บุปผาคืนชะตา หมื่นิญญาคำนับนาง
ตอนที่ 25 ศพขององค์ชายผู้ถูกลบชื่อ
กรมบรรพชนตั้งอยู่ด้านตะวันออกของวังหลวง
เป็สถานที่ที่ผู้คนมักนึกถึงเพียงป้ายพระนาม ม้วนลำดับราชสกุล และพิธีเซ่นไหว้บรรพชนในวันสำคัญ แต่ใต้ความสงบเรียบร้อยของอาคารสีเทาเข้มนั้น ยังมีห้องลับอีกหลายชั้นสำหรับเก็บสิ่งที่ราชวงศ์ไม่้าจดจำ
ผู้ตายที่ไม่อาจฝัง
พระนามที่ถูกลบ
สายเืที่ไม่ควรมีพยาน
และศพของคนที่แม้ตายแล้วก็ยังมีประโยชน์
รถม้าของจวนเสิ่นหยุดหน้าประตูใหญ่ของกรมบรรพชนในยามสาย
แสงอาทิตย์ส่องลงบนหลังคากระเบื้องสีดำ แต่ไม่อาจทำให้สถานที่แห่งนี้อบอุ่นขึ้นได้ ลมที่พัดออกมาจากประตูชั้นในยังเย็นราวลมหายใจของสุสาน กลิ่นไม้จันทน์กับยารักษาศพลอยปะปนกันจนชวนให้รู้สึกแน่นหน้าอก
เสิ่นเยว่หลันก้าวลงจากรถเป็คนแรก
นางยังอยู่ในชุดเดิมจากคืนก่อน เพียงเปลี่ยนเสื้อคลุมชั้นนอกที่เปื้อนเื ชายแขนสีขาวอมม่วงยังมีรอยขาดจากคุกหลวง และใบหน้ายังซีดจากการไม่ได้พัก แต่ดวงตากลับสงบนิ่งจนข้าราชการที่ยืนเฝ้าหน้าประตูไม่กล้ามองนาน
หลี่เฟิงเหยียนลงจากรถม้าสีดำที่จอดข้างกัน
มือข้างที่เคยมีแผลถูกพันด้วยผ้าดำสะอาด แม้เขาพยายามซ่อนอาการ แต่เยว่หลันสังเกตเห็นว่าริมฝีปากเขาซีดกว่าปกติเล็กน้อย และเงาใต้ดวงตาลึกขึ้น
เขาเสียพลังมากกว่าที่พูด
แต่ยังยืนตรงเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
เสิ่นจื้อหยวนตามลงมา สีหน้าของแม่ทัพใหญ่ทำให้เ้าหน้าที่กรมบรรพชนที่รีบออกมาต้อนรับหน้าซีดทันที
“แม่ทัพเสิ่น ฉีหลิงอ๋อง ราชครูเฮย…”
ขุนนางผู้ดูแลกรมบรรพชนเป็ชายวัยกลางคนร่างผอมชื่อฟ่านเหอ เขาค้อมกายจนแทบติดพื้น ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นเยี่ยนชางที่ถูกพยุงลงจากรถคันหลังพร้อมโซ่เงินที่ข้อมือ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที
“ผู้นี้…”
ราชครูเฮยยกไม้เท้าขึ้นเล็กน้อย
“นักโทษคดีผนึกิญญา อยู่ภายใต้การควบคุมของหอคำสาบาน”
ฟ่านเหอกลืนน้ำลาย
เขาไม่กล้าถามต่อ
จากรถม้าคันสุดท้าย อวี้หรงถูกชิงหลัวกับสาวใช้อีกคนช่วยประคองลงมา ร่างของนางยังอ่อนแรง ข้อมือพันผ้า ใบหน้าซีดจนแทบไม่มีสี แต่แววตากลับแน่วแน่กว่าทุกครั้ง
ทันทีที่เท้าแตะพื้นกรมบรรพชน ตราหงส์จาง ๆ บนข้อมือของนางก็ร้อนขึ้น
อวี้หรงสะดุ้ง
เยว่หลันหันไปมองทันที
“เจ็บหรือ”
“นิดหน่อย” อวี้หรงตอบ “เหมือนมีบางอย่างอยู่ข้างใน…เรียกข้า”
หลี่เฟิงเหยียนก้าวเข้ามา
“อย่าตอบ”
อวี้หรงพยักหน้า
“ข้ารู้”
เยี่ยนชางมองหลานสาว
“ถ้าตราในตัวเ้าสว่างเต็มวง ต้องหยุดเดินทันที”
อวี้หรงหันไปมองเขา
“ท่านเป็ห่วงข้าหรือเป็ห่วงพิธี”
คำถามนั้นทำให้ชายชราเงียบไป
อวี้หรงไม่รอคำตอบ
นางหันหน้ากลับและเดินต่อ
เยว่หลันเห็นแววตาเยี่ยนชางไหววูบเล็กน้อย
ความเสียใจของเขาอาจจริง
แต่ความจริงนั้นไม่ได้ลบสิ่งที่เขาเคยทำ
ทุกคนต้องแบกผลของการเลือกตนเอง
แม้เลือกผิดเพราะคิดว่ากำลังปกป้องสิ่งใหญ่กว่า
ฟ่านเหอยืนขวางประตูชั้นในอย่างลังเล
“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ แต่ห้องเก็บพระศพชั้นล่างเป็เขตหวงห้าม ต้องมีพระราชลัญจกรโดยตรงจากฝ่าา…”
หลี่เฟิงเหยียนยื่นป้ายหยกดำให้เขาดู
“คดีิญญาต้องห้ามเกี่ยวข้องกับสายพระโลหิตและศพราชวงศ์ ข้าตรวจได้”
ฟ่านเหอยังไม่กล้ารับ
“แต่ตามระเบียบ…”
เสิ่นจื้อหยวนถามเสียงเย็น
“ระเบียบสำคัญกว่าการปล่อยให้สิ่งต้องห้ามใช้ศพราชวงศ์สร้างร่างหรือ”
ฟ่านเหอหน้าซีดลง
“สร้าง…ร่าง?”
