.... ในขนาดที่ หลี่เฟยหลงกำลังอ่านตำราอยู่นั้นเอง เม่ยเหนียงที่ตอนนี้โตเป็สาวงามสะคราญโฉม ได้เดินเข้ามา. " พี่เฟยหลง. ท่านแม่บอกให้พี่ไปช่วยข้าถือของที่ตลาดหน่อย. "
" อืม..ได้ " หลี่เฟยหลงตอบออกไป
....ในขนาดที่ทั้งสองกำลังเดินออกไปนั้นเองก็มีเสียงหญิงสาวร้องตระโกนขึ้น " เดี๋ยวก่อน รอข้าด้วย. "
" อ้าว พี่ชิงเอ๋อ มีอะไรหรือค่ะ?". เม่ยเหนียงรีบถามขึ้น ชิงเอ๋อเองตอนนี้นางยิ่งงดงามจนชายใดได้เห็นต้องตาค้าง
" พวกเ้าจะไปตลาดใช่ไหม ข้าขอไปด้วยสิ พอดีข้าจะไปซื้อแป้งผลัดหน้า ". ฟ่านชิงเอ๋อพูดขึ้น
" ได้สิ... นานๆทีพวกเราจะออกไปไหนด้วยกันสามคน โดยเฉพาะพี่เฟยหลง. วันๆอยู่แต่ในบ้าน." เม่ยเหนียงเอ่ยขึ้น
" พอแล้วๆ รีบไปกันเถอะเดียวจะมืดค่ำเสียก่อน." เฟยหลงเอ่ยขึ้น
.... ทั้งสามจึงเดินออกไปพร้อมกัน. ไม่นานทั้งสามก็เดินมาถึงยังตลาดภายในเมืองหลิว ผู้คนมากมายต่างก็ออกมาจับจ่ายใช้สอยกันมากพอดู.
.... เม่ยเหนียงจึงรีบซื้อของตามที่มารดาของตนสั่งมา. โดยมีเฟยหลงคอยถือของให้. " ท่านพีพวกเราซื้อของที่ท่านแม่สั่งมาครบแล้ว. ข้าขอไปที่ร้านขายแป้งกับพี่ชิงเอ๋อก่อนนะ." เม่ยเหนียงเอ่ยขึ้น
" อืม...แล้วแต่พวกเ้าสิ ถ้าเช่นนั้นข้าขอเดินเล่นรออยู่แถวนี้แล้วกัน." เฟยหลงตอบออกไป
.... เม่ยเหนียงกับชิงเอ๋อ จึงมุ่งหน้าไปยังร้านขายแป้ง. ส่วนเฟยหลงก็เดินเตรดเตร่. ไปเรื่อย.
" นี่ พวกเ้าได้ยินหรือไม่ ขนาดนี้ ท่านเ้าเมืองกำลังรับสมัครทหาร. เห็นว่าตอนนี้มีพวกกลุ่มโจรค่อยดังปล้นพ่อค้าระหว่างทางน่ะ. " ชายคนนึงพูดขึ้น
" ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น แต่ก็แปลกนะเหตุใดท่านเ้าเมืองจึงต้องรับสมัครทหารด้วย. ในเมื่อทหารในเมืองก็มีมากมายนัก ". ชายอีกคนเอ่ยออกไป
" ใช่แล้ว... ท่านเ้าเมืองคงคิดว่าทหารที่มีอยู่คงจะแก่เกินไป เลยประกาศรับสมัครละมั้ง.ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายอีกคนพูดขึ้น
" เ้าบ้า เป็อย่างที่เ้าพูดซะที่ไหน ข้าได้ยินมาว่า ท่านเ้าเมืองเคยส่งทหารไปปราบพวกโจรกลุ่มนั้นหลายครั้งแล้วแต่ไม่สำเร็จ ตอนนี้ทหารที่มีอยู่ก็ไม่กล้าออกไปสู้กับพวกมัน. ท่านเ้าเมืองเลยคิดจะหาผู้กล้าซักคนไปปราบพวกโจรในครั้งนี้. ท่านจึงประกาศรับสมัครทหารเพื่อหาคนดีมีฝีมือยังไงเล่า." ชายที่ดูภูมิฐานพูดขึ้น
" อ่อ เป็อย่างนี้นี่เอง. แล้วทำไมท่านเ้าเมืองไม่ส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากเมืองต้าเหลียงละ. ชายคนเดิมถามขึ้น
