Pioneer Era

***ลูกแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]

“โนอารรรรรรรรรรรร์! ”

“ราธธธธธธธธธธธ! ”

เสียงคำรามแห่งความเคียดแค้นดังกู่ก้องเข้ามาในสมองของผม

อาวุธกับชุดเกราะของเทพเจ้าถูกทำลายลงในชั่วพริบตา

ทำไมชุดเกราะของเทพเจ้าถึงถูกทำลายลงได้? เรื่องแบบนี้มัน...

ไม่สิ

ถ้าหากพิจารณาจากคำพูดที่โต้ตอบกันเมื่อกี้นี้ บางทีคนที่ชื่อ [ราธ] อาจจะเป็นวงศ์วานของเทพเจ้าเหมือนกับท่านโนอาร์นั่นละ

จึงไม่แปลก ที่ยัยหมีคนนั้นจะสามารถทำลายอาวุธของเทพเจ้าลงได้สำเร็จ

“พวกหุ่นยนต์ของ [โนอาร์] มันต้องตายยยยยยยยย! ”

“ยัยราธ! ฉันจะกระชากสมองกลของแกออกมา! จะจับแกไปทำเป็นหุ่นยนต์บำเรอกามให้ดู! แกจะต้องตายทั้งเป็น ตายทั้งเป็นนนนนนนนนนนนนนนนนน! ”

*โครม! *

เสียงการต่อสู้ของทั้งสองได้ดึงสติของผมให้กลับสู่ความเป็นจริงตรงหน้า

“หมัดแมววายุ! เนี๊ยว~”

“ยังจะเนี๊ยวอีก! เจอนี่หน่อย! หมัดหมีพิโรธ! ย๊าก! ”

ท่านโนอาร์เริ่มใช้พลังปาฏิหาริย์สร้างพายุแลกหมัดกับคนที่ชื่อราธอย่างไม่คำถึงถึงร่างกายของตัวเอง

ชุดเมดสีดำของทั้งสองคนต่างถูกฉีกขาดกระจุย และเกิดบาลแผลจำนวนมากขึ้นมาตามร่างกาย

พายุกับเปลวไฟที่ถูกส่งออกมาจากหมัดของทั้งสองคน ต่างปะทะซึ่งกันและกัน จนกลายเป็นกำแพงพายุไฟที่หมุนเกลียวขึ้นสู่ฝ้าเพดาน

ความรุนแรงจากการปะทะนั้น ทำให้ไม่มีใครสามารถเฉียดเข้าไปใกล้พวกเขาสองคนได้

แต่จะให้ทนนั่งดูเฉย ๆ ได้ยังไงกัน?

เทพเจ้าโนอาร์คือคนที่ตอบรับผม ในยามที่ผมจงเกลียดจงชังเทพเจ้ามากที่สุดในอดีต

ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าทำไมท่านเทพถึงไม่ลงมาช่วยเหลือพวกเรายามที่ถูกอสูรกายรุกราน

ทำไมถึงต้องมอบเป็นบททดสอบวุ่นวายเพื่อให้การช่วยเหลือ แทนที่จะมอบพลังมาให้โดยตรง

แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะรู้แล้วว่าเป็นเพราะเหตุใด

เพราะว่าโลกใบนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าดีชั่วอย่างแท้จริง

พวกอสูรกายเองก็มีคนที่เป็นมิตรและใจดีอย่างพวกที่กำลังยืนอยู่กับผมตรงนี้

แถมการเข้ามาเป็นตัวประกันในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน ยังทำให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาต่อโลกใบนี้

ได้รู้ว่าเผ่าของตัวเองนั้นช่างเล็กจ้อยแค่ไหน

ผมคิดว่าท่านโนอาร์คงต้องการให้พวกเรา เป็นผู้กำหนดชะตากรรมด้วยตนเอง

ไม่พึ่งพาพระเจ้า แต่ให้รู้จักยืนขึ้นแล้วเดินหน้าด้วยสองขาของตัวเอง

ไม่เคยทอดทิ้ง แต่มอบบทเรียนอันล้ำค่ามาให้กับผม

มอบให้กับผม ลูกชายผูเสืบสายเลือกของผู้กล้าเผ่าสิงโต [แบไรต์]

แล้วแบบนี้จะให้ผมทนนิ่งดูเฉยในยามที่ท่านกำลังต่อสู้อยู่ได้ยังไงกัน!