ราชครูเฮยกล่าวเรียบ ๆ
“ถ้าเรามาช้า กรมบรรพชนของเ้าจะกลายเป็ครรภ์ของหงส์อาฆาต”
ฟ่านเหอแทบทรุด
เขารีบเปิดทางทันที
“เชิญ…เชิญด้านในขอรับ”
กรมบรรพชนชั้นบนสงบและเป็ระเบียบผิดกับสถานการณ์ภายนอก
ผนังเรียงรายด้วยป้ายพระนามสีดำ ตัวอักษรทองส่องแสงภายใต้โคมไฟยาว กลิ่นไม้จันทน์เข้มขึ้นทุกก้าว เ้าหน้าที่ในชุดเทาก้มหน้าเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้ามองขบวนคนของจวนเสิ่นนานนัก
อวี้หรงมองป้ายพระนามจำนวนมาก
ราชวงศ์หลี่มีชื่อบันทึกไว้มากมาย
ฮ่องเต้
ฮองเฮา
องค์ชาย
องค์หญิง
พระสนม
พระญาติ
แต่ไม่มีชื่อของหลี่เหวินเจา
บิดาของนาง
ไม่มีแม้แต่รอยว่างให้รู้ว่าเคยมีเขาอยู่
อวี้หรงหยุดเดินหน้าชั้นป้ายพระนามขององค์ชายรุ่นก่อน
“เขาเคยมีชื่ออยู่ตรงนี้หรือไม่”
ฟ่านเหอหน้าเปลี่ยนสี
“คุณหนูหมายถึง…”
“อดีตองค์ชายรอง หลี่เหวินเจา”
ทั้งโถงเงียบลงทันที
เ้าหน้าที่หลายคนก้มหน้าต่ำกว่าเดิม
ฟ่านเหอมองราชครูเฮยอย่างขอความช่วยเหลือ
ราชครูเฮยตอบแทน
“เคยมี”
อวี้หรงมองชั้นว่างตรงมุมหนึ่ง
“แล้วใครเอาออก”
ฟ่านเหอพูดเสียงเบา
“หลังคดีฏิญญา มีพระบัญชาให้ลบพระนามพ่ะย่ะค่ะ”
“พระบัญชาของใคร”
ฟ่านเหอไม่ตอบ
ไม่จำเป็ต้องตอบ
เมื่อสิบหกปีก่อน ฮองเฮาเป็ผู้มีอำนาจในวังหลัง และราชสำนักกำลังปราบสำนักผนึกิญญา ผู้ที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายรองย่อมถูกลบออกอย่างรวดเร็ว
อวี้หรงยื่นมือออกไปแตะพื้นที่ว่างบนชั้นไม้ แต่เยว่หลันจับข้อมือนางไว้ก่อน
“อย่าแตะสิ่งใดที่ไม่รู้จัก”
อวี้หรงชะงัก ก่อนลดมือลง
“ข้าเพียงอยากรู้ว่าเขาเคยอยู่ตรงไหน”
เยว่หลันมองช่องว่างนั้น
“คนที่ถูกลบชื่อ ไม่ได้แปลว่าไม่เคยมีชีวิต”
อวี้หรงหลุบตาลง
คำพูดนั้นเหมือนปลอบ แต่ก็เหมือนเตือนนางเองด้วย
แม้คนทั้งโลกเคยเรียกนางว่าคุณหนูรองเสิ่น แม้ความจริงบอกว่านางไม่ใช่เืเสิ่น ชีวิตที่นางเคยอยู่ ความรักที่เคยได้รับ ความผิดที่เคยทำ ล้วนเกิดขึ้นจริง
การพบสายเืใหม่ ไม่ได้ลบอดีต
และอดีตก็ไม่ควรขังอนาคตไว้ทั้งหมด
ฟ่านเหอนำทุกคนไปยังห้องเก็บคัมภีร์ท้ายโถง เขาหมุนแจกันทองแดงบนชั้นไม้สามครั้ง จากนั้นพื้นหินด้านหลังชั้นหนังสือก็เลื่อนออก เผยบันไดทอดลงไปด้านล่าง
ทันทีที่ทางเปิด กลิ่นเย็นของยารักษาศพก็พุ่งขึ้นมา
ปะปนด้วยกลิ่นโลหะ
และบางสิ่งคล้ายเืสด
หลี่เฟิงเหยียนชักกระบี่ออกทันที
“มีคนอยู่ข้างล่าง”
ฟ่านเหอหน้าเสีย
“เป็ไปไม่ได้ ประตูชั้นล่างมีตรากรมบรรพชนและใช้กุญแจสามดอก…”
เสิ่นจื้อหยวนมองเขา
“คนที่คิดว่าเป็ไปไม่ได้ มักเป็คนเปิดช่องให้ศัตรูเข้าได้ง่ายที่สุด”
ฟ่านเหอไม่กล้าพูดอีก
ราชครูเฮยยกไม้เท้าขึ้น
“ลดโคมลง อย่าใช้ไฟแดง”
เ้าหน้าที่รีบเปลี่ยนโคมเป็แสงสีขาว
ขบวนค่อย ๆ เดินลงบันได
ยิ่งลงลึก เสียงภายนอกยิ่งหายไป
ผนังสองข้างเต็มไปด้วยอักขระรักษาศพและตราลบชื่อ บางจุดมีรอยขูดใหม่ ราวมีใครลากของหนักผ่านไปไม่นาน บนขั้นบันไดชั้นที่สิบเจ็ด เยว่หลันเห็นหยดเืเล็ก ๆ
เืนั้นสีเข้มผิดปกติ
นางหยุด
หลี่เฟิงเหยียนก้มลงดูโดยไม่แตะ
“เืหมอหลวงหลิน”
เสิ่นจื้อหยวนถาม “รู้ได้อย่างไร”
“มีกลิ่นหัวใจของฮูหยินใหญ่ปนอยู่”
คำตอบนั้นทำให้ดวงตาแม่ทัพเสิ่นเปลี่ยนเป็เย็นจัด
เขาก้าวลงบันไดเร็วขึ้นทันที
เยว่หลันรีบตาม
ด้านล่างสุดเป็ทางเดินยาว มีประตูหินเรียงกันสองข้าง แต่ละบานสลักพระนามและปีสิ้นพระชนม์ บางบานมีป้ายทอง บางบานมีเพียงตราปิดผนึก ไม่มีชื่อ
สุดทางเดิน มีประตูบานหนึ่งเปิดอยู่
บนประตูไม่มีพระนาม
มีเพียงรอยสลักดอกเหมยถูกขีดทับด้วยรูปหงส์ทอง
อวี้หรงหยุดหายใจ
ตราบนข้อมือนางสว่างขึ้นทันที
“ที่นี่…”
เยี่ยนชางมองประตูบานนั้น
สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไป
“ห้องของเหวินเจา”
อวี้หรงกำชายเสื้อแน่น
นางไม่เคยเห็นบิดา
ไม่เคยได้ยินเสียง
ไม่เคยมีภาพวาด
สิ่งแรกที่กำลังจะได้พบคือศพที่ถูกเก็บมาสิบหกปี
และอาจถูกคนอื่นกำลังใช้สร้างร่างให้ปีศาจ
เยว่หลันเดินมายืนข้างนาง
“ยังไหวหรือไม่”
อวี้หรงตอบช้า ๆ
“ไม่ไหว”
คำตอบตรงทำให้เยว่หลันมองนาง
อวี้หรงสูดลมหายใจลึก
“แต่ข้าจะเข้าไป”
เยว่หลันพยักหน้า
“เช่นนั้นอย่าห่างจากข้า”
อวี้หรงชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
ทุกคนเคลื่อนเข้าใกล้ประตู
เสียงสวดคาถาดังมาจากด้านใน
เป็เสียงชายคนเดียว
แหบต่ำ
ช้า
และคุ้นหูเยว่หลัน
หมอหลวงหลิน
นางจำเสียงนี้ได้จากตำหนักคุนหนิง
เสียงที่เคยวินิจฉัยว่านางมีภาพหลอน
เสียงที่พยายามส่งพลังเย็นเข้าชีพจร
เสียงของคนที่ใช้มือเดียวกันตรวจร่างนางและควักหัวใจมารดา
เสิ่นจื้อหยวนเดินผ่านประตูเข้าไปก่อน
ภาพด้านในทำให้เขาหยุดนิ่ง
ห้องเก็บพระศพกว้างและเย็นจัด
กลางห้องมีแท่นหยกดำวางโลงแก้วใสหนึ่งใบ ภายในโลงคือร่างบุรุษหนุ่มในชุดองค์ชายสีขาวเงิน ร่างไม่เน่าเปื่อย ใบหน้ายังหล่อเหลา สงบ และอ่อนวัยราวเพียงหลับใหล
หลี่เหวินเจา
อดีตองค์ชายรอง
บิดาของอวี้หรง
แม้ตายมาสิบหกปี ใบหน้าของเขายังมีส่วนคล้ายอวี้หรงชัดเจน โดยเฉพาะดวงตา จมูก และมุมปาก แม้ดวงตาปิดอยู่ แต่เพียงเห็นก็รู้ทันทีว่านางเป็สายเืของเขา
อวี้หรงแข็งค้างอยู่หน้าประตู
น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
“ท่านพ่อ…”
คำเรียกนั้นเบามาก
แต่ตราหงส์บนอกศพพลันสว่างขึ้น
หมอหลวงหลินยืนอยู่ข้างโลง
เขาไม่ได้สวมชุดหมอหลวงอีกแล้ว แต่สวมเสื้อคลุมสีขาวลายอักขระดำ ผมที่เคยเรียบร้อยปล่อยสยาย ดวงตาลึกโหลกว่าเดิม และใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าวัยเริ่มมีรอยแตกสีดำใต้ิั
หน้าอกซ้ายของเขาถูกเปิดเป็แผลยาว
ภายในแผล มีแสงสีแดงขาวเต้นอยู่ใกล้หัวใจ
เศษหัวใจของหลินหว่านชิง
บนแท่นด้านหน้าโลง มีถ้วยเืหนึ่งใบ มีเข็มทองเจ็ดเล่ม และกระดูกนิ้วมนุษย์วางเรียงเป็รูปหงส์
หมอหลวงหลินหันมา
เมื่อเห็นเสิ่นเยว่หลัน เขายิ้ม
“มาถึงเร็วกว่าที่คิด”
เสิ่นจื้อหยวนชักดาบออกทันที
“หลินจื่อโม่”
หมอหลวงเลิกคิ้ว
“มีคนบอกชื่อเดิมข้าแล้วหรือ”
เยี่ยนชางก้าวเข้ามาในห้อง
“ข้าเอง”
หมอหลวงหลินมองเขา
สีหน้าพลันเปลี่ยน
“อาจารย์…”
เยี่ยนชางหัวเราะแหบ
“เ้ายังจำคำนี้ได้หรือ ข้าคิดว่าเ้ากินมันไปพร้อมเถ้ากระดูกแล้ว”
หมอหลวงหลินหน้าตึง
“ท่านควรตายอยู่ในคุก”
“เ้าเองก็ควรแก่และตายไปนานแล้ว”
สายตาของเยี่ยนชางเลื่อนไปยังแผลหน้าอกศิษย์
“แต่ดูเหมือนหัวใจคนอื่นช่วยให้เ้าหนีความตายได้ดี”
เสิ่นจื้อหยวนกำดาบแน่นจนมือสั่น
เขามองแสงสีแดงขาวในอกหมอหลวง
“นั่นคือส่วนของหว่านชิง?”
