บทที่ 3: เพื่อนบ้านที่หายไปในโลกออนไลน์
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องอย่างเจิดจ้า ราวกับ้าปัดเป่าความมืดมิดและเสียงเคาะประตูยามเที่ยงคืนที่ผมเพิ่งประสบไป ผมพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง ความง่วงยังคงเกาะกุม แต่ความคิดเื่เสียงปริศนาทำให้ผมไม่สามารถกลับไปนอนต่อได้ ผมเดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออก มองเห็นตึกรามบ้านช่องเบื้องล่าง รถราเริ่มเคลื่อนตัวไปมาในวันใหม่ที่ดูเหมือนจะปกติ
ผมเดินออกจากห้องเพื่อหาอะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ขณะที่ผมกำลังล็อคประตู ผมเหลือบไปเห็นประตูห้อง 102 ที่อยู่ถัดไป ประตูบานนั้นแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย เผยให้เห็นความมืดมิดภายในห้อง ผมจำได้ว่าเมื่อวานเมย์ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ท่าทางสดใสคนนั้นเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ เธอทักทายผมด้วยรอยยิ้มอย่างเป็มิตร ผมแปลกใจที่เธอจะออกจากห้องไปโดยไม่ปิดประตูให้สนิทอย่างนี้
ผมยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความเป็ห่วงเล็กๆ ผุดขึ้นในใจ หรือเธออาจจะรีบร้อนอะไรบางอย่าง ผมเดินไปที่หน้าประตูห้อง 102 ค่อยๆ ผลักบานประตูที่แง้มอยู่ให้เปิดออกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อแอบมองเข้าไปข้างใน ห้องนั้นเงียบเชียบ มีข้าวของที่ยังจัดไม่เรียบร้อยกองอยู่ตามมุมห้อง เหมือนคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่จริงๆ ไม่มีเงาของใครเลยแม้แต่คนเดียว ความเงียบสงัดในห้องทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ อดสงสัยไม่ได้ว่าเมย์หายไปไหน
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหารายชื่อที่บันทึกไว้เมื่อวาน ตอนที่เมย์ส่งไลน์มาแนะนำตัว ผมตัดสินใจส่งข้อความไปหาเธอ "เมย์อยู่หรือเปล่าครับ ผมเห็นประตูห้องแง้มอยู่ นึกว่ามีอะไรหรือเปล่า" ผมพิมพ์ไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความหวังว่าเธอจะตอบกลับมา เพื่อยืนยันว่าทุกอย่างปกติดี
ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็สั่นเตือน ข้อความจากเมย์เด้งขึ้นมา "อ๊ะ! ขอโทษด้วยค่ะคุณอ๊อด ลืมปิดประตูตอนรีบออกไปทำธุระพอดีเลยค่ะ" เธอตอบกลับมาพร้อมอิโมจิหน้ายิ้ม ผมอ่านข้อความแล้วถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยเธอก็ปลอดภัยดี แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังรู้สึกแปลกๆ กับความเร็วในการตอบของเธอ
ตลอด่สายของวันนั้น ผมยังคงรู้สึกคาใจเื่เมย์ ผมลองเปิดดูโปรไฟล์โซเชียลมีเดียของเธอ ซึ่งเมย์เคยบอกผมไว้เมื่อวาน เธอยังคงโพสต์รูปภาพและเื่ราวต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รูปอาหารกลางวันในร้านกาแฟเก๋ๆ ที่ดูเหมือนเป็สถานที่ที่เธอไปเป็ประจำ ข้อความสั้นๆ ที่บรรยายถึงความสุขในแต่ละวันของเธอ สิ่งเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็ยังใช้ชีวิตตามปกติ
แต่เมื่อผมเลื่อนดูโพสต์เก่าๆ ของเธอ ผมเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ รูปภาพที่เมย์โพสต์วันนี้ รูปมุมนั้น แสงแบบนั้น ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นมาแล้ว ผมพยายามนึกว่าเคยเห็นที่ไหน แต่ก็คิดไม่ออก ความรู้สึกตะขิดตะขวงใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก
เย็นวันนั้น ผมกลับมาที่ห้อง หลังจากไปซื้อของใช้ส่วนตัวมาเพิ่ม ผมเหลือบมองไปที่ห้อง 102 อีกครั้ง ประตูบานนั้นปิดสนิทแล้ว ผมรู้สึกโล่งใจคิดว่าเมย์คงกลับมาถึงแล้ว ผมเดินไปที่ประตูห้องตัวเอง กำลังจะไขกุญแจเข้าห้อง ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมย์เพิ่งอัปโหลดรูปภาพใหม่ เธอโพสต์รูปตัวเองกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าแล็ปท็อปในร้านกาแฟเดิม พร้อมแคปชั่นว่า "วันนี้งานยุ่งจังเลยค่ะ แต่ก็สู้ๆ นะ!"