.... ชายที่ดูภูมิฐาน สบัดพัดในมือครั้งนึงก่อนจะพูดขึ้น " เห้อ. พวกเ้านี่ไม่รู้อะไรเลย. ตอนนี้แคว้นเหลียงกำลังทำากับแคว้นอู๋ ทางทิศตะวันตกอยู่ จะมีเวลามาสนใจพวกโจรเหล่านี้หรือ เื่นี้จึงเป็หน้าที่ของเมืองหลิวจะต้องจัดการเองยังไงเล่า "
" โอ้ ที่แท้ก็เป็อย่างนี้นี่เอง. ขอบคุณคุณชายที่ชี้แนะ. " ทั้งสามเอ่ยออกมาพร้อมกัน
.... ซึ่งการสนทนาของพวกเขานั้น หลี่เฟยหลงได้ยินทั้งหมด ก่อนที่เข้าจะรีบเดินไปยังร้านขายแป้งทันที. แต่ในขนาดที่เขาเดินอยู่นั้นก็หันไปสบตากับ คุณชายคนนั้นพอดี ก่อนที่ทั้งสองจะพยักหน้าให้แก่กันเล็กน้อย
.... ภายในร้านขายแป้ง. เม่ยหนียงกับชิงเอ๋อ กำลังเลือกซื้อแป้งก่อนอย่างมีความสุขอยู่นั้นเอง. ก็มีอันพาลสี่คนเดินเขามา. " ลูกพี่ดูนั้นสิ แม่นางทั้งสองช่างงดงามนักโดยเฉพาะแม่นางทางซ้าย. ไม่รู้ว่าเป็คุณหนูบ้านไหน "
" อืม ช่างงดงามจริง ปะพวกเราเข้าไปหาพวกนางกัน. " ทั้งสี่จึงเดินเข้าไปหา. เม่ยเหนียงกับชิงเอ๋อทันที
" ไงจ๊ะ คนสวยกำลังเลือกซื้อแป้งอยู่หรือจะ ให้พี่ต้าหนิ่ว คนนี้เลือกให้ไหมจ๊ะ."
" เอ๊ะ...! พวกเ้าเป็ใคร อย่ามายุ่งกับพวกเรา " ชิงเอ๋อรีบพูดขึ้น
" คนสวยอย่าพูดแบบนี้สิจ๊ะ พี่ต้าหนิ่วคนนี้แค่อยากจะซื่อแป้งหอมให้แม่นางทั้งสองก็แค่นั้นเอง." ก่อนที่มันจะใช้มือช้อนไปที่ปลายคางของ ชิงเอ๋อ
" ชิงเอ๋อ รีบหลบทันที พร้อมกับเอ่ยขึ้น " คนสารเลวคิดจะทำอะไร.? ปะเม่ยเหนียง. พวกเรากลับกันเถอะ. " นางเอ่ยขึ้นพร้อมกับจูงมือ เม่ยเหนียงเดินออกไปจากร้านขายแป้ง
" อัธพาลทั้งสี่ เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปขวางทันที. " สาวน้อยพวกเ้าจะรีบไปไหนกัน มามะไปเที่ยวกับพวกเราดีกว่า " ต้าหนิ่วรีบพูดขึ้น
" ใช่แล้วแม่นาง ลูกพี่ต้าหนิ่วของพวกเรา มีชื่อเสียงโด่งดังมากนะ หากพวกเ้าติดตามลูกพี่เรารับรองสบายทั้งชาติ." ลูกสมุนพูดเสริม
" สบายกะผีนะสิ หากพวกเ้ายังไม่อยากเจ็บตัวรีบหลบไปจะดีกว่า. " เม่ยเหนียงพูดขึ้น
" อะไรนะ เจ็บตัว. ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่นางเ้ายังไม่รู้อะไรสินะ ลูกพี่ต้าหนิ่วของเราหน่ะเป็บุตรชายของท่านเศรษฐีจางซุน ซึ่งเป็เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลิวแห่งนี้ จะมีใครกล้ามาทำร้ายลูกพี่ของข้าได้." ลูกสนุนเอ่ยขึ้น
.... ไม่นาน ก็มีชาวบ้านมายืนดูพวกเขา รวมทั้ง คุณชายที่ดูภูมิฐานคนนั้นก็ด้วย
.... เม่ยเหนียงได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดขึ้น " เชอะ เป็ลูกเศรษฐีแล้วจะทำไม่ หากพวกเ้ากล้าแตะต้องพวกเราเ้าไม่ตายดีแน่ "
" ปากดีนักนะ... พวกเ้าไปจับนางผู้หญิงปากกล้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้." ต้าหนิ่วรีบเอ่ยขึ้น.