หมอหลวงหลินยิ้ม
“ส่วนเล็ก ๆ เท่านั้น”
เสิ่นจื้อหยวนพุ่งเข้าใส่ทันที
ดาบแม่ทัพฟันลงตรงคอโดยไม่พูดอีกคำ
หมอหลวงหลินยกเข็มทองขึ้นหนึ่งเล่ม เข็มขยายเป็เส้นแสงยาว ขวางคมดาบไว้
เคร้ง!
แรงปะทะทำให้โคมรอบห้องสั่นไหว
เสิ่นจื้อหยวนฟันซ้ำอย่างดุดัน ทุกกระบวนท่าหนักหน่วงราว้าบดกระดูกอีกฝ่าย แต่หมอหลวงหลินเคลื่อนตัวเร็วผิดมนุษย์ ร่างของเขาหลบหลีกเหมือนไม่มีน้ำหนัก เข็มทองทั้งเจ็ดลอยขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าหาจุดชีพจรของแม่ทัพเสิ่นพร้อมกัน
หลี่เฟิงเหยียนเข้าขวาง
กระบี่ดำตัดเข็มทองสามเล่มขาด อีกสี่เล่มถูกแสงเงินจากไม้เท้าราชครูเฮยกักไว้
หมอหลวงหลินหัวเราะ
“มากันครบดี”
เขามองเยว่หลัน
“ผู้ถือเหมยโลหิต ภาชนะเืราชวงศ์ ผู้เฝ้าจันทร์ดำ ผู้เฝ้าคำสาบาน และแม่ทัพผู้เสียภรรยา”
รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น
“ขาดเพียงหัวใจสมบูรณ์ดวงเดียว พิธีก็จะงดงามมาก”
เยว่หลันมองแผลที่อกเขา
“คืนส่วนของมารดาข้ามา”
“ของที่อยู่ในร่างข้ามาสิบหกปี จะเรียกว่าของมารดาเ้าได้อย่างไร”
“เพราะท่านขโมยมา”
“ข้าเก็บรักษา”
เสิ่นจื้อหยวนฟันดาบอีกครั้ง
“เ้ากล้าเรียกการควักหัวใจนางว่าเก็บรักษา!”
หมอหลวงหลินหลบ แต่ปลายดาบเฉือนแก้มเป็รอย เืสีดำแดงไหลออกมา
เขาแตะเืตนเอง แล้วมองอย่างไม่พอใจ
“แม่ทัพเสิ่น ท่านควรขอบคุณข้า หากไม่มีข้า หัวใจนางคงเน่าไปนานแล้ว”
เสิ่นจื้อหยวนหน้าเย็นจนแทบไร้สี
“ข้าจะให้เ้าพูดคำนี้อีกครั้งหลังข้าควักหัวใจเ้าออกมา”
อวี้หรงยังยืนมองศพในโลง
เสียงต่อสู้รอบตัวเหมือนห่างออกไป
นางเห็นบิดาที่ไม่เคยรู้จักนอนสงบอยู่หลังแก้วใส ใบหน้าเขายังหนุ่มกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก ริมฝีปากซีด และบนอกใต้เสื้อสีขาวมีแสงรูปหงส์สมบูรณ์เต้นอยู่
ทุกครั้งที่แสงนั้นเต้น ตราบนข้อมือนางก็ปวดแสบ
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
“ลูกของข้า…”
อวี้หรงสะดุ้ง
นางมองรอบตัว
ไม่มีใครเรียก
เสียงนั้นดังจากโลง
“อวี้หรง…”
น้ำตาของนางไหลแรงขึ้น
“ท่านพ่อ?”
เยว่หลันหันขวับทันที
“อวี้หรง อย่าตอบเสียงในโลง!”
แต่สายไปแล้ว
ตราหงส์บนอกศพสว่างวาบ
โลงแก้วทั้งใบสั่นะเื
หมอหลวงหลินยิ้มอย่างพึงพอใจ
“ในที่สุด”
เขาสะบัดมือ เข็มทองที่เหลือพุ่งไปปักรอบโลงทั้งเจ็ดทิศ เส้นอักขระสีแดงเชื่อมกันเป็วง
อวี้หรงกรีดร้อง
ตราบนข้อมือแผ่ขึ้นแขนอย่างรวดเร็ว
นางรู้สึกเหมือนมีมือคว้าหัวใจจากด้านใน
“อวี้หรง!” ชิงหลัวรีบเข้าประคอง
แต่นางถูกแรงสะท้อนกระเด็นออกไป
เยว่หลันพุ่งเข้าหาน้องสาว
หลี่เฟิงเหยียนร้องเตือน
“อย่าแตะตรงตรา!”
นางหยุดมือทัน ก่อนเปลี่ยนไปจับไหล่อวี้หรงผ่านผ้าคลุม
“มองข้า!”
อวี้หรงพยายามลืมตา
ดวงตานางเริ่มมีแสงทอง
เสียงจากโลงเรียกซ้ำ
“ลูกของข้า…มาหาพ่อ…”
น้ำตาอวี้หรงไหล
“ข้าไม่เคยเห็นท่าน…”
เสียงในโลงอ่อนโยนขึ้น
“พ่อรอเ้ามาสิบหกปี…”
หมอหลวงหลินสวดคาถาเร็วขึ้น
เยี่ยนชางหน้าเปลี่ยนสี
“นั่นไม่ใช่เหวินเจา! เป็เสียงหงส์อาฆาตใช้ความทรงจำศพ!”
อวี้หรงสั่น
“แต่เขาเรียกข้า…”
เยว่หลันจับไหล่นางแน่น
“คนที่รักเ้าเคยทิ้งคำสุดท้ายว่า อย่าให้ลูกข้าเป็ของวัง”
อวี้หรงชะงัก
เยว่หลันะโแข่งกับเสียงพิธี
“ถ้าสิ่งในโลงเรียกเ้าเข้าไปเป็ภาชนะ มันไม่ใช่บิดาเ้า!”
เสียงในโลงเปลี่ยนทันที
จากอ่อนโยนเป็เ็า
“เสิ่นเยว่หลัน อย่าแทรกเื่ครอบครัวผู้อื่น”
อวี้หรงเบิกตา
เสียงนั้นไม่ใช่บิดา
ไม่ใช่อีกแล้ว
เป็หงส์อาฆาต
นางกัดฟัน รวบรวมสติ
“ท่านไม่ใช่เขา”
ตราหงส์บนแขนสว่างแรงขึ้น
หงส์อาฆาตหัวเราะผ่านศพ
“เ้ารู้จักเขาหรือ ถึงกล้าบอกว่าไม่ใช่”
อวี้หรงน้ำตาไหล
“ข้าไม่รู้จัก”
นางมองใบหน้าบิดาหลังโลงแก้ว
“แต่ข้ารู้ว่าคนที่ตายเพื่อไม่ให้ข้าเป็ของวัง จะไม่เรียกข้ากลับเข้ากรง”
สิ้นคำ ตราบนแขนนางชะงัก
หมอหลวงหลินสีหน้าเปลี่ยน
“ภาชนะ! รับคำเรียก!”
อวี้หรงหันไปมองเขา
“ข้าไม่รับ”
นางกดมือข้างที่พันแผลลงบนพื้น
“เืข้าเป็ของข้า”
วงแสงรอบโลงสั่นไหว
เยว่หลันรู้ทันทีว่านี่คือจังหวะ
“หลี่เฟิงเหยียน ตัดเข็มทิศตะวันตก!”
เขาเคลื่อนไหวทันที
กระบี่ดำฟันเข็มทองทิศตะวันตกขาด
ราชครูเฮยกระแทกไม้เท้าทิศเหนือ
เสิ่นจื้อหยวนฟันแท่นเืทิศใต้แตก
เยี่ยนชางยกมือที่ถูกโซ่เงินขึ้น ร่ายอักขระด้วยเืจากปลายนิ้ว
“ทิศตะวันออกเป็ของข้า!”
