นะค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่อยากถามว่าพี่รองถงเห็นจริง ๆ เหรอว่าฮั่วฮั่วเอากระเป๋าสตางค์ไป"

กู้จินเยว่ก็มองถงชุนจิ้ง "ชุนจิ้ง คุณเห็นจริง ๆ เหรอว่าถงฮั่วเอากระเป๋าสตางค์ไป?"

ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของถงชุนจิ้ง เขาคงไม่ปักใจเชื่อว่ากระเป๋าสตางค์ถูกถงฮั่วขโมยไป

ตอนนี้ไม่ว่าถงชุนจิ้งจะยอมรับหรือไม่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นแล้ว

ถงชุนจิ้งมองถงฮั่ว ถงฮั่วสีหน้าเย็นชา สายตาของเธอไม่แม้แต่จะมองเขา "ฉันเห็น แต่บางทีฉันอาจจะตาฝาดไปเอง"

ความสัมพันธ์ระหว่างกู้จินเยว่กับเขาก็ดี ตอนนี้กู้จินเยว่จึงทำได้แค่ถอนหายใจ "ฮั่วฮั่ว เชื่อฉันเถอะ เงินและคูปองของพวกเราหายไปจริง ๆ เธอไปค้นบ้านของพวกเราแล้ว พวกเราไม่ได้จงใจใส่ร้ายเธอ"

ถงฮั่วมีสีหน้าเฉยเมย "ฉันไม่เชื่อ"

กู้จินเยว่รู้สึกจุกในอก "ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง พี่ชายของเธอคงไม่บอกว่าเห็นเธอขโมยกระเป๋าสตางค์ไปหรอก"

เมื่อได้ยินดังนั้นถงฮั่วก็เหลือบมองถงชุนจิ้งอย่างดูแคลน "ฉันเชื่อว่าพวกคุณร่วมมือกันแก้แค้นฉัน ใส่ร้ายฉัน อยากให้ฉันไปปรับปรุงทัศนคติ แต่ฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณสมใจหรอก ฉันจะทำให้พวกคุณเจ็บใจจนตายเลย!"

กู้จินเยว่โกรธจัด "เรื่องนี้ถือว่าพวกเราขอโทษเธอแล้วกัน พวกเราเข้าใจผิดเธอไป เธออยากระบายความโกรธแบบไหนล่ะ?"

ข่งมี่เสวี่ยเงยหน้าขึ้นมาทันที ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น? ทำไมเขาต้องยอมให้ถงฮั่วระบายความโกรธด้วย?

แค่ให้ถงชุนจิ้งรับผิดชอบคนเดียวก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นพี่ชายของถงฮั่ว อีกทั้งมันก็เรื่องไม่ใช่ใหญ่อะไร อย่างมากก็แค่ไปใช้แรงงานไม่กี่วัน!

ถงฮั่วมองข่งมี่เสวี่ย มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เย้ยหยันและดูถูก พร้อมกับแววตาที่สื่อว่า 'เธอมันก็แค่นี้แหละ'

สายตาของข่งมี่เสวี่ยลึกล้ำจนน่ากลัว เธอรู้สึกหายใจติดขัด แต่ก็ต้องพยายามเพื่อตัวเอง ถงฮั่วคนเก่าจะไม่ทำอะไรเธอ แต่ถงฮั่วคนปัจจุบัน ใครจะรู้ว่าจะระบายความโกรธกับเธอแบบไหน?

"ฮั่วฮั่ว ฉันเห็นว่าเธอมีของไม่มากนัก พวกเราซื้อของมาให้เธอเป็นการขอโทษดีไหม?"

กู้จินเยว่พยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ เขาจะออกเงินให้เอง

แต่ถงฮั่วปฏิเสธทันที "ฉันไม่กล้าใช้ของของพวกเธอหรอก ใครจะรู้ว่าวันหลังพวกเธอจะมาใส่ร้ายว่าฉันขโมยของของพวกเธออีกหรือเปล่า?"

ไม่รู้ว่ากู้ซือออกไปข้างนอกตอนไหน เขาเอากระเป๋าของที่อยู่บนรถแทรกเตอร์มา "ก่อนหน้านี้ฉันยุ่งกับงาน ไม่มีเวลามาดูเธอ คราวนี้จึงเอาของติดมือมาให้เธอด้วย"

ตามที่เลขาหลี่บอก ซื้อของกินและเสื้อผ้าใหม่สวย ๆ เรื่องของกินกู้ซือคิดว่าของกินที่นี่สู้ที่ถงฮั่วทำเองไม่ได้ ส่วนเสื้อผ้าใหม่ ๆ เขาก็ไม่ควรเป็นคนให้ และเขาเองก็เลือกไม่เป็นด้วย

ตามความคิดของเขา เขาเลือกวิทยุและนาฬิกาข้อมือให้ถงฮั่ว

วิทยุและนาฬิกาข้อมือรวมกันไม่รวมคูปอง ราคาก็เกือบสามร้อยหยวนแล้ว!