“โทแพซ ซุนไกท์ วานาดิไนต์ แล้วก็… เออ… คุณกระต่ายตรงนั้น! พวกเราต้องรีบไปช่วยท่านโนอาร์ มาช่วยผมเอาลงไปจากผนังตรงนี้ที! ”

ผมส่งเสียงเรียกสติของสหายที่กำลังยืนดูการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้า

“เข้าใจแล้ว ทุกคน เดียวฉันจะไปช่วยไพไรต์ลงมาเอง ฝากทางนี้ทีนะ ส่วนไพไรต์ช่วยอยู่นิ่ง ๆ ก่อน ฉันจะปลดเกราะออกมาให้…!?! สุดยอด! กล้ามเป็นมัด ๆ เลย! *ซูดดด~* (เสียงดูดน้ำลาย) ”

“งั้นข้าน้อยขอไปจับคู่กับสหายลี่ของเผ่าอสูรกายก่อนเจ้าคะ”

“ส่วนข้าจะไปจับคู่กับพรุน”

“ท่านโนอาร์ ข้า ซุนไกท์ผู้นี้มาช่วยท่านแล้วครับ ย๊ากกกกกกกกกกกก! ”

“เดียวก่อน! คุณรูปหล่อชนเผ่ากอลิล่าตรงนั้นคือท่าน [ซุนไกท์] เองหรือค่ะ! ฉันคือ [กรีด] ผู้ดูแลระบบเตาสุริยะที่ 3 หนึ่งในระบบสนับสนุนของโนอาร์ ฉันออกตามหาท่านมานานมากแล้ว--- ...สนใจฉันหน่อยสิยะเจ้ากอลิล่างี่เง่า! ”

“แอ๊ฟ!? อยู่ ๆ มาหยุดข้าเอาไว้เพื่ออะไรกัน! ”

ยัยเสือเพื่อนสาวสมัยเด็กที่มีน้ำลายไหลลงมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ยัยกระต่ายที่วิ่งไปหาพวกอสูรกายแทนที่จะไปช่วยท่านโนอาร์

เจ้าวานาดิไนต์ที่เห็นการจีบสาวดีกว่าการไปช่วยท่านโนอาร์

เจ้าซุนไกท์ที่หกล้มหัวทิ่มพื้นเพราะโดนแม่หนูเมดชนเผ่าหนูรั้งขาเอาไว้

เล่นบ้าอะไรของพวกนี้กันอยู่เนี่ย?

ในตอนนั้นเอง---

“ล่าง - หน้า - ต่อย! ฮาโด*ตรู๊ด~*! ”

ท่านโนอาร์เริ่มตะโกนรหัสอะไรสักอย่างออกมา พร้อมกับปล่อยคลื่นพลังพายุสีฟ้าออกมาจากมือทั้งสองข้างของเธอ

“อั๊ก! หน่อยแน่! หน้า - ล่าง - เฉียงลงหน้า - ต่อย! โชริว*ตรู๊ด~*! ”

ยัยหมีเมดตะโกนบางอย่างออกมาในตอนที่ร่างกายถูกพายุสีฟ้าซัดลอยขึ้นไปในอากาศ

ทันทีที่สิ้นเสียงตะโกน เธอก็เริ่มย่อตัวที่ใจกลางอากาศ พร้อมกับมีเปลวไฟหุ้มตรงปลายมือขวา ก่อนจะเหวี่ยงขึ้นเหนือหัวสุดตัวทะยานตรงออกไป

“ล่าง - หลัง - เตะ! ทัตสึมากิเซ็มปู*ตรู๊ด~*! ”

โนอาร์ตะโกนรหัสประหลาดอีกรอบ ก่อนจะกระโดดแตะหมุนรอบตัวเองราวกับพายุ

ลูกแตะพายุกับหมัดไฟได้ปะทะกัน

แรงปะทะจากการโจมตีทั้งของสอง ไม่มีใครที่ด้อยกว่าใคร แล้วกลายเป็นระเบิดอากาศที่รุนแรงจนเจาะเพดาน ณ ใจกลางของห้องเป็นรูกว้างสู่โลกภายนอก

ร่างของท่านโนอาร์กับราธต่างกระเด็นลอยทะลุผ่านรูนั้นออกไปด้วยกันทั้งคู่

ออกไปสู่โลกภายนอก ที่มีเจ้าสัตว์ยักษ์กำลังยืนรออยู่ตรงนั้น...