แสงทั้งสี่ทิศดับลงพร้อมกัน
วงพิธีแตก
โลงแก้วร้าวเป็เส้น
หมอหลวงหลินกรีดร้องอย่างโกรธจัด
“พวกเ้าไม่รู้ว่ากำลังทำลายอะไร!”
เขายกมือกดแผลที่อกตนเอง
แสงเศษหัวใจของหลินหว่านชิงสว่างวาบ
ทันใดนั้น เยว่หลันได้ยินเสียงมารดาร้องด้วยความเ็ปจากกล่องหยกที่หลัวมามาเฝ้าอยู่ในจวน
แม้อยู่ไกล นางยังรับรู้ได้
ส่วนหัวใจสองส่วนกำลังเรียกหากัน
หมอหลวงหลินใช้เศษหัวใจเป็เกราะ
เสิ่นจื้อหยวนชะงัก
เขาไม่กล้าฟันตรงอก
หมอหลวงยิ้ม
“ฆ่าข้าสิ แม่ทัพเสิ่น ถ้ากล้าทำให้หัวใจภรรยาเ้าแตกไปพร้อมข้า”
ดาบของเสิ่นจื้อหยวนสั่น
นี่คือเหตุผลที่อีกฝ่ายฝังเศษหัวใจไว้ในร่างตนเอง
ไม่เพียงยืดอายุ
แต่ใช้เป็โล่ต่อหน้าคนตระกูลเสิ่น
หลี่เฟิงเหยียนกล่าวเสียงต่ำ
“ต้องแยกหัวใจก่อน”
“ทำอย่างไร” เยว่หลันถาม
เยี่ยนชางตอบ
“ใช้ปิ่นเหมยทองสมบูรณ์”
ทุกคนหันมามองนาง
ปิ่นทั้งสองส่วนยังอยู่ที่เรือนหลันฮวา
เยว่หลันหน้าเปลี่ยน
พวกเขามาเร็วเกินไป
ไม่ได้ประกอบปิ่น
ไม่มีทางนำมาทัน
หมอหลวงหลินหัวเราะ
“ดังนั้นพวกเ้าจึงมาช้า”
เขายกมือขึ้น
รอยอักขระบนพื้นเปลี่ยนทิศ ไม่ได้เชื่อมกับอวี้หรงอีก แต่เชื่อมกับแผลในอกเขาและตราหงส์บนศพหลี่เหวินเจาแทน
แสงสีทองดำพุ่งจากอกศพเข้าสู่ร่างหมอหลวง
ิัของเขาเริ่มแตก
กระดูกขยาย
เงาหงส์ขนาดใหญ่ปรากฏด้านหลัง
ราชครูเฮยะโ
“เขาจะให้หงส์อาฆาตลงร่างตนเองชั่วคราว!”
หลี่เฟิงเหยียนฟันกระบี่ทันที
แต่เงาหงส์สะบัดปีก
แรงกระแทกพุ่งทั่วห้อง
ทุกคนถูกผลักถอยหลัง
โลงแก้วแตกสนิท
ร่างหลี่เหวินเจาลอยขึ้นจากแท่น
ดวงตาที่ปิดมาสิบหกปีค่อย ๆ ลืมขึ้น
แต่ดวงตานั้นไม่มีแววมนุษย์
เป็สีทองดำ
อวี้หรงหยุดหายใจ
“ท่านพ่อ…”
ศพหันมามองนาง
ริมฝีปากขยับช้า ๆ
“ภาชนะ…”
คำแรกที่ออกจากปากร่างบิดาไม่ใช่ “ลูก”
แต่เป็ “ภาชนะ”
น้ำตาของอวี้หรงไหลลงมา
สิ่งนี้ทำให้ความหวังเล็ก ๆ ในอกนางแตกอย่างสมบูรณ์
ไม่ใช่บิดา
เป็เพียงศพของเขาที่ถูกใช้
เหมือนทุกคนในสายเืนี้ถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หมอหลวงหลินยืนข้างศพ ร่างของเขากำลังถูกเงาหงส์ครอบคลุม ใบหน้าครึ่งหนึ่งเปลี่ยนเป็ดำแตกลาย
“คุกเข่าเสีย อวี้หรง” เขาสั่ง “รับตราจากบิดาเ้า แล้วเ้าจะไม่ต้องเป็เด็กไร้ชื่ออีก”
อวี้หรงมองศพ
หากรับตรา นางอาจได้สายเืคืน
ได้ฐานะ
ได้ชื่อราชวงศ์
ได้สิ่งที่เคยโหยหาทั้งชีวิต
แต่ราคาคือกลับไปเป็ภาชนะ
เยว่หลันยืนข้างนาง
ไม่ได้พูดแทน
ไม่ได้สั่ง
ครั้งนี้ต้องเป็การเลือกของอวี้หรงเอง
นางรู้ดี
อวี้หรงสูดลมหายใจลึก
แล้วค่อย ๆ คุกเข่าลง
หมอหลวงหลินยิ้มกว้าง
เยว่หลันใจเย็นวาบ
“อวี้หรง…”
แต่หญิงสาวคุกเข่าเพียงเพื่อก้มศีรษะต่อศพ
น้ำตาหยดลงบนพื้น
“ข้าไม่เคยพบท่าน”
เสียงของนางสั่น
“ไม่รู้ว่าท่านชอบอะไร เกลียดอะไร ไม่รู้ว่าท่านเคยอุ้มข้าหรือไม่ ไม่รู้ว่าใบหน้าข้าเหมือนท่านเพียงใด”
ศพยื่นมือออกมา
ตราหงส์สว่างขึ้น
อวี้หรงเงยหน้า
“แต่ข้ารู้ว่าท่านตายเพราะไม่อยากให้ข้าเป็ของวัง”
นางลุกขึ้น
ไม่ยื่นมือรับ
“ดังนั้นข้าจะเคารพความตายของท่าน ด้วยการไม่รับสิ่งที่วังยื่นผ่านร่างท่าน”
สีหน้าหมอหลวงหลินเปลี่ยนทันที
“เ้าโง่!”
อวี้หรงหันไปหาเยว่หลัน
“พี่หญิง หากทำลายตรา ศพบิดาข้าจะเป็อย่างไร”
เยี่ยนชางตอบแทน
“ร่างจะสลาย เพราะตรารักษาศพไว้”
อวี้หรงหลับตาลง
ความเจ็บแล่นผ่านใบหน้า
นางเพิ่งพบเขา
และต้องเลือกปล่อยเขาไป
ไม่มีเวลาร้องไห้ ไม่มีโอกาสถาม ไม่มีคำตอบจากปากจริง
มีเพียงศพที่ถูกใช้เป็เครื่องมือ
เมื่อเปิดตาอีกครั้ง นางกล่าวชัดเจน
“ทำลายตรา”
เยี่ยนชางตัวสั่น
“อวี้หรง…”
นางมองตาของตน
“ท่านเคยเลือกสำนักเหนือคนในครอบครัว”
น้ำตาไหลลงมา
“วันนี้ข้าจะเลือกคนที่ยังมีชีวิต เหนือร่างที่คนอื่นไม่ยอมให้ตาย”
เยี่ยนชางหลับตาลงช้า ๆ
ศีรษะก้มต่ำ
“เ้าดีกว่าข้า”
อวี้หรงหันไปมองเยว่หลัน
“ทำเถิด”
เยว่หลันกำมือแน่น
นางไม่มีปิ่น
แต่ตราหงส์บนศพเชื่อมกับตราในอวี้หรง
ถ้าอวี้หรงปฏิเสธจากข้างใน อาจเปิดช่องให้เหมยโลหิตทำลายจากข้างนอก
“ข้าต้องใช้ตราของเ้าเป็ทาง”
อวี้หรงพยักหน้า
“ใช้ได้”
“จะเจ็บมาก”
“ข้าเคยเจ็บเพราะถูกคนอื่นเลือกมาทั้งชีวิต”
นางยิ้มทั้งน้ำตา
“ครั้งนี้เจ็บเพราะข้าเลือกเอง”
เสิ่นเยว่หลันวางมือเหนือข้อมืออวี้หรงโดยไม่แตะผิว
ตราเหมยโลหิตในอกสว่างขึ้น
หลี่เฟิงเหยียนยกกระบี่ กั้นเงาหงส์จากหมอหลวงหลิน
เสิ่นจื้อหยวนเข้าขวางร่างศพไม่ให้เข้าถึงหญิงสาวทั้งสอง
ราชครูเฮยกับเยี่ยนชางร่วมกันสร้างวงผนึกสี่ทิศ
เยว่หลันเรียกชื่อ
“เสิ่นอวี้หรง”
ตราบนข้อมือสั่น
อวี้หรงกัดฟัน
“ข้าอยู่”
“เ้ารับตราจากศพหรือไม่”
“ไม่รับ”
“เ้ารับชะตาที่หงส์ทองวางไว้หรือไม่”
“ไม่รับ”
“เ้ารับชื่อที่ต้องแลกด้วยิญญาหรือไม่”
น้ำตาอวี้หรงไหล
นางมองศพบิดาเป็ครั้งสุดท้าย
“ไม่รับ”
เสิ่นเยว่หลันยกมือขึ้น
“ในนามผู้ถือเหมยโลหิต ข้ารับรองการปฏิเสธของนาง”
ตราเหมยโลหิตกับตราหงส์บนข้อมืออวี้หรงเชื่อมกันชั่วครู่
แสงแดงกับทองปะทะกัน
อวี้หรงกรีดร้อง
ศพหลี่เหวินเจาสะดุ้ง
ตราหงส์บนอกเกิดรอยร้าว
หมอหลวงหลินคำราม
“หยุด!”