ข่งมี่เสวี่ยจ้องมองวิทยุและนาฬิกาข้อมือที่กู้ซือวางบนโต๊ะเล็ก ความอิจฉาในลมหายใจของเธอข้นคลั่ก ดวงเปล่งประกายไฟแค้น

ทำไมอาของกู้จินเยว่ถึงดีกับถงฮั่วขนาดนี้!

"อากู้คะ ตอนนี้พี่กู้กับฮั่วฮั่วไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้วนะคะ คุณดีกับฮั่วฮั่วขนาดนี้ มันจะดูไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือเปล่า..." ข่งมี่เสวี่ยยังพูดไม่ทันจบก็ถูกถงฮั่วสาดน้ำเย็นใส่!

ข่งมี่เสวี่ยรู้สึกเหมือนตาพร่ามัวไป ร่างกายเปียกปอน ผมติดแนบอยู่บนใบหน้า ดูน่าสมเพชเหลือเกิน ร่างกายของเธอสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้

ดวงตาของถงฮั่วคมกริบเหมือนมีด มองเธอด้วยความรังเกียจสุด ๆ "ข่งมี่เสวี่ย! เธอเป็นหญิงสารเลวก็เลยคิดว่าทุกคนเป็นเหมือนเธอเหรอ? เธอเป็นชู้กับกู้จินเยว่ แล้วก็คิดว่าชายหญิงทุกคนบนโลกเป็นเหมือนพวกเธอเหรอ? เธอเป็นคนสารเลว เธอก็เลยมองว่าทุกคนบนโลกนี้เป็นคนสารเลวเหมือนกันหรือไง?"

"ฉัน...ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นคิดมาก" ข่งมี่เสวี่ยกัดลิ้นของตัวเอง รสชาติของสนิมเหล็กพุ่งออกมา เธอถึงสามารถประคองสีหน้าตัวเองได้ ไม่ได้เข้าไปต่อสู้กับนังสารเลวคนนี้

สีหน้าของกู้จินเยว่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าข่งมี่เสวี่ยเท่าไร ข่งมี่เสวี่ยลากอาของเขาเข้าไปเกี่ยวด้วยจนเกือบทำให้เขาตกใจ!

แต่คำพูดของถงฮั่วก็เกือบทำให้เขาโมโห! เธอคิดกับเขาแบบนั้นได้ยังไง?

สีหน้าของหัวหน้าหน่วยเฉิงมืดดำ หน้าตาเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว "สหายถง ขอฉันสักหน่อยเถอะ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง"

ในหน่วยได้ส่งคนไปปรับปรุงตัวที่ไร่แล้วครั้งหนึ่ง ถ้าไม่นานยังต้องส่งไปอีก หน่วยหงหนิวจะไม่ขายหน้าหรอกหรือ?

เขายังอยากจะได้ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยดีเยี่ยม อยากจะหาตำแหน่งงานเพิ่มอีกสักหน่อยให้หน่วยตอนที่เปิดโรงงานแล้ว!

วันนี้ คนของกู้จินเยว่ล้ำเส้นของเขาแล้ว

ถงฮั่วลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าให้หัวหน้าหน่วยเฉิง

ความประทับใจที่หัวหน้าหน่วยเฉิงมีต่อถงฮั่วเพิ่มขึ้นจากเดิมเพราะบุหรี่เฟยเนี่ยวที่ให้มา เพราะลูกสาวของเขาเป็นเพื่อนกับเธอ และเพราะเธอเป็นคนที่หัวหน้ากู้สั่งให้ดูแล แต่ตอนนี้ถงฮั่วอดกลั้นความโกรธเพื่อเห็นแก่หน้าของเขาที่เป็นหัวหน้าหน่วย ในหัวใจของหัวหน้าหน่วยเฉิงจึงรู้สึกหลากหลายจนบอกไม่ถูก

กู้จินเยว่และคนอื่น ๆ ถอนหายใจออกมา หัวหน้าหน่วยเฉิงไม่ได้รับมือยากเหมือนถงฮั่ว

แต่พวกเขาประเมินความคิดที่จะเชือดไก่ให้ลิงดูของหัวหน้าหน่วยเฉิงต่ำเกินไป!