.... ทางด้านลูกน้องสามคนเมื่อได้ยินคำสั่งของ ต้าหนิ่วก็รีบเข้าไปจับตัว เม่ยเหนียงทันที
.... เม่ยเหนียงและชิงเอ๋อ ต่างก็ต่อสู้ขัดขวางพร้อมๆกับตระโกนขอความช่วยเหลือ. " ช่วยด้วย. ช่วยด้วย. ใครก็ได้ช่วยด้วย "
.... แต่ว่า ถึงแม้พวกนางจะตระโกนออกไปเท่าไรก็ไม่มีใครกล้าพอจะเข้ามาช่วยพวกนาง
" ร้องให้ตายก็ไม่มีใครกล้ามาช่วยพวกเ้าหรอก." ต้าหนิ่วรีบพูดขึ้น. เป็ดังคำที่ ต้าหนิ่วพูดออกมาจริงๆ คนเหล่านี่เป็แค่ชาวบ้านธรรมดา ไหนเลยจะกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอัธพาลกลุ่มนี้
" เห้อ...น่าสงสารแม่นางสองท่านนี้จริงๆ เ้าชั่ว ต้าหนิ่วมันคิดว่ามีพ่อเป็เศรษฐี เลยไม่มีใครทำอะไรมันได้ อย่าว่าแต่พวกเราเลยขนาดท่านเ้าเมืองยังต้องเกรงใจพ่อของมัน." ชายชราคนนึงเอ่ยขึ้น
" ใช่... ขนาดท่านเ้าเมืองยังไม่กล้าทำอะไรพวกมัน แล้วพวกเราจะทำอะไรได้ ถือซะว่าเป็คราวเคราะห์ของพวกนางแล้วกัน." ชายอีกคนพูดขึ้น
" ปล่อยข้านะ เ้าพวกสารเลว หากพี่ข้ามาพวกเ้าไม่ตายดีแน่." เม่ยเหนียงที่ถูกจับได้รีบเอ่ยขึ้น
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่เ้า พี่เ้าเป็ใคร ใหญ่โตมาจากไหน " ต้าหนิ่วพูดขึ้น. ก่อนจะเดินเข้ามาหานาง
.... มันค่อยๆใช้มือลูบไปที่แก้มของ เม่ยเหนียง ก่อนจะพูดขึ้น. " แม่นางเ้าเองก็สวยไม่เบาเสียแต่ปากร้ายไปหน่อย แต่ว่าแบบนี้ข้าชอบนัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
.... เม่ยเหนียง ทนการกระทำของมันไม่ไหว จึงถุยน้ำลายใส่ใบหน้าของมันทันที ถุย... " เ้าชาติชั่วพี่ชายข้ามาเ้าตายแน่ "
.... ต้าหนิ่ว เมื่อถูกถุยน้ำลายใส่ก็โกรธจนหน้าแดง. " หน่อยแหนะ. ร้ายนักใช่ไหม วันนี่ข้าจะให้เ้ารู้ว่าใครกันแน่ที่จะตาย มันเดินเข้ามา. พร้อมกับง้างมือตบออกไปทันที.
.... เม่ยเหนียง เห็นดังนั้นก็หลับตาปี๋. ก่อนจะมี มือข้างนึงมาหยุดฝ่ามือของ ต้าหนิ่วเอาไว้. หมับบ.....
.... เม่ยเหนียง เห็นดังนั้นก็ร้องอุทานขึ้น. " พี่เฟยหลง. ช่วยพวกเราด้วยพวกมันรังแกพวกเรา "
.... ด้าน ชิงเอ๋อ เห็นว่า เฟยหลงมาทันเวลาพอดีก็โล่งใจขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้ามาผลักชายคนที่จับ เม่ยเหนียงเอาไว้
.... เฟยหลง เมื่อเห็นว่าน้องสาวถูกรังแก ใบหน้าแสดงความโกรธเกี้ยวออกมาทันที. ก่อนจะมองไปที่ ต้าหนิ่ว..
.... ต้าหนิ่ว เห็นดังนั้นก็สบัดมือกลับมา พร้อมกับพูดขึ้น " เ้าเป็ใครกล้าดียังไงมายุ่งเื่ของข้า."
.... เฟยหลง ได้ยินดังนั้น ก็ตอบออกไปทันที " ข้าเป็ใครหน่ะหรือ อีกเดี๋ยวพวกเ้าจะได้รู้เอง.....
119K