เขาพุ่งเข้ามา แต่หลี่เฟิงเหยียนฟันกระบี่ขวาง เงาหงส์ปะทะแสงฟ้าจนห้องสั่นะเื
เสิ่นจื้อหยวนใช้ดาบปักพื้น ยืนขวางศพไว้แม้แรงกดจะทำให้เืซึมจากมุมปาก
“รีบทำ!”
เยว่หลันะโ
“อวี้หรง พูดชื่อของตนเอง!”
นางหอบหายใจ
“เสิ่นอวี้หรง…”
ตราหงส์ยังไม่แตก
เยี่ยนชางร้อง
“นั่นคือชื่อที่ถูกให้ในจวนเสิ่น ไม่ใช่ชื่อสายเื!”
อวี้หรงชะงัก
นางไม่มีชื่ออื่น
ชื่อราชวงศ์ถูกลบก่อนเกิด
ชื่อเดิมไม่มีใครตั้ง
ทั้งชีวิตมีเพียงชื่อที่ถูกใช้ซ่อนตัว
“ข้าไม่มีชื่ออื่น…”
เสียงนางแตกสลาย
เยว่หลันมองนาง
“เช่นนั้นเลือกเอง”
อวี้หรงเงยหน้า
เลือกชื่อเอง?
สิ่งง่าย ๆ ที่ไม่เคยคิดว่าตนมีสิทธิ์
นางมองศพบิดา
มองเยี่ยนชาง
มองเสิ่นจื้อหยวน
มองเยว่หลัน
ในที่สุด นางกล่าวช้า ๆ
“ข้าชื่ออวี้หรง”
ไม่มีแซ่
ไม่ใช่เสิ่น
ไม่ใช่หลี่
ไม่ใช่เยี่ยน
“ข้าเป็อวี้หรง”
เสียงมั่นคงขึ้น
“ชื่อของข้าเป็ของข้า”
ตราหงส์บนอกศพแตกร้าวเต็มวง
เพล้ง!
แสงทองะเิออก
ศพหลี่เหวินเจาหยุดเคลื่อนไหว
ดวงตาสีทองดำค่อย ๆ เปลี่ยนเป็สีดำปกติอยู่เพียงเสี้ยวหนึ่ง
ก่อนปิดลง
ในเสี้ยวนั้น อวี้หรงได้ยินเสียงชายแ่เบา
ไม่ใช่หงส์อาฆาต
ไม่ใช่พิธี
“ลูกพ่อ…”
นางเบิกตา
ศพยิ้มจางมาก
“เป็อิสระเสียที…”
จากนั้นร่างของเขาเริ่มสลาย
ผิวกลายเป็ละอองแสงสีขาว
ชุดองค์ชายยุบลง
กระดูกแตกเป็ฝุ่นละเอียด
อวี้หรงพุ่งเข้าไปหา
“ท่านพ่อ!”
นางคว้าได้เพียงชายแขนเสื้อที่สลายอยู่ในมือ
น้ำตาทะลัก
“ข้ายังไม่ได้ถามอะไรเลย…”
เสียงของหลี่เหวินเจาดังแ่เป็ครั้งสุดท้าย
“ไม่ต้องรู้จักพ่อ…เพื่อรู้ว่าพ่อรักเ้า…”
แสงทั้งหมดดับลง
เหลือเพียงตราโลหะเล็ก ๆ รูปหงส์สมบูรณ์ตกอยู่บนแท่น
อวี้หรงคุกเข่าร้องไห้
ไม่มีร่างให้กอด
ไม่มีหลุมศพ
ไม่มีป้ายพระนาม
แต่ครั้งนี้ อย่างน้อยบิดาของนางได้จากไปในฐานะคน
ไม่ใช่ภาชนะ
หมอหลวงหลินกรีดร้องด้วยความโกรธ
เมื่อศพสลาย ร่างสำรองของหงส์อาฆาตพังลง เงาหงส์ด้านหลังเขาแตกออกเป็ควันดำ เศษหัวใจในอกส่องแสงรุนแรงขึ้นเหมือนกำลังเผาร่างเขาจากด้านใน
“พวกเ้า…ทำลายทุกอย่าง!”
เสิ่นจื้อหยวนหันมาหาเขา
“ยังเหลือเ้า”
ดาบแม่ทัพฟันเข้าที่ขาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว
หมอหลวงล้มลง
หลี่เฟิงเหยียนใช้กระบี่ดำตรึงเงาหงส์ที่พยายามหนีจากแผลอกเขา
ราชครูเฮยยกไม้เท้าสร้างวงเงินปิดรอบร่าง
เยี่ยนชางะโ
“อย่าฆ่า! ต้องถอนเศษหัวใจก่อน!”
หมอหลวงหลินหัวเราะทั้งเื
“ไม่มีปิ่นสมบูรณ์ พวกเ้าถอนไม่ได้”
เสิ่นเยว่หลันเดินเข้าไปหา
นางมองแสงของหัวใจมารดาในอกเขา
ส่วนนี้อยู่ใกล้มาก
แต่หากแตะผิด มันจะสลาย
หมอหลวงยิ้มเยาะ
“กลับไปเอาปิ่นสิ เมื่อกลับมา ข้าคงไม่อยู่แล้ว”
เยว่หลันมองเขาอย่างสงบ
“ท่านคิดว่าข้ามามือเปล่าหรือ”
เขาชะงัก
นางหยิบสิ่งหนึ่งออกจากถุงลับ
ไม่ใช่ปิ่น
แต่เป็ตะปูหยกเล่มกลางจากพิธีหงส์ทอง
ของที่เคยใช้ผูกิญญา
หลี่เฟิงเหยียนมองนาง
“เ้าจะใช้ตะปูแยกหัวใจ?”
“มันจำกลิ่นเืข้า และเคยเชื่อมกับพิธีของหงส์ทอง” นางตอบ “ถ้าใช้กลับด้าน อาจตรึงิญญาหมอหลวงไว้ แล้วดึงเศษหัวใจออกจากร่างได้”
เยี่ยนชางขมวดคิ้ว
“เสี่ยงมาก หากกลับด้านผิด เศษหัวใจจะถูกตอกติดเขาถาวร”
เสิ่นเยว่หลันมองหมอหลวง
“เช่นนั้นท่านช่วยบอกวิธีกลับด้านให้ถูก”
เยี่ยนชางยิ้มขม
“ใช้เืคนที่หัวใจตามหา”
ทุกคนเงียบ
เืของเยว่หลัน
เศษหัวใจมารดาย่อมตามหาเืบุตรี
หลี่เฟิงเหยียนกล่าวทันที
“ไม่ได้”
เยว่หลันหันไป
“มีวิธีอื่นหรือ”
“รอปิ่น”
“เขาจะหนี”
“ข้าจะตรึงเขาไว้”
หมอหลวงหัวเราะ
“ด้วยร่างที่หัวใจิญญาเหลือไม่ครบของท่านหรือ ฉีหลิงอ๋อง?”