ผมขมวดคิ้วแน่น ถ้าเมย์เพิ่งกลับมาถึงหอ แล้วเธอไปนั่งทำงานที่ร้านกาแฟนี้ตอนไหน ผมมองไปที่ประตูห้อง 102 อีกครั้ง ผมมั่นใจว่ามันปิดสนิท แต่ไม่เห็นมีร่องรอยการเข้าออกเลย และรูปที่เธอโพสต์...มันดูเป็รูปที่สดใหม่ ไม่ใช่รูปเก่าที่โพสต์ย้อนหลัง ความสงสัยเริ่มกัดกินในใจ ผมตัดสินใจส่งข้อความหาเมย์อีกครั้ง "เมย์กลับมาถึงหอแล้วเหรอครับ"
ข้อความตอบกลับมาทันที "กลับมาแล้วค่ะคุณอ๊อด เพิ่งถึงเมื่อกี้เลยค่ะ" พร้อมอิโมจิรูปบ้านหลังเล็ก ผมมองโทรศัพท์สลับกับประตูห้อง 102 พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เธอเพิ่งจะกลับมาถึง แต่รูปที่เธอโพสต์เหมือนเพิ่งจะถ่ายมาไม่นาน ผมเริ่มรู้สึกหนาวสันหลังวาบขึ้นมา มันมีความไม่สอดคล้องกันบางอย่างที่ผมไม่อาจอธิบายได้
ผมจ้องมองรูปที่เมย์เพิ่งโพสต์อีกครั้ง พยายามหาจุดผิดปกติ หรือร่องรอยการตัดต่อ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจริง แต่แล้วสายตาผมก็สะดุดกับสิ่งหนึ่ง เงาสะท้อนในกระจกด้านหลังที่เธอนั่งอยู่ เงาของเมย์ในรูปนั้น...ดูเหมือนจะมีรอยกระดำกระด่างเล็กๆ ที่ไม่น่าจะใช่ของจริง มันเหมือนกับความผิดพลาดของพิกเซลเล็กๆ ที่บิดเบี้ยวไป ผมขยี้ตา พยายามมองให้ชัดขึ้น
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของผมก็สั่นอีกครั้ง เป็ข้อความจากเมย์ "คุณอ๊อดคะ...เมื่อกี้เมย์เห็นคุณอ๊อดมองมาทางห้องเมย์ด้วย" พร้อมอิโมจิรูปตาโต ผมชะงักมือที่กำลังจะปลดล็อคประตู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ ผมไม่ได้ยืนอยู่หน้าห้องเธอตอนที่เธอน่าจะกลับมาถึง ผมเพิ่งจะมาถึงนี่เอง แล้วเธอเห็นผมได้อย่างไร หรือว่า...เธอกำลังมองผมอยู่ตลอดเวลา? ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจ
ผมรีบเปิดประตูห้องตัวเอง ก้าวเข้าไปและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว ผมเอนหลังพิงประตู หายใจหอบถี่ๆ พยายามจะสงบสติอารมณ์ ในหัวเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เมย์อยู่ที่ไหนกันแน่ และใครกำลังตอบข้อความผมอยู่? ภาพเงาสะท้อนบิดเบี้ยวในรูปนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด ผมมองไปที่หน้าต่างห้องตัวเอง แสงไฟจากห้อง 102 ที่ควรจะเปิดอยู่ กลับมืดสนิทเหมือนเดิม และหน้าฟีดของเมย์ก็มีโพสต์ล่าสุดเด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็รูปห้องว่างเปล่าของเธอ...พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ว่า "ถึงบ้านแล้วค่ะ" ผมสับสนจนแทบจะเสียสติ ในเมื่อเธออยู่ที่บ้าน แล้วใครกันที่โพสต์รูปข้างนอกนั่น? และถ้าเธออยู่ที่บ้านจริงๆ...ทำไมห้องเธอถึงได้มืดสนิทแบบนั้นกันนะ?
ผมรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ห้องข้างๆ ที่ควรจะมีคนอยู่ กลับมืดมิดและเงียบงัน แต่กิจกรรมออนไลน์ของเมย์กลับเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่สวนทางกัน ผมเดินไปที่ประตูห้องตัวเองอีกครั้ง มองผ่านตาแมวออกไป โถงทางเดินว่างเปล่า แต่ผมรู้สึกเหมือนถูกจับตามองจากความมืดมิดของห้องข้างๆ ตลอดเวลา ความรู้สึกเย็นะเืแล่นไปทั่วร่าง ก่อนที่ผมจะเห็นสิ่งหนึ่ง...ในความมืดของโถงทางเดิน มีเงาจางๆ เหมือนเงาของใครบางคนเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว บริเวณที่ควรจะเป็ผนังเรียบๆ ระหว่างห้อง 101 กับ 102 ซึ่งเป็ตำแหน่งที่ห้องเลขศูนย์ควรจะอยู่...
5K