“รีบตามออกไปเร็ว! ”

“รับทราบค่ะนายท่านไพไรต์ รบกวนทุกท่านมาทางนี้ ดิฉัน กลัทโทนี่ย์ จะเปิดใช้งานเครืองเคลื่อนย้ายแทนท่านโนอาร์เองค่ะ”

ด้วยเหตุนี้พวกเราจึงรีบเคลื่อนย้ายตัวเองมายืนอยู่บนพื้นวงกลมที่มีขอบแสงสีแดงตามที่กลัทโทนี่ย์แนะนำ

“รอพวกเราด้วยดอง! ”

“ทำการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยค่ะ”

“พาฉันไปด้วยสิยะซุนไกท์! แกเป็นเจ้านายของฉันไม่ใช่เรอะ! ”

“พูดอะไรไม่รู้เรื่อง! … โอ๊ย! หยุดตีใส่หัวได้แล้ว! พาไปก็ได้! ยัยนี่เป็นบ้าอะไรของมันกันเนี่ย! ”

“ไม่ใช่ [ยัยนี่] ! [กรีด] ต่างหากยะ! ฉันมีชื่อว่า [กรีด] ! ลงทะเบียนเป็นเจ้านายรับใช้แล้วทิ้งกันดื้อ ๆ แบบนี้เลยอย่างงั้นหรือยะ! หน่อย! ทำตัวแบบนี้เดียวประชดไปรับใช้คนอื่นแทนให้ดู! ”

โดยมีความวุ่นวายของพวกบ้าเหล่านี้พ่วงติดมาด้วย...

ช่วยจริงจังกันหน่อยสิเฮ้ย!

ราวกับจะตอบรับคำปราถนาของผม

พอสิ้นแสงสว่างสีแดงหลังจากเครื่องเคลื่อนย้ายเริ่มทำงาน ทุกคนก็เริ่มทำหน้าที่ตัวเองอย่างจริงจังในทันที

ในทางที่เลวร้ายอะนะ...

"ดีละ ทุกคนเตรียมให้การสนับสนุนท่านโนอาร์กัน! "

"ไว้ใจได้เลยดอง! "

ลี่ตะโกนเสียงดังก้อง ก่อนจะตามมาด้วยการกางโต๊ะตัวยาวขึ้นมาตรงหน้า

ถ้าจำไม่ผิด มันคือโต๊ะที่ตั้งอยู่ในห้องโถงเมื่อกี้ไม่ใช่เรอะ?

หยิบติดมือมาตอนไหนกันฟะ!

ไม่สิ ที่สำคัญคือจะกางมันไปเพื่ออะไรกัน!?

"ขอเปิดโต๊ะกรรมการเพื่อทำหน้าที่เป็นโฆษกอย่าง [จริงจัง] ดอง! ขอเปิดรายการถ่ายทอดสดการต่อสู้โดยฉันเองดอง~"

มันใช่เรอะเฮ้ย!

"อ๊ะ? น่าสนุกจัง งั้นขอร่วมวงด้วยสิ ฉัน แม่สาวชนเผ่าเสือสุดน่ารัก [โทแพช] ขอทำหน้าที่เป็นโฆษกด้วยเช่นกันค่ะ~"

เดียว เดียว เดียว!

"อย่าลืมกระต่ายดำอย่างข้าน้อยนะเจ้าค่ะ! "

แล้วยัยกระต่ายดำคนนี้จะร่วมวงไปเพื่อ!?

"และยังมีไอดอลสุดน่ารัก เปอร์ไซด์ คนนี้มาร่วมดำเนินรายการอีกคนด้วยค่ะ~"

“...”

แล้วยัยนี่เป็นใครมาจากไหนกันฟะ!

""พวกเรา สี่สาวสุดสวย (?) จะขอดำเนินรายการตามติด [แมวปะทะหมี] ด้วยกันค่ะ! ""

แล้วทำไมยัยสามคนนี้ถึงยอมรับคนแปลกหน้าได้หน้าตาเฉยกันเลยละเฮ้ย!