สีหน้าหลี่เฟิงเหยียนเย็นลง
เยว่หลันมองเขา
นางรู้ว่าหมอหลวงพูดแทงจุดอ่อนจริง
เขาเสียพลังหลายครั้งแล้ว
ช่วยนางที่สวนเหมย
ช่วยที่คุกหลวง
และยังไม่ได้ฟื้น
ถ้าฝืนตรึงหมอหลวงที่มีเศษหัวใจมารดากับพลังหงส์อาฆาต เขาอาจเสียส่วนิญญาเพิ่ม
นางไม่ยอมให้เขาจ่ายแทนอีกโดยไม่ถาม
“ใช้เืข้า” เยว่หลันกล่าว
เสิ่นจื้อหยวนคัดค้านทันที
“หลันเอ๋อร์!”
“เพียงหยดเดียวเ้าค่ะ”
“ทุกครั้งที่พวกมันพูดว่าเพียงหยดเดียว มักจบด้วยประตูเกือบเปิด!”
เยว่หลันจับมือบิดา
“ท่านพ่อ ครั้งนี้ลูกเป็คนเลือกใช้เอง ไม่ใช่ถูกบังคับ”
เสิ่นจื้อหยวนมองนางอย่างเ็ป
เยว่หลันกล่าวต่อ
“หัวใจท่านแม่รอมาสิบหกปีแล้ว”
คำนี้ทำให้เขาเงียบ
นางหันไปหาหลี่เฟิงเหยียน
“ท่านช่วยกั้นหงส์อาฆาตได้หรือไม่”
เขาสบตานาง
“ได้”
“โดยไม่ใช้หัวใจิญญาเพิ่ม”
เขาเงียบ
นางถามซ้ำ
“ได้หรือไม่”
ในที่สุดเขาตอบ
“ถ้าเร็วพอ”
“เช่นนั้นต้องเร็ว”
เยว่หลันใช้มีดสั้นกรีดปลายนิ้วเพียงรอยเล็ก
เืหนึ่งหยดซึมออกมา
ทันทีที่กลิ่นเืปรากฏ เศษหัวใจในอกหมอหลวงเต้นแรง
ตุบ!
กล่องหยกขาวที่จวนเสิ่นตอบรับจากระยะไกล
ตุบ!
แม่และลูกเชื่อมกัน
หมอหลวงหลินดิ้น
“อย่า!”
ครั้งแรกที่เขาแสดงความกลัวจริง
เสิ่นเยว่หลันวางเืลงบนหัวตะปูหยก
ตะปูส่องแสงแดงขาว
เยี่ยนชางะโบอกอักขระกลับด้าน
ราชครูเฮยปักไม้เท้ากดร่างหมอหลวง
หลี่เฟิงเหยียนใช้กระบี่ดำตรึงเงาหงส์เหนืออก
เสิ่นจื้อหยวนจับแขนหมอหลวงทั้งสองข้างแน่น
“ทำ!”
เยว่หลันแทงตะปูหยกลงข้างแผลอก ไม่ใช่ในหัวใจ
ตะปูปักพื้นหยกใต้ร่างหมอหลวง
แสงอักขระพุ่งขึ้นล้อมเขา
หมอหลวงกรีดร้อง
ิญญาของเขาถูกตรึงไว้กับร่าง
เศษหัวใจสีแดงขาวเริ่มแยกออกจากอกช้า ๆ
เส้นเนื้อสีดำพันรอบมันแน่น ราวร่างไม่ยอมคืนของที่ขโมยมา
เยว่หลันยื่นมือผ่านผ้าขาว
“ท่านแม่ กลับมาหาลูก”
เศษหัวใจสั่น
เสียงหลินหว่านชิงดังแ่
“หลันเอ๋อร์…”
เส้นสีดำรัดแน่นขึ้น
หมอหลวงคำราม
“มันเป็ของข้า! ข้าเลี้ยงมันมาสิบหกปี!”
เสิ่นจื้อหยวนกดเขาลงกับพื้น
“เ้ามีชีวิตเพราะขโมยจากนาง ไม่ได้แปลว่านางเป็ของเ้า”
เยว่หลันเรียกอีกครั้ง
“ท่านแม่”
เศษหัวใจพุ่งออกจากแผล
หมอหลวงกรีดร้องสุดเสียง
เส้นเนื้อดำขาดสะบั้น
เศษหัวใจสีแดงขาวลอยเข้าสู่ผ้าขาวในมือเยว่หลัน
ทันทีที่แยกออก ใบหน้าหมอหลวงแก่ลงอย่างรวดเร็ว
ผมดำกลายเป็ขาว
ิัเหี่ยวย่น
รอยแตกทั่วใบหน้าลึกขึ้น
ร่างกายที่ยืมอายุจากหัวใจมารดาคืนทุกปีที่ขโมยมาในไม่กี่ลมหายใจ
เขากลายเป็ชายชราแก่หง่อมตรงหน้า
“ไม่…”
เสียงของเขาแหบพร่า
“ข้ายังไม่อยากตาย…”
เยี่ยนชางมองอดีตศิษย์
“เ้ากลัวตายจนขโมยหัวใจคนอื่น สุดท้ายก็ไม่เคยมีชีวิตของตนเองจริง ๆ”
หมอหลวงมองเขาด้วยความแค้น
“อาจารย์…ท่านสอนข้า…”
“ข้าจึงมีส่วนผิด” เยี่ยนชางตอบ “และจะอยู่ดูเ้ารับผล”
เสิ่นจื้อหยวนยกดาบขึ้น
เยว่หลันห้ามเบา ๆ
“ท่านพ่อ ยังฆ่าไม่ได้”
เขาหันมามอง
“ทำไม”
“เขารู้เื่ตำหนักคุนหนิงและหงส์อาฆาตมากที่สุด”
หมอหลวงหัวเราะอ่อนแรง
“คิดว่าข้าจะพูดหรือ”
เยว่หลันมองเขา
“ไม่พูดก็ได้”
นางถือเศษหัวใจมารดาไว้แน่น
“คนตายพูดได้เช่นกัน และครั้งนี้ท่านไม่มีสิ่งใดปิดปากิญญาตนเองแล้ว”
หมอหลวงหน้าซีด
เขาเคยกล่าวหานางเห็นภาพหลอน
เคยคิดว่าเสียงคนตายไม่มีหลักฐาน
แต่ตอนนี้เขารู้ว่า หากตายต่อหน้าเสิ่นเยว่หลัน ความลับของตนอาจยังถูกถามต่อ
ความกลัวในดวงตาเขาชัดเจนยิ่งขึ้น
เสิ่นจื้อหยวนยิ้มเย็น
“ดูเหมือนเ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่ออย่างไม่เต็มใจ”
ราชครูเฮยสั่งคนของกรมบรรพชนเตรียมโซ่เงินผนึกิญญา
หมอหลวงถูกมัดแน่นทั้งร่าง
อวี้หรงยังคุกเข่าอยู่ข้างเถ้าร่างบิดา
ในมือของนางมีตราโลหะรูปหงส์สมบูรณ์
เยว่หลันเดินเข้าไปหา
“เ้าเป็อย่างไร”
อวี้หรงมองเถ้าสีขาว
“ข้าไม่รู้ว่าควรร้องไห้ให้คนที่ไม่เคยรู้จักนานเพียงใด”
“ไม่มีเวลาที่ถูกต้อง”
“เขาบอกว่ารักข้า”
“ข้าได้ยิน”
อวี้หรงกำตราแน่น
“เพียงคำเดียว ข้ากลับเชื่อ”
เยว่หลันนั่งลงข้างนาง
“เพราะบางครั้งคำที่เรารอทั้งชีวิต ไม่ต้องยาวก็พอ”
อวี้หรงมองนาง
“ท่านเคยรอคำใดจากองค์ชายสามหรือ”
เยว่หลันนิ่งไปเล็กน้อย
“เคย”
“คำว่ารัก?”
“ไม่” นางตอบหลังคิด “ข้าเคยรอคำว่าเลือกข้า”
อวี้หรงยิ้มเศร้า
“พวกเราช่างโง่เหมือนกัน”
“ใช่”
ครั้งนี้เยว่หลันยอมรับโดยไม่โกรธ
“แต่ไม่จำเป็ต้องโง่ต่อไป”
อวี้หรงพยักหน้า
นางก้มเก็บเถ้าบิดาส่วนหนึ่งลงในผ้าขาว
“ข้าจะทำป้ายชื่อให้เขา”
“ในชื่อใด”
อวี้หรงมองตราหงส์ในมือ
“หลี่เหวินเจา”
ชื่อที่ถูกลบ
นางจะเขียนคืน
แม้ราชวงศ์ไม่ยอมรับ อย่างน้อยบุตรีของเขาจะจำ
เยี่ยนชางมองอยู่ห่าง ๆ
น้ำตาไหลลงบนใบหน้าแก่โดยไม่ปิดบัง
ทันใดนั้น เศษหัวใจในมือเยว่หลันสั่นขึ้น
แสงสีขาวพุ่งไปทางตราหงส์โลหะในมืออวี้หรง
ทั้งสองสิ่งตอบรับกัน
ราชครูเฮยหน้าเปลี่ยน
“เอาออกจากกัน!”
อวี้หรงรีบวางตราลง
แต่ตราหงส์ลอยขึ้นเอง
เศษหัวใจมารดาก็ลอยขึ้นจากผ้า
กลางอากาศ แสงของทั้งสองเชื่อมกันเป็ภาพหนึ่ง
ไม่ใช่พิธี
แต่เป็ความทรงจำ
ภาพหลินหว่านชิงยืนอยู่ในห้องมืดเมื่อสิบหกปีก่อน
ด้านหน้าคือหลี่เหวินเจาในสภาพาเ็
ข้างเขาคือเยี่ยนซูที่กำลังตั้งครรภ์
หลี่เหวินเจายื่นบางสิ่งให้หลินหว่านชิง
เป็ตราหงส์โลหะ
“ถ้าข้าตาย ฝากสิ่งนี้ไว้” เขากล่าว “มันเป็กุญแจเข้าห้องใต้โลงหิน”
หลินหว่านชิงรับมา
“เหตุใดไว้ใจข้า”
“เพราะตระกูลเสิ่นยังรักษาคำสาบาน แม้ราชวงศ์จะลืม”
เยี่ยนซูร้องไห้
“เหวินเจา เราต้องไปแล้ว”
เขาหันไปแตะท้องนางเบา ๆ
“ลูกของเรา ต้องไม่เป็ของวัง”
ภาพสั่นไหว
หลินหว่านชิงถาม
“ห้องใต้โลงมีสิ่งใด”
หลี่เหวินเจาตอบ
“พระนามจริงของหงส์อาฆาต”
ทุกคนในห้องปัจจุบันหยุดหายใจ
พระนามจริง
สิ่งมีชีวิตหรือิญญาที่ถูกเรียกด้วยชื่อจริง อาจถูกควบคุม ผนึก หรือปลดปล่อยได้
ภาพหลี่เหวินเจากล่าวต่อ
“ตราหงส์เปิดทาง ปิ่นเหมยทองปิดคำลวง และหัวใจของผู้เฝ้าผนึกทำให้นางจำได้ว่าตนเคยเป็มนุษย์”
ภาพจางลง
แต่ก่อนหายไป หลินหว่านชิงถาม
“แล้วใครจะเป็คนเรียกชื่อ”
หลี่เหวินเจามองนาง
“บุตรีของเราทั้งสอง”
แสงดับลง
ความเงียบตกลงทั่วห้อง
เสิ่นเยว่หลันกับอวี้หรงมองหน้ากัน
บุตรีของหลินหว่านชิง
และบุตรีของหลี่เหวินเจา
สองคนที่ถูกทำให้เป็ศัตรูกันมาตลอดชีวิต
สองคนที่ถูกวางให้แย่งความรัก แย่งฐานะ แย่งองค์ชาย
แท้จริงอาจเป็สองกุญแจที่ต้องร่วมกันหยุดหงส์อาฆาต
เยี่ยนชางหัวเราะแหบอย่างเ็ป
“พวกมันทำได้ดีจริง ๆ”
ราชครูเฮยถาม “อะไร”
“ทำให้เด็กสองคนเกลียดกัน” เขาตอบ “เพราะถ้าพวกนางร่วมมือกันั้แ่แรก หงส์อาฆาตคงไม่มีวันตื่น”
อวี้หรงมองเยว่หลัน
แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ถ้าข้าไม่…”
เยว่หลันตัดบท
“อดีตเปลี่ยนไม่ได้”
“แต่ข้าเคยทำร้ายท่าน”
“ข้าจำได้”
อวี้หรงหน้าซีด
เยว่หลันกล่าวต่อ
“และข้าจะยังจำ แต่ตอนนี้เรามีสิ่งที่ต้องทำก่อน”
นางหยิบตราหงส์ส่งให้อวี้หรง
“เก็บของบิดาเ้าไว้”
อวี้หรงรับด้วยมือสั่น
เยว่หลันถือเศษหัวใจมารดา
“ข้าจะนำสิ่งนี้กลับไปประกอบกับส่วนที่จวน”
หลี่เฟิงเหยียนกล่าว
“เมื่อหัวใจครบ ปิ่นครบ และตราหงส์อยู่กับอวี้หรง เรามีสามสิ่งสำหรับเข้าใต้ตำหนักคุนหนิง”
ราชครูเฮยพยักหน้า
“เหลือชื่อจริงของหงส์อาฆาต”
เยี่ยนชางมองหมอหลวงหลินที่ถูกมัด
“เขาอาจรู้”
หมอหลวงหัวเราะแหบ
“ข้ารู้”
ทุกคนหันไป
เขายิ้มทั้งที่แก่ชราและอ่อนแรง
“แต่พวกเ้าจะไม่มีวันได้ยินจากข้า”
เสิ่นเยว่หลันมองเขา
“ไม่เป็ไร”
“เ้าคิดจะทรมานข้า?”
“ไม่”
นางเดินเข้าไปใกล้
“ข้าจะพาท่านกลับจวนเสิ่น”
หมอหลวงสีหน้าเปลี่ยน
นางกล่าวอย่างสงบ
“ให้หัวใจมารดาข้าจำเสียงคนที่ควักมันออก ให้เสี่ยวถงกับิญญาทุกตนที่ท่านเคยใช้ยืนฟัง และให้ท่านลองหลับในบ้านที่คนตายไม่ยอมเงียบ”
ความหวาดกลัวปรากฏในดวงตาหมอหลวงชัดเจน
เสิ่นจื้อหยวนยิ้มเย็น
“เป็ความคิดที่ดี”
หมอหลวงดิ้นรน
“ไม่! ฆ่าข้าเสีย!”
ราชครูเฮยถอนหายใจ
“เมื่อครู่ยังบอกไม่อยากตาย”
เยี่ยนชางหัวเราะ
“คนกลัวตายที่สุด มักกลัวสิ่งหลังความตายที่สุดด้วย”
เสิ่นเยว่หลันหันไปมองประตูห้องพระศพ
พวกนางได้เศษหัวใจคืน
ทำลายตราบนศพ
ปล่อยหลี่เหวินเจาเป็อิสระ
ได้ตราหงส์สมบูรณ์
และรู้ว่าพระนามจริงของหงส์อาฆาตซ่อนอยู่ใต้โลงหินขาว
แต่ชัยชนะนี้ยังไม่สมบูรณ์
เพราะฮองเฮายังอยู่
องค์ชายสามยังมีความทรงจำ
หงส์อาฆาตยังรอ
และตอนนี้ศัตรูย่อมรู้แล้วว่ากุญแจทั้งหลายกำลังรวมกันที่จวนเสิ่น
ทันใดนั้น เ้าหน้าที่กรมบรรพชนคนหนึ่งวิ่งลงบันไดมาอย่างตื่นตระหนก
“ท่านอ๋อง! ท่านแม่ทัพ! มีราชโองการด่วนจากวังหลวงขอรับ!”