"เดียวก่อน! ทำไมอยู่ ๆ มันถึงกลายเป็นการจัดเวทีต่อสู้ไปได้!? อีกอย่าง ลี่ เจ้านะต้องรีบรักษาคนที่ชื่อเอซไม่ใช่หรือยังไง!? "

"กำลังรักษาอยู่ตรงนี้ไงดอง~ อีกอย่าง มันพ้นขีดอันตรายแล้วนะดอง~"

พอสังเกตุดูให้ดีแล้ว… ยัยนี่กำลังรักษาอยู่อย่างที่ปากพูดจริง ๆ ด้วย

ตรงใต้โต๊ะโฆษก ณ ปลายเท้าของลี่ มีร่างของบุรุษผู้หนึ่งนอนพะงาบเหมือนปลาเกยตื้นอยู่คนหนึ่ง

เป็นบุรุษผมสีดำที่มีใบหน้าหล่อเหลา

ใช่ มันคือ [เอซ] คนที่ว่านั่นละ

ที่ข้างตัวของเขามีจาวิส ตัวตนที่มีความคล้ายคลึงกับเทพเจ้าโนอาร์ กำลังนั่งกางเขตแดนประหลาดสีฟ้าอยู่ตรงนั้น

ส่วนปลายเท้าของยัยลี่ เรียวขาสีขาวคู่นั้นกำลังเคลื่อนไหวเหยียบย่ำไปทั่วหน้าอกของเอซ พร้อมกับส่องแสงประหลาดที่กำลังประสานแผลตรงหน้าอกให้กลับมาปิดสมานลงอยู่

เรียกได้ว่าเป็นการ [ใช้ตีนรักษา] อย่างแท้จริง

"..."

มันใช่เรอะเฮ้ย!?

"ระ--- แล้วเจ้าสัตว์ยักษ์สีดำข้างหลังนั่นละ! ถ้ามันโจมตีลงมาได้ตายกันหมดแน่! รีบหาทางรับมือ---"

"คุณที่นอนไม่ใช่เด็กเกเรนะ! "

"---รับมือกันก่อน… ฮืม? "

เจ้าอสูรกายนกแปลกหน้าที่ตีเนียนเข้ากลุ่มสามสาว กำลังส่งเสียงแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่โกรธเคืองใส่ผม

“คุณที่นอนเป็นเพื่อนของฉัน! เขาไม่ใช่เด็กเกเรนะ! ”

“ถ้าคุณเปอร์ไซด์ว่าเช่นนั้น งั้นพวกเราก็วางใจได้ค่ะ”

“สมกับที่เป็นดิวซ์ เข้าใจอะไรง่ายจริง ๆ เป็นเด็กดีมากค่ะ~”

ผมมองใบหน้าของดิวซ์สลับกับใบหน้าของยัยคนแปลกหน้า

สองคนนี้รู้จักกันด้วยอย่างงั้นเรอะ?

อย่างงี้นี่เอง เพราะว่าเจ้านี่เป็นสัตว์เลี้ยงของคุณนกตัวเล็กผมแดงผู้น่ารักตรงนี้ ดังนั้นจึงสามารถวางใจได้ว่ามันจะไม่โจมตีเข้ามา--- เชื่อได้ก็บ้าแล้ว!

*กรร!? *

“ฮืม!? ”

ในตอนนั้นเองที่เจ้าสัตว์ยักษ์มองลงมาทางผมด้วยดวงตาที่อยู่สูงกว่าถึงห้าสิบเมตร

บางทีมันคงจับสัมผัสความเป็นศัตรูได้จากผมสินะ?

เจ้านี่เป็นตัวอันตราย---

“คุณที่นอนคะ? เป็นเด็กดีนะ? ”

*กะ!? กิ้ว~...*

“ค่ะ เด็กดีนะ เด็กดี~”

---หรืออาจจะไม่ใช่…

พอเจ้าสัตว์ยักษ์โดนยัยคนแปลกหน้าส่งยิ้มให้ มันก็หมอบตัวลงต่ำพร้อมกับตัวสั่นอย่างหวาดกลัวไปในทันที

บางที...

บางทีนะ…

เจ้านี่คงไม่ใช่ตัวที่ยิงลำแสงทำลายเมืองหลวงของผมไปหรอกมั้ง?

*กิ กิ้ว…*

เป็นไปไม่ได้แน่นอน...

ตอนนี้เลยสามารถหมดห่วงเรื่องอันตรายจากสัตว์ยักษ์ไปได้ชั่วคราว

งั้นมาให้ความสำคัญกับการช่วยเหลือท่านโนอาร์ดีกว่า

“บน เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ! สปินนิ่งเบิร์ด*เตรู๊ด~*! ”

“บน เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ เตะ! สปินนิ่งเบิร์ด*เตรู๊ด~*! ”

“โอโฮ! ดูนั่นสิค่ะท่านผู้ชม! ทั้งสองฝ่ายเริ่มแลกลูกถีบใส่กันอย่างไม่มียอมกันแล้วเจ้าค่ะ!