ทุกคนหันไป
ฟ่านเหอรับม้วนราชโองการจากเ้าหน้าที่ มือสั่นขณะอ่าน
สีหน้าเขาซีดลงเรื่อย ๆ
“ว่าอย่างไร” เสิ่นจื้อหยวนถาม
ฟ่านเหอกลืนน้ำลาย
“ฝ่าามีพระบัญชาให้แม่ทัพเสิ่นส่งมอบนักโทษเยี่ยนชาง หมอหลวงหลิน ปิ่นเหมยทอง ตราหงส์ และคุณหนูทั้งสองเข้าวังทันที เพื่อสอบสวนต่อหน้าพระพักตร์ขอรับ”
เสิ่นเยว่หลันหรี่ตา
รวดเร็วเกินไป
สิ่งที่เกิดในห้องลับเพิ่งจบ แต่ราชโองการรู้แม้กระทั่งตราหงส์และปิ่น
มีคนส่งข่าว
หรือราชโองการนี้ไม่ใช่ของฮ่องเต้
หลี่เฟิงเหยียนรับม้วนมาตรวจ
นิ้วเขาแตะตราประทับเพียงครู่เดียว
ดวงตาเย็นลง
“ตราฮ่องเต้จริง”
ราชครูเฮยขมวดคิ้ว
“แต่ถ้อยคำไม่เหมือนพระองค์”
เสิ่นจื้อหยวนถาม
“ใครใช้ตราได้”
ไม่มีใครตอบทันที
คำตอบมีไม่กี่คน
ฮ่องเต้
ขันทีใกล้ชิด
ผู้รักษาพระลัญจกร
หรือองค์ชายที่ได้รับสิทธิ์ชั่วคราว
เสิ่นเยว่หลันนึกถึงหลี่จวินเฉิง
เขาเคยมีตราฮ่องเต้ชั่วคราวตอนเข้าคุกหลวง
นางกำเศษหัวใจมารดาแน่น
“นี่ไม่ใช่คำสั่งให้สอบสวน”
หลี่เฟิงเหยียนมองนาง
“เป็คำสั่งให้เราขนกุญแจทุกดอกเข้าไปในวังพร้อมกัน”
อวี้หรงหน้าซีด
เยี่ยนชางหัวเราะเบา ๆ
“กระดานปิดแล้ว”
เสิ่นจื้อหยวนชักดาบออกครึ่งเล่ม
“เราจะไม่เข้าวัง”
ราชครูเฮยกล่าว
“ถ้าขัดราชโองการตรง ๆ จวนเสิ่นจะถูกกล่าวหาฏ”
คำว่าฏทำให้ทุกคนเงียบ
ชาติก่อน
ตระกูลเสิ่นถูกทำลายด้วยคำนี้
ศัตรูกำลังพยายามลากเส้นเดิมกลับมา
เสิ่นเยว่หลันมองราชโองการ
ครั้งก่อนนางเคยถูกบีบให้เดินเข้าลานปะา
ครั้งนี้พวกเขากำลังวางทางเดิม
แต่สิ่งหนึ่งไม่เหมือนเดิม
นางรู้แล้วว่าทางนั้นนำไปไหน
“เราจะเข้าไป” นางกล่าว
เสิ่นจื้อหยวนหันขวับ
“หลันเอ๋อร์”
“แต่จะไม่ขนทุกอย่างตามที่เขา้า”
นางมองทุกคน
“เราจะให้ของบางอย่างที่เขาคิดว่าเป็ของจริง ให้คนบางคนที่เขาคิดว่าควบคุมได้ และเก็บกุญแจจริงไว้ในที่ที่ไม่มีใครคาด”
หลี่เฟิงเหยียนมองนาง
“แผนสลับของ?”
“ไม่ใช่เพียงของ”
สายตานางเลื่อนไปยังหมอหลวงหลิน
ชายชราหน้าซีดทันที
เยว่หลันยิ้มบาง
“เราจะสลับคนด้วย”
หมอหลวงดิ้น
“เ้าคิดทำอะไร”
“พาท่านกลับไปพบผู้เป็นาย”
“ฮองเฮาจะฆ่าข้า!”
“นั่นคือเหตุผลที่ท่านต้องร่วมมือกับเรา”
เขาหยุดดิ้น
เสิ่นเยว่หลันกล่าวต่อ
“ท่านรู้ชื่อจริงของหงส์อาฆาต เรามีสิ่งที่ท่านกลัว และฮองเฮามีเหตุผลจะปิดปากท่าน”
นางก้มมองเขา
“เลือกเถิดเ้าค่ะ ระหว่างพูดกับเราแล้วมีโอกาสอยู่ หรือกลับไปเงียบต่อหน้าเ้านายจนตาย”
หมอหลวงจ้องนาง
ความกลัวและความเกลียดสู้กันในดวงตา
เยว่หลันไม่เร่ง
นางรู้ว่าคนกลัวตายจะเลือกเส้นทางที่คิดว่ายังหายใจได้เสมอ
ในที่สุด หมอหลวงกล่าวเสียงแหบ
“ข้าจะบอกชื่อ…เมื่อถึงหน้าตำหนักคุนหนิง”
ราชครูเฮยขมวดคิ้ว
“ทำไมต้องที่นั่น”
“เพราะชื่อจริงถูกผนึกกับสถานที่” เขาตอบ “พูดที่อื่น ข้าจะตายก่อนจบคำ”
เยว่หลันมองหลี่เฟิงเหยียน
เขาพยักหน้าช้า ๆ
“เป็ไปได้”
เสิ่นจื้อหยวนกำดาบแน่น
“เช่นนั้นเราจะเข้าไป”
เยว่หลันมองราชโองการอีกครั้ง
วังหลวงกำลังเรียกนาง
ไม่ใช่ในฐานะว่าที่คู่หมั้น
ไม่ใช่หญิงป่วย
ไม่ใช่บุตรีแม่ทัพเพียงอย่างเดียว
แต่ในฐานะกุญแจ
และครั้งนี้ นางจะเข้าไปพร้อมหัวใจมารดาที่เกือบสมบูรณ์ ปิ่นเหมยทองสองส่วน ตราหงส์ของอวี้หรง อดีตเ้าสำนัก และหมอหลวงผู้รู้ชื่อจริง
หมากทุกตัวกำลังถูกดึงไปรวมบนกระดานเดียวกัน
นางรู้ดีว่า เมื่อประตูตำหนักคุนหนิงปิดลง
อาจไม่มีผู้ใดได้ออกมาครบเหมือนเดิม
เสิ่นเยว่หลันหันไปมองอวี้หรง
“พร้อมหรือไม่”
อวี้หรงกอดตราหงส์ไว้แน่น
ดวงตายังแดงจากการร้องไห้ แต่ไม่หลบ
“ไม่พร้อม”
นางตอบ
“แต่ข้าจะไป”
เยว่หลันพยักหน้า
“เช่นนั้นเหมือนกัน”
หลี่เฟิงเหยียนก้าวมายืนข้างนาง
“ครั้งนี้อย่าห่างจากข้า”
เยว่หลันมองเขา
“คำสั่งหรือข้อเสนอ”
“คำขอ”
คำตอบทำให้หัวใจนางไหวบาง ๆ
นางพยักหน้า
“ได้”
เสิ่นจื้อหยวนมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย แต่ไม่มีเวลาพูดเื่นั้น
ราชครูเฮยยกไม้เท้าขึ้น
“กลับจวนก่อน เราต้องประกอบหัวใจและปิ่น วางเงาลวง แล้วเข้าวังก่อนที่ราชโองการฉบับที่สองจะมาพร้อมทหาร”
เยี่ยนชางถอนหายใจ
“ข้าเพิ่งออกจากคุก ก็ต้องเข้าวังไปตายอีกแล้ว”
อวี้หรงหันไปมองเขา
“ท่านยังต้องตอบคำถามอีกมาก”
ชายชราชะงัก
ก่อนยิ้มอ่อนมาก
“เช่นนั้นข้าจะพยายามไม่ตาย”
ทุกคนเริ่มออกจากห้องเก็บพระศพ
อวี้หรงเดินเป็คนสุดท้าย
ก่อนพ้นประตู นางหันกลับไปมองแท่นที่เหลือเพียงเถ้าขาว
นางวางมือทาบอก
“ท่านพ่อ”
เสียงเบามาก
“ข้าจะเขียนชื่อท่านคืน”
ลมเย็นพัดผ่านห้อง
เถ้าสีขาวบนแท่นลอยขึ้นเป็รูปดอกไม้เล็ก ๆ ก่อนสลายไป
อวี้หรงยิ้มทั้งน้ำตา
แล้วหันหลังเดินออกมา
ประตูห้องขององค์ชายผู้ถูกลบชื่อปิดลงช้า ๆ
ครั้งนี้ไม่ได้ปิดเพื่อซ่อนศพ
แต่ปิดเพื่อส่งคนตายไปอย่างแท้จริง
และนอกกรมบรรพชน รถม้าจากวังหลวงกำลังรออยู่แล้ว
บนม่านรถปักลายหงส์ทองเต็มปีก
ไม่ใช่ครึ่งปีกอีกต่อไป
เสิ่นเยว่หลันหยุดมองมัน
เสียงของหงส์อาฆาตดังขึ้นแ่ในลม
“นำหัวใจของเ้ามาให้ข้า…”
นางยิ้มเย็น
“ได้”
เยว่หลันตอบเบา ๆ
“แต่ข้าจะนำดาบไปด้วย”
1K