“โทแพช คิดว่าใครจะชนะกันหรือ? ดอง?

“ฉันนับถือท่านโนอาร์ เพราะงั้นจึงเชียร์ท่านโนอาร์ค่ะ แต่ถ้าเป็นไปได้ ให้ตายไปทั้งคู่น่าจะดีกว่าค่ะ”

“ความคิดอันตรายจังดอง! ”

“เพราะว่าท่านโนอาร์บังอาจมองไพไรต์ด้วยสายตาของผู้ล่าอยู่ยังไงละคะ”

พากย์เชี่ยไรของพวกเธอกันเนี่ย!?

เลิกเล่นแล้วหาเวลาไปช่วยท่านโนอาร์ต่อสู้กันได้แล้วเฟ้ย!

จริงสิ! เจ้าซุนไกท์ไง! เจ้าหมอนี่คงจะมีสติพอ---

“รู้ไหมว่าฉันลำบากแค่ไหน! เป็นเจ้านายก็รู้จักทำตัวเป็นเจ้านายที่ดีหน่อยค่ะ! ไม่ใช่ลงทะเบียนแล้วหายตัวไปแบบนั้น! เพราะนายท่านไม่เอาใจใส่ฉัน เลยทำให้ฉันขาขาดสองข้าง แล้วยังทำให้ [คนสำคัญ] ของฉันต้องบาดเจ็บหนักด้วย! ถ้าสำนึกตัวแล้ว หลังจากนี้ก็จงช่วยเป็นเจ้านายที่ดีให้ด้วยค่ะ! ”

“เออ… ครับ? แล้วทำไมข้าต้องมานั่งฟังเธอบ่น---”

“หุบปากแล้วฟังฉันพูดด้วยค่ะ! ”

---มีสติพอ… มั้ง?

เจ้าซุนไกท์กำลังนั่งพับเพียบฟังยัยเมดชนเผ่าหนูที่ขาขาดสองข้างบ่นร่ายยาวเป็นหางว่าวอยู่

ไอบ้าซุนไกท์… หมอนี่เองก็ไม่ไหวอีกคนหรือเนี่ย...

ผมเหล่สายตาไปทางเจ้าหมีวานาดิไนต์

เจ้านั่นกำลังยืนอยู่ข้างพรุน ยืนขวางตรงหน้าพร้อมกับถือขวานสงครามเตรียมต่อสู้อยู่

แต่ไม่ใช่เป็นการเตรียมตัวเพื่อเข้าไปช่วยต่อสู้ แต่เป็นการเตรียมตัวเพื่อพร้อมจะเป็นโล่เนื้อให้กับยัยอสูรกายยักษ์ที่มันกำลังจีบอยู่

แต่ละคนแม่ง…

*ปุ ปุ*

ในตอนนั้นเองที่มีคนเข้ามาตบหัวไหลของผมอย่างอ่อนโยน

“...โฮปเองหรือ? ”

“ผมเข้าใจความรู้สึกนายดีนะ”

“นี่แก! ”

ในที่สุดผมก็พบกับคนที่มีสติกับเขาแล้ว!

“แต่อย่างว่า เพราะไม่รู้จะเข้าไปช่วยต่อสู้ยังไงดีละนะ”

เขาชี้ไปจุดที่โนอาร์กำลังต่อสู้

แรงปะทะระหว่างพายุกับเปลวเพลิงเริ่มกระจายออกมาจากจุดที่ทั้งสองคนกำลังแลกลูกเตะกันอยู่

โนอาร์ผู้ปลดปล่อยพายุ

ยัยเมดหมีผู้ปลดปล่อยระเบิดเปลวเพลิง

ทุกสิ่งรอบตัวพวกเธอในระยะ 200 เมตร ต่างถูกแรงปะทะของทั้งสองคนปัดเป่าจนกระจายไปทั่วบริเวณ

ทั้งลาวาที่กำลังไหลลงมา แผ่นดิน หิน รวมไปถึงเปลวเพลิงสีน้ำเงินที่ลุกไหม้ไปทั่วภูเขา ทุกสิ่งล้วนแต่ถูกเป่ากระจายหายไปสิ้น

ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าหากมีใครเหยียบย่างเข้าไปใกล้ คงได้ถูกทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอันเนื่องจากแรงปะทะนั้นแน่นอน

ที่พวกเราตรงนี้ยังปลอดภัยไร้กังวล เป็นเพราะว่าได้พลังของ กลัทโทนี่ย์ สล๊อต กับ เอนวี่ ช่วยกันกางม่านแสงปกป้องให้กับพวกเราเอาไว้

“เพราะรู้ว่าถ้าเข้าไปแทรกตอนนี้คงตายแน่นอน ทุกคนเลยปล่อยตัวตามสบายแล้วเฝ้ามองดูห่าง ๆ แทนยังไงละ”

โฮปพูดเช่นนั้นแล้วชี้ไปที่แฟต เยลโล่ กับไฮเจน เพื่อนของเขาอีกสามคนที่กำลังยืนชมการต่อสู้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่เคลื่อนไหวไปไหน

“... นั่นสินะ”

มีเหตุผลอยู่เหมือนกันแฮะ

“ดังนั้นพวกเราก็มาผ่อนคลายกันด้วยเถอะ”

ใช่ มาผ่อนคลายกันก่อน---

ฮืมมมมมมมมมมม?

“ลี่ จะเอาชาไหม? ผมมีเครื่องชงแบบพกพาอยู่ เดียวชงให้ดื่ม”

“ขอแก้วหนึ่งดอง~”

“ฉันขอด้วยเจ้าค่ะ”

“ฉันด้วย”

“ขอแก้วหนึ่งค่า~”

“คุณโฮปค่ะ ขอทางนี้สองแก้วเพื่อคุณเยลโล่กับคุณไฮเจนด้วยค่ะ”

“...”

อีพวกนี้ไม่ไหวแล้ว!

***หุ่นยนต์คลั่ง [โนอาร์]

“แกกกกกก! ตายยยยยยยย! โนอาร์! พวกโนอาร์มันต้องตายยยยยยยย! ”

การแลกลูกเตะกับราธเป็นความคิดที่ผิดพลาด

ถึงร่างกายนี้จะสร้างมาได้มีความสมดุลกว่าราธ แต่ยังไงราธก็ถือครองพลังความแข็งแกร่งมากว่าใครอยู่ดี

ฉันกำลังจะพ่ายแพ้…

ถ้าร่างกายนี้พังไป ฉันอาจจะต้องหายตัวไปเพื่อซ่อมมันยาวนานถึงหนึ่งเดือน

เพราะร่างกายสำรองของฉันมันไม่มีเหลืออีกแล้ว

ต้องขอโทษด้วยค่ะนายท่านไพไรต์ ที่ร่างกายนี้ไม่อาจแก้แค้นหรือเป็นประโยชน์ให้กับนายท่านได้

ต้องขอโทษ... ที่ไม่อาจอยู่เคียงข้างนายท่านในยามที่ท่านต้องการตัว…

ฉัน… ขอโทษ…

ลาก่อน… นายท่าน… ไพไรต์...

“-----”

นั่น…. เสียงอะไร?

“----อาร์! ”

เสียงนั้นมัน…

“ท่านโนอาร์ครับ! ”

นั่นมันเสียงของไพไรต์!

ฉันละสายตาจากลูกถีบตรงหน้าไปที่ต้นเสียงนั้น

ถึงจะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือภาพของนายท่านไพไรต์ที่กำลังยืนส่งเสียงมาให้ฉัน

ทั้งที่เขาบาดเจ็บหนัก (มโน) ทั้งที่ร่างกายบอบช้ำจนแทบลุกไม่ไหว (มโน)

แต่เขาก็ยังกัดฟันลุกขึ้นมาแฝดเสียงให้กำลังใจฉัน! (มโน)

“นี่ฉัน…”

นายท่านไพไรต์ยังไม่ยอมแพ้

แล้วจะให้ฉันมายอมแพ้ตอนนี้ได้ยังไงกันค่ะ!

เพื่อตอบรับนายท่านที่สง่างามและพยายามส่งเสียงเชียร์มาให้ฉัน ฉันจะพ่ายแพ้ต่อหน้านายท่านไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!

เพราะฉะนั้นโกงนิดโกงหน่อยคงไม่ว่ากันนะคะราธ?

“ลำแสงโนอาร์! ”

“เฮ้ย!? ขี้โกง! ----”

ฉันเปิดใช้งานหอคอยโนอาร์ให้โจมตีออกมา

ใช้ลำแสงสีแดงจากหอคอยใจกลางทวีป ยิงสู่พื้นโลก ทำลายกฏ [ระยะลอยตัว 15 เมตร] ของตัวเอง ยิงสู่เป้าหมายที่น่ารังเกียจซึ่งถูกเรียกว่า [ราธ] ตรงหน้าของฉันคนนี้ซะ